Właściwości farmakokinetyczne
CoAramlessa 10 mg + 2,5 mg + 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne

Analizując właściwości farmakokinetyczne leku CoAramlessa (preparat trójskładnikowy zawierający peryndopryl z argininą, indapamid i amlodypinę), należy podkreślić, że jednoczesne podanie tych trzech substancji czynnych nie wpływa na ich indywidualne parametry farmakokinetyczne w porównaniu do sytuacji, gdy są one podawane oddzielnie. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną poszczególnych składników.¹

Peryndopryl – parametry farmakokinetyczne

Wchłanianie i biodostępność peryndoprylu

Peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu zaledwie 1 godziny. Należy zaznaczyć, że peryndopryl stanowi prekursor leku, a jego aktywnym metabolitem jest peryndoprylat. Okres półtrwania peryndoprylu wynosi 1 godzinę. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, przyjmowanie leku wraz z posiłkiem zmniejsza przemianę peryndoprylu do peryndoprylatu, obniżając tym samym biodostępność substancji czynnej. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie peryndoprylu z argininą w pojedynczej dawce dobowej, rano, przed posiłkiem.²

Dystrybucja peryndoprylu

Objętość dystrybucji niezwiązanego peryndoprylatu jest stosunkowo niewielka i wynosi około 0,2 l/kg. Wiązanie z białkami osocza sięga 20%, przy czym peryndoprylat wiąże się głównie z enzymem konwertującym angiotensynę. Warto zauważyć, że stopień wiązania z białkami jest zależny od stężenia substancji czynnej.³

Metabolizm peryndoprylu

Peryndopryl, będący prekursorem leku, ulega biotransformacji w organizmie. Jedynie 27% podanej dawki peryndoprylu dociera do krwiobiegu w postaci czynnego metabolitu – peryndoprylatu. Oprócz tego aktywnego metabolitu powstaje również 5 innych metabolitów, które są farmakologicznie nieaktywne. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu osiągane jest po 3-4 godzinach od przyjęcia leku.⁴

Eliminacja peryndoprylu

Peryndoprylat jest wydalany z organizmu głównie przez nerki. Końcowy okres półtrwania niezwiązanej frakcji peryndoprylatu wynosi około 17 godzin, co prowadzi do osiągnięcia stanu stacjonarnego stężenia leku w ciągu 4 dni regularnego stosowania.⁵

Liniowość/nieliniowość peryndoprylu

W badaniach farmakokinetycznych wykazano liniową zależność pomiędzy zastosowaną dawką peryndoprylu a osiąganym stężeniem substancji w osoczu.⁶

Peryndopryl – farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

W przypadku pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się wolniejsze wydalanie peryndoprylatu. Podobne spowolnienie eliminacji występuje u pacjentów z niewydolnością serca oraz u osób z zaburzoną funkcją nerek.⁷

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się dostosowanie dawkowania peryndoprylu w zależności od stopnia niewydolności nerek, określonego przez klirens kreatyniny. W przypadku pacjentów poddawanych dializoterapii, klirens peryndoprylatu wynosi 70 ml/min.⁸

U pacjentów z marskością wątroby dochodzi do zmian w farmakokinetyce peryndoprylu. Obserwuje się zmniejszenie klirensu wątrobowego macierzystej cząsteczki o około 50%. Jednakże ilość powstającego aktywnego metabolitu – peryndoprylatu – nie zmniejsza się, dlatego modyfikacja dawkowania u tych pacjentów nie jest konieczna (należy jednak uwzględnić zalecenia z punktów 4.2 i 4.4 ChPL).⁹

Indapamid – parametry farmakokinetyczne

Wchłanianie indapamidu

Indapamid charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (C_max) osiągane jest po około 1 godzinie od przyjęcia leku.¹⁰

Dystrybucja indapamidu

Indapamid w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza – stopień wiązania wynosi 79%.¹¹

Metabolizm i eliminacja indapamidu

Okres półtrwania indapamidu w fazie eliminacji jest stosunkowo długi i wynosi od 14 do 24 godzin (średnio 18 godzin). Ta charakterystyka farmakokinetyczna pozwala na dawkowanie raz na dobę, ponieważ nawet przy wielokrotnym podawaniu nie obserwuje się kumulacji leku w organizmie. Eliminacja indapamidu przebiega głównie przez nerki (70% dawki jest wydalane z moczem) oraz w mniejszym stopniu przez przewód pokarmowy (22% dawki wydala się z kałem). Co istotne, indapamid jest wydalany w postaci nieaktywnych metabolitów.¹²

Indapamid – farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Istotną cechą indapamidu z klinicznego punktu widzenia jest fakt, że jego parametry farmakokinetyczne pozostają niezmienione u pacjentów z niewydolnością nerek, co może być korzystne przy wyborze terapii dla tej grupy chorych.¹³

Amlodypina – parametry farmakokinetyczne

Wchłanianie i biodostępność amlodypiny

Po podaniu doustnym dawek terapeutycznych, amlodypina jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi (C_max) obserwuje się stosunkowo późno – po 6-12 godzinach od zastosowania dawki. Całkowita biodostępność amlodypiny mieści się w zakresie od 64% do 80%. Co warte podkreślenia, biodostępność tej substancji czynnej nie ulega zmianie pod wpływem pokarmu, co daje większą elastyczność w planowaniu czasu przyjmowania leku.¹⁴

Dystrybucja amlodypiny

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi około 21 l/kg, co wskazuje na znaczną dystrybucję leku w tkankach. Badania in vitro wykazały, że około 97,5% krążącej amlodypiny jest związane z białkami osocza, co świadczy o bardzo wysokim stopniu wiązania.¹⁵

Metabolizm amlodypiny

Amlodypina podlega intensywnym procesom biotransformacji w wątrobie, gdzie jest metabolizowana do nieaktywnych metabolitów. Dane wskazują, że 10% substancji macierzystej oraz 60% metabolitów jest wydalane z moczem.¹⁶

Eliminacja amlodypiny

Amlodypina charakteryzuje się długim okresem półtrwania w końcowej fazie eliminacji z osocza, wynoszącym około 35-50 godzin. Ta cecha farmakokinetyczna pozostaje stała przy dawkowaniu raz na dobę, co przekłada się na utrzymywanie stabilnego stężenia terapeutycznego przez całą dobę.¹⁷

Amlodypina – farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

U osób w podeszłym wieku czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny jak u osób młodszych. Jednakże klirens amlodypiny wykazuje tendencję do zmniejszania się wraz z wiekiem, co prowadzi do zwiększenia wartości pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) oraz wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji u starszych pacjentów.¹⁸

U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca obserwuje się zwiększenie zarówno pola pod krzywą stężenia leku w czasie, jak i okresu półtrwania w fazie eliminacji. Zmiany te są proporcjonalne do wieku pacjenta.¹⁹

Dostępne dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są bardzo ograniczone. Wiadomo jednak, że u tych pacjentów klirens amlodypiny ulega zmniejszeniu, co skutkuje dłuższym okresem półtrwania oraz zwiększeniem wartości AUC o około 40-60%.²⁰

Parametry farmakokinetyczne trzech składników – zestawienie porównawcze