Właściwości farmakokinetyczne
Loratadyna Galena 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne loratadyny

Loratadyna, substancja czynna produktu leczniczego Loratadyna Galena 10 mg, charakteryzuje się określonym profilem farmakokinetycznym, który warunkuje jej działanie kliniczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tego leku, z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji, a także wpływu różnych czynników na te parametry.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym loratadyna dobrze i szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Jednoczesne przyjmowanie leku z pokarmem może nieznacznie opóźnić proces wchłaniania substancji czynnej, jednak nie wpływa to w istotny sposób na działanie kliniczne produktu. Istotną cechą farmakokinetyczną loratadyny jest proporcjonalność biodostępności zarówno samej substancji czynnej, jak i jej aktywnego metabolitu w stosunku do zastosowanej dawki.²

Maksymalne stężenie loratadyny w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 1-1,5 godziny od momentu podania doustnego.³

Dystrybucja

Loratadyna charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, który wynosi 97-99%. Z kolei jej czynny metabolit wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu (73-76%). Okres półtrwania w fazie dystrybucji w osoczu wynosi około 1 godziny dla loratadyny i około 2 godzin dla jej czynnego metabolitu.⁴

Metabolizm

Po wchłonięciu z przewodu pokarmowego, loratadyna w znacznym stopniu podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia, głównie przy udziale enzymów cytochromu P450: CYP3A4 i CYP2D6. Głównym metabolitem jest desloratadyna, która wykazuje aktywność farmakologiczną i w dużym stopniu odpowiada za działanie kliniczne leku.⁵

Maksymalne stężenie desloratadyny (czynnego metabolitu) w osoczu jest osiągane po 1,5-3,7 godziny od podania leku.⁶

Eliminacja

Loratadyna i jej metabolity są wydalane z organizmu zarówno przez nerki, jak i z kałem. W ciągu 10 dni od podania leku około 40% dawki jest wydalane z moczem, a 42% z kałem, głównie w postaci sprzężonych metabolitów. W ciągu pierwszych 24 godzin około 27% podanej dawki wydala się z moczem. Istotnym jest fakt, że mniej niż 1% substancji czynnej jest wydalane w postaci niezmienionej loratadyny i jej czynnego metabolitu.⁷

Średni okres półtrwania w fazie eliminacji loratadyny wynosi 8,4 godziny (z zakresem od 3 do 20 godzin), natomiast dla czynnego metabolitu jest znacznie dłuższy i wynosi 28 godzin (z zakresem od 8,8 do 92 godzin).⁸

Farmakokinetyka w specyficznych sytuacjach klinicznych

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek obserwuje się zmiany w parametrach farmakokinetycznych loratadyny i jej metabolitu. Zarówno wartości pola pod krzywą (AUC), jak i maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) loratadyny oraz jej metabolitu są większe niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Nie zaobserwowano natomiast istotnych różnic w średnim okresie półtrwania w fazie eliminacji loratadyny i jej metabolitu pomiędzy pacjentami z niewydolnością nerek a osobami zdrowymi.⁹

Ważną informacją kliniczną jest brak wpływu hemodializy na parametry farmakokinetyczne loratadyny i jej czynnego metabolitu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.¹⁰

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z przewlekłą poalkoholową chorobą wątroby parametry farmakokinetyczne loratadyny ulegają znaczącym zmianom. Wartości AUC oraz maksymalne stężenie loratadyny w osoczu (Cmax) są dwukrotnie większe w porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Co istotne, profil farmakokinetyczny metabolitu (desloratadyny) nie różni się istotnie od profilu wyznaczonego u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby.¹¹

Okres półtrwania loratadyny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wynosi około 24 godziny, a jej metabolitu około 37 godzin. Warto podkreślić, że okres półtrwania wydłuża się wraz ze stopniem uszkodzenia wątroby.¹²

Pacjenci w podeszłym wieku

Profil farmakokinetyczny loratadyny i jej czynnego metabolitu jest porównywalny zarówno w grupie zdrowych, dorosłych ochotników, jak i w populacji zdrowych osób w podeszłym wieku. Nie obserwuje się istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych zależnych od wieku.¹³

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych