działanie klastogenne
Działanie klastogenne odnosi się do zdolności substancji chemicznych, promieniowania lub innych czynników do uszkadzania struktury chromosomów, prowadząc do przerwania lub reorganizacji materiału genetycznego. Substancje klastogenne powodują aberracje chromosomowe, takie jak delecje, translokacje czy insercje, które mogą być widoczne podczas podziału komórkowego.
W praktyce klinicznej i badaniach toksykologicznych ocena działania klastogennego jest istotnym elementem badań genotoksyczności. Do najpopularniejszych testów wykrywających działanie klastogenne należą test aberracji chromosomowych, test mikrojądrowy oraz analiza wymiany chromatyd siostrzanych. Testy te są szeroko stosowane w ocenie bezpieczeństwa leków, związków chemicznych i czynników środowiskowych.
Czynniki o działaniu klastogennym mogą przyczyniać się do rozwoju nowotworów, mutacji dziedzicznych oraz zaburzeń rozwojowych. Wiele uznanych kancerogenów wykazuje działanie klastogenne. W medycynie onkologicznej niektóre leki przeciwnowotworowe, jak cyklofosfamid czy doksorubicyna, działają poprzez efekt klastogenny, uszkadzając DNA komórek nowotworowych, jednak mogą również powodować uszkodzenia w zdrowych komórkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxaliplatin Eugia 5 mg/ml
Badania przedkliniczne oksaliplatyny (Oxaliplatin Eugia, 5 mg/ml) przeprowadzone na myszach, szczurach, psach i małpach wykazały toksyczność typową dla cytostatyków platynowych, obejmującą mielotoksyczność, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, toksyczność reprodukcyjną oraz wpływ na przewód pokarmowy. Szczególną uwagę zwrócono na kardiotoksyczność, która wystąpiła jedynie u psów przy dawce 150 mg/m² powierzchni ciała, manifestując się zaburzeniami elektrofizjologicznymi prowadzącymi do migotania komór – efekt ten uznano za specyficzny gatunkowo i nieobserwowany u innych gatunków ani u ludzi. Badania na neuronach czuciowych szczurów sugerują, że ostra neurotoksyczność oksaliplatyny wiąże się z interakcją leku z kanałami sodowymi zależnymi od potencjału błonowego, co tłumaczy mechanizm neuropatii obwodowej, będącej istotnym ograniczeniem klinicznym terapii.
dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, kanał sodowy zależny od potencjału błonowego, kardiotoksyczność, lek cytostatyczny, mielotoksyczność, migotanie komór, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, oksaliplatyna, pochodna platyny, potencjał kancerogenny, przewód pokarmowy, szpik kostny, terapia przeciwnowotworowa, toksyczność reprodukcyjna, zagrożenie teratogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Donecept 5 mg
Donepezyl przeszedł szeroki zakres badań przedklinicznych, które potwierdziły jego korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach na zwierzętach efekty uboczne ograniczały się głównie do nadmiernej stymulacji receptorów cholinergicznych, zgodnie z mechanizmem działania leku. Testy mutagenności wykazały brak działania mutagennego w komórkach bakterii i ssaków, a działanie klastogenne obserwowano jedynie in vitro przy stężeniach ponad 3000-krotnie wyższych niż terapeutyczne stężenia osoczowe. Badania in vivo (test mikrojąderkowy u myszy) nie potwierdziły działania klastogennego ani genotoksycznego. Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach nie wykazały potencjału onkogennego donepezylu.
chlorowodorek donepezylu, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, karcynogenność, klastogenność, martwy poród, mutagenność, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa leku, receptor cholinergiczny, stymulacja cholinergiczna, test mikrojąderkowy, układ cholinergiczny, wada rozwojowa, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tezeo 80 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu u szczurów i psów, co wskazuje na potencjalne ryzyko anemii. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano podwyższenie stężenia azotu, mocznika, kreatyniny oraz potasu w surowicy, co wymaga monitorowania funkcji nerek podczas terapii. Morfologiczne zmiany nerek u psów obejmowały poszerzenie i zanik kanalików nerkowych. Dodatkowo, u obu gatunków zwierząt stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka, manifestujące się nadżerkami, owrzodzeniami i stanem zapalnym, co może przekładać się na działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. Zmiany w układzie renina-angiotensyna, takie jak zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost i rozrost komórek aparatu przykłębuszkowego, nie wydają się mieć istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, anemia, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemodynamiczna czynność nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina we krwi, mocznik, nadżerka, owrzodzenie, potas w surowicy, przewód pokarmowy, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały działania niepożądane głównie przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). W układzie pokarmowym obserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym dawki klinicznej oraz owrzodzenia przy wyższych dawkach. W nerkach stwierdzono bazofilię, rozrost kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe i śródmiąższowe zapalenie limfocytarne przy narażeniu 7-13-krotnym dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów zaobserwowano rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia i segmentów mostka przy narażeniu około 10-12-krotnym dawki klinicznej. Maksymalna dawka niewywołująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego ani rakotwórczego dla amlodypiny, walsartanu ani ich kombinacji.
azot mocznikowy, bazofilia, dojrzała spermatyda, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, nadżerka błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozszerzenie moczowodu, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, testosteron, wałeczek nerkowy, zapalenie warstwy gruczołowej żołądka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anzorin 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne olanzapiny obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na reprodukcję, potencjału mutagennego oraz działania rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów dawki śmiertelne (LD50) wynosiły odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, natomiast u psów tolerowano dawki do 100 mg/kg bez zgonów, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiologiczne. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) dominowały objawy hamowania OUN, działania antycholinergicznego oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalna neutropenia i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym ekspozycja (AUC) była 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów odnotowano odwracalne zmiany związane z hiperprolaktynemią, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.
AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, cytopenia, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórki szpiku kostnego, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, prolaktyna, średnia dawka śmiertelna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Bespres 160 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Co-Bespres, zawierającego walsartan (160 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), przeprowadzone na szczurach i marmozetach wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki. Objawy nefrotoksyczności, takie jak nefropatia, nacieki bazofilowe w kanalikach nerkowych oraz wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy, pojawiały się przy dawkach od 30 mg/kg mc./dobę walsartanu i 9 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednio 0,9x i 3,5x maksymalnej dawki ludzkiej w przeliczeniu na mg/m² pc) oraz od 10 + 3 mg/kg mc./dobę u marmozet (0,3x i 1,2x dawki ludzkiej). Dodatkowo, duże dawki powodowały hematotoksyczność (spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i przerost tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
angiotensyna II, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kanał słuchowy, małżowina uszna, mocznik i kreatynina, naciek bazofilowy, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, przerost tętniczek doprowadzających, reakcja nefrotoksyczna, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uszkodzenie nerek, uwalnianie reniny, walsartan, zmiana hemodynamiczna - Leksykon substancji czynnych
Olanzapina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania toksyczności ostrej olanzapiny wykazały typowy dla silnych neuroleptyków profil działań niepożądanych, obejmujący sedację, drżenia, drgawki kloniczne, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. Średnia dawka śmiertelna (LD50) wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg mc./dobę. Wartości AUC u tych psów były 12-15-krotnie wyższe niż u ludzi przy dawce 12 mg, co wskazuje na dawko-zależne efekty hematologiczne bez cytotoksyczności wobec szpiku kostnego.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, lek przeciwpsychotyczny, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, prostracja, sedacja, szpik kostny, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dextin 0,025 g/sasz.
Dane przedkliniczne dotyczące deksketoprofenu wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu terapeutycznych dawek. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. W badaniach toksyczności przewlekłej na myszach i małpach ustalono poziom NOAEL przy dawkach dwukrotnie przekraczających maksymalne dawki zalecane u ludzi. Działania niepożądane, takie jak obecność krwi w kale, wolniejszy przyrost masy ciała oraz nadżerki błony śluzowej żołądka i dwunastnicy, pojawiły się dopiero przy ekspozycji 14-18-krotnie wyższej niż dawki terapeutyczne, co świadczy o znacznym marginesie bezpieczeństwa. Badania genotoksyczności i immunofarmakologiczne nie wykazały ryzyka mutagenności ani negatywnego wpływu na układ immunologiczny. Brak jest jednak danych dotyczących potencjału kancerogennego, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa leku.
błona śluzowa żołądka i dwunastnicy, deksketoprofen, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, genotoksyczność, hamowanie syntezy prostaglandyn, immunofarmakologia, nadżerka błony śluzowej żołądka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, podrażnienie przewodu pokarmowego, potencjał kancerogenny, poziom bez obserwowanego działania niepożądanego, przeżywalność zarodka, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność przewlekła, układ immunologiczny, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine +pharma 5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) wynoszą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, a u psów i małp dawki do 100 mg/kg były tolerowane z objawami neurotoksycznymi, takimi jak sedacja, ataksja i drżenia. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, działanie antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym AUC olanzapiny u tych zwierząt była 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce 12 mg. Wysokie dawki powodowały zmniejszenie wskaźników wzrostu oraz odwracalne zmiany hormonalne u szczurów, takie jak hiperprolaktynemia z towarzyszącymi zmianami w narządach rozrodczych.
badania przedkliniczne, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, objawy kliniczne, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą, prolaktyna, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Meaxin 400 mg
Imatynib wykazuje toksyczność wielonarządową potwierdzoną w badaniach przedklinicznych na szczurach, psach, małpach i królikach. Najważniejsze narządy docelowe to układ krwiotwórczy (zmiany hematologiczne łagodne do umiarkowanych), wątroba (zwiększona aktywność aminotransferaz, zmniejszenie stężeń cholesterolu, triglicerydów, białka całkowitego i albumin; u psów ciężkie uszkodzenia wątroby), nerki (ogniskowa mineralizacja i nefroza cewek nerkowych u małp przy dawce NOAEL 15 mg/kg), oraz układ rozrodczy samców (zmniejszenie masy jąder i najądrzy, obniżenie ruchliwości plemników przy dawce ≥20 mg/kg). Imatynib wykazuje działanie teratogenne u szczurów przy dawkach ≥100 mg/kg, objawiające się m.in. brakiem kości czaszki i przepukliną mózgową, natomiast dawka NOEL dla teratogenności wynosi 30 mg/kg. W badaniach genotoksyczności imatynib był negatywny w większości testów in vitro i in vivo, z wyjątkiem działania klastogennego w komórkach jajnika chomika chińskiego. Ponadto, dwa z 27 produktów pośrednich procesu produkcji wykazały mutagenność w teście Amesa i na komórkach chłoniaka mysiego.
aberracja chromosomowa, aminotransferaza, azot mocznikowy, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, brodawczak gruczołu, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak nerki, gruczolakorak jelita cienkiego, guz złośliwy, hiperplazja przewodów żółciowych, kardiomiopatia, martwica komórek wątrobowych, nefroza cewek nerkowych, niewydolność serca, ogniskowa mineralizacja, organogeneza, przepuklina mózgowa, przerost mięśnia sercowego, przewlekła choroba nerek, rozrost nabłonka przejściowego, rozstrzeń jam serca, rozwój przed-pourodzeniowy, spermatogeneza, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność wielokrotna, uszkodzenie nerek, uszkodzenie wątroby, utrata płodu, wpływ na płodność, zakażenie oportunistyczne, zmiana hematologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aricept 5 mg
Donepezyl, substancja czynna preparatu Aricept, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo, obejmujące toksyczność, mutagenność, klastogenność, genotoksyczność, kancerogenność oraz wpływ na reprodukcję i rozwój. W badaniach na zwierzętach wykazano, że działania niepożądane donepezylu są minimalne i związane głównie z jego farmakologicznym mechanizmem pobudzania układu cholinergicznego. Testy mutagenne in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności, a działania klastogenne obserwowano jedynie przy stężeniach ponad 3000-krotnie wyższych niż terapeutyczne (osiągane w osoczu pacjentów), co wskazuje na znikome ryzyko przy standardowej terapii. Test mikrojądrowy in vivo na myszach potwierdził brak genotoksyczności i klastogenności w warunkach fizjologicznych.
Aricept, chlorowodorek donepezylu, donepezyl, działanie klastogenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, inhibitor cholinesterazy, kancerogenność, mutacja genowa, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, stężenie w osoczu, test in vitro, test in vivo, test mikrojądrowy, toksyczność komórkowa, układ cholinergiczny, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cirrus Duo 5 mg + 120 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Cirrus Duo, zawierającego 5 mg cetyryzyny dichlorowodorku oraz 120 mg pseudoefedryny chlorowodorku, wykazały brak istotnych działań toksycznych przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. U szczurów nie zaobserwowano toksyczności przy dawkach ≥30 mg/kg mc./dobę (8-krotnie wyższych niż u ludzi), a u małp gatunku Cynomolgus przy dawkach 40 mg/kg mc./dobę (11-krotnie wyższych). Ekspozycja ogólnoustrojowa różniła się między gatunkami, z większą u małp i mniejszą u szczurów w porównaniu do ludzi. Badania reprodukcyjne u szczurów wykazały brak toksyczności przy dawce 40 mg/kg mc./dobę, jednak ze względu na niską ekspozycję ogólnoustrojową wyniki te nie mogą być w pełni ekstrapolowane na kobiety w ciąży i karmiące piersią. Ponadto, doustne dawki do 160 mg/kg mc./dobę (stosunek 1:24 cetyryzyna:pseudoefedryna) nie wpływały negatywnie na płodność samców i samic oraz nie oddziaływały niekorzystnie na rozwój zarodka, płodu i potomstwa.
cetyryzyna dichlorowodorek, ciąża, Cirrus Duo, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, karmienie piersią, płodność, potencjał mutagenny i rakotwórczy, pseudoefedryna chlorowodorek, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chromosomów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxynador 20 mg + 10 mg
Analiza danych przedklinicznych dotyczących kombinacji oksykodonu chlorowodorku i naloksonu chlorowodorku wskazuje na brak kompleksowych badań nad toksycznym wpływem na rozrodczość tej specyficznej kombinacji. Badania oksykodonu wykazały brak negatywnego wpływu na płodność i wczesny rozwój zarodkowy u szczurów przy dawkach do 8 mg/kg masy ciała oraz brak indukcji wad rozwojowych u szczurów i królików przy dawkach odpowiednio do 8 mg/kg i 125 mg/kg masy ciała. W dawce 6 mg/kg/dobę odnotowano zmniejszenie masy ciała potomstwa F1 oraz ciężarnych samic, z NOAEL ustalonym na poziomie 2 mg/kg masy ciała. Nalokson, podawany doustnie w dużych dawkach (do 800 mg/kg/dobę), nie wykazał działania teratogennego, choć przy tych wysokich dawkach obserwowano zwiększoną śmiertelność noworodków szczurzych, związanych z toksycznością u matek.
dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt farmakologiczny, NOAEL, nowotwór, oksykodon i nalokson, profil bezpieczeństwa leku, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowy, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa, uszkodzenie chromosomu, wady rozwojowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Acecardin 75 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania kwasu acetylosalicylowego, substancji czynnej preparatu Acecardin 75 mg, wykazały brak potencjału rakotwórczego. Analizy na modelach zwierzęcych nie wykazały zwiększonej częstości występowania nowotworów, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa tej substancji pod kątem kancerogenności.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vellofent 800 mcg
Produkt leczniczy Vellofent, zawierający fentanyl w postaci cytrynianu, przeszedł szeroki zakres badań przedklinicznych oceniających jego bezpieczeństwo. Standardowe badania farmakologiczne i toksykologiczne, w tym testy genotoksyczności oraz dwuletnie badania rakotwórczości u szczurów i testy na transgenicznych myszach Tg.AC, nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia człowieka ani potencjału mutagennego czy onkogennego. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym nie stwierdzono niepokojących efektów, a toksyczność rozwojowa u szczurów i królików nie wykazała wad rozwojowych przy ekspozycji w okresie organogenezy. Warto jednak podkreślić, że w badaniach rakotwórczości zaobserwowano zmiany histologiczne w mózgu szczurów przy dużych dawkach, których znaczenie kliniczne pozostaje nieznane i wymaga dalszej analizy.
badanie rakotwórczości, ciąża, cytrynian fentanylu, działanie klastogenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, działanie uspokajające, farmakologia bezpieczeństwa, fentanyl, genotoksyczność, laktacja, opioidowy lek przeciwbólowy, organogeneza, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, preparat histologiczny mózgu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, wpływ na płodność, wskaźnik przeżycia potomstwa, wydzielanie mleka, zaburzenie odruchów, zaburzenie rozwojowe - Leksykon substancji czynnych
Gancyklowir – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Gancyklowir wykazuje istotne działanie mutagenne, klastogenne oraz rakotwórcze potwierdzone w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych i komórkowych. Mutagenność stwierdzono w testach na komórkach chłoniaka myszy przy dawce 7500-krotnie wyższej niż ekspozycja u pacjentów stosujących Virgan, natomiast działanie klastogenne potwierdzono w teście mikrojąderkowym u myszy przy dawce dożylnej 50 mg/kg, co odpowiada 15000-krotnie wyższemu stężeniu w osoczu niż u ludzi. Długotrwała ekspozycja doustna myszy na dawkę 20 mg/kg (50-krotnie wyższą niż u pacjentów) wykazała działanie rakotwórcze. Ponadto gancyklowir wykazuje toksyczność na układ rozrodczy, powodując zaburzenia płodności i teratogenność u zwierząt, z hamowaniem czynności gonad przy dawkach wielokrotnie przekraczających ekspozycję kliniczną (od 12- do 3000-krotnych). U samców myszy obserwowano zaburzenia rozrodczości przy dawce 60-krotnie wyższej, a u królików teratogenność przy dawce 100-krotnie wyższej niż u pacjentów stosujących Virgan.
badanie genotoksyczności, czynnik rakotwórczy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, gancyklowir, komórki chłoniaka myszy, mutagenność, potencjał mutagenny, test mikrojąderkowy, toksyczność miejscowa, toksyczność reprodukcyjna, układ rozrodczy męski, układ rozrodczy żeński, zaburzenie płodności, zahamowanie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowy wpływ leku przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmujący przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), zewnątrzwydzielniczą część trzustki, ślinianki, stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik błony śluzowej) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wykazały rozwój nowotworów przewodu pokarmowego (rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy) oraz guzów chromochłonnych przy dawkach ≥ 1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji ≥ 0,9 do 7,8 razy większej niż u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórki mezangium, małpa, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, organogeneza, pęcherzyk nasienny, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, przysadka mózgowa, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, ślinianka, śródbłoniak złośliwy, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka