Właściwości farmakokinetyczne
Sugammadex AptaPharma 100 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne sugammadeksu

Właściwości farmakokinetyczne przedstawione w poniższym opracowaniu odnoszą się do sugammadeksu i przedstawiają całkowitą sumę stężenia sugammadeksu związanego i niezwiązanego w kompleks. Należy zaznaczyć, że u pacjentów poddawanych znieczuleniu parametry farmakokinetyczne, takie jak klirens i objętość dystrybucji, są identyczne zarówno dla sugammadeksu związanego, jak i niezwiązanego w kompleks.¹

Dystrybucja

Objętość dystrybucji sugammadeksu w stanie stacjonarnym u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około 11-14 litrów. Wartość ta została określona na podstawie konwencjonalnej, nieprzedziałowej analizy farmakokinetycznej. Istotną właściwością sugammadeksu jest brak wiązania z białkami osocza oraz erytrocytami, co zostało potwierdzone w badaniach in vitro z wykorzystaniem osocza i pełnej krwi pochodzącej od mężczyzn. Dotyczy to zarówno samego sugammadeksu, jak i kompleksu sugammadeksu z rokuronium.²

Sugammadeks charakteryzuje się kinetyką liniową w zakresie dawek od 1 do 16 mg/kg masy ciała, gdy podawany jest w formie bolusa dożylnego.³

Metabolizm

W przeprowadzonych badaniach przedklinicznych i klinicznych nie zaobserwowano obecności jakichkolwiek metabolitów sugammadeksu. Jedyną drogą eliminacji leku z organizmu jest wydalanie niezmienionego produktu przez nerki.⁴

Eliminacja

Okres półtrwania sugammadeksu w fazie eliminacji (t1/2) wynosi około 2 godziny u dorosłych znieczulonych pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Szacunkowy klirens w osoczu wynosi około 88 mL/min. Badania nad bilansem masowym wykazały, że ponad 90% podanej dawki jest wydalane w ciągu pierwszych 24 godzin. Z całkowitej dawki 96% jest wydalane z moczem, przy czym co najmniej 95% tej ilości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Eliminacja sugammadeksu poprzez wydalanie z kałem lub wydychanym powietrzem stanowi mniej niż 0,02% dawki. ^{90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. 96% dawki jest wydalane z moczem, a przynajmniej 95% z tej wartości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Wydalanie z kałem lub z wydychanym powietrzem stanowi mniej niż 0,02% dawki.”>5}

Podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom wiązało się ze zwiększoną eliminacją kompleksu z rokuronium przez nerki.⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek a wiek

W badaniu farmakokinetycznym porównującym pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek stwierdzono, że stężenie sugammadeksu w osoczu było podobne w ciągu pierwszej godziny po podaniu dawki produktu. Następnie obserwowano szybsze obniżanie się stężenia leku w grupie kontrolnej. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek wykazano wydłużenie czasu całkowitej ekspozycji na sugammadeks, prowadzące do ekspozycji 17-krotnie większej w porównaniu do pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Małe stężenia sugammadeksu są wykrywalne przez co najmniej 48 godzin po jego podaniu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.⁷

W innym badaniu porównującym pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek zaobserwowano, że klirens sugammadeksu stopniowo zmniejszał się, a okres półtrwania t1/2 stopniowo wydłużał się wraz z pogarszającą się czynnością nerek. Ekspozycja na lek była dwukrotnie większa u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i pięciokrotnie większa u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Po 7 dniach od przyjęcia dawki stężenia sugammadeksu w osoczu były niewykrywalne u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.⁸

Wpływ parametrów demograficznych

Płeć: Nie zaobserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce sugammadeksu w zależności od płci pacjentów.⁹

Rasa: W badaniu z udziałem zdrowych uczestników rasy kaukaskiej i pochodzenia japońskiego nie wykazano klinicznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych. Dostępne, choć ograniczone dane nie wskazują także na istnienie znaczących różnic w farmakokinetyce sugammadeksu u osób pochodzenia afrykańskiego lub afroamerykańskiego.¹⁰

Masa ciała: Populacyjna analiza farmakokinetyczna obejmująca pacjentów dorosłych i pacjentów w podeszłym wieku nie wykazała klinicznie istotnej zależności między klirensem i objętością dystrybucji a masą ciała.¹¹

Otyłość

W badaniu klinicznym obejmującym chorobliwie otyłych pacjentów sugammadeks w dawce 2 mg/kg masy ciała oraz 4 mg/kg masy ciała podawano w zależności od rzeczywistej masy ciała (n=76) lub idealnej masy ciała (n=74). Stwierdzono, że ekspozycja na sugammadeks zwiększała się w sposób liniowy i zależny od dawki po podaniu zgodnie z rzeczywistą masą ciała lub idealną masą ciała. Nie zaobserwowano istotnych klinicznie różnic w parametrach farmakokinetycznych pomiędzy pacjentami z otyłością chorobliwą a populacją ogólną.¹²

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych

Przedstawiona tabela zawiera podsumowanie parametrów farmakokinetycznych sugammadeksu uwzględniające wiek, masę ciała i czynność nerek pacjentów. Wartości te są istotne przy ustalaniu odpowiedniego dawkowania leku w szczególnych grupach pacjentów.¹³