zaćma
Zaćma (cataracta) to postępujące zmętnienie soczewki oka, które prowadzi do stopniowego pogorszenia widzenia. Jest jedną z najczęstszych przyczyn utraty wzroku na świecie, szczególnie u osób powyżej 60. roku życia.
Etiologia zaćmy obejmuje proces starzenia się (zaćma starcza), urazy oka, długotrwałe stosowanie niektórych leków (np. kortykosteroidów), ekspozycję na promieniowanie UV, palenie tytoniu, cukrzycę oraz predyspozycje genetyczne. Pacjenci zgłaszają stopniowe pogorszenie ostrości wzroku, zmniejszenie kontrastu widzenia, zwiększoną wrażliwość na światło oraz zmianę w postrzeganiu kolorów.
Diagnostyka obejmuje badanie ostrości wzroku, badanie lampą szczelinową oraz ocenę dna oka. Jedyną skuteczną metodą leczenia zaćmy jest zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu zmętniałej soczewki i zastąpieniu jej sztuczną soczewką wewnątrzgałkową (IOL). Współczesna mikrochirurgia zaćmy (fakoemulsyfikacja) charakteryzuje się wysoką skutecznością i bezpieczeństwem, a zabieg wykonuje się najczęściej w trybie ambulatoryjnym.
Powikłania po operacji zaćmy występują rzadko i mogą obejmować zapalenie wnętrza gałki ocznej, krwawienie, wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego, odwarstwienie siatkówki oraz zmętnienie tylnej torebki soczewki. Nieleczona zaćma prowadzi do znacznego upośledzenia widzenia, a w skrajnych przypadkach do ślepoty.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levomer 5 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące lewofloksacyny w postaci kropli do oczu o stężeniu 5 mg/ml wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa, z działaniami toksycznymi obserwowanymi jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne dawki stosowane u ludzi. Badania na zwierzętach wykazały potencjalne zaburzenia wzrostu stawów nośnych oraz zmiany w chrząstkach stawowych przy dużych dawkach doustnych, jednak nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 810 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz do 50 mg/kg mc./dobę u królików. W badaniach genotoksyczności in vitro lewofloksacyna nie indukowała mutacji genowych, a badania in vivo nie potwierdziły działania genotoksycznego. Ponadto, lek wykazywał fototoksyczność jedynie przy bardzo wysokich dawkach, nie wywołując reakcji alergicznych ani fototoksycznych po miejscowym podaniu 3% roztworu na skórę świnek morskich. Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach (dawka do 100 mg/kg mc./dobę przez 2 lata) nie wykazały działania rakotwórczego.
Farmakokinetyka lewofloksacyny charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem i liniowym przebiegiem po podaniu doustnym, bez różnic między dawkami pojedynczymi a wielokrotnymi. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono zaburzeń płodności u szczurów przy dawkach do 360 mg/kg mc./dobę, co odpowiada stężeniom w osoczu około 16 000 razy wyższym niż po miejscowym podaniu 8 dawek kropli do oczu. Ocena ryzyka środowiskowego wykazała, że przewidywane stężenie lewofloksacyny w wodach powierzchniowych jest poniżej progu 0,01 µg/l, a współczynnik LogKow jest niższy niż 4,5, co wskazuje na minimalne ryzyko dla środowiska naturalnego związane z preparatem Levomer 5 mg/ml. Nie zidentyfikowano innych istotnych zagrożeń środowiskowych związanych z lewofloksacyną.
aberracja chromosomalna, alergiczna reakcja skórna, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, chrząstka stawowa, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor gyrazy, krople do oczu, lewofloksacyna, mutacja genowa, ocena ryzyka środowiskowego, parametr farmakokinetyczny, reakcja fototoksyczna, test fotomutagenności, wchłanianie całkowite, zaburzenie widzenia, zaburzenie wzrostu stawów, zaćma - Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne widzenie – Objawy
Podwójne widzenie (diplopia) to zaburzenie widzenia charakteryzujące się percepcją dwóch obrazów jednego obiektu, które mogą być przesunięte poziomo, pionowo lub ukośnie. Wyróżnia się diplopię jednooczną, utrzymującą się przy zamknięciu jednego oka, zwykle o podłożu okulistycznym, oraz obuoczną, ustępującą po zamknięciu jednego oka, często wynikającą z nieprawidłowego ustawienia gałek ocznych i potencjalnie poważniejszych schorzeń neurologicznych. Diplopia może mieć przebieg nagły, co wymaga pilnej diagnostyki w kierunku udaru mózgu, guza czy urazu, lub przewlekły, nawracający, związany m.in. z miastenią, chorobami tarczycy czy stwardnieniem rozsianym. Obrazy mogą być przesunięte w poziomie (patologia mięśni prostych bocznego lub przyśrodkowego), pionowo (mięśnie pionowe i skośne) lub ukośnie. Objawy towarzyszące obejmują ból głowy, zawroty, ból oka, opadanie powiek, zez, osłabienie mięśni oczu oraz zaburzenia równowagi, co znacząco wpływa na funkcjonowanie pacjenta, utrudniając czytanie, prowadzenie pojazdów i chodzenie.
ataksja, ból gałki ocznej, ból głowy, diplopia, diplopia pionowa, diplopia pozioma, dysartria, guz mózgu, miastenia, miastenia gravis, oftalmoplegia, okulary pryzmatyczne, percepcja głębi, pterygium, ptoza powiek, regeneracja nerwów, strabizm, stwardnienie rozsiane, tętniak mózgu, udar mózgu, udar niedokrwienny, zaburzenie widzenia, zaćma, zawroty głowy, zespół suchego oka, zez - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oflodinex 3 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne ofloksacyny, substancji czynnej leku Oflodinex (3 mg/ml), wykazały brak działania toksycznego po miejscowym podaniu w dawkach klinicznie istotnych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania kropli do oczu. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności, a także brak jest dowodów na działanie teratogenne oraz negatywny wpływ na płodność i rozwój okołourodzeniowy i pourodzeniowy. Nie stwierdzono również ryzyka indukcji zaćmy, co jest kluczowe dla preparatu okulistycznego. Należy jednak zaznaczyć, że nie przeprowadzono długoterminowych badań dotyczących potencjału rakotwórczego ofloksacyny, co pozostawia lukę w ocenie kancerogenności przy długotrwałym stosowaniu.
badanie toksykologiczne, chinolon, chrząstka stawowa, działanie teratogenne, fototoksyczność, genotoksyczność, in vitro, in vivo, kancerogeneza, krople do oczu, leczenie okulistyczne, mutacja genów, neurotoksyczność, ofloksacyna, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, promieniowanie UV, uszkodzenie chrząstki, wada rozwojowa, zaćma - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tamoptim
Tamsulosyna w dawce 0,4 mg w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na ryzyko obniżenia ciśnienia tętniczego, w tym niedociśnienia ortostatycznego, które może prowadzić do omdleń. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie innych schorzeń imitujących objawy łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) poprzez badanie per rectum oraz oznaczenie stężenia PSA, które powinno być monitorowane systematycznie podczas leczenia. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) stosowanie tamsulosyny wymaga szczególnej ostrożności z powodu braku danych klinicznych. Rzadkim, ale poważnym działaniem niepożądanym jest obrzęk naczynioruchowy, który wymaga natychmiastowego przerwania terapii i ścisłej obserwacji pacjenta.
antagonista receptora alfa-1-adrenergicznego, chlorowodorek tamsulosyny, erytromycyna, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, jaskra, ketokonazol, klirens kreatyniny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, swoisty antygen sterczowy, tamsulosyna, zaćma, zmodyfikowane uwalnianie leku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vitreolent (3 mg + 3 mg)/ml
Vitreolent to krople do oczu w postaci roztworu o stężeniu 3 mg jodku potasu i 3 mg jodku sodu na 1 ml, wskazane do leczenia zmętnień i wylewów krwi do ciała szklistego o różnej etiologii, w tym zmian związanych z wiekiem, nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą oraz zmian okołonaczyniowych. Preparat jest szczególnie zalecany u pacjentów zgłaszających obecność „muszek” lub „nitek” w polu widzenia, po przebytych krwotokach do ciała szklistego, a także u osób starszych z początkowymi zmianami zaćmowymi i wtórnymi zmętnieniami ciała szklistego. Wskazaniem do stosowania jest także przyspieszenie resorpcji wynaczynionej krwi oraz leczenie wtórnych zmian w ciele szklistym w przebiegu retinopatii różnego pochodzenia.
badanie okulistyczne, choroba naczyniowa siatkówki, cukrzyca, jodek potasu, jodek sodu, krople do oczu, krwotok do ciała szklistego, mikroangiopatia, mikroangiopatia cukrzycowa, nadciśnienie tętnicze, retinopatia cukrzycowa, wylew krwi, zaćma, zaćma starcza, zmętnienie ciała szklistego, zmętnienie soczewki - Leksykon substancji czynnych
Pirenoksyna – Właściwości farmakokinetyczne
Pirenoksyna, będąca substancją czynną produktu leczniczego Catalin (0,75 mg pirenoksyny sodowej w dawce 0,85 mg), wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny po podaniu miejscowym do worka spojówkowego. Badania na królikach albinosach, z zastosowaniem izotopowo znakowanego leku, wykazały szybkie przenikanie pirenoksyny do struktur oka. Maksymalne stężenie w cieczy wodnistej osiąga wartość 7,84 ng/ml już po 30 minutach od ostatniej aplikacji, po czym następuje szybka eliminacja – po 24 godzinach pozostaje jedynie 4% tej wartości. W soczewce natomiast stężenie maksymalne jest znacznie niższe (0,35 ng/ml) i osiągane później (po 2 godzinach), a eliminacja przebiega wolniej, z 23% stężenia maksymalnego utrzymującym się po 24 godzinach.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – KETREL XR 150 mg
Przedkliniczne badania kwetiapiny wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vivo i in vitro, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku. U zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany o charakterze zaburzeń tarczycowych (złogi barwnikowe u szczurów, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy u małp Cynomolgus z obniżeniem stężenia T3), hematologicznych (obniżenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów u małp) oraz okulistycznych (zmętnienie soczewki i zaćma u psów). W badaniach rozwojowych na królikach stwierdzono zwiększoną częstość przykurczu kończyn, powiązaną z działaniem toksycznym na organizm matki przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi.
badanie przedkliniczne, ciąża rzekoma, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, faza międzyrujowa, in vitro, in vivo, kwetiapina, liczba erytrocytów, liczba leukocytów, płodność, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych, przykurcz łap, rozwój zarodkowo-płodowy, stężenie hemoglobiny, stężenie T3, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie tarczycowe, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Maxicortan 10 mg/g
Maxicortan krem zawiera 10 mg/g hydrokortyzonu octanu, będącego glikokortykosteroidem o działaniu przeciwzapalnym, przeciwświądowym i obkurczającym naczynia. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na hydrokortyzon lub składniki pomocnicze (np. alkohol cetylowy, stearylowy, glikol propylenowy, parabeny). Nie należy stosować Maxicortanu w przypadku infekcji skórnych bakteryjnych, wirusowych (w tym opryszczki, półpaśca) i grzybiczych, zwłaszcza grzybicy układowej, ze względu na ryzyko zaostrzenia i rozsiewu zakażenia. Ponadto, preparat jest przeciwwskazany w dermatozach takich jak trądzik zwykły i różowaty, dermatitis perioralis oraz zmiany gruźlicze skóry, gdzie może pogarszać stan kliniczny. Nie stosuje się go także na skórę z atrofią, nowotworami, otwartymi ranami oraz na skórę twarzy, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych miejscowych, takich jak teleangiektazje czy atrofia.
acne vulgaris, atrofia skóry, brodawka wirusowa, dermatitis perioralis, dermatoza, działanie immunosupresyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwświądowe, działanie przeciwzapalne, efekt z odbicia, glikokortykosteroid, gruźlica skóry, grzybica układowa, hydrokortyzon octan, jaskra, maceracja, nadwrażliwość, nowotwór skóry, obkurczanie naczyń krwionośnych, opatrunek okluzyjny, półpasiec, rosacea, stan przednowotworowy skóry, tachyfilaksja, teleangiektazja, trądzik posteroidowy, trądzik różowaty, trądzik zwykły, wirus opryszczki, zaćma, zakażenie skórne, zapalenie skóry wokół ust - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół charlesa bonneta – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół Charlesa Bonneta (CBS) to złożone halucynacje wzrokowe występujące u pacjentów z istotnym upośledzeniem wzroku, przy zachowaniu prawidłowych funkcji poznawczych. Dotyka on do 40% osób z poważną utratą widzenia, w tym do 50% pacjentów ze zwyrodnieniem plamki żółtej. Halucynacje są nieme, wyraźne i złożone, obejmujące obrazy geometryczne, twarze, postaci czy sceny, a pacjenci zachowują wgląd w ich nierzeczywistą naturę. Kluczową rolę w diagnostyce i zarządzaniu CBS odgrywają pielęgniarki, które poprzez szczegółowy wywiad i aktywne pytania mogą identyfikować objawy, odróżniając je od zaburzeń psychiatrycznych. Ocena ostrości wzroku oraz edukacja pacjenta i jego rodziny są niezbędne, aby zmniejszyć lęk i stygmatyzację, podkreślając, że halucynacje wynikają z uszkodzenia wzroku, a nie choroby psychicznej. Wsparcie psychologiczne i nauka technik behawioralnych, takich jak programowane mruganie czy zmiana oświetlenia, pomagają w radzeniu sobie z objawami.
atypowe leki przeciwpsychotyczne, funkcje poznawcze, gabapentyna, halucynacje wzrokowe, karbamazepina, klonazepam, leki przeciwpadaczkowe, neurookulista, olanzapina, operacja zaćmy, ostrość wzroku, pomoce optyczne, rehabilitacja wzroku, risperidon, SSRI, techniki redukcji stresu, terapia poznawczo-behawioralna, trazodon, upośledzenie wzroku, walproinian, wgląd chorobowy, wsparcie psychologiczne, wywiad pielęgniarski, zaćma, zespół Charlesa Bonneta, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kventiax SR 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny, substancji czynnej preparatu Kventiax SR, nie wykazały działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co jest istotne dla długotrwałej terapii. W badaniach toksyczności narządowej u zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak zmiana pigmentacji tarczycy u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T3), hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów u małp Cynomolgus, a także zmętnienie soczewki i zaćma u psów. Zmiany te nie zostały potwierdzone w długotrwałych badaniach klinicznych i ich znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża urojona, dawka terapeutyczna, ekspozycja na lek, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormony tarczycowe, kohabitacja, krwinki, kwetiapina, pigmentacja tarczycy, prolaktyna, przykurcz kończyn, przykurcz stawów, różnice międzygatunkowe, substancja czynna, toksyczne oddziaływanie, toksyczność narządowa, trójjodotyronina, zaburzenia płodności, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etiagen XR 400 mg
Dane przedkliniczne dotyczące kwetiapiny (substancji czynnej leku Etiagen XR) obejmują szeroki zakres badań toksykologicznych, genotoksycznych oraz reprodukcyjnych, które nie wykazały działania genotoksycznego substancji. W badaniach in vivo zaobserwowano zmiany narządowe u zwierząt laboratoryjnych, takie jak odkładanie barwnika w gruczole tarczowym u szczurów, przerost komórek pęcherzyków tarczycy oraz obniżenie stężenia hormonu T₃ i hemoglobiny u makaków jawajskich, a także zmętnienie soczewki i zaćmę u psów. W badaniach rozwojowych u królików stwierdzono zwiększoną częstość skrzywień nadgarstka i kości stępu przy dawkach zbliżonych do maksymalnych dawek terapeutycznych u ludzi, jednak w warunkach towarzyszącej toksyczności matczynej. Badania płodności u szczurów wykazały zmniejszenie płodności samców, zwiększoną liczbę ciąż urojonych u samic, przedłużone diestrusy oraz obniżony odsetek ciąż, co wiązano ze wzrostem stężenia prolaktyny, jednak ze względu na różnice międzygatunkowe, wyniki te nie przekładają się bezpośrednio na ryzyko u ludzi.
