Właściwości farmakokinetyczne
Montelukast LEK-AM 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Montelukast LEK-AM

Montelukast LEK-AM (10 mg tabletki powlekane) charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego działanie w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące farmakokinetyki tego leku z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji.¹

Proces wchłaniania

Montelukast charakteryzuje się szybką absorpcją po podaniu doustnym. W przypadku tabletki powlekanej 10 mg podanej osobom dorosłym na czczo, maksymalne stężenie leku w osoczu (Cₘₐₓ) osiągane jest po upływie 3 godzin od momentu podania (Tₘₐₓ). Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 64%. Istotną cechą montelukastu jest fakt, że standardowy posiłek nie wpływa na biodostępność ani na maksymalne stężenie leku w osoczu po doustnym podaniu produktu leczniczego.²

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania montelukastu zostało potwierdzone w badaniach klinicznych, w których tabletkę powlekaną 10 mg podawano niezależnie od czasu spożywania posiłków, co stanowi istotną zaletę terapeutyczną produktu.³

Dla porównania, w przypadku tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg podawanej dorosłym na czczo, maksymalne stężenie (Cₘₐₓ) występuje wcześniej – już po 2 godzinach. Średnia biodostępność po doustnym podaniu takiej postaci leku wynosi 73%, jednakże standardowy posiłek powoduje jej obniżenie do 63%.⁴

Dystrybucja w organizmie

Montelukast charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza przekraczającym 99%. Objętość dystrybucji leku w stanie stacjonarnym wynosi przeciętnie od 8 do 11 litrów. Badania przeprowadzone na szczurach z wykorzystaniem znakowanego radioaktywnie montelukastu wykazały minimalne przenikanie substancji przez barierę krew-mózg. Co istotne, po 24 godzinach od podania dawki, stężenia znakowanego radioaktywnie związku były minimalne również we wszystkich innych tkankach organizmu.⁵

Metabolizm

Montelukast podlega intensywnym przemianom metabolicznym w organizmie. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były na poziomie nieoznaczalnym.⁶

Głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm montelukastu jest cytochrom P450 2C8. Dodatkowo, CYP 3A4 oraz CYP 2C9 mogą również uczestniczyć w procesie metabolizmu, jednak ich wpływ jest niewielki. Badania wykazały, że itrakonazol, który jest inhibitorem CYP 3A4, nie wpływał na farmakokinetykę montelukastu u zdrowych osób otrzymujących lek w dawce 10 mg.⁷

Badania in vitro wykorzystujące mikrosomy ludzkiej wątroby wykazały, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują izoenzymów cytochromu P450, takich jak: 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 czy 2D6. Należy podkreślić, że udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.⁸

Eliminacja

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu, aż 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, natomiast mniej niż 0,2% w moczu. Wyniki te, w połączeniu z szacunkowymi wartościami biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, wskazują jednoznacznie, że montelukast i jego metabolity są wydalane niemal wyłącznie z żółcią.⁹

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Dostosowanie dawki montelukastu nie jest konieczne w następujących grupach pacjentów:

• Pacjenci w podeszłym wieku – nie wymagają modyfikacji dawkowania¹⁰
• Pacjenci z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby – nie wymagają modyfikacji dawkowania¹¹
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – ze względu na wydalanie montelukastu i jego metabolitów z żółcią, można założyć, że nie jest konieczne dostosowanie dawki¹²

Należy zauważyć, że brak jest danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów w skali Childa-Pugha).¹³

Interakcje farmakokinetyczne

Podczas stosowania dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy większych od dawki zalecanej u osób dorosłych) zaobserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Co istotne, nie stwierdzono takiego działania podczas stosowania leku w standardowej zalecanej dawce wynoszącej 10 mg raz na dobę.¹⁴