Właściwości farmakokinetyczne
Arthryl Fast (400 mg + 10 mg)/2 ml

Właściwości farmakokinetyczne Arthryl Fast – charakterystyka ogólna

Arthryl Fast, roztwór do wstrzykiwań, zawierający w swoim składzie glukozaminy siarczan (400 mg) oraz lidokainy chlorowodorek (10 mg), charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego stosowanie w określonych schematach terapeutycznych. Właściwości te obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji substancji czynnej z organizmu pacjenta, co ma istotne znaczenie dla skuteczności klinicznej preparatu.¹

Wchłanianie i biodostępność

Po podaniu domięśniowym Arthryl Fast wykazuje wyjątkowo wysoką biodostępność bezwzględną, która wynosi około 93% w porównaniu z podaniem dożylnym tej samej dawki. Istotną obserwacją jest fakt, że po domięśniowym podaniu 400 mg glukozaminy znakowanej izotopem 14C szczytowe stężenie związku radioaktywnego w osoczu u zdrowych ochotników osiąga wartość średnio 135±33 µM. Wartość ta jest znacząco wyższa niż stężenie osiągane po podaniu doustnym w dawce 1500 mg, gdzie Cmax wynosi jedynie 7,2 µM.²

Co szczególnie istotne z punktu widzenia klinicznego, średnie stężenie glukozaminy w płynie maziówkowym mieści się w zakresie 10 µM, przy czym stosunek stężenia w osoczu do stężenia w płynie maziówkowym wynosi prawie 1:1. Ta zależność jest podobna niezależnie od drogi podania preparatu.³

Wysoka biodostępność przy podaniu domięśniowym wynika prawdopodobnie z uniknięcia efektu pierwszego przejścia przez wątrobę, który jest odpowiedzialny za niepełną biodostępność ustrojową glukozaminy po podaniu doustnym. Ten mechanizm umożliwia zmniejszenie częstotliwości podawania leku do 3 razy w tygodniu (w porównaniu do codziennego podawania doustnego) przy zachowaniu skuteczności terapeutycznej i uzyskaniu kontroli objawów choroby w krótszym czasie, wynoszącym 4-6 tygodni.⁴

Dystrybucja w tkankach i płynach ustrojowych

Badania na zwierzętach z zastosowaniem glukozaminy znakowanej izotopem 14C wykazały, że po podaniu dożylnym substancja ta szybko znika z krwi i jest wbudowywana w różne tkanki organizmu. Aktywny wychwyt glukozaminy obserwuje się szczególnie w takich organach i tkankach jak wątroba, nerki oraz, co niezwykle istotne z punktu widzenia terapeutycznego, chrząstka stawowa.⁵

Charakterystyczną cechą dystrybucji glukozaminy jest jej długotrwałe utrzymywanie się w chrząstce. Radioaktywność pochodząca ze znakowanej glukozaminy utrzymuje się w tkance chrzęstnej przez długi czas, a jej biologiczny okres półtrwania wynosi około 70 godzin.⁶

U ludzi, profil zależności stężenia osoczowego związku radioaktywnego od czasu po podaniu domięśniowym glukozaminy znakowanej izotopem 14C jest zbliżony do obserwowanego po podaniu dożylnym. Obserwacja ta potwierdza, że droga podania (domięśniowa lub dożylna) nie ma istotnego wpływu na charakterystykę dystrybucji glukozaminy w organizmie.⁷

Objętość dystrybucji glukozaminy po podaniu domięśniowym, określona metodą radiometryczną, wynosi u ludzi średnio 9,1 l. Wartość ta przewyższa objętość osocza, co wskazuje na dystrybucję glukozaminy także w kompartmentach pozanaczyniowych. Ten wzorzec dystrybucji jest zgodny z obserwacjami poczynionymi w badaniach przeprowadzonych na modelach zwierzęcych.⁸

Istotną właściwością farmakokinetyczną glukozaminy jest brak wiązania z białkami osocza. Ta cecha minimalizuje ryzyko potencjalnych interakcji lekowych na poziomie wypierania z miejsc wiązania przy jednoczesnym stosowaniu innych leków, które w znacznym stopniu wiążą się z białkami osocza.⁹

Metabolizm i interakcje na poziomie układu enzymatycznego

Glukozamina jest substancją endogenną, która podlega naturalnym procesom metabolicznym organizmu. Jest wykorzystywana w metabolizmie chrząstki lub alternatywnie ulega rozkładowi w cyklu Krebsa.¹⁰

Z punktu widzenia interakcji międzylekowych ważną cechą jest fakt, że glukozamina jako aminocukier nie jest substratem dla układu cytochromu P450 (CYP 450). Ta właściwość znacząco zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia interakcji metabolicznych z innymi lekami podczas terapeutycznego stosowania glukozaminy.¹¹

Mimo że glukozamina nie jest metabolizowana przez enzymy układu CYP450, istniał teoretyczny potencjał jej działania jako inhibitora i/lub induktora enzymów cytochromowych, co mogłoby prowadzić do interakcji z innymi lekami na etapie ich metabolizmu. Aby wykluczyć to ryzyko, przeprowadzono odpowiednie badania in vitro.¹²

W badaniach nad potencjalnym hamowaniem metabolizmu, rekombinowane ludzkie enzymy CYP3A4, 1A2, 2E1, 2C9 i 2D6 inkubowano z krystalicznym siarczanem glukozaminy w stężeniach dochodzących do 3 mM (wyrażonych jako stężenie wolnej zasady). Stężenia te były znacząco wyższe niż obserwowane po podaniu glukozaminy w dawkach terapeutycznych u ludzi. Wyniki badań wykazały, że krystaliczny siarczan glukozaminy nie hamuje aktywności żadnej z badanych izoform CYP450.¹³

Dodatkowo przeprowadzono badania nad potencjalnym indukowaniem metabolizmu. Ludzkie hepatocyty inkubowano z krystalicznym siarczanem glukozaminy w stężeniach dochodzących do 3 mM. Wyniki wykazały, że produkt leczniczy nie indukuje ekspresji mRNA żadnego z badanych enzymów CYP (CYP1A2, 2B6, 2C9, 2C19 i 3A4).¹⁴

Przeprowadzone badania pozwalają stwierdzić, że krystaliczny siarczan glukozaminy nie działa ani jako inhibitor, ani jako induktor badanych ludzkich izoform CYP450, nawet przy stężeniach 300-krotnie przekraczających maksymalne wartości obserwowane u ludzi po podaniu terapeutycznych dawek krystalicznego siarczanu glukozaminy.¹⁵

Na podstawie przeprowadzonych badań można stwierdzić, że nie są spodziewane żadne znaczące klinicznie interakcje wynikające z zahamowania i/lub pobudzenia metabolizmu pomiędzy krystalicznym siarczanem glukozaminy a innymi jednocześnie podawanymi lekami, które są substratami badanych ludzkich izoform CYP450.¹⁶

Eliminacja z organizmu

Po podaniu domięśniowym glukozaminy znakowanej izotopem 14C oszacowany półokres eliminacji substancji wynosi 42 godziny. Ten relatywnie długi okres półtrwania stanowi uzasadnienie dla schematu dawkowania leku 3 razy w tygodniu, zamiast codziennej aplikacji.¹⁷

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Właściwości farmakokinetyczne glukozaminy nie były badane w populacjach pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby. Wynikało to z następujących przesłanek:

• W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek – badania uznano za nieistotne ze względu na niewielki udział nerek w procesie eliminacji glukozaminy.¹⁸
• W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby – decyzja o niewykonywaniu badań wynikała z metabolicznych przemian glukozaminy jako substancji endogennej. Glukozamina wstępuje na szlak heksozaminy w procesie biosyntezy glikozaminoglikanów i proteoglikanów, a jej rozkład zachodzi w cyklu Krebsa z pominięciem metabolizmu przy udziale układu CYP450. Prowadzi to do praktycznie zerowego udziału wątroby w procesie eliminacji leku z organizmu.¹⁹

Ze względu na powyższe zjawiska oraz korzystny profil bezpieczeństwa i tolerancji glukozaminy, nie uznaje się za konieczną modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby.²⁰

Parametry farmakokinetyczne Arthryl Fast – zestawienie