badanie genotoksyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, diestrus, gruczoł tarczowy, hemoglobina, hormon T3, kość stępu, krwinki, kwetiapina, pęcherzyki tarczycy, prolaktyna, regulacja hormonalna, ryzyko mutagenne, skrzywienie nadgarstka, toksyczność kwetiapiny, toksyczność matczyna, właściwość genotoksyczna, wpływ na rozród, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwetaplex 150 mg
W badaniach przedklinicznych kwetiapiny, obejmujących zarówno modele in vitro, jak i in vivo, nie stwierdzono działania genotoksycznego, co jest istotne w kontekście długotrwałej terapii. W modelach zwierzęcych przy ekspozycji na poziomach terapeutycznych zaobserwowano zmiany takie jak odkładanie pigmentu w tarczycy u szczurów, hipertrofia pęcherzyków tarczycy, obniżenie stężenia T₃ w osoczu, zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów u małp Cynomolgus, a także zmętnienie soczewki i zaćmę u psów. W badaniach embriotoksyczności na królikach odnotowano zwiększoną częstość zgięcia nadgarstka i stawu skokowego u płodów przy dawkach zbliżonych do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, powiązaną z obniżonym przyrostem masy ciała u matek. Znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża rzekoma, diestrus, embriotoksyczność, hipertrofia pęcherzyków tarczycy, kwetiapina, liczba krwinek, okres międzyrujowy, płodność samców, regulacja hormonalna, staw skokowy, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, zaćma, zgięcie nadgarstka, zmętnienie soczewki - Leksykon chorób i schorzeń
Astygmatyzm – Epidemiologia
Astygmatyzm, będący jedną z najczęstszych wad refrakcji, charakteryzuje się nieregularnym kształtem rogówki lub soczewki, co prowadzi do zaburzeń widzenia na wszystkich odległościach. Globalna częstość występowania astygmatyzmu wynosi około 40,4% u dorosłych i 14,9% u dzieci, z wyraźnym wzrostem częstości u osób powyżej 70. roku życia (nawet do 77%). W populacjach różnych regionów świata częstość ta waha się od 11% do 62%, z najwyższymi wskaźnikami w Chinach (62%) i Hiszpanii (54%). Astygmatyzm zgodny z regułą (WTR) dominuje u osób młodszych (<40 lat), natomiast astygmatyzm przeciwny do reguły (ATR) i skośny wzrasta wraz z wiekiem. Czynniki ryzyka obejmują wiek, płeć (z niejednoznacznymi danymi), pochodzenie etniczne, współistniejące wady refrakcji (np. krótkowzroczność), czynniki genetyczne i środowiskowe, a także palenie tytoniu przez matkę w ciąży. Astygmatyzm pooperacyjny, szczególnie po operacji zaćmy, jest istotnym problemem klinicznym, z częstością astygmatyzmu rogówkowego >1,0 D u ponad 40% pacjentów, co wskazuje na potencjalne korzyści z zastosowania torycznych soczewek wewnątrzgałkowych.
astygmatyzm przeciwny do reguły, astygmatyzm rogówkowy, astygmatyzm skośny, astygmatyzm zgodny z regułą, elektroniczna dokumentacja medyczna, krótkowzroczność, Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób, nadwzroczność, operacja zaćmy, ostrość wzroku, prezbiopia, skrzydlik, soczewka wewnątrzgałkowa, upośledzenie widzenia, utrata wzroku, wada refrakcji, zaburzenie widzenia, zaćma - Leksykon leków
Działania niepożądane – Airbufo Forspiro (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę inh.
Produkt leczniczy Airbufo Forspiro zawiera budezonid (160 µg) oraz formoterol fumaran dwuwodny (4,5 µg) na dawkę inhalacyjną i wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla obu składników, bez zwiększenia ich częstości w porównaniu do stosowania pojedynczych substancji. Najczęściej obserwuje się drżenie mięśniowe i kołatanie serca, będące efektem działania agonistów receptorów beta-2-adrenergicznych, które zwykle ustępują po kilku dniach terapii. Istotnym działaniem miejscowym jest ryzyko rozwoju kandydozy jamy ustnej i gardła, które można ograniczyć poprzez płukanie jamy ustnej po inhalacji. Bardzo rzadko (<1/10 000) może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli wymagający natychmiastowego odstawienia leku i zastosowania krótkodziałającego leku rozszerzającego oskrzela. Długotrwałe stosowanie wziewnych glikokortykosteroidów może prowadzić do objawów ogólnoustrojowych, takich jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, spowolnienie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma i jaskra, a także zwiększoną podatność na infekcje.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, budezonid, cecha cushingoidalna, częstoskurcz nadkomorowy, dławica piersiowa, dysfonia, elektrokardiogram, formoterol fumaran dwuwodny, glikokortykosteroid, hiperglikemia, hipokaliemia, kandydoza jamy ustnej, lek przeciwgrzybiczny, migotanie przedsionków, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz dodatkowy, tachykardia, wydłużenie odstępu QTc, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie drożdżakowe, zapalenie płuc, zespół Cushinga, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alpragen 1 mg
