maksymalne stężenie w osoczu
Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) to najwyższy poziom stężenia substancji leczniczej w osoczu krwi pacjenta po podaniu dawki leku. Jest to jeden z kluczowych parametrów farmakokinetycznych, który dostarcza istotnych informacji na temat biodostępności leku oraz jego potencjalnej skuteczności terapeutycznej.
Pomiar Cmax jest niezbędny w badaniach klinicznych leków, szczególnie w badaniach biorównoważności, gdzie porównuje się formulacje generyczne z lekami oryginalnymi. Wartość ta pozwala określić, czy lek osiąga poziom terapeutyczny wystarczający do wywołania pożądanego efektu farmakologicznego, a jednocześnie nie przekracza stężeń toksycznych.
Na maksymalne stężenie w osoczu wpływa wiele czynników, w tym droga podania leku, szybkość wchłaniania, dawka, postać farmaceutyczna, a także indywidualne cechy pacjenta takie jak wiek, masa ciała, funkcja nerek i wątroby czy interakcje z innymi lekami. Monitorowanie Cmax jest szczególnie ważne w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie niewielkie odchylenia stężenia mogą prowadzić do utraty skuteczności lub wystąpienia działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Moxifloxacinum Stulln 5 mg/ml
Moksyfloksacyna w postaci kropli do oczu Moxifloxacinum Stulln (5 mg/ml) podawana miejscowo do worka spojówkowego wykazuje zdolność do przenikania do krążenia ogólnego, jednak ekspozycja ogólnoustrojowa jest znacząco niższa niż po podaniu doustnym. W badaniu klinicznym z udziałem 21 pacjentów stosujących lek 3 razy na dobę przez 4 dni, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wyniosło średnio 2,7 ng/ml, co jest około 1600 razy niższą wartością niż po doustnej dawce 400 mg. Pole pod krzywą stężenia (AUC) wyniosło 41,9 ng·h/ml, czyli około 1200 razy mniej niż po podaniu doustnym. Okres półtrwania leku w osoczu (t½) wynosił 13 godzin, wskazując na umiarkowaną szybkość eliminacji moksyfloksacyny z krążenia ogólnego.
bezpieczeństwo stosowania leku, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, interakcja lekowa, krążenie ogólne, krople do oczu, maksymalne stężenie w osoczu, moksyfloksacyna, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, przenikanie leku, stężenie osoczowe, worek spojówkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivaroxaban APC 20 mg
Rywaroksaban wykazuje przewidywalny, niemal liniowy profil farmakokinetyczny przy dawkach do 15 mg podawanych na czczo, z biodostępnością 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg oraz 66% dla dawki 20 mg przy podaniu na czczo. Przy dawkach 15 mg i 20 mg zaleca się podawanie leku podczas posiłku, co zwiększa AUC o 39%, poprawiając biodostępność. Lek szybko się wchłania, osiągając Cmax w 2-4 godziny, a jego wchłanianie jest zależne od miejsca uwalniania w przewodzie pokarmowym – pomijanie żołądka może znacznie obniżyć ekspozycję. Rywaroksaban charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (92-95%) i umiarkowaną objętością dystrybucji (Vss około 50 l u dorosłych, u dzieci zależną od masy ciała). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz szlaki niezależne od CYP, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (ok. 1/3 dawki w postaci niezmienionej), jak i z kałem (metabolity). Okres półtrwania u dorosłych wynosi 5-9 h u młodych i 11-13 h u osób starszych, a u dzieci jest krótszy i zależny od wieku (1,6-4,2 h). Klirens całkowity u dorosłych to około 10 l/h, u dzieci około 8 l/h (dla masy 82,8 kg).
biodostępność doustna, CYP2J2, CYP3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, farmakokinetyka, farmakokinetyka rywaroksabanu, funkcja allometryczna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, model Emax, modelowanie farmakokinetyczne populacyjne, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, P-glikoproteina, proksymalny odcinek jelita cienkiego, rywaroksaban, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zakrzepica żył głębokich, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zawiesina doustna, zgłębnik żołądkowy, zmienność osobnicza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esogno 1 mg
Eszopiklon, dostępny w dawkach 1 mg, 2 mg i 3 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku obniża Cmax o 21% i opóźnia Tmax o około 1 godzinę, nie wpływając jednak na całkowitą ekspozycję (AUC) ani okres półtrwania (~6 godzin). Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (52-59%) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz częściowo przez CYP2E1, co potwierdzają interakcje z inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem). Eszopiklon jest eliminowany głównie z moczem w postaci metabolitów, z mniej niż 10% dawki wydalanej jako lek niezmieniony. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych (1-6 mg) i nie wykazuje kumulacji przy podawaniu raz na dobę.
CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, ekspozycja systemowa, eszopiklon, farmakokinetyka eszopiklonu, hepatocyt ludzki, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, izoenzym CYP450, maksymalne stężenie w osoczu, N-demetylo zopiklon, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, upośledzenie czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie snu, zopiklon racemiczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – DIKY 4% 40 mg/g
Produkt leczniczy DIKY 4% to miejscowy aerozol zawierający diklofenak sodu w stężeniu 40 mg/g, który po aplikacji na skórę w dawce 1,5 g (60 mg diklofenaku) szybko wchłania się, osiągając w osoczu stężenie około 1 ng/ml po 30 minutach oraz maksymalne stężenie około 3 ng/ml po 24 godzinach. Farmakokinetyka leku charakteryzuje się znacząco niższym stężeniem ogólnoustrojowym diklofenaku w porównaniu z podaniem doustnym – około 50-krotnie niższym, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa przy zachowaniu skuteczności terapeutycznej w miejscu aplikacji. Diklofenak wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%), co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe, jednak w przypadku miejscowego stosowania ryzyko interakcji jest minimalne ze względu na niskie stężenia systemowe.
aplikacja miejscowa, aplikacja na skórę, biodostępność miejscowa, biodostępność porównawcza, diklofenak sodu, dystrybucja leku, działanie terapeutyczne leku, efektywność terapeutyczna, etanol bezwodny, glikol propylenowy, interakcja lekowa, lecytyna sojowa, maksymalne stężenie w osoczu, penetracja do tkanek, penetracja skórna, podanie doustne, profil bezpieczeństwa leku, przenikanie substancji czynnej, stężenie diklofenaku w osoczu, stężenie substancji czynnej, wchłanianie substancji czynnej, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Romazic 30 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Romazic, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 5 godzinach od podania doustnego oraz bezwzględną biodostępnością około 20%. Lek wykazuje wysokie powinowactwo do tkanki wątrobowej, z objętością dystrybucji około 134 litrów i wiązaniem z białkami osocza na poziomie 90%, głównie z albuminami. Metabolizm rozuwastatyny jest niewielki (około 10%), głównie przez izoenzymy CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, z aktywnymi metabolitami N-demetylowanymi o około 50% aktywności biologicznej związku macierzystego. Eliminacja odbywa się głównie drogą jelitową (90% w postaci niezmienionej), a okres półtrwania wynosi około 19 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka leku jest liniowa, bez kumulacji przy wielokrotnym podawaniu, a parametry nie ulegają istotnym zmianom pod wpływem wieku czy płci.
BCRP, bezwzględna biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka rozuwastatyny, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna laktonowa, pochodna N-demetylowana, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, proces farmakokinetyczny, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, transporter OATP-C - Leksykon substancji czynnych
Kwas acetylosalicylowy – Właściwości farmakokinetyczne
Kwas acetylosalicylowy (ASA) charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, głównie w proksymalnym odcinku jelita cienkiego, z istotnym udziałem hydrolizy do kwasu salicylowego już podczas wchłaniania. Farmakokinetyka ASA różni się w zależności od postaci farmaceutycznej: tabletki musujące i powlekane MicroActive osiągają Tmax w 15-30 minut, natomiast tabletki dojelitowe wykazują opóźnione wchłanianie (Tmax 2-7 godzin), szczególnie w obecności pokarmu, który opóźnia Tmax o około 3 godziny, nie zmieniając biodostępności. ASA i jego metabolit są silnie wiązane z albuminami (40-70% przy stężeniu 400 μg/ml), a ich dystrybucja obejmuje wszystkie tkanki, z Vd około 0,15-0,17 l/kg. Metabolizm ASA do kwasu salicylowego zachodzi głównie w wątrobie, z okresem półtrwania ASA 15-30 minut, natomiast eliminacja kwasu salicylowego jest dawko-zależna: 2-3 godziny dla dawek do 325 mg/dobę, około 12 godzin dla dawek przeciwbólowych oraz 15-30 godzin przy dawkach powyżej 3 g/dobę lub zatruciu.
alkalizacja moczu, biodostępność, glukuronid salicylo-fenolowy, hipoalbuminemia, hydroksylacja, kinetyka eliminacji, klirens nerkowy, kwas acetylosalicylowy, kwas gentyzynowy, kwas salicylowy, kwas salicylurowy, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, proksymalny odcinek jelita cienkiego, przewlekła niewydolność serca, sprzęganie z glicyną, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stopień wiązania, tabletka dojelitowa, tabletka musująca, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ridlip 5 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Ridlip, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą powolne wchłanianie z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) po około 5 godzinach oraz ograniczoną biodostępnością na poziomie około 20%. Lek wykazuje rozległą dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 l) z wysokim wiązaniem z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z powstawaniem metabolitów N-demetylowanych o aktywności farmakologicznej zmniejszonej o około 50% oraz metabolitów laktonowych nieaktywnych klinicznie. Eliminacja odbywa się głównie drogą jelitową (~90% z kałem), a okres półtrwania wynosi około 19 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Klirens osoczowy wynosi około 50 l/h (odchylenie 21,7%). Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa, bez akumulacji po wielokrotnym podaniu, a parametry te nie ulegają istotnym zmianom pod wpływem wieku czy płci dorosłych pacjentów.
akumulacja leku, białko transportowe BCRP, białko transportowe OATP1B1, biodostępność, biodostępność bezwzględna, cholesterol LDL, CYP 2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka rozuwastatyny, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, izoenzym, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, pochodne laktonowe, pochodne N-demetylowane, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm ABCG2, polimorfizm genetyczny, polimorfizm SLCO1B1, polipeptyd transportujący aniony organiczne, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zaranta 20 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Zaranta, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) około 5 godzin oraz bezwzględną biodostępnością około 20%, co wynika z efektu pierwszego przejścia. Lek wykazuje rozległą dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 l) i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~90%, głównie albuminy). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 19 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~10%, z czego 5% w formie niezmienionej). Klirens osoczowy wynosi około 50 l/h (odchylenie 21,7%). Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa, bez kumulacji po wielokrotnym podaniu.
ABCG2, BCRP, białko transportujące OATP1B1, biodostępność bezwzględna, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, dyslipidemia, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens osoczowy, laktonowa pochodna, maksymalne stężenie w osoczu, N-demetylowana pochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, transporter OATP-C, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apixaban Aurovitas 2,5 mg
Apiksaban wykazuje przewidywalny, liniowy profil farmakokinetyczny przy dawkach do 10 mg, z biodostępnością około 50% i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 3-4 godzinach. Przyjmowanie leku niezależnie od posiłków nie wpływa na AUC ani Cmax. Zmienność farmakokinetyczna jest umiarkowana (około 20% międzyosobnicza i 30% wewnątrzosobnicza). Apiksaban wiąże się z białkami osocza w 87%, ma objętość dystrybucji około 21 litrów oraz całkowity klirens około 3,3 L/h, a okres półtrwania wynosi około 12 godzin. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4/5, a lek jest eliminowany zarówno przez nerki (27% klirensu), jak i drogą żółciową oraz jelitową. U pacjentów starszych (>65 lat) obserwuje się wzrost AUC o 32%, bez istotnej zmiany Cmax.
białko oporności na raka sutka, całkowity klirens, CYP3A4/5, czynnik Xa, farmakokinetyka/farmakodynamika, hemodializa, INR, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, lek przeciwzakrzepowy, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azacitidine Onko 25 mg/ml
Azacytydyna wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu podskórnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 750 ± 403 ng/mL po 30 minutach przy dawce 75 mg/m². Biodostępność podskórna wynosi około 89% w porównaniu do podania dożylnego. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 25-100 mg/m². Po dożylnym podaniu objętość dystrybucji wynosi średnio 76 ± 26 l, a klirens układowy 147 ± 47 l/h. Metabolizm azacytydyny nie angażuje izoenzymów cytochromu P450, UGT, SULT ani GST, przebiega głównie przez spontaniczną hydrolizę i deaminację z udziałem deaminazy cytydynowej. Czas półtrwania po podaniu podskórnym wynosi 41 ± 8 minut, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% po dożylnym i 50% po podskórnym podaniu w moczu). Nie obserwuje się kumulacji przy standardowym schemacie 75 mg/m² podskórnie przez 7 dni.
