działanie klastogenne
Działanie klastogenne odnosi się do zdolności substancji chemicznych, promieniowania lub innych czynników do uszkadzania struktury chromosomów, prowadząc do przerwania lub reorganizacji materiału genetycznego. Substancje klastogenne powodują aberracje chromosomowe, takie jak delecje, translokacje czy insercje, które mogą być widoczne podczas podziału komórkowego.
W praktyce klinicznej i badaniach toksykologicznych ocena działania klastogennego jest istotnym elementem badań genotoksyczności. Do najpopularniejszych testów wykrywających działanie klastogenne należą test aberracji chromosomowych, test mikrojądrowy oraz analiza wymiany chromatyd siostrzanych. Testy te są szeroko stosowane w ocenie bezpieczeństwa leków, związków chemicznych i czynników środowiskowych.
Czynniki o działaniu klastogennym mogą przyczyniać się do rozwoju nowotworów, mutacji dziedzicznych oraz zaburzeń rozwojowych. Wiele uznanych kancerogenów wykazuje działanie klastogenne. W medycynie onkologicznej niektóre leki przeciwnowotworowe, jak cyklofosfamid czy doksorubicyna, działają poprzez efekt klastogenny, uszkadzając DNA komórek nowotworowych, jednak mogą również powodować uszkodzenia w zdrowych komórkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroFena 400 mcg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fentanylu, substancji czynnej leku AuroFena (tabletki podpoliczkowe w dawkach 100, 200 i 400 µg), obejmujące testy farmakologiczne, toksykologiczne oraz reprodukcyjne, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Badania farmakologiczne potwierdziły brak negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy i centralny układ nerwowy. Wielokrotne podawanie dawek nie ujawniło nieoczekiwanych efektów toksycznych, a profil toksyczności był zgodny z działaniem silnego opioidu. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagennego ani klastogennego potencjału fentanylu. Ponadto, badania rakotwórczości w modelach mysz i szczurów nie potwierdziły onkogennego działania, choć obserwacje histologiczne mózgu szczurów po dużych dawkach cytrynianu fentanylu wymagają dalszej interpretacji klinicznej.
badanie farmakologiczne, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, centralny układ nerwowy, cytrynian fentanylu, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie sedatywne, działanie uspokajające, efekt toksyczny, fentanyl, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, preparat histologiczny, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, silny opioid, substancja czynna, tabletka podpoliczkowa, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Treprostinil Reddy 5 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące treprostynilu obejmują badania toksykologiczne na zwierzętach, w tym 13- i 26-tygodniowe infuzje podskórne u szczurów i psów. W miejscu infuzji obserwowano objawy takie jak obrzęki, rumień, opuchnięcia oraz ból i nadwrażliwość. U psów przy dawkach ≥300 ng/kg/min odnotowano poważniejsze działania niepożądane, w tym zmniejszoną aktywność, wymioty, luźne stolce oraz obrzęki, a także zgony związane z wgłobieniem jelita i wypadnięciem odbytu. Średnie stężenie treprostynilu w osoczu u tych zwierząt wynosiło 7,85 ng/ml, co jest porównywalne ze stężeniami osiąganymi u ludzi przy dawkach powyżej 50 ng/kg mc./min. Badania reprodukcyjne na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze, jednak zakres tych badań był ograniczony i nie obejmował pełnej oceny rozwoju płodowego i postnatalnego.
badanie przedkliniczne, badanie reprodukcyjne, działanie klastogenne, genotoksyczność, infuzja podskórna, infuzja treprostynilu, mutagenność, obrzęk miejsca infuzji, potencjał rakotwórczy, rozwój płodu, rozwój postnatalny, stężenie w osoczu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, treprostynil, treprostynil sodowy, wgłobienie jelita, wypadnięcie odbytu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Grenalvon 0,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności anagrelidu wykazały istotne zmiany kardiotoksyczne u psów przy dawkach ≥1 mg/kg/dobę, w tym krwotoki podwsierdziowe i ogniskową martwicę mięśnia sercowego, z większą podatnością u samców. NOEL dla toksyczności wielokrotnej ustalono na 0,3 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji AUC na anagrelid i metabolity BCH24426 oraz RL603 odpowiednio 0,1×, 0,1× i 1,6× wyższej niż u ludzi przy dawce terapeutycznej 2 mg/dobę. W zakresie wpływu na reprodukcję, anagrelid nie wpływał na płodność samców szczurów nawet przy dawkach do 240 mg/kg/dobę, natomiast u samic dawka 30 mg/kg/dobę powodowała wzrost poronień i spadek liczby żywych zarodków, z NOEL na poziomie 10 mg/kg/dobę (ekspozycja AUC 143×, 12× i 11× wyższa niż u ludzi). Embriotoksyczność objawiała się zwiększoną resorpcją zarodków i wydłużeniem ciąży przy dawkach ≥10 mg/kg/dobę, a NOEL dla tych efektów wynosił 3 mg/kg/dobę (ekspozycja AUC 14×, 2× i 2× wyższa). Przy dawkach ≥60 mg/kg/dobę obserwowano wydłużenie porodu i wzrost śmiertelności płodów, z NOEL na poziomie 30 mg/kg/dobę (ekspozycja AUC 425×, 31× i 13×). Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności anagrelidu. Dwuletnie badania rakotwórczości u szczurów ujawniły zwiększoną częstość guzów chromochłonnych nadnerczy u samców przy dawkach ≥3 mg/kg/dobę (ekspozycja AUC 37×) oraz gruczolakoraków macicy u samic przy dawkach ≥30 mg/kg/dobę (ekspozycja AUC 572×), co może być związane z farmakologicznym działaniem leku i indukcją enzymów CYP1. Podsumowując, profil bezpieczeństwa anagrelidu wskazuje na istotne ryzyko kardiotoksyczności, toksyczności reprodukcyjnej oraz potencjalnych działań nowotworowych przy ekspozycjach znacznie przekraczających dawkę terapeutyczną 2 mg/dobę u ludzi.
