maksymalne stężenie w osoczu
Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) to najwyższy poziom stężenia substancji leczniczej w osoczu krwi pacjenta po podaniu dawki leku. Jest to jeden z kluczowych parametrów farmakokinetycznych, który dostarcza istotnych informacji na temat biodostępności leku oraz jego potencjalnej skuteczności terapeutycznej.
Pomiar Cmax jest niezbędny w badaniach klinicznych leków, szczególnie w badaniach biorównoważności, gdzie porównuje się formulacje generyczne z lekami oryginalnymi. Wartość ta pozwala określić, czy lek osiąga poziom terapeutyczny wystarczający do wywołania pożądanego efektu farmakologicznego, a jednocześnie nie przekracza stężeń toksycznych.
Na maksymalne stężenie w osoczu wpływa wiele czynników, w tym droga podania leku, szybkość wchłaniania, dawka, postać farmaceutyczna, a także indywidualne cechy pacjenta takie jak wiek, masa ciała, funkcja nerek i wątroby czy interakcje z innymi lekami. Monitorowanie Cmax jest szczególnie ważne w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie niewielkie odchylenia stężenia mogą prowadzić do utraty skuteczności lub wystąpienia działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kleder 15 mg
Lenalidomid jest podawany doustnie jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) i R(+) w stosunku około 56% do 44%. Charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem Cmax w 0,5-2 godziny, a farmakokinetyka wykazuje liniową zależność dawka-AUC oraz Cmax. Wchłanianie jest obniżone o około 20% (AUC) i 50% (Cmax) przy jednoczesnym spożyciu wysokotłuszczowego posiłku, jednak lek może być stosowany niezależnie od posiłków. Lenalidomid wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%) i nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe (90% dawki w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania 3-5 godzin, zależnym od funkcji nerek. Klirens nerkowy przekracza szybkość filtracji kłębuszkowej, wskazując na aktywny transport wydalniczy.
asymetryczny atom węgla, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, enzymy cytochromu P450, farmakokinetyka lenalidomidu, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, hydroksylenalidomid, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie w osoczu, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwór hematologiczny, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, schyłkowa niewydolność nerek, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Memorion 10 mg
Donepezyl chlorowodorek, substancja czynna leku Memorion, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą szybkie wchłanianie z Tmax wynoszącym 3-4 godziny po podaniu doustnym oraz długi okres półtrwania około 70 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę i osiągnięcie stanu stacjonarnego po około 3 tygodniach terapii. Wchłanianie donepezylu nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu, a lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~95%). Donepezyl jest metabolizowany przez układ cytochromu P450 do kilku metabolitów, z których 6-O-desmetylodonepezyl (11% dawki) wykazuje aktywność farmakologiczną zbliżoną do leku macierzystego. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (57% całkowitej radioaktywności, w tym 17% w postaci niezmienionej substancji) oraz w mniejszym stopniu przez kał (14,5%). Nie stwierdzono istotnego udziału krążenia jelitowo-wątrobowego w eliminacji donepezylu.
5-O-desmetylodonepezyl, 6-O-desmetylodonepezyl, aktywność farmakodynamiczna, biotransformacja, cis-N-tlenek donepezylu, cytochrom P450, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, donepezyl chlorowodorek, farmakokinetyka, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, otępienie naczyniowe, otępienie typu Alzheimera, pole powierzchni pod krzywą, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xifaxan 100 mg/5 ml
Ryfaksymina, podawana doustnie w formie granulatu do zawiesiny (100 mg/5 ml), charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym, nieprzekraczającym 1% dawki, co potwierdzają badania na zwierzętach i ludziach. Po podaniu dawki 400 mg na czczo maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi poniżej 5 ng/ml, a pole pod krzywą (AUC) jest mniejsze niż 15 ng•h/ml, co wskazuje na bardzo niską biodostępność. Ryfaksymina występuje w organizmie głównie w formie niezmienionej, nie ulega znaczącemu metabolizmowi, a jej eliminacja odbywa się niemal wyłącznie z kałem (96,9% dawki), z minimalnym wydalaniem przez nerki (<0,4%). Wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (62-67,5%), które może być nieco obniżone u pacjentów z niewydolnością wątroby, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania.