AML, azacytydyna, biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność nerek, Cmax, CMML, czas półtrwania w fazie eliminacji, deaminaza cytydynowa, izoenzym cytochromu P450, JMML, klirens układowy, łagodna niewydolność nerek, maksymalne stężenie w osoczu, MDS, młodzieńcza białaczka mielomonocytowa, nawrót molekularny AML, objętość dystrybucji, ostra białaczka szpikowa, pole powierzchni pod krzywą, przewlekła białaczka mielomonocytowa, spontaniczna hydroliza, sulfotransferaza, transferaza glutationowa, UDP-glukuronozylotransferaza, umiarkowana niewydolność nerek, wydalanie nerkowe, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olmesartan LEK-AM 40 mg
Olmesartan medoksomil jest prolekiem, który po podaniu doustnym ulega szybkiej konwersji do aktywnego metabolitu olmesartanu, głównie dzięki esterazom jelitowym i krwi żyły wrotnej. Biodostępność olmesartanu wynosi średnio 25,6%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 2 godziny po podaniu. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,7%) oraz stosunkowo niewielką objętością dystrybucji (16-29 l). Klirens osoczowy wynosi około 1,3 l/h, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (około 40%), jak i drogą wątrobowo-żółciową (około 60%). Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 10-15 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po kilku dawkach bez dalszej kumulacji. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby obserwuje się istotne zwiększenie AUC, odpowiednio do stopnia niewydolności, co wymaga uwzględnienia w dawkowaniu. U osób starszych (65-75 lat i >75 lat) AUC wzrasta o około 35% i 44%, co może być związane z pogorszeniem funkcji nerek.
biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, esteraza, farmakokinetyka olmesartanu, frakcja niezwiązana olmesartanu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kolesewelam, kolesewelam chlorowodorek, krążenie jelitowo-wątrobowe, łagodne zaburzenia czynności nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, pole powierzchni pod krzywą stężenia, prolek, stan stacjonarny, stężenie olmesartanu w osoczu, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Trifaroten – Właściwości farmakokinetyczne
Trifaroten, substancja czynna kremu Aklief (50 µg/g), wykazuje niską ogólnoustrojową ekspozycję po miejscowym stosowaniu u pacjentów z trądzikiem pospolitym, zarówno dorosłych, jak i pediatrycznych (10-17 lat). W badaniu klinicznym, po aplikacji około 2 g kremu raz dziennie przez 30 dni na twarz, ramiona, klatkę piersiową i górną część pleców, mierzalne stężenia trifarotenu w osoczu stwierdzono u 37% dorosłych (Cmax <5-10 pg/mL, AUC0-24h 75-104 pg·h/mL) oraz u 18% pacjentów pediatrycznych (Cmax <5-9 pg/mL, AUC0-24h 89-106 pg·h/mL). Stan stacjonarny osiągnięto po 2 tygodniach terapii, bez przewidywanej kumulacji leku przy długotrwałym stosowaniu. Trifaroten penetruje skórę zgodnie z rozkładem wykładniczym, przenikając od warstwy rogowej naskórka do skóry właściwej, co jest kluczowe dla jego działania miejscowego. W osoczu wykazuje bardzo wysokie (>99,9%) wiązanie z białkami, bez istotnego wiązania z erytrocytami.
AUC, białko transportowe, CYP2B6, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy cytochromu P450, krem Aklief, maksymalne stężenie w osoczu, mikrosomy wątroby, penetracja tkankowa, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, trądzik pospolity, transportery efflux, transportery leków, transportery wychwytu, trifaroten, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibandronic acid Synthon 50 mg
Kwas ibandronowy w dawce 50 mg doustnie charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w górnym odcinku przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu w czasie 0,5-2 godzin (mediana 1 godzina) u pacjentów na czczo. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 0,6%, jednak jest istotnie obniżana przez obecność pokarmu – przyjmowanie leku ze standardowym śniadaniem zmniejsza biodostępność o około 90%, a 2 godziny po posiłku o około 75%. Zaleca się podawanie leku po co najmniej 6-godzinnym poście nocnym oraz powstrzymanie się od jedzenia przez minimum 30 minut po podaniu. Kwas ibandronowy wykazuje wysokie powinowactwo do tkanki kostnej (40-50% dawki krążącej jest wychwytywane przez kości) oraz silne wiązanie z białkami osocza (~87%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Nie ulega metabolizmowi enzymatycznemu, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej oraz przez wychwyt do kości. Końcowy okres półtrwania wynosi 10-60 godzin, a całkowity klirens plasuje się w zakresie 84-160 ml/min, z klirensem nerkowym około 60 ml/min u zdrowych kobiet po menopauzie.
absorpcja leku, biodostępność leku, cytochrom P-450, dostępność biologiczna, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka leku, hipoproteinemia, izoenzym P-450, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwas ibandronowy, łagodna niewydolność nerek, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, stężenie wolnego leku, tabletka powlekana, tkanka kostna, układ enzymatyczny, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza