działanie klastogenne
Działanie klastogenne odnosi się do zdolności substancji chemicznych, promieniowania lub innych czynników do uszkadzania struktury chromosomów, prowadząc do przerwania lub reorganizacji materiału genetycznego. Substancje klastogenne powodują aberracje chromosomowe, takie jak delecje, translokacje czy insercje, które mogą być widoczne podczas podziału komórkowego.
W praktyce klinicznej i badaniach toksykologicznych ocena działania klastogennego jest istotnym elementem badań genotoksyczności. Do najpopularniejszych testów wykrywających działanie klastogenne należą test aberracji chromosomowych, test mikrojądrowy oraz analiza wymiany chromatyd siostrzanych. Testy te są szeroko stosowane w ocenie bezpieczeństwa leków, związków chemicznych i czynników środowiskowych.
Czynniki o działaniu klastogennym mogą przyczyniać się do rozwoju nowotworów, mutacji dziedzicznych oraz zaburzeń rozwojowych. Wiele uznanych kancerogenów wykazuje działanie klastogenne. W medycynie onkologicznej niektóre leki przeciwnowotworowe, jak cyklofosfamid czy doksorubicyna, działają poprzez efekt klastogenny, uszkadzając DNA komórek nowotworowych, jednak mogą również powodować uszkodzenia w zdrowych komórkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Micafungin Sandoz 50 mg
Badania przedkliniczne mykafunginy (Micafungin Sandoz) wykazały istotne działania toksyczne, zwłaszcza hepatotoksyczność i potencjalne działanie rakotwórcze u szczurów. W dawkach 32 mg/kg m.c./dobę obserwowano rozwój ognisk zmienionych hepatocytów (FAH) oraz nowotworów wątrobowokomórkowych, które utrzymywały się i rozwijały nawet po 13-tygodniowym okresie odstawienia leku. Stężenia leku wywołujące te zmiany mieściły się w zakresie stężeń klinicznych u ludzi, co rodzi istotne pytania dotyczące bezpieczeństwa stosowania. Ponadto, toksyczność obejmowała zmiany w układzie wątrobowym, moczowym, krwinkach czerwonych oraz męskich narządach płciowych, przy czym NOAEL mieścił się w zakresie stężeń klinicznych lub był od nich niższy. W badaniach farmakologicznych wykazano również wpływ na układ sercowo-naczyniowy i uwalnianie histaminy, zależny od dawki i czasu ekspozycji, z możliwością zmniejszenia działań niepożądanych przez wydłużenie czasu wlewu dożylnego.
badanie przedkliniczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, enzym wątrobowy, hemoliza krwi, hepatocyt szczura, hepatotoksyczność, hiperplazja nabłonka pęcherza moczowego, hiperplazja nabłonka przejściowego, mykafungina, niedokrwistość hemolityczna, nieplanowana synteza DNA, nowotwór wątrobowokomórkowy, nowotwór wątroby, ocena toksykologiczna, ognisko zmienionych hepatocytów, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przerost zrazików, stężenie kliniczne, toksyczność dróg moczowych, toksyczność narządów płciowych, toksyczność wątrobowa, toksyczność wielonarządowa, układ sercowo-naczyniowy, uwalnianie histaminy, wakuolizacja nabłonka miedniczek nerkowych, wakuolizacja nabłonka najądrza, wakuolizacja nabłonka nasiennego, zanik kanalików nasiennych, zwyrodnienie hepatocytów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Stada 20 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych in vitro i in vivo na różnych modelach zwierzęcych (myszy, szczury, małpy, króliki). Główne obszary toksyczności obejmowały układ pokarmowy, krwiotwórczy i limfatyczny, z jelitem jako głównym organem docelowym u szczurów i małp. U szczurów obserwowano łagodne do umiarkowanych zmiany erytrocytów i szpiku kostnego, a także obniżenie liczby limfocytów i masy organów limfatycznych, które były odwracalne po zakończeniu terapii. Długoterminowo u małp stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek. Dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, jednak nie wywoływał samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinjego in vitro, badania in vivo u małp nie wykazały wydłużenia odstępu QT ani innych istotnych zmian EKG.
agregacja płytek krwi, badanie rakotwórczości, dazatynib, działanie immunosupresyjne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyty, fototoksyczność, hemostaza, kanał hERG, komórki CHO, krzepnięcie krwi, odstęp QT, podanie doustne, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój zarodkowo-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność przewodu pokarmowego, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anagrelid Aurovitas 0,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa anagrelidu wykazały istotne działania toksyczne, zwłaszcza w odniesieniu do układu sercowo-naczyniowego u psów, gdzie dawka NOEL u samców wynosiła 0,3 mg/kg/dobę, co odpowiada 0,1-krotności AUC u ludzi dla anagrelidu i jego metabolitów. Wpływ na reprodukcję był zróżnicowany: u samców szczurów nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność przy dawkach do 240 mg/kg/dobę, natomiast u samic szczurów dawka NOEL wynosiła 10 mg/kg/dobę, przy której obserwowano zwiększoną utratę zarodków i zmniejszenie liczby żywych zarodków (AUC anagrelidu 143-krotnie wyższe niż u ludzi). W badaniach rozwoju pre- i postnatalnego u szczurów dawka NOEL wynosiła 3 mg/kg/dobę, powodując wydłużenie ciąży, a u suk dawka NOEL 30 mg/kg/dobę wiązała się z wydłużeniem porodu i zwiększoną śmiertelnością płodów, przy czym wartości AUC były wielokrotnie wyższe niż u ludzi (do 425-krotnie dla anagrelidu). Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności anagrelidu. Jednak w dwuletnich badaniach rakotwórczości u szczurów stwierdzono wzrost częstości guzów chromochłonnych nadnerczy u samców przy dawkach ≥ 3 mg/kg/dobę (37-krotność AUC u ludzi) oraz gruczolakoraków macicy u samic przy dawce 30 mg/kg/dobę (572-krotność AUC). Zmiany te były powiązane z nadmiernym działaniem farmakologicznym oraz indukcją enzymów CYP1. Podsumowując, profil bezpieczeństwa anagrelidu wskazuje na potencjalne ryzyko kardiotoksyczności, wpływu na reprodukcję oraz działanie promotorowe nowotworów przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, co wymaga uwzględnienia w ocenie ryzyka stosowania leku u pacjentów.
anagrelid, działanie klastogenne, działanie mutagenne, enzym CYP1, gruczolakorak macicy, guz chromochłonny nadnerczy, krwotok podwsierdziowy, martwica mięśnia sercowego, obumarcie płodu, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, poziom bez obserwowanego działania, resorpcja zarodka, rozwój prenatalny i postnatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność płodów, toksyczność po wielokrotnym podaniu, utrata zarodka, wydłużenie ciąży, wydłużony poród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AzitroLEK 250 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa azytromycyny wykazały, że podawanie tego antybiotyku makrolidowego zwierzętom w dawkach generujących stężenia nawet 40-krotnie wyższe niż kliniczne u ludzi prowadzi do przemijającej fosfolipidozy, która przebiega bez objawów toksyczności. Badania mutagenności, obejmujące testy na mysich modelach chłoniaka, limfocytach ludzkich oraz komórkach szpiku kostnego, nie wykazały działania mutagennego, co potwierdza brak genotoksycznego potencjału azytromycyny. W zakresie embriotoksyczności i teratogenności, testy na myszach i szczurach nie wykazały wad rozwojowych, jednakże u szczurów stosujących dawki 100-200 mg/kg mc./dobę zaobserwowano niewielkie opóźnienie kostnienia płodów oraz zwiększenie masy ciała samic ciężarnych. Ponadto, dawka 50 mg/kg mc./dobę w okresie okołoporodowym i pourodzeniowym powodowała opóźnienie kostnienia u potomstwa.
antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfolipidoza, limfocyt ludzki, okres okołoporodowy, okres pourodzeniowy, opóźnienie kostnienia, potencjał genotoksyczny, potencjał karcinogenny, szpik kostny, test chłoniaka, układ kostny, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valcyte 50 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walgancyklowiru, proleku gancyklowiru, wykazały toksyczność narządową obejmującą nieodwracalną toksyczność gonadalną (utrata komórek jąder), nefrotoksyczność (mocznica i zwyrodnienie komórek nerkowych) oraz przemijającą mielotoksyczność (niedokrwistość, neutropenia, limfocytopenia) i toksyczność przewodu pokarmowego (martwica błony śluzowej). Ekspozycja toksyczna była porównywalna lub niższa niż u ludzi stosujących dawki indukcyjne. Gancyklowir wykazuje istotny potencjał genotoksyczny, potwierdzony działaniem mutagennym w komórkach chłoniaka myszy oraz klastogennym w komórkach ssaków, co koreluje z dodatnim wynikiem badania rakotwórczości na myszach, klasyfikując go jako potencjalny czynnik kancerogenny.
chłoniak myszy, czynnik rakotwórczy, działanie biologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, leczenie indukcyjne, limfocytopenia, martwica błony śluzowej, mielotoksyczność, mocznica, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, potencjał genotoksyczny, prolek gancyklowiru, toksyczność gonadalna, toksyczność przewodu pokarmowego, upośledzenie płodności, wada wrodzona płodu, walgancyklowir, zaburzenie spermatogenezy, zwyrodnienie komórek nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bewim 10 mg
Prasugrel w dawce 10 mg wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań przedklinicznych, obejmujących toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na reprodukcję. Efekty toksyczne pojawiały się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne dawki stosowane u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Badania na szczurach i królikach nie wykazały wad wrodzonych ani negatywnego wpływu na rozwój płodu, nawet przy dawkach ponad 240-krotnie wyższych niż zalecane dobowe dawki podtrzymujące (w przeliczeniu na mg/m²). Obserwowano jedynie nieznaczne zmniejszenie masy ciała potomstwa, prawdopodobnie wtórne do zmniejszonego spożycia pokarmu przez samice przy bardzo wysokich dawkach.
badanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja enzymów wątrobowych, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, ośrodkowy układ nerwowy, profil bezpieczeństwa, rozwój behawioralny, rozwój reprodukcyjny, toksyczność, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapina Aurobindo 7,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności olanzapiny obejmowały oceny ostrej i przewlekłej toksyczności u różnych gatunków zwierząt, w tym myszy, szczurów, psów i małp. Dawki śmiertelne (LD50) wynosiły około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, podczas gdy psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy toksyczności obejmowały sedację, drżenia, drgawki, ataksję oraz zmniejszenie masy ciała. W badaniach przewlekłych (do 1 roku) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających AUC 12-15-krotnie wyższemu niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany w układzie rozrodczym związane ze wzrostem prolaktyny, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne nabłonka pochwy i gruczołu sutkowego.
anoreksja, ataksja, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, duszność, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, leukocyty, małopłytkowość, mioza, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, prolaktyna, prostracja, ślinotok, szpik kostny, tachykardia, toksyczność przewlekła, tolerancja farmakologiczna, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Acidum folicum Richter 5 mg
Przedkliniczne badania kwasu foliowego, przeprowadzone zgodnie z konwencjonalnymi protokołami, nie wykazały istotnych zagrożeń dla funkcjonowania układów nerwowego, sercowo-naczyniowego oraz oddechowego. W testach farmakologicznych nie stwierdzono niepożądanych interakcji z receptorami, kanałami jonowymi ani enzymami. Wielokrotne podawanie kwasu foliowego nie powodowało patologicznych zmian w narządach docelowych ani istotnych odchyleń w parametrach biochemicznych, hematologicznych czy histopatologicznych. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, testy aberracji chromosomowych oraz mikrojądrowe in vivo, potwierdziły brak działania mutagennego i klastogennego. Długoterminowe badania kancerogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne.
aberracja chromosomowa, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, kanał jonowy, kancerogeneza, kwas foliowy, mutacja genowa, narząd docelowy, nowotwór, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, potencjał genotoksyczny, proces nowotworowy, reakcja nadwrażliwości, receptory, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozrodcza, tolerancja miejscowa, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, wada cewy nerwowej, zaburzenie chromosomalne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Capecitabinum Glenmark 150 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kapecytabiny wykazały, że doustne podawanie leku u małp Cynomolgus i myszy powoduje odwracalne objawy toksyczności charakterystyczne dla fluoropirymidyn, obejmujące układ pokarmowy, limfatyczny oraz krwiotwórczy. Zaobserwowano również odwracalne zmiany zwyrodnieniowe i zanikowe skóry, bez toksyczności wątroby i ośrodkowego układu nerwowego. W badaniach kardiotoksyczności u małp, dożylne podanie dawki 100 mg/kg skutkowało wydłużeniem odstępów PR i QT w EKG, natomiast doustne podawanie w dawce 1379 mg/m²/dobę nie wywołało takich efektów, co ma istotne znaczenie kliniczne. Dwuletnie badania na myszach nie wykazały działania rakotwórczego kapecytabiny, a wpływ na płodność u myszy był odwracalny – samice wykazywały zaburzenia płodności, a samce atrofie narządów płciowych, które ustępowały po przerwaniu terapii.
analog nukleozydowy, atrofia narządów, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, fluoropirymidyna, genotoksyczność, hematopoeza, hepatotoksyczność, kapecytabina, kardiotoksyczność, mutagenność, obumarcie płodu, ośrodkowy układ nerwowy, resorpcja płodu, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka limfoidalna, toksyczność leku, toksyczność skórna, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie chromosomu, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine +pharma 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne u myszy i szczurów wynoszą odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, a u psów i małp tolerowane dawki doustne sięgały do 100 mg/kg mc. Toksyczność ostra objawiała się typowymi efektami neuroleptycznymi, takimi jak sedacja, drżenia, drgawki, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach toksyczności wielokrotnej, trwających do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów, obserwowano hamowanie aktywności ośrodkowego układu nerwowego, objawy antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg mc./dobę, przy czym ekspozycja (AUC) była 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce 12 mg. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, prostracja, sedacja, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra, toksyczność wielokrotna, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapina Viatris 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u zwierząt, takie jak sedacja, drżenia mięśniowe, drgawki kloniczne oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. Mediana dawki śmiertelnej (LD50) wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. W badaniach długoterminowych (do 1 roku) obserwowano hamowanie aktywności OUN, działanie przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany związane z hiperprolaktynemią, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym. Wpływ na hematologię był gatunkowo zróżnicowany, a u psów cytopenie nie wiązały się z uszkodzeniem komórek progenitorowych szpiku, co sugeruje odwracalność tych zmian.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, drżenie mięśniowe, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, lek przeciwpsychotyczny, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, śpiączka, szpik kostny, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Racedryl 10 mg
Racekadotryl, substancja czynna leku Racedryl, wykazał korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach toksyczności krótkoterminowej (4 tygodnie) nie stwierdzono toksyczności przy dawkach do 1250 mg/kg/dobę u małp oraz 200 mg/kg/dobę u psów, co stanowi odpowiednio 625- i 62-krotność dawek stosowanych u ludzi. Badania immunotoksyczności na myszach nie wykazały negatywnego wpływu po 1 miesiącu ekspozycji. W badaniach długoterminowych (1 rok u małp i 26 tygodni u psów) zaobserwowano infekcje i obniżoną odpowiedź immunologiczną przy wyższych dawkach (500 mg/kg/dobę u małp, 200 mg/kg/dobę u psów), natomiast dawka 120 mg/kg/dobę u małp nie wywołała takich efektów. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego ani klastogennego. Brak danych dotyczących potencjalnej kancerogenności związany jest z krótkim czasem leczenia u ludzi.
anemia aplastyczna, badania farmakologiczne, badania genotoksyczności, badania przedkliniczne, badania toksyczności, butylohioscyna, ciała ketonowe, czynność nerek, diureza, działanie klastogenne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie rakotwórcze, fenytoina, funkcja oddechowa, genotoksyczność, immunotoksyczność, ketonuria, odpowiedź immunologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, perystaltyka, racekadotryl, szpik kostny, toksyczność u młodych, układ sercowo-naczyniowy, uogólniona infekcja - Leksykon substancji czynnych
Okskarbazepina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Okskarbazepina oraz jej aktywny metabolit monohydroksylowy (MHD) wykazują w badaniach przedklinicznych ograniczone ryzyko toksyczne dla człowieka. W badaniach wielokrotnego podawania u szczurów zaobserwowano nefrotoksyczność okskarbazepiny oraz neurotoksyczność produktu Oxepilax, które nie wystąpiły u psów i myszy. MHD i okskarbazepina mogą indukować opóźnioną reakcję nadwrażliwości immunologicznej. W testach genotoksyczności okskarbazepina wykazywała mutagenność w jednym z pięciu szczepów bakterii w teście Amesa in vitro bez aktywacji metabolicznej, a także powodowała aberracje chromosomowe i poliploidię w komórkach jajnika chomika chińskiego. MHD miała ujemny wynik w teście Amesa, a oba związki nie wykazywały klastogenności ani aneugenności in vivo w teście na szpiku kostnym szczura.
aberracja chromosomowa, aktywność mutagenna, badanie karcynogenności, ciałko żółte, działanie aneugenne, działanie klastogenne, działanie przeciwpadaczkowe, genotoksyczność, hormon luteinizujący, immunostymulacja, mikrojądro, mikrosomalne enzymy wątrobowe, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, nowotwór jądra, nowotwór wątroby, nowotwór z komórek ziarnistych, okskarbazepina, opóźniona reakcja nadwrażliwości, pochodna monohydroksylowa, szpik kostny, test Amesa, toksyczny wpływ na rozwój, wada rozwojowa, wpływ na płodność, zaburzenia cyklu rujowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Imatinib Zentiva 400 mg
Profil bezpieczeństwa imatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym szczurach, psach, małpach i królikach. Wykazano, że imatynib wywołuje zmiany hematologiczne o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego oraz wpływa na układ krwiotwórczy, szczególnie u szczurów i psów. Wątroba była głównym narządem docelowym toksyczności, z ciężkimi uszkodzeniami obserwowanymi u psów po 2-tygodniowej ekspozycji, natomiast u małp stwierdzono uszkodzenia nerek i upośledzenie ich funkcji (wzrost BUN i kreatyniny). W badaniu 39-tygodniowym u małp ustalono poziom NOAEL na 15 mg/kg, co odpowiada około 1/3 maksymalnej dawki u ludzi (800 mg) przeliczonej na powierzchnię ciała. Imatynib wykazywał również wpływ na układ immunologiczny, pogarszając przebieg zakażenia malarią. Ocena genotoksyczności wykazała brak działania mutagennego w większości testów, z wyjątkiem klastogennego efektu in vitro w komórkach jajnika chomików oraz mutagenności dwóch produktów pośrednich procesu produkcji.
aberracja chromosomowa, aminotransferaza, azot mocznikowy, badanie przedkliniczne, brodawczak, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, kardiomiopatia, martwica komórek wątrobowych, martwica przewodów żółciowych, niewydolność serca, ogniskowa mineralizacja, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, przepuklina mózgowa, przerost mięśnia sercowego, przewlekła choroba nerek, rozrost przewodów żółciowych, rozstrzeń jam serca, rozwój pourodzeniowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność wielokrotna, układ immunologiczny, układ krwiotwórczy, upośledzenie funkcji nerek, uszkodzenie nerek, uszkodzenie wątroby, utrata poimplantacyjna, zakażenie oportunistyczne, zmiana hematologiczna, zmiana histopatologiczna, zmniejszenie spermatogenezy, zwyrodnienie cewek nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candezek Combi 16 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu wykazały brak ogólnoustrojowej toksyczności przy dawkach odpowiadających klinicznym u ludzi. W modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, małpy) obserwowano wpływ na parametry erytrocytarne (obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz zmiany w funkcji nerek, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki bazofilów oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co interpretowane jest jako efekt hipotensyjny leku. Dodatkowo stwierdzono rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego w dawkach terapeutycznych. Kandesartan wykazuje toksyczność płodową w zaawansowanej ciąży, nie wykazuje natomiast aktywności mutagennej, klastogennej ani rakotwórczej w warunkach klinicznych. Amlodypina, podawana w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg), powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego trwania oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach na szczurach dawki do 10 mg/kg mc./dobę (około 8-krotnie większe niż u ludzi) nie wpływały na płodność, jednak podawanie bezylanu amlodypiny w dawkach porównywalnych do klinicznych skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego, testosteronu oraz zmniejszeniem gęstości nasienia i liczby komórek Sertoliego. Badania rakotwórczości na szczurach i myszach przy dawkach do 2,5 mg/kg mc./dobę (zbliżonych lub dwukrotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi) nie wykazały działania rakotwórczego. Amlodypina nie wykazuje mutagenności ani klastogenności. Podsumowując, oba składniki Candezek Combi charakteryzują się korzystnym profilem bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych, z uwzględnieniem potencjalnej toksyczności reprodukcyjnej i nerkowej.
aparat przykłębuszkowy, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kandesartan cyleksetyl, komórki Sertoliego, krwinki czerwone, mocznik i kreatynina, mutagenność, naciek bazofilów, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał rakotwórczy, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Capecitabine Glenmark 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne kapecytabiny wykazały charakterystyczne dla fluoropirymidyn objawy toksyczności układu pokarmowego, limfatycznego i krwiotwórczego u małp Cynomolgus oraz myszy po wielokrotnym podaniu doustnym, które były odwracalne po zaprzestaniu leczenia. Zaobserwowano również toksyczność skórną o charakterze zwyrodnieniowym i zanikowym, bez zmian toksycznych w wątrobie i ośrodkowym układzie nerwowym. W badaniach sercowo-naczyniowych u małp toksyczność objawiająca się wydłużeniem odstępów PR i QT wystąpiła jedynie po dożylnym podaniu dawki 100 mg/kg, natomiast nie zaobserwowano jej po podawaniu doustnym w dawce 1379 mg/m²/dobę. Dwuletnie badania rakotwórczości na myszach nie wykazały działania karcynogennego kapecytabiny.
analog nukleozydowy, atrofia narządów, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, dawka leku, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fluoropirymidyna, kapecytabina, obumarcie płodu, ośrodkowy układ nerwowy, resorpcja płodu, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, test mutacji genowej, toksyczność sercowo-naczyniowa, układ krwiotwórczy, uszkodzenie chromosomalne, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie płodności, zmiany zwyrodnieniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
W badaniach przedklinicznych dotyczących preparatu Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz nie przeprowadzono kompleksowych testów dla połączenia trzech substancji czynnych, jednak dane dotyczące poszczególnych składników i ich kombinacji wskazują na brak nowych działań toksycznych. Kandesartan w dawkach terapeutycznych nie wykazywał toksyczności ogólnoustrojowej, choć w dużych dawkach obserwowano nefrotoksyczność, zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt) oraz zmiany w aparacie przykłębkowym nerek, które są uważane za efekt farmakologiczny i prawdopodobnie nieistotne klinicznie. Badania rozrodczości wykazały toksyczny wpływ kandesartanu na płód w późniejszym okresie ciąży, natomiast testy mutagenności i rakotwórczości nie potwierdziły działania mutagennego ani rakotwórczego.
działanie klastogenne, działanie moczopędne, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, mutagenność, naciek bazofilów, nefrotoksyczność, parametr czerwonokrwinkowy, rozstrzeń kanalików nerkowych, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eribulin EVER Pharma 0,44 mg/ml
Przedkliniczne badania erybuliny wykazały potencjał genotoksyczny, w tym pozytywny wynik w teście na komórkach chłoniaka myszy oraz klastogenność w teście mikrojąderkowym u szczurów. W teście Amesa nie stwierdzono mutagenności in vitro. Brak jest jednak danych dotyczących potencjału rakotwórczego erybuliny, co ogranicza pełną ocenę długoterminowego bezpieczeństwa. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej, erybulina wykazała szkodliwy wpływ na męski układ rozrodczy u szczurów i psów, manifestujący się hipospermią i aspermią, co sugeruje ryzyko obniżenia płodności u mężczyzn.
Badania rozwojowe na szczurach wykazały embriotoksyczność i teratogenność erybuliny. Podawanie erybuliny w dawkach 0,009–0,133 mg/kg mc. w dniach 8., 10. i 12. ciąży skutkowało dawkozależnym wzrostem resorpcji płodów oraz zmniejszeniem masy ciała płodu od dawki ≥0,088 mg/kg. Najwyższa dawka 0,133 mg/kg była związana ze znaczącym wzrostem częstości poważnych wad wrodzonych, takich jak agnezja żuchwy, języka, żołądka i wątroby. Wyniki te podkreślają konieczność ostrożności w stosowaniu erybuliny u kobiet w ciąży oraz u pacjentów w wieku rozrodczym, ze względu na ryzyko toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej.
aspermia, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, hipospermia, mezylan erybuliny, nabłonek plemnikotwórczy, profil bezpieczeństwa, resorpcja płodów, rozwój embrionalno-płodowy, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wady wrodzone - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anzorin 15 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny, substancji czynnej preparatu Anzorin, wykazały typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u gryzoni, takie jak zmniejszenie aktywności, śpiączka, drżenia i drgawki, z LD50 wynoszącą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów. U psów tolerancja na pojedyncze dawki doustne sięgała 100 mg/kg bez zgonów, choć obserwowano sedację, ataksję, drżenia, tachykardię, trudności w oddychaniu, zwężenie źrenic i jadłowstręt. U małp dawki do 100 mg/kg powodowały prostrację, a wyższe dawki zaburzenia świadomości. W badaniach długoterminowych (do 3 miesięcy u myszy, do roku u szczurów i psów) dominowały objawy hamowania OUN, działania antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalna neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg.
ataksja, cykl płciowy, cytopenia, dawka śmiertelna, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie teratogenne, karcynogenność, leukocyty, małopłytkowość, mutagenność, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, prostracja, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Egistrozol 1 mg
Dane przedkliniczne dotyczące anastrozolu, obejmujące badania farmakologiczne, toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie wskazują na istotne zagrożenia kliniczne przy stosowaniu terapeutycznym. Toksyczność ostra ujawniała się jedynie przy bardzo wysokich dawkach: mediana dawki śmiertelnej u gryzoni wynosiła >100 mg/kg mc./dobę doustnie oraz 50 mg/kg mc./dobę dootrzewnowo, a u psów >45 mg/kg mc./dobę doustnie. W badaniach przewlekłych na szczurach i psach dawki 1–5 mg/kg mc./dobę nie wywoływały istotnej toksyczności, a obserwowane efekty były związane z farmakologicznym działaniem leku. Anastrozol nie wykazywał działania mutagennego ani klastogennego. Wpływ na płodność u samców szczurów był odwracalny, natomiast u samic dawki ≥0,02 mg/kg mc./dobę powodowały zwiększoną utratę zarodków i znaczącą niepłodność, co wiązało się z farmakologicznym mechanizmem działania i ustępowało po 5 tygodniach od odstawienia leku.
anastrozol, dawka śmiertelna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak tarczycy, indukcja enzymów, mięsak histiocytarny, nowotwór jajnika, nowotwór tkanki limfatycznej, nowotwór wątroby, podanie dootrzewnowe, polip śluzówki macicy, potencjał rakotwórczy, stężenie w osoczu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, utrata zarodków, wpływ na płodność, zahamowanie aromatazy, zmiana zwyrodnieniowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carzap 32 mg
Badania przedkliniczne kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej leku Carzap, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych, bez istotnych toksycznych efektów systemowych czy narządowych. W wysokich dawkach obserwowano zmiany w nerkach (śródmiąższowe zapalenie, rozstrzenie kanalików, wałeczki zasadochłonne) oraz zaburzenia parametrów hematologicznych, takich jak redukcja liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu. Zmiany te były prawdopodobnie wtórne do obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzeń przepływu nerkowego, a nie bezpośrednią toksycznością. Ponadto, stwierdzono rozrost komórek aparatu przykłębuszkowego, uznany za efekt farmakologiczny bez klinicznego znaczenia u ludzi. W badaniach genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani onkogennego, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania leku.
aparat przykłębuszkowy, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetyl, kreatynina, mocznik, obniżenie ciśnienia tętniczego, parametry hematologiczne, przepływ nerkowy, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozstrzeń kanalika nerkowego, ryzyko onkogenne, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność kandesartanu, toksyczność płodowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczek zasadochłonny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trileptal 60 mg/ml
Dane toksykologiczne okskarbazepiny oraz jej aktywnego metabolitu monohydroksypochodnej (MHD) wskazują na specyficzne dla gatunku różnice w bezpieczeństwie stosowania leku Trileptal. Nefrotoksyczność stwierdzono jedynie u szczurów, co sugeruje niskie ryzyko u ludzi. Badania immunotoksyczności wykazały, że MHD ma silniejszy potencjał wywoływania opóźnionej reakcji nadwrażliwości niż okskarbazepina, co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście reakcji alergicznych. Ocena genotoksyczności wykazała pozytywne wyniki w testach in vitro (np. test Amesa bez aktywacji metabolicznej, aberracje chromosomowe w komórkach jajnika chomika chińskiego), jednak testy in vivo (mikrojądrowy na szpiku szczura) nie potwierdziły działania mutagennego ani klastogennego, co wskazuje na ograniczone ryzyko genotoksyczne u pacjentów. W badaniach reprodukcyjnych okskarbazepina w dawkach do 150 mg/kg mc./dobę nie wpływała na płodność szczurów, natomiast MHD w dawkach porównywalnych do ludzkich powodowała zaburzenia cyklu rujowego i zmniejszenie liczby implantacji. Toksyczność rozwojowa i teratogenność obserwowano jedynie przy dawkach toksycznych dla matki.
aberracja chromosomowa, ciałko żółte, cykl rujowy, działanie aneugeniczne, działanie klastogenne, estradiol, hormon luteinizujący, indukcja enzymów mikrosomalnych, monohydroksypochodna, nefrotoksyczność, nowotwór wątroby, okskarbazepina, opóźniona reakcja nadwrażliwości, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, szyjka macicy, teratogenność, test Amesa, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon substancji czynnych
Białka powierzchniowe SP-C – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Białka powierzchniowe SP-C, będące składnikiem naturalnego surfaktantu płucnego, stanowią około 1% fosfolipidów w preparacie Curosurf, zawierającym około 0,9 mg SP-C na 80 mg poractantu alfa na mililitr zawiesiny. Przeprowadzone badania przedkliniczne obejmowały toksyczność ostrą i podostrą (14 dni) u różnych gatunków zwierząt (psy, króliki, szczury), podawanie dotchawicze i dootrzewnowe, nie wykazując żadnych objawów toksyczności miejscowej ani ogólnoustrojowej, zmian hematologicznych czy makroskopowych. Długoterminowe badania (4 tygodnie) również nie wykazały toksyczności bezpośredniej, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania preparatu w dłuższym okresie.
badanie hematologiczne, bezpieczeństwo immunologiczne, białko powierzchniowe SP-C, białko SP-B, bierna skórna reakcja anafilaktyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, fosfolipid, genotoksyczność, immunogenność, mutacja genetyczna, nadwrażliwość skórna, podanie dooskrzelowe, podanie dootrzewnowe, podanie dotchawicze, poractant alfa, preparat Curosurf, reakcja anafilaktyczna, surfaktant płucny, synteza przeciwciał, test Magnussona-Kligmana, toksyczność długoterminowa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, uszkodzenie chromosomów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Diclostim 0,74 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa diklofenaku, substancji czynnej leku Diclostim w stężeniu 0,74 mg/ml, wykazały brak istotnych działań niepożądanych w dawkach terapeutycznych stosowanych w formie roztworu do płukania gardła i jamy ustnej. Kompleksowe analizy farmakologiczne nie ujawniły negatywnego wpływu na kluczowe układy fizjologiczne, a badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały specyficznych efektów toksycznych. Ponadto, testy genotoksyczności nie potwierdziły potencjału mutagennego ani klastogennego diklofenaku, co wskazuje na bezpieczeństwo genetyczne stosowania tej substancji.
badanie toksykologiczne, diklofenak, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, roztwór do płukania gardła, rozwój nowotworów, rozwój okołoporodowy, rozwój poporodowy, rozwój potomstwa, rozwój przedporodowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Medical Valley 50 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu na szczurach i małpach wykazały wielonarządowe zmiany patologiczne, obejmujące przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost), stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik błony śluzowej) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Zmiany te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany nerkowe i przerost komórek przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności w testach bakteryjnych ani klastogenności in vivo, jednak zaobserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach in vitro. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, dwunastnica, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kanalik jądrowy, komórki mezangium, LVEF, nadnercze, narażenie ogólnoustrojowe, odstęp QTc, okres prenatalny, organogeneza, płytka wzrostu, poliplodia, przewód pokarmowy, przysadka, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, sunitynib, szpik kostny, tkanka limfoidalna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny, węzeł chłonny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane w modelach zwierzęcych, zwłaszcza przy dawkach wielokrotnie przekraczających kliniczne (amlodypina do 2,6-krotności, walsartan do 11-krotności dawki klinicznej). Zaobserwowano zmiany histopatologiczne w przewodzie pokarmowym (zapalenie, owrzodzenia błony śluzowej żołądka) oraz w nerkach (bazofilia, rozstrzeń kanalików, wałeczki białkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, przerost błony tętniczek). W badaniach rozwojowych u szczurów przy dawkach około 10-12-krotnych stwierdzono wady rozwojowe układu moczowego i kostnego płodu, a maksymalna dawka bez efektów teratogennych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej. Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
aparat przykłębuszkowy, bazofilia, dojrzałe spermatydy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, komórki Sertoliego, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, nieskostniałe paliczki, opóźnienie porodu, owrzodzenia błony śluzowej żołądka, parametry czerwonych krwinek, przerost błony śluzowej tętniczek, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, stężenie hemoglobiny, stężenie testosteronu, szkliwienie kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapin Krka 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) u myszy i szczurów wynoszą odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, przy czym objawy ostrej toksyczności obejmowały zmniejszenie aktywności, śpiączkę, drżenia i drgawki kloniczne. Psy tolerowały dawki doustne do 100 mg/kg bez zgonów, jednak obserwowano sedację, ataksję, tachykardię i zaburzenia oddechowe. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy, do roku u szczurów i psów) dominowały efekty hamujące ośrodkowy układ nerwowy, działanie antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym przemijającą neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających ekspozycji (AUC) 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukocyty, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, test mutacji bakteryjnych, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbis 32 mg
Badania przedkliniczne kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej leku Karbis, wykazały, że w dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi nie obserwuje się istotnych toksycznych efektów ogólnoustrojowych ani narządowych. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych, przy wysokich dawkach, odnotowano zmniejszenie podstawowych parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt) oraz zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Mechanizm tych zmian wiąże się z farmakologicznym działaniem leku, prowadzącym do obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzeń przepływu nerkowego, a nie z bezpośrednią toksycznością. Ponadto, u zwierząt obserwowano rozrost i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co nie występowało u ludzi przy dawkach terapeutycznych.
aparat przykłębuszkowy, ciśnienie tętnicze krwi, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetylu, komórka aparatu przykłębuszkowego, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, potencjał rakotwórczy, przepływ nerkowy, rozstrzeń kanalika nerkowego, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność rozwojowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczek zasadochłonny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Treprostinil Zentiva 10 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące treprostynilu sodowego, uzyskane w badaniach na szczurach i psach, wskazują na występowanie reakcji miejscowych (obrzęk, rumień, ból) przy ciągłej infuzji podskórnej trwającej 13 i 26 tygodni. U psów poddanych dawkom ≥300 ng/kg/min zaobserwowano cięższe działania ogólnoustrojowe, takie jak zmniejszona aktywność, wymioty, luźne stolce oraz obrzęki w miejscu infuzji, a także przypadki śmiertelne związane z powikłaniami jelitowymi. Średnie stężenie treprostynilu w osoczu u tych zwierząt wynosiło 7,85 ng/mL, co odpowiada stężeniom obserwowanym u pacjentów leczonych dawkami przekraczającymi 50 ng/kg mc./min, co ma istotne znaczenie przy ustalaniu dawkowania klinicznego. Badania reprodukcyjne na szczurach nie wykazały szkodliwego wpływu na funkcje rozrodcze, jednak zakres tych badań jest ograniczony i nie pozwala na pełną ocenę ryzyka dla rozwoju płodu i potomstwa.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Iprixon Neb (0,5 mg + 2,5 mg)/2,5 ml
Przeprowadzona kompleksowa ocena bezpieczeństwa produktu leczniczego Iprixon Neb, zawierającego 0,5 mg ipratropiowego bromku oraz 2,5 mg salbutamolu w 2,5 ml roztworu do nebulizacji, nie wykazała istotnych zagrożeń dla pacjentów. Standardowe badania farmakologiczne potwierdziły brak nieoczekiwanych efektów na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy, zgodnych z profilem działania obu substancji czynnych. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły klinicznie istotnych zmian hematologicznych, biochemicznych ani histopatologicznych, co wskazuje na bezpieczeństwo długotrwałego stosowania leku zgodnie z zaleceniami.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, bromek ipratropiowy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, Iprixon Neb, nebulizacja, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, potencjał rakotwórczy, rozwój prenatalny i postnatalny, salbutamol, teratogenność, test Amesa, test farmakologiczny, test mikrojądrowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candepres 32 mg
Badania przedkliniczne kandesartanu cyleksetylu wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej i działania szkodliwego na narządy docelowe przy dawkach terapeutycznych. Wysokie dawki powodowały zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz zmiany w funkcji nerek, takie jak śródmiąższowe zapalenie, poszerzenie kanalików nerkowych, wałeczki zasadochłonne i wzrost stężenia mocznika i kreatyniny, co wiąże się z hipotensyjnym mechanizmem działania leku. Zaobserwowano także rozrost i przerost komórek aparatu przykłębkowego, jednak przy dawkach terapeutycznych u ludzi zmiany te prawdopodobnie nie mają znaczenia klinicznego. Kandesartan wykazuje toksyczność płodową w późnym okresie ciąży, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania w tym czasie. U noworodków i młodych szczurów obserwowano zmniejszenie masy ciała i serca, przy czym ekspozycja na lek była wielokrotnie wyższa niż u dzieci leczonych dawkami terapeutycznymi (np. dawka 10 mg/kg u zwierząt vs. 0,2 mg/kg u dzieci 1–6 lat). Brak ustalenia NOEL ogranicza ocenę marginesu bezpieczeństwa tych efektów.
aparat przykłębkowy, dysfagia, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, hematokryt, kanalik nerkowy, kandesartan cyleksetyl, organogeneza, parametry czerwonokrwinkowe, poziom bez obserwowanego działania, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność płodowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczek zasadochłonny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aspulmo 100 mcg/dawkę inh.
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa salbutamolu, substancji czynnej Aspulmo, wykazały działanie teratogenne w modelach zwierzęcych, zwłaszcza u myszy, gdzie podawanie podskórne dawki 2,5 mg/kg/dobę skutkowało rozszczepem podniebienia u 9,3% płodów. Mimo tego, konwencjonalne badania farmakologiczne nie wskazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu leku zgodnie z zaleceniami. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym potwierdziły dobry profil bezpieczeństwa salbutamolu w dawkach terapeutycznych, a testy genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, klastogennego ani kancerogennego, co potwierdza akceptowalny profil bezpieczeństwa leku.
Aspulmo, badanie farmakologiczne, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gaz nośny, genotoksyczność, model zwierzęcy, potencjał genotoksyczny, receptor β2-adrenergiczny, rozszczep podniebienia, salbutamol, stężenie, teratogenność, tetrafluoroetan, toksyczność po podaniu wielokrotnym - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Recenum Junior 30 mg
Przedkliniczne badania toksyczności racekadotrylu wykazały brak działania toksycznego przy dawkach do 1250 mg/kg/dobę u małp oraz 200 mg/kg/dobę u psów, co stanowi odpowiednio 625- i 62-krotność dawek stosowanych u ludzi. Długotrwałe podawanie dawki 500 mg/kg/dobę u małp skutkowało uogólnionymi infekcjami i obniżeniem odpowiedzi immunologicznej na szczepienie, natomiast dawka 120 mg/kg/dobę nie wywoływała takich efektów. Podobne zmiany immunologiczne zaobserwowano u psów przy dawce 200 mg/kg/dobę przez 26 tygodni. Racekadotryl nie wykazywał działania immunotoksycznego u myszy, nie był genotoksyczny ani klastogenny w badaniach in vitro i in vivo. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości ze względu na krótki czas leczenia w praktyce klinicznej. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, rozwój zarodkowy, przed- i pourodzeniowy oraz na matkę i płód.
anemia aplastyczna, badanie in vitro, badanie in vivo, biegunka, butylohioscyna, diureza, działanie immunotoksyczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, fenytoina, funkcja oddechowa, genotoksyczność, immunotoksyczność, ketonuria, odpowiedź immunologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, pasaż jelitowy, racekadotryl, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, uogólniona infekcja, wpływ na reprodukcję i rozwój - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trileptal 600 mg
Przedkliniczne badania okskarbazepiny i jej aktywnego metabolitu monohydroksypochodnej (MHD) obejmują szeroki zakres oceny bezpieczeństwa farmakologicznego, genotoksyczności, toksyczności po dawkach wielokrotnych, immunotoksyczności, wpływu na reprodukcję oraz potencjału rakotwórczego. W badaniach toksyczności wielokrotnego podania zaobserwowano nefrotoksyczność u szczurów, nieobecną u psów i myszy, co wskazuje na specyficzność gatunkową. MHD indukowała opóźnioną reakcję nadwrażliwości u myszy, co ma znaczenie kliniczne w kontekście ryzyka reakcji alergicznych u pacjentów. Testy genotoksyczności wykazały złożony profil: okskarbazepina zwiększała mutacje w teście Amesa bez aktywacji metabolicznej, a oba związki powodowały aberracje chromosomowe in vitro, jednak testy in vivo na szpiku kostnym szczura nie potwierdziły działania klastogennego ani aneugennego.
aberracja chromosomowa, ciałko żółte, działanie aneugenne, działanie klastogenne, genotoksyczność, hormon luteinizujący, immunotoksyczność, monohydroksypochodna, nefrotoksyczność, okskarbazepina, poliploidia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, reakcja nadwrażliwości, test Amesa, toksyczność po dawkach wielokrotnych, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, ziarniniak - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Aurovitas 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne olanzapiny wykazały, że dawki ostre LD50 wynoszą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów, choć z objawami neurotoksycznymi i kardiologicznymi. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy, do roku u szczurów i psów) dominowały objawy ośrodkowego hamowania, działanie przeciwcholinergiczne oraz odwracalne zaburzenia hematologiczne, w tym neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy ekspozycji AUC 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg. Zmiany hematologiczne nie wiązały się z toksycznością szpiku kostnego. Wpływ na funkcje rozrodcze obejmował zaburzenia cykli płciowych i zdolności kojarzenia u szczurów przy dawkach 1,1-3 mg/kg, czyli 3-9-krotność maksymalnej dawki klinicznej, bez działania teratogennego. U potomstwa obserwowano opóźnienie rozwoju i przejściowe zmniejszenie aktywności.
ataksja, cykl płciowy, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, in vitro, in vivo, komórki progenitorowe szpiku, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, toksyczność ostra, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Storvas CRT 20 mg
Przedkliniczne badania atorwastatyny, substancji czynnej leku Storvas CRT, wykazały brak potencjału mutagennego i klastogennego w czterech testach in vitro oraz jednym in vivo. W badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono działania karcynogennego, natomiast u myszy podawanie dawek powodujących 6-11-krotne zwiększenie ekspozycji (AUC 0-24h) w stosunku do dawek terapeutycznych u ludzi skutkowało rozwojem gruczolaków i raków wątrobowo-komórkowych. Badania reprodukcyjne na szczurach, królikach i psach nie wykazały wpływu atorwastatyny na płodność ani teratogenności, jednak toksyczne dawki u ciężarnych samic szczurów i królików wywołały toksyczność płodu, opóźnienie rozwoju potomstwa oraz zmniejszoną przeżywalność poporodową młodych.
atorwastatyna, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolak wątrobowo-komórkowy, inhibitory reduktazy HMG-CoA, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, przeżywalność poporodowa, rak wątrobowo-komórkowy, Storvas CRT, toksyczność płodowa, właściwości mutagenne