Właściwości farmakokinetyczne
Symamis 100 mg

Właściwości farmakokinetyczne amisulprydu

Lek Symamis zawierający substancję czynną amisulpryd charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką, której znajomość jest kluczowa dla optymalnego stosowania w praktyce klinicznej. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych tego neuroleptyku.

Wchłanianie

Amisulpryd po podaniu doustnym wykazuje charakterystyczny dwufazowy profil wchłaniania. Pierwszy szczyt stężenia w osoczu pojawia się szybko, około 1 godziny po podaniu leku, osiągając wartość 39±3 ng/ml (po dawce 50 mg). Drugi szczyt występuje po 3-4 godzinach od przyjęcia leku i osiąga wyższe stężenie – 54±4 ng/ml po dawce 50 mg. ¹

Biodostępność całkowita amisulprydu wynosi 48%, co oznacza, że niespełna połowa podanej dawki doustnej dostaje się do krążenia ogólnego w postaci niezmienionej. ²

Istotnym aspektem farmakokinetyki amisulprydu jest wpływ pokarmu na jego wchłanianie. Choć ogólnie przyjmowanie posiłków nie wpływa znacząco na profil kinetyczny leku, to posiłki bogate w węglowodany (zawierające 68% płynów) znacząco zmniejszają wartość AUC, Tmax i Cmax amisulprydu. Nie zaobserwowano natomiast istotnych zmian po posiłkach bogatych w tłuszcze. Kliniczne znaczenie tych obserwacji w codziennej praktyce nie zostało jednoznacznie określone. ³

Dystrybucja

Objętość dystrybucji amisulprydu wynosi 5,8 l/kg, co wskazuje na jego dobrą penetrację do tkanek i płynów ustrojowych. Charakterystyczną cechą tego leku jest niski stopień wiązania z białkami osocza, wynoszący zaledwie 16%. Tak niski poziom wiązania z białkami sprawia, że ryzyko interakcji z innymi lekami konkurującymi o miejsca wiązania na białkach jest minimalne. ⁴

Metabolizm

Amisulpryd podlega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie. Zidentyfikowano dwa nieaktywne metabolity, które stanowią około 4% podanej dawki produktu leczniczego. Brak aktywnych metabolitów upraszcza przewidywanie efektu terapeutycznego, który zależy wyłącznie od stężenia substancji macierzystej. ⁵

Lek nie wykazuje tendencji do kumulacji w organizmie, a jego farmakokinetyka pozostaje stabilna po wielokrotnym podawaniu, co jest korzystne przy długotrwałej terapii. ⁶

Eliminacja

Okres półtrwania w fazie eliminacji amisulprydu po podaniu doustnym wynosi około 12 godzin, co umożliwia stosowanie leku w schemacie dawkowania raz lub dwa razy na dobę. ⁷

Amisulpryd jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej. 50% dawki podanej dożylnie jest wydalane z moczem, przy czym aż 90% tej ilości wydala się w ciągu pierwszych 24 godzin. Klirens nerkowy leku wynosi 20 l/h, co odpowiada 330 ml/min. ⁸

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Niewydolność wątroby

Ze względu na niewielki stopień metabolizmu wątrobowego amisulprydu, u pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest konieczne dostosowywanie dawki leku. Jest to istotna przewaga farmakokinetyczna w porównaniu z wieloma innymi lekami przeciwpsychotycznymi, które wymagają modyfikacji dawkowania w tej grupie pacjentów. ⁹

Niewydolność nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek okres półtrwania amisulprydu nie ulega istotnym zmianom, natomiast klirens nerkowy zmniejsza się 2,5 do 3 razy w porównaniu z osobami z prawidłową funkcją nerek. Wartość AUC (pole pod krzywą stężenie-czas) dla amisulprydu zwiększa się dwukrotnie w łagodnej niewydolności nerek i prawie dziesięciokrotnie w umiarkowanej niewydolności nerek. ¹⁰

Należy jednak zauważyć, że doświadczenie kliniczne w zakresie stosowania amisulprydu u pacjentów z niewydolnością nerek jest ograniczone, a brak jest danych dla dawek większych niż 50 mg. Istotną informacją kliniczną jest również fakt, że amisulpryd jest bardzo słabo usuwany podczas dializy, co może mieć znaczenie w przypadku przedawkowania leku. ¹¹

Pacjenci w podeszłym wieku

Dostępne, choć ograniczone, dane farmakokinetyczne dotyczące stosowania amisulprydu u pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) wskazują na 10-30% wzrost wartości Cmax (maksymalne stężenie w osoczu), T1/2 (okres półtrwania) i AUC po doustnym podaniu pojedynczej dawki 50 mg w porównaniu z młodszymi pacjentami. Należy podkreślić, że brak jest danych farmakokinetycznych dla dawek wielokrotnych w tej grupie wiekowej, co może mieć istotne znaczenie przy długotrwałej terapii. ^{65 lat) wykazują, że występuje 10-30% wzrost wartości Cmax, T1/2 i AUC po doustnym podaniu pojedynczej dawki 50 mg. Brak danych dla dawek wielokrotnych.”>12}

* wartości stężeń odnoszą się do dawki 50 mg