anagrelid, AUC, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, embriotoksyczność, enzymy CYP1, genotoksyczność, gruczolakorak macicy, guz chromochłonny nadnerczy, implantacja zarodka, krwotok podwsierdziowy, martwica mięśnia sercowego, NOEL, obumarcie płodu, poronienie przed implantacją, potencjał rakotwórczy, resorpcja zarodka, śmiertelność płodu, toksyczność po wielokrotnym podaniu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Lekam 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) u myszy i szczurów wynoszą odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, a u psów tolerancja sięgała 100 mg/kg bez przypadków śmiertelnych. Objawy toksyczności ostrej obejmowały zahamowanie ośrodkowego układu nerwowego (OUN), drżenia, drgawki, ślinotok, a także objawy przeciwcholinergiczne i hematologiczne przy długotrwałym stosowaniu. W badaniach toksyczności przewlekłej (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano zahamowanie OUN, zmniejszenie wskaźników wzrostu oraz odwracalne zmiany związane ze zwiększeniem stężenia prolaktyny, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy u szczurów. U psów dawki 8-10 mg/kg/dobę (AUC 12-15 razy większe niż u ludzi przy dawce 12 mg) powodowały odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość, bez uszkodzenia szpiku kostnego.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, drżenie, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukocyt, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, ślinotok, szpik kostny, tachykardia, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie hematologiczne, związek neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Doneprion 5 mg
Donepezyl, substancja czynna leku Doneprion, wykazuje wysoką specyficzność działania poprzez selektywną stymulację układu cholinergicznego, co potwierdzono w szeroko zakrojonych badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych. Działania niepożądane obserwowane w tych badaniach były związane głównie z nadmierną aktywacją receptorów muskarynowych i nikotynowych, typową dla mechanizmu farmakologicznego leku. Testy genotoksyczności, przeprowadzone zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały mutagenności ani klastogenności w stężeniach terapeutycznych; klastogenność pojawiła się jedynie przy stężeniach przekraczających ponad 3000-krotnie stężenia terapeutyczne w osoczu. Długoterminowe badania na myszach i szczurach nie potwierdziły działania rakotwórczego donepezylu, co wskazuje na niskie ryzyko kancerogenezy przy stosowaniu terapeutycznych dawek.
aktywność cholinergiczna, badania in vitro, badania in vivo, badania kliniczne, badania przedkliniczne, chlorowodorek donepezylu, dawka terapeutyczna, donepezyl, Doneprion, działanie klastogenne, działanie teratogenne, kancerogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, receptory muskarynowe i nikotynowe, rozwój zarodkowo-płodowy, stymulacja cholinergiczna, substancja czynna, test mikrojądrowy, test mutagenności, układ cholinergiczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clexane 10 000 j.m. (100 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo, obejmującym toksyczność, mutagenność, teratogenność oraz wpływ na płodność i zdolności rozrodcze. Badania toksyczności podostrej i przewlekłej na szczurach, psach i małpach wykazały brak działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym przy dawkach 10-15 mg/kg mc./dobę (13-26 tygodni). Nie stwierdzono zmian patologicznych w narządach ani istotnych odchyleń w parametrach biochemicznych i hematologicznych, co potwierdza dobrą tolerancję enoksaparyny nawet przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne. Testy genetyczne in vitro i in vivo (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomalnej) jednoznacznie wykluczyły potencjał mutagenny i genotoksyczny substancji.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, badanie płodności, badanie teratogenności, działanie klastogenne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, limfocyty ludzkie, parametry biochemiczne i hematologiczne, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, szpik kostny, test Amesa, test postępującej mutacji, toksyczność podskórna, właściwości przeciwzakrzepowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapina Viatris 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) wynoszą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast psy tolerowały dawki doustne do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy toksyczności ostrej obejmowały sedację, drżenia, drgawki kloniczne, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach długoterminowych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) zaobserwowano hamowanie aktywności OUN, działanie przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym zależne od dawki zmniejszenie liczby leukocytów i odwracalną neutropenię, małopłytkowość lub niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających AUC 12-15-krotnie wyższemu niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zwiększenie prolaktyny z towarzyszącymi zmianami w narządach rozrodczych.
ataksja, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie teratogenne, lek przeciwpsychotyczny, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Glenmark 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały istotne zmiany w wielu narządach docelowych, takich jak przewód pokarmowy (wymioty, biegunki u małp), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica u szczurów), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), zewnątrzwydzielnicza część trzustki (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy samic (zanik macicy, zaburzenia rozwoju pęcherzyków jajnikowych). Efekty te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach sunitynibu w osoczu. Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, obniżenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu leczenia. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć zaobserwowano poliploidię in vitro, a wpływ metabolitu aktywnego nie był oceniany.
aberracja chromosomalna, aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, dysplazja chrząstki, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kora nadnerczy, limfocyty krwi obwodowej, martwica komórkowa, opóźnione kostnienie kręgów, organogeneza, poliploidia, rak żołądka, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, toksyczny wpływ na rozród, wada rozwojowa szkieletu, właściwości mutagenne, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Donectil 5 mg
Przeprowadzone przedkliniczne badania chlorowodorku donepezylu obejmowały szeroki zakres testów na różnych gatunkach zwierząt, mających na celu ocenę bezpieczeństwa stosowania leku Donectil. Donepezyl wykazał przede wszystkim zamierzone działanie cholinergiczne jako selektywny inhibitor acetylocholinoesterazy, z minimalną liczbą działań niepożądanych. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego ani genotoksycznego, z wyjątkiem klastogenności obserwowanej jedynie przy stężeniach przekraczających ponad 3000-krotnie stężenia terapeutyczne w osoczu. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały działania onkogennego, co potwierdza brak ryzyka nowotworowego przy stosowaniu leku.
badanie karcynogenności, badanie teratogenności, chlorowodorek donepezylu, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, efekt genotoksyczny, inhibitor acetylocholinoesterazy, potencjał mutagenny, stężenie stacjonarne w osoczu, stymulacja cholinergiczna, test mikrojądrowy, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aricept 10 mg
Badania przedkliniczne chlorowodorku donepezylu (Aricept) wykazały, że substancja charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, z minimalnymi działaniami niepożądanymi zgodnymi z mechanizmem pobudzania układu cholinergicznego. Testy genotoksyczności, obejmujące mutagenność in vitro i in vivo oraz test mikrojądrowy na myszach, nie wykazały istotnych efektów mutagennych ani klastogennych w stężeniach odpowiadających ekspozycji terapeutycznej. W badaniach klastogenności in vitro działania obserwowano jedynie przy stężeniach ponad 3000-krotnie wyższych niż stężenia osoczowe u pacjentów. Długoterminowe badania kancerogenności na szczurach i myszach nie potwierdziły potencjału onkogennego chlorowodorku donepezylu.
Aricept, badanie kancerogenności, badanie przedkliniczne, chlorowodorek donepezylu, choroba otępienna, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie niepożądane, działanie onkogenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, martwy płód, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, test mikrojądrowy, toksyczność komórkowa, układ cholinergiczny, wada wrodzona, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zylena 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne olanzapiny, substancji czynnej preparatu Zylena, obejmowały ocenę toksyczności ostrej, przewlekłej, wpływu na reprodukcję oraz potencjału mutagennego i karcynogennego. Toksyczność ostra u myszy i szczurów wykazała dawki śmiertelne odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, z objawami typowymi dla neuroleptyków, takimi jak zmniejszenie aktywności, śpiączka, drżenia i drgawki kloniczne. Psy i małpy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez śmiertelnych skutków, jednak obserwowano objawy neurologiczne i kardiologiczne, w tym sedację, ataksję, tachykardię oraz zaburzenia świadomości. W badaniach przewlekłych, trwających do roku, odnotowano zahamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalne zwiększenie prolaktyny u szczurów, co skutkowało zmianami morfologicznymi w narządach rozrodczych. Wpływ na hematologię obejmował zależne od dawki leukopenie u myszy i szczurów oraz odwracalną neutropenię, trombocytopenię i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg.
ataksja, cykl płciowy, drgawki kloniczne, drżenie, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukocyt, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, tachykardia, toksyczność ostra, trombocytopenia, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Subinit 12,5 mg
Przedkliniczne badania sunitynibu, substancji czynnej leku Subinit, wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce zewnątrzwydzielniczej (degranulacja, martwica), śliniankach (przerost gronek), stawach (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządach rozrodczych żeńskich (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Sunitynib nie wykazywał mutagenności in vitro ani działania klastogennego in vivo, choć obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w modelach zwierzęcych, gdzie dawki ≥ 1 mg/kg mc. (ekspozycja ≥ 0,9 razy AUC u pacjentów) indukowały nowotwory gruczołów Brunnera, a dawki 3 mg/kg mc. (ekspozycja 7,8 razy AUC) powodowały rozrost rdzenia nadnerczy i złośliwe śródbłoniaki.
aberracja chromosomalna, aplazja szpiku kostnego, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie rakotwórcze, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, oligospermia, opóźnienie kostnienia, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek ślinianek, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada rozwojowa szkieletu, właściwości mutagenne, zanik kanalików jąder, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zgrubienie płytki wzrostu, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clofarabine Vivanta 1 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne klofarabiny na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy) wykazały, że lek wykazuje toksyczność ukierunkowaną na szybko proliferujące tkanki, zgodnie z jego mechanizmem przeciwnowotworowym. Szczególnie istotne były obserwacje kardiomiopatii u szczurów, zależnej od dawki i czasu terapii, przy ekspozycjach Cmax 7-13-krotnie wyższych po ≥3 cyklach oraz 16-35-krotnie wyższych po 1-2 cyklach w porównaniu do ekspozycji klinicznej. Wykazano również nefropatię kłębuszkową przy dawkach 3-5-krotnie przekraczających kliniczną AUC po 6 cyklach, bez zmian biochemicznych surowicy, co sugeruje subkliniczny charakter uszkodzenia. Długotrwałe podawanie powodowało zmiany zwyrodnieniowo-regeneracyjne w wątrobie, a u psów nawet pojedyncze duże dawki indukowały histologiczne zmiany w wątrobie bez odchyleń biochemicznych. Klofarabina wykazywała toksyczność na męskie narządy rozrodcze u wszystkich badanych gatunków, a u samic myszy obserwowano atrofię jajników i apoptozę błony śluzowej macicy przy dawce 225 mg/m²/dobę.
aberracja chromosomowa, atrofia jajników, badanie biochemiczne, badanie toksykologiczne, błona podstawna kłębuszka, błona śluzowa macicy, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakokinetyka osoczowa, implantacja zarodka, kanalik nasienny, kanalik nerkowy, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, komórka śródmiąższowa, kostnienie, lek przeciwnowotworowy, mutacja powrotna, najądrze, nefropatia kłębuszkowa, niewydolność serca, proces zwyrodnieniowy, spermatyda, test mikrojąderkowy, tkanka proliferująca, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Glandex 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne eksemestanu wykazały, że działania niepożądane, takie jak wpływ na narządy rozrodcze, wątrobę, nerki oraz ośrodkowy układ nerwowy, pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi (25 mg/dobę). Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, badania na komórkach V79, hepatocytach szczurów oraz test jąderkowy u myszy, dały wyniki negatywne in vivo, mimo że in vitro wykazano działanie klastogenne na limfocytach ludzkich. Wpływ embriotoksyczny stwierdzono u szczurów i królików przy dawkach odpowiadających dawce terapeutycznej, jednak bez działania teratogennego, co wskazuje na potencjalne ryzyko dla płodu, ale bez wad rozwojowych.
badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt neurotoksyczny, eksemestan, enzym wątrobowy, genotoksyczność, gruczolak nerki, hepatocyt szczura, indukcja enzymu wątrobowego, inhibitor aromatazy, limfocyt ludzki, narząd rozrodczy, nowotwór wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, przewlekła nefropatia, test Amesa, test jąderkowy, uszkodzenie chromosomu, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide +pharma 14 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teriflunomidu wykazały toksyczny wpływ na szpik kostny, narządy limfatyczne, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustkę u myszy, szczurów i psów po podaniu wielokrotnym (do 3, 6 i 12 miesięcy odpowiednio). Obserwowano niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię oraz zaburzenia immunologiczne, co wiązano z hamowaniem podziału komórek, podstawowym mechanizmem działania leku. Zwierzęta laboratoryjne były bardziej wrażliwe na toksyczność niż ludzie, a toksyczne efekty pojawiały się przy dawkach odpowiadających stężeniom terapeutycznym u ludzi lub niższych. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności in vitro ani klastogenności in vivo, mimo że metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność in vitro. Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach nie potwierdziły potencjału rakotwórczego teriflunomidu.
4-trifluorometyloanilina, badania karcynogenności, czerwone krwinki, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hamowanie podziału komórek, leukopenia, limfocyty B, limfopenia, narządy limfatyczne, narządy rozrodcze, niedokrwistość, parametry hematologiczne, płytki krwi, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, szpik kostny, teriflunomid, toksyczność po podaniu wielokrotnym, trombocytopenia, trzustka, układ immunologiczny, wpływ na rozrodczość, zaburzenia hematologiczne, zakażenia wtórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hidrasec 30 mg 30 mg
Badania przedkliniczne leku Hidrasec (racekadotryl) wykazały brak toksyczności przy dawkach do 1250 mg/kg/dobę u małp oraz 200 mg/kg u psów, co odpowiada zakresom bezpieczeństwa odpowiednio 625 i 62 razy wyższym niż stosowane u ludzi. W badaniach immunotoksyczności nie stwierdzono negatywnego wpływu po 1 miesiącu podawania myszom. Długotrwałe podawanie racekadotrylu dorosłym małpom w dawce 500 mg/kg/dobę (około 120 mg/kg/dobę bez efektów) oraz psom w dawce 200 mg/kg/dobę przez 26 tygodni wiązało się z występowaniem uogólnionych infekcji i obniżoną odpowiedzią immunologiczną, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje niejasne. Standardowe testy genotoksyczności i klastogenności były negatywne, a ze względu na krótki czas terapii nie przeprowadzono badań rakotwórczości. Racekadotryl nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność i rozwój zarodkowo-płodowy.
anemia aplastyczna, badanie farmakologiczne, biegunka, butylohioscyna, diureza, działanie klastogenne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie rakotwórcze, fenytoina, funkcja oddechowa, genotoksyczność, immunotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, ketonuria, odpowiedź immunologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, pasaż jelitowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, racekadotryl, rozwój wczesnozarodkowy, rozwój zarodka, toksyczność u młodych szczurów, układ sercowo-naczyniowy, uogólniona infekcja, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bisoprolol VP 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bisoprololu fumaranu wykazały korzystny profil toksyczności przewlekłej, bez istotnych efektów toksycznych przy długotrwałym stosowaniu. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego ani klastogennego, a badania karcinogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów. Warto podkreślić, że bisoprolol nie wykazuje działania teratogennego, mimo obserwowanych efektów toksycznych na rozwój zarodków i płodów, takich jak zwiększona resorpcja zarodków, zmniejszona masa urodzeniowa potomstwa oraz opóźnienie rozwoju fizycznego, które pojawiały się przy podawaniu dużych dawek ciężarnym samicom zwierząt doświadczalnych.
beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcinogenność, potencjał genotoksyczny, resorpcja zarodków, rozwój płodowy, ryzyko onkogenne, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ adrenergiczny, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telam 40 mg + 5 mg
Produkt Telam, zawierający telmisartan (40 mg) oraz amlodypinę (5 mg), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, bez nasilenia toksyczności przy jednoczesnym stosowaniu obu substancji. W 13-tygodniowym badaniu toksyczności podprzewlekłej na szczurach stosowano dawki 3,2/0,8 mg/kg, 10/2,5 mg/kg oraz 40/10 mg/kg, nie obserwując synergistycznych efektów toksycznych. Telmisartan powodował zmniejszenie parametrów hematologicznych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt), zaburzenia czynności nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny) oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne), które można było częściowo zapobiec suplementacją soli. Zmiany te są zgodne z farmakologicznym profilem leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II. Nie stwierdzono działania teratogennego telmisartanu, choć dawki toksyczne wpływały na rozwój noworodków (mniejsza masa ciała, opóźnione otwieranie oczu). Amlodypina wykazała szkodliwy wpływ na reprodukcję przy dawkach około 50-krotnie przekraczających terapeutyczne, manifestujący się opóźnieniem i wydłużeniem porodu oraz zmniejszoną przeżywalnością potomstwa.
aktywność reninowa osocza, amlodypina bezylan, amlodypina maleinian, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, czynność hemodynamiczna nerek, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, nadżerki, parametry hematologiczne, płodność, potas w surowicy, spermatydy, Telam, telmisartan i amlodypina, toksyczność podprzewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Medical Valley 37,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa sunitynibu wskazują na toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ krwiotwórczy i limfatyczny (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), układ kostno-stawowy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i krwotoki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w limfocytach. Potencjał rakotwórczy oceniano na modelach zwierzęcych, gdzie przy dawkach ≥ 25 mg/kg/dobę u myszy transgenicznych rasH2 (ekspozycja ≥ 7,3-krotna względem AUC u ludzi) obserwowano raka żołądka, dwunastnicy i złośliwego śródbłoniaka, a u szczurów (3 mg/kg/dobę, ekspozycja ≥ 7,8-krotna) wzrost guzów chromochłonnych i raka gruczołów Brunnera. Znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje nieustalone.
aberracje chromosomalne, aplazja szpiku kostnego, atrezja pęcherzyków jajnikowych, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory serca, guz chromochłonny, myszy transgeniczne, oligospermia, opóźnienie kostnienia, potencjał rakotwórczy, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek, resorpcja zarodkowa, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, stężenie leku w osoczu, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zgrubienie płytki wzrostu, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Claritine Allergy 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa loratadyny, substancji czynnej leku CLARITINE ALLERGY, obejmowały szerokie analizy farmakologiczne i toksykologiczne, które nie wykazały istotnych klinicznie działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy przy dawkach terapeutycznych. Wielokrotne podawanie loratadyny w modelach zwierzęcych nie spowodowało znaczących efektów toksycznych, a badania biochemiczne, hematologiczne oraz mikroskopowe nie ujawniły patologicznych zmian. Testy genotoksyczności potwierdziły brak działania mutagennego i klastogennego, a badania karcynogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, co wskazuje na brak potencjału rakotwórczego loratadyny w dawkach terapeutycznych.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, Claritine Allergy, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, karcynogenność, loratadyna, margines bezpieczeństwa, mutacja punktowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, stężenie w osoczu, toksyczność, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Racekadotryl – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Racekadotryl, stosowany w leczeniu ostrej biegunki, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. W 4-tygodniowych testach toksyczności u małp i psów nie stwierdzono toksyczności przy dawkach do 1250 mg/kg/dobę i 200 mg/kg/dobę odpowiednio, co stanowi odpowiednio 625- i 62-krotność dawek stosowanych u ludzi. Nie zaobserwowano działania immunotoksycznego przy podawaniu myszy przez miesiąc, jednak długotrwałe leczenie (rok) u małp dawką 500 mg/kg/dobę skutkowało uogólnionymi infekcjami i obniżeniem odpowiedzi immunologicznej, efektów nie obserwowano przy dawce 120 mg/kg/dobę. Podobne zmiany immunologiczne odnotowano u psów przy dawce 200 mg/kg/dobę przez 26 tygodni, choć kliniczne znaczenie tych wyników pozostaje niejasne. Racekadotryl nie wykazuje działania genotoksycznego ani klastogennego, a badania reprodukcyjne nie wskazują na negatywny wpływ na płodność i rozwój zarodkowy. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości ze względu na krótkotrwały charakter terapii.
anemia aplastyczna, biegunka ostra, butylohioscyna, czynność nerek, dawka terapeutyczna, diureza, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, fenytoina, funkcja oddechowa, genotoksyczność, immunotoksyczność, ketonuria, odpowiedź immunologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, pasaż jelitowy, profil bezpieczeństwa, racekadotryl, rozwój wczesnozarodkowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, uogólniona infekcja - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Lekam 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) u myszy i szczurów wynoszą odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, z objawami takimi jak zmniejszenie aktywności ruchowej, śpiączka, drżenia i drgawki kloniczne. Psy i małpy tolerowały dawki doustne do 100 mg/kg m.c., przy czym u psów obserwowano uspokojenie polekowe, ataksję, drżenia, tachykardię, zwężenie źrenic i jadłowstręt, a u małp prostrację i zaburzenia świadomości przy wyższych dawkach. W badaniach toksyczności przewlekłej (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) stwierdzono zahamowanie OUN, objawy przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, z rozwojem tolerancji na zahamowanie czynności OUN. U szczurów odnotowano odwracalne zmiany hormonalne i morfologiczne związane ze wzrostem prolaktyny, w tym zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.
ataksja, cytotoksyczność szpiku kostnego, drgawka kloniczna, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, jadłowstręt, leukocyt, leukopenia, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, prolaktyna, śpiączka, szpik kostny, toksyczność hematologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib SUN 50 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły układu pokarmowego, krwiotwórczego i limfatycznego, z jelitem jako głównym narządem docelowym u szczurów i małp. Zmiany hematologiczne obejmowały obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych i zmiany w szpiku kostnym, a w układzie limfatycznym obserwowano limfocytopenię i zmniejszenie masy narządów limfatycznych. Wszystkie te zmiany miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. U małp stwierdzono specyficzną mineralizację śródmiąższową nerek po 9 miesiącach leczenia. Dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, jednak nie wywoływał samoistnych krwotoków. Pomimo in vitro wpływu na kanał potasowy hERG i potencjału wydłużania odstępu QT, badania in vivo na małpach nie wykazały zaburzeń elektrokardiograficznych.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie klastogenne, fototoksyczność, genotoksyczność, grasica, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, kanał potasowy, komórki CHO, krwotok, krzepnięcie krwi, limfocyty, mineralizacja śródmiąższowa nerek, obumieranie płodu, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, płodność, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój szkieletu płodu, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność leku, toksyczność układu pokarmowego, węzeł chłonny, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Casaro 32 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej leku Casaro, wykazały brak toksycznego działania na narządy docelowe przy dawkach terapeutycznych. W badaniach na zwierzętach (myszy, szczury, psy, małpy) zaobserwowano zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki stosowane u ludzi. Wysokie dawki kandesartanu indukowały zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy, co jest interpretowane jako efekt farmakodynamiczny związany z hipotensyjnym działaniem leku. Ponadto, obserwowano rozrost i przerost komórek aparatu przykłębkowego, uznawany za efekt mechanizmu działania antagonisty receptora angiotensyny II, bez klinicznego znaczenia przy dawkach terapeutycznych. U młodych szczurów kandesartan powodował zmniejszenie masy ciała i masy serca przy dawce 10 mg/kg, co odpowiada ekspozycji 12-78 razy wyższej niż u dzieci w wieku 1 do <6 lat (dawka 0,2 mg/kg) oraz 7-54 razy wyższej niż u dzieci 6 do <17 lat (dawka 16 mg). Brak określenia NOEL utrudnia ocenę marginesu bezpieczeństwa tych efektów.
antagonista receptora angiotensyny II, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, kanaliki nerkowe, kandesartan cyleksetylu, kreatynina w surowicy, mechanizm farmakologiczny, noworodek normotensyjny, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność kandesartanu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Exemestan Symphar 25 mg
Przedkliniczne badania eksemestanu wykazały, że wielokrotne podawanie leku szczurom i psom powodowało działania niepożądane głównie w obrębie narządów rozrodczych i dodatkowych, zgodne z mechanizmem inhibitora aromatazy. Inne efekty toksyczne, dotyczące wątroby, nerek i ośrodkowego układu nerwowego, pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne ekspozycje stosowane u ludzi. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały istotnego działania mutagennego, mimo że in vitro zaobserwowano klastogenność na limfocytach, która nie potwierdziła się w badaniach in vivo. Eksemestan wykazywał embriotoksyczność u szczurów i królików przy dawce terapeutycznej 25 mg/dobę, jednak bez dowodów na teratogenność.
badanie toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie teratogenne, enzym mikrosomalny, gruczolak nerki, hepatocyt, inhibitor aromatazy, limfocyt, mutagenność, narząd rozrodczy, nerka, nowotwór wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przewlekła nefropatia, test Amesa, test jąderkowy, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, wątroba - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin +pharma 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny (substancji czynnej Sitagliptin +pharma) wykazały toksyczność narządową (wątroba, nerki) u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję kliniczną, przy czym brak efektów toksycznych przy 19-krotnym narażeniu wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów zaobserwowano zmiany w uzębieniu przy narażeniu >67-krotnym, jednak ich znaczenie kliniczne pozostaje niejasne. W badaniach na psach przy około 23-krotnym narażeniu odnotowano przemijające objawy neurologiczne oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono efektów toksycznych. Badania genotoksyczności i kancerogenności potwierdziły brak działania mutagennego i rakotwórczego u myszy, natomiast u szczurów zwiększenie częstości guzów wątroby przy narażeniu >58-krotnym było prawdopodobnie wtórne do hepatotoksyczności. Wpływ na płodność i rozwój przed- i pourodzeniowy był nieistotny klinicznie, z wyjątkiem niewielkiego wzrostu zniekształceń żeber u płodów szczurów przy narażeniu >29-krotnym oraz toksycznego wpływu na matkę u królików przy podobnym poziomie ekspozycji.
ataksja, działanie hepatotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowości siekaczy, objawy neurologiczne, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rak wątroby, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wątrobowo-nerkowa, uszkodzenie nerwów, wpływ na płodność, wskaźnik mleko/osocze, zaburzenie termoregulacji, zniekształcenia żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadulan 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Tadulan, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa bez istotnych zagrożeń farmakodynamicznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt, w tym długoterminowe u psów, ujawniły zmiany w nabłonku kanalików nasiennych przy dawkach 25 mg/kg mc./dobę przez 6-12 miesięcy, co odpowiada ekspozycji 3,7-18,6-krotnie wyższej niż u ludzi po jednorazowej dawce 20 mg. Zanik nabłonka kanalików nasiennych u psów prowadził do zmniejszenia spermatogenezy, jednak te efekty występowały przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego, a badania karcynogenności potwierdziły brak potencjału rakotwórczego tadalafilu.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogenność, nabłonek kanalików nasiennych, pole pod krzywą, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój pourodzeniowy, rozwój przedurodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klertis 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały istotne zmiany toksykologiczne w narządach docelowych, takich jak przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, przy stężeniach osoczowych odpowiadających ekspozycji klinicznej. Obserwowano również działania farmakologiczne, m.in. wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) oraz zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości, z większością efektów odwracalnych po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu był negatywny w testach mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro wykazano poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych wykazały występowanie nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, gruczołów Brunnera, guzy chromochłonne) przy dawkach ≥ 0,9 do 7,8-krotnie przekraczających AUC u pacjentów leczonych zalecaną dawką.
atrezja pęcherzyków, badanie toksyczności, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórka mezangium, krwotok z przewodu pokarmowego, morfologia krwi, mutagenność, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, pęcherzyk nasienny, płat przedni przysadki, poliploidia, przewód pokarmowy, rak żołądka, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, tkanka limfoidalna, układ limfatyczny i krwiotwórczy, wada rozwojowa szkieletu, zewnątrzwydzielnicza część trzustki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadilecto 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej produktu Tadilecto, obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, reprodukcyjnych oraz onkogennych. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym u psów, którym podawano 25 mg/kg m.c./dobę przez 6-12 miesięcy (ekspozycja 3,7-18,6-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg), zaobserwowano zanik nabłonka kanalików nasiennych oraz zmniejszenie spermatogenezy. Badania reprodukcyjne na szczurach i myszach wykazały brak działania teratogennego, embriotoksycznego i fetotoksycznego przy dawkach do 1000 mg/kg m.c./dobę, a NOAEL dla rozwoju przed- i pourodzeniowego ustalono na poziomie 30 mg/kg m.c./dobę. Ponadto, badania płodności nie wykazały negatywnego wpływu na rozrodczość u samców i samic szczurów.