Przedkliniczne badania alprazolamu wykazały brak właściwości mutagennych i genotoksycznych, potwierdzony negatywnym wynikiem testu Amesa in vitro oraz brakiem nieprawidłowości chromosomalnych w teście mikrojądrowym in vivo u szczurów przy dawce do 100 mg/kg (500-krotność maksymalnej zalecanej dawki dobowej dla ludzi 10 mg). Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach, przy dawkach odpowiednio do 30 mg/kg/dobę (150x MZDD) i 10 mg/kg/dobę (50x MZDD), nie wykazały działania rakotwórczego. W zakresie wpływu na rozrodczość, alprazolam nie oddziaływał negatywnie na płodność szczurów przy dawkach do 5 mg/kg/dobę (25x MZDD), choć ekspozycja prenatalna wiązała się z opóźnieniem rozwoju płodowego oraz zmianami behawioralnymi potomstwa, których znaczenie kliniczne wymaga dalszych badań.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, droga doustna, działanie karcynogenne, ekspozycja prenatalna, maksymalna zalecana dawka, napad padaczkowy, neowaskularyzacja rogówki, nieprawidłowość chromosomalna, płodność, pochodna benzodiazepiny, podanie wielokrotne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu, toksyczność przewlekła, właściwość genotoksyczna, wpływ na rozrodczość, zaćma - Leksykon leków
Działania niepożądane – Allospes 300 mg
Allopurynol, substancja czynna leku Allospes (dostępnego w dawkach 100 mg i 300 mg), wykazuje stosunkowo rzadkie działania niepożądane, które najczęściej mają łagodne nasilenie. Najczęściej obserwowanymi działaniami są wysypka skórna oraz podwyższone stężenie hormonu tyreotropowego (TSH) we krwi, występujące z częstością ≥1/100 do <1/10. Rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu reakcje obejmują zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (≥1/10 000 do <1/1 000), reakcję anafilaktyczną (<1/10 000) oraz ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza i niedokrwistość aplastyczna (<1/10 000). Ryzyko działań niepożądanych wzrasta u pacjentów z niewydolnością nerek i/lub wątroby, przy stosowaniu wysokich dawek oraz w terapii skojarzonej z innymi lekami. Działania niepożądane obejmują szeroki zakres układów, w tym skórę, układ hematologiczny, nerwowy, pokarmowy, wątrobowy oraz nerkowy.
agranulocytoza, allopurynol, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bradykardia, choroba nerek, choroba wątroby, dławica piersiowa, dysfagia, eozynofilia, ginekomastia, hormon tyreotropowy, kamica moczowa, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, reakcja anafilaktyczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wysypka polekowa, zaćma, zespół Stevensa-Johnsona, ziarniniakowe zapalenie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Medoxa 2,5 mg
Prednizon (substancja czynna leku Medoxa) stosowany w dawkach od 1 mg do 50 mg wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są ściśle zależne od dawki oraz czasu trwania terapii. W terapii substytucyjnej ryzyko działań niepożądanych jest stosunkowo niskie, natomiast w farmakoterapii profil działań niepożądanych jest znacznie szerszy i obejmuje m.in. immunosupresję z maskowaniem i nasileniem zakażeń (wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych, pasożytniczych), zmiany hematologiczne (leukocytoza, limfopenia, eozynopenia, policytemia), reakcje alergiczne i anafilaktyczne, zaburzenia endokrynologiczne (zespół Cushinga, niedoczynność kory nadnerczy), zaburzenia gospodarki elektrolitowej (retencja sodu, hipokaliemia), zaburzenia metaboliczne (cukrzyca, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia), a także szerokie spektrum zaburzeń psychicznych (depresja, psychozy, mania, myśli samobójcze). Dodatkowo prednizon może indukować zmiany w układzie nerwowym (rzekomy guz mózgu, zaostrzenie padaczki), narządzie wzroku (zaćma, jaskra, nieostre widzenie), układzie sercowo-naczyniowym (bradykardia, nadciśnienie, miażdżyca, zakrzepica), przewodzie pokarmowym (wrzody, krwawienia, zapalenie trzustki), skórze (rozstępy, trądzik steroidowy, teleangiektazje) oraz układzie mięśniowo-szkieletowym (atrofia mięśni, osteoporoza, aseptyczna martwica kości). U pacjentów z twardziną układową istnieje ryzyko twardzinowego przełomu nerkowego, szczególnie w uogólnionej postaci choroby.
aseptyczna martwica kości, atrofia mięśni, bradykardia, depresja, eozynopenia, farmakoterapia, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, hirsutyzm, impotencja, jaskra, leukocytoza, limfopenia, maskowanie objawów zakażenia, miażdżyca, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność kory nadnerczy, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, padaczka, policytemia, prednizon, reakcja alergiczna, rozstępy skórne, rzekomy guz mózgu, skurcz oskrzeli, substancja czynna, teleangiektazja, terapia substytucyjna, tłuszczakowatość nadtwardówkowa, trądzik steroidowy, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, twarz księżycowata, węgorczyca, wrzód żołądka, wybroczyny, zaburzenie wydzielania hormonów płciowych, zaćma, zanik skóry, zapalenie naczyń, zapalenie ścięgna, zapalenie trzustki, zapaść krążeniowa, zatrzymanie sodu, zespół Cushinga, zespół odstawienny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kornam
Lek Kornam, zawierający chlorowodorek terazosyny, jest alfa-adrenolitykiem stosowanym głównie w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego oraz nadciśnienia tętniczego. Charakterystycznym działaniem niepożądanym jest znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza niedociśnienie ortostatyczne i omdlenia, które najczęściej występują po pierwszej dawce lub po wznowieniu terapii. Ryzyko to jest wyższe u pacjentów powyżej 65 roku życia (5,6% vs 2,6% u młodszych) oraz u osób z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego. Omdlenia mogą być poprzedzone tachykardią nadkomorową (120-160 uderzeń/min). Zaleca się unikanie nagłych zmian pozycji ciała, długotrwałego stania oraz sytuacji stresowych, a także natychmiastowy kontakt z lekarzem w przypadku zawrotów głowy lub kołatania serca. Ponadto, pacjentów należy informować o ryzyku priapizmu, wymagającego pilnej interwencji lekarskiej.
antagonista wapnia, anuria, brak laktazy, chlorowodorek terazosyny, efekt pierwszej dawki, hemodylucja, inhibitor 5-fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kamica nerkowa, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek tiazydowy, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, płyn w osierdziu, priapizm, przepełnienie pęcherza, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, swoisty antygen sterczowy, tachykardia nadkomorowa, zaburzenie regulacji ortostatycznej, zaburzenie wzwodu, zaćma, zakażenie dróg moczowych, zatorowość płucna, zespół małej źrenicy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwetaplex 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny (Kwetaplex) wykazały brak genotoksyczności, co potwierdza brak potencjału do uszkodzeń materiału genetycznego. W badaniach in vivo na zwierzętach laboratoryjnych, przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym, zaobserwowano zmiany narządowe, w tym odkładanie pigmentu w tarczycy szczurów oraz hipertrofię pęcherzyków tarczycy, obniżenie stężenia T₃, zmniejszenie hemoglobiny i liczby krwinek czerwonych i białych u małp Cynomolgus. U psów stwierdzono zmętnienie soczewki i zaćmę, co wskazuje na możliwy wpływ na narząd wzroku. Zmiany te nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi, co sugeruje specyficzność gatunkową obserwowanych efektów.
badania przedkliniczne, diestrus, embriotoksyczność, fumaran kwetiapiny, funkcja tarczycy, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, hipertrofia tarczycy, hormon T3, krwinki białe, krwinki czerwone, parametry hematologiczne, pigmentacja tarczycy, płodność, stężenie hemoglobiny, tarczyca, wady rozwojowe płodu, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Miflonide Breezhaler 400 mcg
Podczas stosowania Miflonide Breezhaler, zawierającego budezonid, obserwuje się działania niepożądane sklasyfikowane według częstości występowania zgodnie z MedDRA. Najczęściej występują infekcje grzybicze jamy ustnej i gardła (kandydoza) oraz zapalenie płuc u pacjentów z POChP. Często pojawiają się także objawy miejscowego podrażnienia układu oddechowego, takie jak dysfonia, kaszel, chrypka i podrażnienie gardła. Rzadko notuje się reakcje nadwrażliwości (wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne), objawy ogólnoustrojowego działania glikokortykosteroidów (zahamowanie czynności kory nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci, zespół Cushinga), a także zaburzenia okulistyczne, w tym zaćmę i jaskrę (wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego). W badaniach klinicznych częstość niepokoju i depresji wynosiła odpowiednio 0,52% i 0,67% w grupie budezonidu, co jest porównywalne lub niższe niż w grupie placebo.
budezonid, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dysfonia, działanie ogólnoustrojowe, glikokortykosteroid, infekcja grzybicza, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kontaktowe zapalenie skóry, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk naczynioruchowy, opóźnienie wzrostu, osteoporoza, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, świąd, uszkodzenie nerwu wzrokowego, wylew podskórny, zaćma, zapalenie płuc, zespół Cushinga - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Meprelon 16 mg
Leczenie metyloprednizolonem (Meprelon) wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych wpływających na zdolności psychomotoryczne, co może upośledzać prowadzenie pojazdów mechanicznych oraz obsługę maszyn. Do najważniejszych objawów należą zmniejszenie ostrości widzenia spowodowane zaćmą posteroidową oraz wzrostem ciśnienia wewnątrzgałkowego, co prowadzi do zaburzeń percepcji wzrokowej i wydłużenia czasu reakcji. Ponadto, mogą wystąpić objawy neurologiczne, takie jak zawroty głowy i bóle głowy, które zaburzają koordynację ruchową, koncentrację oraz czas reakcji, zwiększając ryzyko wypadków. Szczególnie narażone są grupy pacjentów w wieku podeszłym, osoby wykonujące zawody wymagające pełnej sprawności psychomotorycznej, pacjenci z wywiadem okulistycznym oraz stosujący leki działające na OUN.
analgetyk, badanie okulistyczne, ból głowy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie niepożądane, funkcje poznawcze, glikokortykosteroidy, jaskra, konsultacja okulistyczna, kontrola okulistyczna, metyloprednizolon, naczynia mózgowe, ośrodkowy układ nerwowy, retencja płynów, sterydoterapia, układ przedsionkowy, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, zaćma, zaćma posteroidowa, zawroty głowy, zmniejszenie ostrości widzenia - Leksykon chorób i schorzeń
Suche oczy – Objawy
Zespół suchego oka (DES/DED/KCS) to przewlekła, postępująca choroba powierzchni oka, charakteryzująca się utratą homeostazy filmu łzowego, z etiologią obejmującą niestabilność i hiperosmolarność filmu łzowego, zapalenie oraz nieprawidłowości neurosensoryczne. Etiopatogeneza opiera się na dwóch głównych mechanizmach: niedoborze warstwy wodnej łez (np. w zespole Sjögrena, chorobach autoimmunologicznych, zmianach hormonalnych, stosowaniu leków) oraz nadmiernym parowaniu łez (dysfunkcja gruczołów Meiboma, czynniki środowiskowe, rzadsze mruganie). Objawy obejmują pieczenie, kłucie, uczucie ciała obcego, zaczerwienienie, światłowstręt, rozmazane widzenie oraz paradoksalne nadmierne łzawienie. Choroba przebiega w czterech stadiach, od łagodnych do ciężkich objawów, z możliwością zaostrzeń (flare-ups) u około 80% pacjentów. Nieleczone może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak keratitis, owrzodzenia, bliznowacenie i perforacja rogówki, a także trwałych zaburzeń widzenia i zwiększonego ryzyka infekcji.
blepharitis, bliznowacenie rogówki, chirurgia refrakcyjna, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, cukrzyca, dysfunkcja gruczołów Meiboma, dystrofia rogówki, film łzowy, jaskra, keratoconjunctivitis sicca, LASIK, niedobór witaminy A, operacja zaćmy, owrzodzenie rogówki, perforacja rogówki, podwójne widzenie, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, suche oko z niedoboru wodnistego, światłowstręt, toczeń, twardzina, tylne zapalenie brzegów powiek, zaburzenia tarczycy, zaćma, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zespół Sjögrena, zespół suchego oka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Budenofalk 2 mg/dawkę
Budenofalk w postaci pianki doodbytniczej zawiera 2 mg budezonidu na jedno rozpylenie i wykazuje przede wszystkim miejscowe działanie przeciwzapalne z ograniczonym ryzykiem działań ogólnoustrojowych w porównaniu do systemowych glikokortykosteroidów. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Najczęściej obserwowane działania obejmują zespół Cushinga, niestrawność, zwiększone ryzyko infekcji, bóle mięśniowo-szkieletowe, bóle głowy, zaburzenia psychiczne (depresja, drażliwość, euforia) oraz miejscowe reakcje w odbytnicy (pieczenie, ból). Rzadziej występują poważniejsze powikłania, takie jak jaskra, zaćma, martwica kości czy zespół rzekomego guza mózgu u młodzieży.
astenia, brak miesiączki, budezonid, cholestaza, choroba wrzodowa, depresja, działanie ogólnoustrojowe, glikokortykosteroid ogólnoustrojowy, glikokortykosteroid systemowy, hirsutyzm, impotencja, infekcja, infekcja dróg moczowych, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, konwencja MedDRA, leukocytoza, martwica kości, nadciśnienie tętnicze, nadpobudliwość psychomotoryczna, niedoczynność kory nadnerczy, nieostre widzenie, niestrawność, obniżona tolerancja glukozy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, odczyn Biernackiego, osteoporoza, parestezje, pianka doodbytnicza, podbiegnięcie krwawe, szczelina odbytu, trądzik steroidowy, twarz księżycowata, wybroczyny, zaburzenie wydzielania hormonów płciowych, zaćma, zakrzepica, zanik kory nadnerczy, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zaparcie, zespół Cushinga, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranlosin XR 0,4 mg
Ranlosin XR (chlorowodorek tamsulosyny) w dawce 0,4 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu wykazuje profil działań niepożądanych o zróżnicowanej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się zawroty głowy (1,3%), które mogą predysponować do upadków, zwłaszcza u osób starszych. Bóle głowy oraz omdlenia występują rzadziej, przy czym omdlenia mogą być powiązane z hipotonią ortostatyczną. Zaburzenia widzenia, w tym niewyraźne widzenie oraz śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki (IFIS), stanowią istotne ryzyko podczas zabiegów okulistycznych. Zgłaszano również niezbyt częste kołatanie serca i hipotonię ortostatyczną, a w doniesieniach porejestracyjnych pojawiły się przypadki migotania przedsionków, arytmii i tachykardii. Ze strony układu oddechowego i żołądkowo-jelitowego obserwowano zapalenie błony śluzowej nosa, zaparcia, biegunkę, nudności, wymioty oraz suchość w jamie ustnej. Reakcje skórne, takie jak wysypka, świąd, pokrzywka, a także obrzęk naczynioruchowy i zespół Stevensa-Johnsona, choć rzadkie, wymagają natychmiastowej interwencji.
arytmia, chlorowodorek tamsulosyny, dysfagia, ejakulacja wsteczna, hipotonia ortostatyczna, jaskra, kołatanie serca, krwawienie z nosa, MedDRA, migotanie przedsionków, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, priapizm, rumień wielopostaciowy, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zapalenie błony śluzowej nosa, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Alfuzosyna – Działania niepożądane
Alfuzosyna, selektywny antagonista receptorów α1-adrenergicznych, stosowana w terapii łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH), wykazuje profil działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zawroty głowy (około 5% pacjentów), bóle głowy oraz osłabienie, co może zwiększać ryzyko upadków, zwłaszcza u osób starszych. Niedociśnienie ortostatyczne występuje często, szczególnie na początku leczenia lub po wznowieniu terapii, manifestując się spadkiem ciśnienia tętniczego przy zmianie pozycji, co może prowadzić do omdleń. Niezbyt często obserwuje się tachykardię, kołatania serca, senność, zaburzenia równowagi, nudności, bóle brzucha, suchość w jamie ustnej oraz zaburzenia widzenia. Rzadkie, ale istotne powikłania to zaostrzenie dławicy piersiowej u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, migotanie przedsionków, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki (IFIS), hepatotoksyczność, priapizm oraz reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy.
alfuzosyna, antagonista receptorów α1-adrenergicznych, astenia, cholestaza wątrobowa, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, hepatotoksyczność, IFIS, kołatanie serca, łagodny rozrost gruczołu krokowego, migotanie przedsionków, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie mózgu, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, priapizm, reakcja nadwrażliwości, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, suchość jamy ustnej, tachykardia, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, zaburzenia równowagi, zaburzenia układu chłonnego, zaćma, zapalenie błony śluzowej nosa, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Fluocynolon acetonid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Fluocynolon acetonid, syntetyczny kortykosteroid stosowany miejscowo w formie maści (Flucinar, Flucinar N) oraz implantu do ciała szklistego (Iluvien), wymaga ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Stosowanie miejscowe nie powinno przekraczać 2 tygodni, a preparaty należy unikać na skórze twarzy, pach, pachwin oraz wokół oczu z powodu zwiększonego ryzyka teleangiektazji, zapalenia skóry perioralnej, jaskry i zaćmy. W przypadku preparatów złożonych zawierających neomycynę istnieje ryzyko alergii krzyżowej oraz ototoksyczności i nefrotoksyczności, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu na dużych powierzchniach skóry lub u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. U dzieci powyżej 2 lat stosowanie powinno być ograniczone do niewielkich powierzchni i pojedynczej aplikacji dziennie, ze względu na ryzyko zahamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercza i zespołu Cushinga. Monitorowanie kortyzolu we krwi i moczu po stymulacji ACTH jest wskazane u pacjentów leczonych fluocynolonem.
alergia krzyżowa, alergia na antybiotyk, bakterie oporne, centralna chorioretinopatia surowicza, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzycowy obrzęk plamki żółtej, dermatitis perioralis, działania niepożądane kortykosteroidów, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, fluocynolon acetonid, hiperglikemia, immunosupresja, implant do ciałka szklistego, jaskra, kora nadnerczy, kortykosteroid syntetyczny, kortyzol we krwi, krwawienie spojówkowe, leczenie przeciwgrzybicze, leczenie przeciwpłytkowe, lek obniżający ciśnienie wewnątrzgałkowe, leki przeciwzakrzepowe, maść Flucinar, neomycyna, nieostre widzenie, obrzęk rogówki, odklejenie ciałka szklistego, odklejenie siatkówki, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, przeszczep rogówki, reakcja alergiczna skórna, stymulacja ACTH, swędzenie skóry, teleangiektazje, upośledzenie słuchu, uszkodzenie nerek, utrata słuchu, witrektomia, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia wzrostu, zaćma, zanik tkanki podskórnej, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie wewnątrzgałkowe, zespół Cushinga - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Questax XR 400 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Questax XR, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które wykazały brak potencjału genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo. Badania na zwierzętach laboratoryjnych ujawniły zmiany w różnych układach narządowych przy ekspozycji na dawki klinicznie istotne, porównywalne do stosowanych u ludzi. U szczurów zaobserwowano odkładanie barwnika w tarczycy, u makaków jawajskich przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, hemoglobiny oraz liczby erytrocytów, natomiast u psów wystąpiło zmętnienie soczewki i zaćma. Zmiany te nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi.
ciąża urojona, diestrus, efekt teratogenny, funkcja rozrodcza, hemoglobina, hormon T3, in vitro, in vivo, kość stępu, krwinki czerwone, kwetiapina, okres międzyrujowy, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, Questax XR, skrzywienie nadgarstka, toksyczność, uszkodzenie materiału genetycznego, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polcortolon 4 mg
Triamcynolon, stosowany w dawce 4 mg w preparacie Polcortolon, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o częstości występowania najczęściej nieznanej, co utrudnia precyzyjne określenie ryzyka klinicznego. Działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości immunologicznej (wysypka, pokrzywka, obrzęki, duszność), zaburzenia endokrynologiczne (zespół Cushinga, nieregularne miesiączkowanie, zahamowanie wzrostu u dzieci, wtórna niedoczynność kory nadnerczy, ujawnienie cukrzycy), zaburzenia metaboliczne (ujemny bilans azotowy, hiperglikemia, zwiększenie masy ciała), a także poważne efekty psychiczne (euforia, depresja, psychoza). Ponadto obserwuje się działania niepożądane w układzie nerwowym (drgawki, wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego), okulistycznym (zaćma, jaskra, wytrzeszcz), sercowo-naczyniowym (tachykardia, nadciśnienie, zastoinowa niewydolność krążenia), naczyniowym (zakrzepowo-zatorowe), przewodu pokarmowego (wrzody, perforacje, zapalenie trzustki), skórnym (rozstępy, trądzik, ścieńczenie skóry), mięśniowo-szkieletowym (miopatia, osteoporoza, aseptyczna martwica kości) oraz ogólnym (złe samopoczucie, zakażenia wtórne, zaburzenia płodności u mężczyzn, zaburzenia wodno-elektrolitowe). Wszystkie działania niepożądane mają częstość określoną jako nieznaną, co podkreśla konieczność uważnego monitorowania pacjentów podczas terapii.
arytmia, duszność, glikokortykosteroid, hiperglikemia, hirsutyzm, jaskra, miopatia posteroidowa, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność przysadki, niepłodność męska, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, tachykardia, trądzik posteroidowy, triamcynolon, ujemny bilans azotowy, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie przełyku, wybroczyna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia miesiączkowania, zaćma, zapalenie trzustki, zasadowica hipokaliemiczna, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół Cushinga, zespół zakrzepowo-zatorowy, złamanie kompresyjne kręgu