Właściwości farmakokinetyczne
Cefepime Solufarma 1000 mg

Właściwości farmakokinetyczne cefepimu

Cefepim jest antybiotykiem cefalosporynowym czwartej generacji, dostępnym w postaci dichlorowodorku jednowodnego. Produkt Cefepime Solufarma (500 mg i 1000 mg) zawiera odpowiednio 594,5 mg i 1189 mg cefepimu dichlorowodorku jednowodnego, co odpowiada 500 mg i 1000 mg cefepimu. Właściwości farmakokinetyczne leku charakteryzują się określonymi parametrami wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania, które różnią się w zależności od drogi podania i grupy pacjentów.¹

Wchłanianie

Po podaniu domięśniowym (i.m.) cefepim jest całkowicie wchłaniany do układu krążenia. Biodostępność cefepimu po podaniu domięśniowym wynosi średnio 82%.²

Dystrybucja

Po podaniu dożylnym lub domięśniowym, cefepim osiąga różne stężenia w osoczu, zależne od dawki i czasu od podania. Wiązanie cefepimu z białkami surowicy jest stosunkowo niskie i wynosi średnio 16,4%, co jest niezależne od stężenia w surowicy.³

Cefepim wykazuje dobrą penetrację do różnych tkanek i płynów biologicznych. W zależności od miejsca pobierania próbki i dawki leku, stężenia cefepimu mogą znacząco różnić się, co przedstawiono w poniższej tabeli.⁴

Metabolizm

Cefepim podlega ograniczonemu metabolizmowi w organizmie. Głównym metabolitem jest N-metylopirolidyna, która jest szybko przekształcana w N-tlenek N-metylopirolidyny. Około 85% podanej dawki można wykryć w moczu w postaci niezmienionej, co świadczy o minimalnym metabolizmie leku. Pozostałe metabolity to: N-metylopirolidyna (mniej niż 1% dawki), N-tlenek (6,8% dawki) oraz epimer cefepimu (2,5% dawki).⁵

Wydalanie

Średni okres półtrwania w fazie eliminacji cefepimu wynosi 2 godziny i pozostaje stały w zakresie dawek od 250 mg do 2 g. Nie zaobserwowano kumulacji leku u zdrowych osób po wielokrotnym podaniu dawki 2 g dożylnie co 8 godzin przez okres do 9 dni. Cefepim wydalany jest przede wszystkim przez nerki, głównie w procesie przesączania kłębuszkowego. Średni czas wydalania wynosi 120 ml/min, a średni klirens nerkowy – 110 ml/min, co potwierdza, że niemal cała dawka leku jest wydalana przez nerki.⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się wydłużenie średniego okresu półtrwania w fazie eliminacji, co wymaga dostosowania dawki. Jest to kluczowy parametr, który należy uwzględnić przy planowaniu terapii cefepimem u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.⁷

Zaburzenia czynności wątroby

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, którym podano dawkę 1 g, pozostaje niezmieniona w porównaniu do zdrowych osób. W związku z tym, u pacjentów z niewydolnością wątroby nie ma konieczności modyfikacji dawkowania leku.⁸

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w wieku ≥65 lat, którym podano jednorazową dawkę cefepimu 1 g dożylnie, obserwowano zwiększenie pola powierzchni pod krzywą (AUC) oraz zmniejszenie klirensu nerkowego w porównaniu z młodszymi pacjentami. U pacjentów w podeszłym wieku zaleca się modyfikację dawkowania w przypadku zaburzeń czynności nerek.⁹

Dane kliniczne z badań, obejmujących ponad 6400 dorosłych pacjentów leczonych cefepimem, wśród których 35% było w wieku powyżej 65 lat, a 16% – powyżej 75 lat, wskazują na porównywalną skuteczność kliniczną i bezpieczeństwo stosowania cefepimu u pacjentów w podeszłym wieku i u młodszych dorosłych, pod warunkiem prawidłowej funkcji nerek. Jednakże obserwowano umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania i mniejszy klirens nerkowy u starszych pacjentów.¹⁰

Dzieci

Farmakokinetykę cefepimu badano u pacjentów pediatrycznych w wieku od 2,1 miesięcy do 11,2 lat, którym podawano jednorazowe i wielokrotne dawki 50 mg/kg, zarówno dożylnie (i.v), jak i domięśniowo (i.m). Przy wielokrotnym podawaniu dawki stosowano co 8 lub 12 godzin przez minimum 48 godzin.¹¹

Po jednorazowym podaniu dożylnym u dzieci zaobserwowano następujące parametry farmakokinetyczne:

• Całkowity czas wydalania: 3,3 ml/min/kg
• Średnia objętość dystrybucji: 0,3 l/kg
• Średni okres półtrwania w fazie eliminacji: 1,7 godziny
• Procent dawki wykrywanej w moczu w stanie niezmienionym: 60,4%
• Klirens nerkowy: około 2,0 ml/min/kg

Dane te wskazują, że główną drogą eliminacji cefepimu u dzieci są nerki.¹²

Średnie stężenie cefepimu w osoczu w stanie stacjonarnym po wielokrotnym podaniu dożylnym było podobne do stężenia po pierwszej dawce, co wskazuje na minimalną kumulację leku. Po podaniu domięśniowym średnie maksymalne stężenie w osoczu w stanie stacjonarnym wynosiło około 68 µg/ml i było osiągane po około 0,75 godziny, natomiast średnie stężenie minimalne po 8 godzinach wynosiło 6,0 µg/ml.¹³

Penetracja do płynów mózgowo-rdzeniowych

Cefepim wykazuje zdolność do przenikania przez barierę krew-mózg i osiągania terapeutycznych stężeń w płynie mózgowo-rdzeniowym (PMR). Badania u dzieci w wieku od 3,1 miesiąca do 12 lat, z podejrzeniem zakażenia OUN, leczonych cefepimem w dawce 50 mg/kg podawanym co 8 godzin, wykazały zmienne stężenia leku w PMR w porównaniu do stężeń w osoczu.¹⁴

Pacjenci ze specyficznymi schorzeniami

Obserwowano poprawę kliniczną po zastosowaniu cefepimu w leczeniu ostrych zaostrzeń dolegliwości płucnych u pacjentów z mukowiscydozą. Farmakokinetyka cefepimu nie uległa zmianie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, którzy otrzymali pojedynczą dawkę 1 g, ani u pacjentów z mukowiscydozą. W związku z tym, u tych grup pacjentów nie jest wymagane dostosowanie dawkowania produktu Cefepime Solufarma.¹⁵