AUC, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie płodności, badanie reprodukcyjne, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie karcinogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy, rozwój przed- i pourodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candepres HCT 32 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Candepres HCT, zawierającego kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, nie wykazały nowych działań toksycznych różniących się od tych obserwowanych dla poszczególnych składników stosowanych osobno. Kandesartan w wysokich dawkach u zwierząt laboratoryjnych powodował istotne zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt) oraz wywoływał zmiany morfologiczne i czynnościowe nerek, takie jak zwyrodnienie struktur nerkowych, poszerzenie kanalików, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Działania nefrotoksyczne były nasilone przez dodanie hydrochlorotiazydu, co wskazuje na potencjalną interakcję obu substancji. Ponadto, kandesartan indukował rozrost/przerost komórek aparatu przykłębkowego, co jest interpretowane jako efekt farmakologiczny na układ renina-angiotensyna-aldosteron, o niewielkim znaczeniu klinicznym.
aktywność mutagenna, aparat przykłębkowy, działanie genotoksyczne, działanie hipotensyjne, działanie klastogenne, funkcja nerek, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kanaliki nerkowe, kandesartan cyleksetylu, kreatynina w osoczu, mocznik w osoczu, nefrotoksyczność, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał genotoksyczny, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne, zwyrodnienie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ krwiotwórczy i limfatyczny (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica komórek), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro; metabolit aktywny nie był oceniany. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów stwierdzono zwiększoną częstość nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny, rak gruczołów Brunnera) przy dawkach ≥ 25 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 7,3 razy AUC u pacjentów) oraz 3 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 7,8 razy AUC), jednak znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje nieustalone.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie mutagenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, kora nadnerczy, kostnienie kręgów, limfocyty krwi obwodowej, organogeneza, pęcherzyki nasienne, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rdzeń nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śmiertelność zarodkowa, sunitynib, szpik kostny, tkanka limfoidalna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Micafungin Teva 50 mg
Mykafungina, substancja czynna leku Micafungin Teva, wykazuje w badaniach przedklinicznych hepatotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy u szczurów, gdzie dawki ≥32 mg/kg m.c./dobę podawane przez ≥13 tygodni indukowały ogniska zmienionych hepatocytów (FAH) oraz raki wątrobowokomórkowe, które utrzymywały się i rozwijały po odstawieniu leku do 20 miesięcy. Zakres stężeń w osoczu przy progu rozwoju nowotworów u szczurów pokrywa się z klinicznymi stężeniami u ludzi, co rodzi pytania o znaczenie tych obserwacji w praktyce klinicznej. Dodatkowo, wielokrotne dożylne podawanie mykafunginy u szczurów i psów ujawniło toksyczność wątroby, układu moczowego (wakuolizacja i hiperplazja nabłonka pęcherza moczowego, odwracalne w okresie obserwacji 18 miesięcy), hemolizę krwi (obserwowaną u królików i szczurów, ale nie u psów) oraz zaburzenia męskiego układu rozrodczego, w tym wakuolizację nabłonka przewodów najądrza i zmniejszenie liczby plemników u szczurów oraz zanik kanalików nasiennych u psów po długotrwałym podawaniu (do 39 tygodni). W badaniach reprodukcyjnych odnotowano zmniejszenie masy urodzeniowej potomstwa oraz pojedynczy przypadek poronienia u królików przy dawce 32 mg/kg m.c./dobę.
Badania genotoksyczności mykafunginy, obejmujące standardowe testy in vitro i in vivo, nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego, co potwierdza brak potencjału genotoksycznego. W zakresie bezpieczeństwa farmakologicznego stwierdzono wpływ na układ sercowo-naczyniowy oraz uwalnianie histaminy, zależny od czasu ekspozycji i stężenia leku w osoczu, przy czym wydłużenie czasu wlewu dożylnego redukowało maksymalne stężenie i ograniczało działania niepożądane. Różnice gatunkowe w hepatotoksyczności obejmowały u szczurów zmiany zwyrodnieniowe hepatocytów z kompensacyjną regeneracją, a u psów przerost zrazików bez zmian zwyrodnieniowych. Warto podkreślić, że toksyczne efekty obserwowane w badaniach na zwierzętach występowały przy dawkach i czasach leczenia często przekraczających standardowe schematy kliniczne, co wymaga ostrożnej interpretacji przy stosowaniu mykafunginy u pacjentów.
badanie przedkliniczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, hemoliza krwi, hepatocyt szczura, hepatotoksyczność, hiperplazja nabłonka, mykafungina, nabłonek przewodów najądrza, niedokrwistość hemolityczna, nieplanowana synteza DNA, ognisko zmienione hepatocytów, rak wątrobowokomórkowy, stężenie kliniczne, stężenie w osoczu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ moczowy, układ sercowo-naczyniowy, uwalnianie histaminy, wakuolizacja nabłonka, wakuolizacja nabłonka nasiennego, zaburzenie układu rozrodczego, zanik kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pamigen 10 mg
Chlorowodorek donepezylu, substancja czynna preparatu Pamigen, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szeroko zakrojonymi badaniami przedklinicznymi. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały istotnego potencjału mutagennego ani genotoksycznego, przy czym działania klastogenne obserwowano jedynie przy stężeniach ponad 3000-krotnie przekraczających poziomy terapeutyczne w osoczu pacjentów. Test mikrojądrowy in vivo u myszy potwierdził brak działania klastogennego. Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach nie wykazały działania onkogennego, co eliminuje ryzyko indukcji nowotworów przy stosowaniu donepezylu.
badanie in vitro, badanie karcynogenności, badanie mutacji, badanie przedkliniczne, chlorowodorek donepezylu, działanie cholinergiczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, martwy płód, płodność, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa leku, stężenie w osoczu, test mikrojądrowy in vivo, układ cholinergiczny, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Micafungin Viatris 100 mg
Przedkliniczne badania mykafunginy wykazały dawko- i czasowo-zależny rozwój ognisk zmienionych hepatocytów (FAH) oraz nowotworów wątrobowokomórkowych u szczurów, utrzymujących się nawet po 13-20 miesiącach od zakończenia leczenia. Najwyższa dawka stosowana w badaniach wynosiła 32 mg/kg m.c./dobę, a zakres stężeń w osoczu odpowiadał stężeniom klinicznym u ludzi, co rodzi pytania o potencjalne ryzyko kancerogenności u pacjentów. Działania niepożądane obejmowały również toksyczność wielonarządową, w tym hepatotoksyczność (zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zmiany zwyrodnieniowe hepatocytów u szczurów, przerost zrazików u psów), zmiany w układzie moczowym (wakuolizacja nabłonka miedniczek nerkowych i pęcherza moczowego) oraz hemolizę krwi, co korelowało z obserwacjami niedokrwistości hemolitycznej u szczurów po bolusowym podaniu dożylnym. Stężenia, przy których nie obserwowano działań niepożądanych (NOAEL), mieściły się w zakresie stężeń klinicznych lub były od nich niższe, co wskazuje na konieczność monitorowania tych efektów podczas terapii u ludzi.
działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, hemoliza krwi, hepatotoksyczność, hepatotoksyczność mykafunginy, hiperplazja nabłonka pęcherza moczowego, niedokrwistość hemolityczna, nieplanowana synteza DNA, nowotwór wątrobowokomórkowy, ogniska zmienione hepatocytów, potencjał genotoksyczny, przerost zrazików, stężenie w osoczu, toksyczność mykafunginy, wakuolizacja komórek nabłonka, wakuolizacja nabłonka miedniczek nerkowych, wakuolizacja nabłonka nasiennego, zanik kanalików nasiennych, zwyrodnienie hepatocytów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Otrivin Allergy (2,5 mg + 0,25 mg)/ml
Produkt Otrivin Allergy w postaci aerozolu do nosa zawiera fenylefrynę (2,5 mg/ml) oraz dimetynden maleinian (0,25 mg/ml) jako substancje czynne. Pomimo braku specyficznych badań przedklinicznych dla gotowego preparatu, dostępne dane dotyczące obu składników pozwalają na ocenę profilu bezpieczeństwa. Badania farmakologiczne i toksykologiczne, w tym ocena toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie wykazały szczególnego ryzyka dla pacjentów stosujących lek zgodnie z zaleceniami. Ponadto, badania genotoksyczności nie ujawniły działania mutagennego ani klastogennego, co eliminuje obawy o potencjalne uszkodzenia materiału genetycznego.
aerozol do nosa, badania farmakologiczne, dawka terapeutyczna, dimetyndenu maleinian, działanie klastogenne, działanie mutagenne, fenylefryna, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, rozwój nowotworów, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zylena 10 mg
Przedkliniczne badania olanzapiny, substancji czynnej preparatu Zylena, wykazały typowy dla neuroleptyków profil toksyczności, obejmujący objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (sedacja, drżenia, drgawki), działanie antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne. Średnia dawka śmiertelna (LD50) wyniosła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast u psów tolerowano dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Długoterminowe podawanie olanzapiny (do 3 miesięcy u myszy, do roku u szczurów i psów) powodowało hamowanie aktywności OUN, zmniejszenie przyrostu masy ciała oraz odwracalne zmiany hormonalne, takie jak hiperprolaktynemia z towarzyszącymi zmianami w narządach rozrodczych. W hematologii obserwowano zależne od dawki leukopenie i odwracalną neutropenię, trombocytopenię lub niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na komórki szpiku kostnego.
anoreksja, ataksja, cykl płciowy, dawka śmiertelna LD50, drgawki kloniczne, drżenie, duszność, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie teratogenne, karcynogenność, komórki szpiku kostnego, mioza, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, parametry hematologiczne, potencjał mutagenny i karcynogenny, prolaktyna, sedacja, ślinotok, śpiączka, tachykardia, toksyczność ostra i przewlekła, trombocytopenia, układ cholinergiczny, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitynib Adamed 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu zwierząt, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Zmiany te były w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w modelach zwierzęcych przy dawkach ≥ 25 mg/kg mc./dobę (myszy rasH2) i 1-3 mg/kg mc./dobę (szczury), z występowaniem nowotworów żołądka, dwunastnicy, śródbłoniaka krwionośnego oraz guzów chromochłonnych nadnerczy.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków, badania in vitro, badanie toksyczności, działanie klastogenne, działanie teratogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, komórki mezangialne, krwotok z przewodu pokarmowego, limfocyty krwi obwodowej, mysz transgeniczna, odstęp QTc, opóźnienie kostnienia, potencjał rakotwórczy, przekrwienie kory nadnerczy, przewód pokarmowy, resorpcja zarodka, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój postnatalny, sunitynib, szpik kostny, toksyczność wielokrotnego podania, trzustka zewnątrzwydzielnicza, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, wada rozwojowa szkieletu, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alerzina 10 mg
Przedkliniczne badania cetyryzyny dichlorowodorku, substancji czynnej leku Alerzina, wykazały brak istotnych niekorzystnych efektów farmakologicznych na układ krążenia, oddechowy i nerwowy. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt nie ujawniły patologicznych zmian w narządach ani zaburzeń biochemicznych, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania długoterminowego. Ocena genotoksyczności, obejmująca testy mutacji genowych i aberracji chromosomowych in vitro i in vivo, nie wykazała działania mutagennego ani klastogennego. Długoterminowe badania karcynogenności nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów związanych z cetyryzyną.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, cetyryzyna dichlorowodorek, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja reprodukcyjna, lek przeciwhistaminowy, mutacja genowa, potencjał genotoksyczny, test farmakologiczny, test genotoksyczny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Emtrycytabina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Emtrycytabina wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi, obejmującymi farmakologię, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa. Badania nie wykazały istotnych zagrożeń klinicznych, w tym specyficznej toksyczności narządowej, mutagenności, klastogenności ani potencjału karcynogennego. Ponadto, emtrycytabina nie wykazuje teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność i rozwój płodowy, co jest istotne w kontekście stosowania u kobiet w wieku rozrodczym i ciężarnych. Dane te potwierdzają bezpieczeństwo stosowania emtrycytabiny w dawkach terapeutycznych, stosowanych w lekach przeciwretrowirusowych.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie synergistyczne, działanie toksyczne, ekspozycja, emtrycytabina, genotoksyczność, lek przeciwretrowirusowy, lek złożony, mutacja genowa, potencjał karcynogenny, rakotwórczość, substancja czynna, tenofowir dizoproksylu, teratogenność, toksyczność, toksyczność narządowa, uszkodzenie materiału genetycznego