25-dezacetyloryfaksymina, AUC, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka ryfaksyminy, forma polimorficzna alfa, kinetyka nieliniowa, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, nieswoiste zapalenie jelit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjenci pediatryczni, podanie doustne, rozpuszczalność leku, ryfaksymina, stężenie w osoczu, uszkodzenie śluzówki jelit, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenia czynności nerek, zawiesina doustna, znakowanie radiologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sidarso 4 mg
Farmakokinetyka sylodosyny u dorosłych mężczyzn, zarówno z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (BPH), jak i bez tego schorzenia, wykazuje liniowość w zakresie dawek od 0,1 mg do 48 mg/dobę. Sylodosyna charakteryzuje się dobrą biodostępnością około 32%, wysokim wiązaniem z białkami osocza (96,6%) oraz objętością dystrybucji 0,81 l/kg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 8 mg wynosi średnio 87±51 ng/ml, osiągane jest po 2,5 godzinach (tmax), a pole pod krzywą (AUC) wynosi 433±286 ng·h/ml. Lek jest intensywnie metabolizowany głównie przez UGT2B7, dehydrogenazy alkoholową i aldehydową oraz CYP3A4, a głównym metabolitem jest aktywny glukuronid sylodosyny (KMD-3213G) z dłuższym okresem półtrwania około 24 godzin i stężeniem w osoczu około trzykrotnie wyższym niż substancji macierzystej. Sylodosyna osiąga stan stacjonarny po 3 dniach, a jej glukuronid po 5 dniach terapii. Spożycie pokarmu zmniejsza Cmax o około 30% i wydłuża tmax o około 1 godzinę, nie wpływając istotnie na AUC.
aktywność biologiczna, cytochrom CYP3A4, cytochrom P450, dehydrogenaza aldehydowa, dostępność biologiczna, encefalopatia wątrobowa, glikoproteina p, glukuronid sylodosyny, glukuronidacja, klirens sylodosyny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, maksymalne stężenie w osoczu, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – CoAramlessa 10 mg + 2,5 mg + 10 mg
Farmakokinetyka preparatu CoAramless, zawierającego peryndopryl z argininą, indapamid i amlodypinę, wykazuje, że jednoczesne podanie tych składników nie wpływa na ich indywidualne parametry. Peryndopryl szybko się wchłania (Cmax po 1 godzinie), jest prekursorem aktywnego metabolitu peryndoprylatu, którego maksymalne stężenie osiągane jest po 3-4 godzinach, a okres półtrwania wynosi 17 godzin. Biodostępność peryndoprylu zmniejsza się przy podaniu z pokarmem, dlatego zaleca się podawanie leku na czczo. Indapamid charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem (Cmax po 1 godzinie), wysokim wiązaniem z białkami osocza (79%) oraz długim okresem półtrwania 14-24 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Amlodypina osiąga Cmax po 6-12 godzinach, ma biodostępność 64-80% niezależną od pokarmu, bardzo wysokie wiązanie z białkami (97,5%) oraz długi okres półtrwania 35-50 godzin, co zapewnia stabilne stężenie terapeutyczne przy dawkowaniu dobowym.
amlodypina, biodostępność, biodostępność substancji czynnej, dializoterapia, dystrybucja leku, enzym konwertujący angiotensynę, indapamid, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, końcowy okres półtrwania, maksymalne stężenie w osoczu, maksymalne stężenie we krwi, marskość wątroby, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, pacjent w podeszłym wieku, parametry farmakokinetyczne, peryndopryl z argininą, peryndoprylat, pole pod krzywą stężenia leku, prekursor leku, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Veregen 100 mg/g
Farmakokinetyka maści Veregen 100 mg/g, zawierającej wyciąg z liści zielonej herbaty (Camellia sinensis) z 55-72 mg (-)-galusanu epigallokatechiny (EGCG) na gram, została oceniona na podstawie narażenia ogólnoustrojowego po miejscowej aplikacji. Po podaniu dawki 750 mg maści (zawierającej 72 mg EGCG) maksymalne stężenie EGCG w osoczu (Cmax) wynosiło do 7,34 ng/ml, co jest znacznie niższe niż Cmax obserwowane po doustnym spożyciu napojów z zielonej herbaty, gdzie pojedyncza filiżanka dostarcza 50-200 mg EGCG. Dane te wskazują, że miejscowe stosowanie Veregen nie powoduje większego narażenia systemowego na katechiny niż typowe spożycie zielonej herbaty.
analiza farmakokinetyczna, aplikacja miejscowa, badanie farmakokinetyczne, Camellia sinensis, katechina, maksymalne stężenie w osoczu, mirystynian izopropylu, monopalmitynostearynian glikolu propylenowego, narażenie ogólnoustrojowe, postać farmaceutyczna, substancja czynna, właściwość farmakokinetyczna, wyciąg z liści zielonej herbaty - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ipidacrine hydrochloride Grindeks 15 mg/ml
Lek Ipidacrine hydrochloride Grindeks, zawierający ipidakrynę w postaci chlorowodorku jednowodnego, dostępny jest jako roztwór do wstrzykiwań w stężeniach 5 mg/ml oraz 15 mg/ml. Po podaniu doustnym ipidakryna jest szybko wchłaniana głównie w dwunastnicy, osiągając maksymalne stężenie w osoczu około 1 godziny po podaniu dawki 10 mg. Substancja wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (40-55%) oraz szybkie rozprzestrzenianie w tkankach, z jedynie 2% całkowitej ilości pozostającej w osoczu po ustaleniu równowagi dystrybucyjnej. Metabolizm zachodzi w wątrobie, choć szczegółowe szlaki metaboliczne nie są w pełni poznane. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 40 minut; wydalanie kanalikowe dominuje nad filtracją kłębuszkową, a wydalanie niezmienionej substancji wynosi 3,7% po podaniu doustnym i 34,8% po podaniu pozajelitowym, co wskazuje na istotny efekt pierwszego przejścia.
biodostępność leku, biotransformacja w wątrobie, dystrybucja leku, dystrybucja w tkankach, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, filtracja kłębuszkowa, ipidakryna chlorowodorek, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania eliminacji, osmolalność, pH roztworu, podanie doustne, podanie pozajelitowe, postać farmaceutyczna, równowaga dystrybucyjna, roztwór do wstrzykiwań, roztwór klarowny, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva, łączący rozuwastatynę i ezetymib, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z cyklosporyną, co powoduje 7-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny oraz 3,4-krotne zwiększenie AUC ezetymibu, a u pacjentów z niewydolnością nerek nawet 12-krotne zwiększenie ekspozycji na ezetymib. Inhibitory proteaz (np. atazanawir z rytonawirem) zwiększają AUC rozuwastatyny około 3-krotnie, co wymaga modyfikacji dawki rozuwastatyny, jednak produkt złożony nie jest zalecany do rozpoczynania takiego leczenia. Dodatkowo, inhibitory białek transportowych OATP1B1 i BCRP mogą podnosić stężenia rozuwastatyny, zwiększając ryzyko miopatii. Gemfibrozyl i fenofibrat podwajają Cmax i AUC rozuwastatyny oraz umiarkowanie zwiększają stężenie ezetymibu (odpowiednio 1,7- i 1,5-krotnie), co wymaga ostrożności ze względu na ryzyko miopatii i kamicy żółciowej. Kwas fusydowy stosowany ogólnoustrojowo znacząco zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego należy przerwać terapię rozuwastatyną podczas jego stosowania.
antagonista witaminy K, antykoagulant kumarynowy, białko transportowe, choroba pęcherzyka żółciowego, cyklosporyna, cytochrom P450, działanie niepożądane, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, ezetymib całkowity, fenofibrat, fibrat, fluindion, flukonazol, gemfibrozyl, glukuronid ezetymibu, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportowego, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, izoenzym cytochromu P450, kamica żółciowa, ketokonazol, kinaza kreatynowa, kolestyramina, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lewonorgestrel, maksymalne stężenie w osoczu, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, miopatia, niacyna, niewydolność nerek, norgestrel, pole pod krzywą stężenie-czas, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, tikagrelor, transporter wychwytu wątrobowego OATP1B1, transporter wypływu BCRP, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fokusin 0,4 mg
Tamsulosyna chlorowodorek, zawarty w leku Fokusin 0,4 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną, z istotnym wpływem posiłku na wchłanianie – przyjmowanie leku krótko po jedzeniu zmniejsza absorpcję, dlatego zaleca się stałe przyjmowanie po tym samym posiłku. Lek wykazuje kinetykę liniową, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 6 godzin po pojedynczej dawce, a stan równowagi dynamicznej uzyskiwany jest po 5 dniach stosowania. W stanie równowagi Cmax wzrasta o około 66% w porównaniu do pojedynczej dawki, a stężenia tamsulosyny wykazują znaczną zmienność międzyosobniczą. Substancja silnie wiąże się z białkami osocza (~99%), a jej objętość dystrybucji jest niewielka (ok. 0,2 l/kg), co wskazuje na ograniczoną dystrybucję pozanaczyniową.
dostępność biologiczna, działanie farmakodynamiczne, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, enzymy mikrosomalne wątroby, faza eliminacji, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kinetyka liniowa, łagodna niewydolność wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, stan równowagi dynamicznej, tamsulosyny chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Klertis 12,5 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne profile w obu grupach. Po doustnym podaniu maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 6-12 godzinach (tmax), a przyjmowanie pokarmu nie wpływa na biodostępność leku. Sunitynib i jego aktywny metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), a objętość dystrybucji wynosi 2230 l, co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek. W zakresie dawek 25-100 mg farmakokinetyka jest liniowa, a podczas wielokrotnego podawania dochodzi do kumulacji stężenia sunitynibu (3-4-krotne zwiększenie) i metabolitu (7-10-krotne zwiększenie), osiągając stan równowagi między 10. a 14. dniem terapii z łącznym stężeniem osoczowym 62,9-101 ng/ml. Metabolizm sunitynibu odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Eliminacja zachodzi głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu z moczem (16%), a okres półtrwania wynosi około 40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu.
aktywność AlAT, białko oporności raka piersi, białko osocza, cytochrom P450, dezetylosunitynib, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, guz lity, hemodializa, induktor enzymatyczny, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, maksymalna tolerowana dawka, maksymalne stężenie w osoczu, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi stężeń, substrat BCRP, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polalid 10 mg
Lenalidomid, substancja czynna Polalid, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 0,5-2 godziny, a jego farmakokinetyka jest liniowa względem dawki. Lek występuje w postaci racemicznej (S(-) 56%, R(+) 44%) i wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (23-29%). Pokarm wysokotłuszczowy obniża AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w praktyce klinicznej lenalidomid może być podawany niezależnie od posiłków. Metabolizm lenalidomidu jest minimalny, nie jest substratem ani inhibitorem enzymów cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe (90% dawki w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania 3-5 godzin u pacjentów z szpiczakiem mnogim i zespołami mielodysplastycznymi.
aminotransferaza asparaginianowa, asymetryczny atom węgla, badanie populacyjne farmakokinetyczne, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, choroba nerek w fazie końcowej, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, hydroksy-lenalidomid, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, maksymalne stężenie w osoczu, mieszanina racemiczna, N-acetylo-lenalidomid, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, szybkość wchłaniania, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Topamax 25 mg
Topiramat, substancja czynna leku Topamax, wykazuje liniową farmakokinetykę z długim okresem półtrwania około 21 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę. Po podaniu doustnym 100 mg, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 1,5 µg/ml (po pojedynczej dawce) i 6,76 µg/ml (po wielokrotnym dawkowaniu), osiągane w ciągu 2-3 godzin (Tmax). Wchłanianie jest szybkie i wynosi co najmniej 81%, niezależne od spożycia pokarmu. Topiramat charakteryzuje się niskim stopniem wiązania z białkami osocza (13-17%), niewielkim metabolizmem (~20% u zdrowych ochotników, do 50% przy induktorach enzymów), oraz głównie nerkową eliminacją (≥81% dawki, z czego 66% w postaci niezmienionej). Klirens nerkowy wynosi około 17-18 ml/min, a całkowity klirens osoczowy 20-30 ml/min. Objętość dystrybucji waha się od 0,55 do 0,80 l/kg, z mniejszą wartością u kobiet, co nie wymaga modyfikacji dawkowania.
AUC, biorównoważność, Cmax, dostępność biologiczna, działanie przeciwpadaczkowe, enzym wątrobowy, farmakokinetyka liniowa, fenytoina, hydroksylacja, hydroliza, induktor enzymów, interakcja farmakokinetyczna, kapsułka twarda, karbamazepina, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie w osoczu, mechanizm eliminacji, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, reabsorpcja kanalikowa, różnice międzyosobnicze, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, Tmax, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wchłanianie zwrotne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atorvasterol 80 mg
Atorwastatyna, substancja czynna leku Atorvasterol, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność względna w formie tabletek powlekanych wynosi 95-99%, natomiast bezwzględna biodostępność to około 12%, co wynika z efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Lek wykazuje szeroką dystrybucję (objętość dystrybucji około 381 l) oraz silne wiązanie z białkami osocza (≥98%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów hydroksylowanych, które odpowiadają za około 70% ogólnoustrojowej aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA. Okres półtrwania atorwastatyny wynosi około 14 godzin, natomiast działanie hamujące enzym utrzymuje się 20-30 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie z żółcią, bez istotnej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej 1, biodostępność, cytochrom P450 3A4, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka atorwastatyny, gen SLCO1B1, glukuronidacja, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens żółciowy, LDL-C, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B3, poalkoholowa choroba wątroby, polimorfizm genetyczny, polipeptydy transportujące aniony organiczne 1B1, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA