Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Olanzapina Viatris 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) wynoszą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast psy tolerowały dawki doustne do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy toksyczności ostrej obejmowały sedację, drżenia, drgawki kloniczne, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach długoterminowych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) zaobserwowano hamowanie aktywności OUN, działanie przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym zależne od dawki zmniejszenie liczby leukocytów i odwracalną neutropenię, małopłytkowość lub niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających AUC 12-15-krotnie wyższemu niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zwiększenie prolaktyny z towarzyszącymi zmianami w narządach rozrodczych.
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny dostarczają kompleksowych informacji dotyczących jej toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na hematologię, reprodukcję oraz potencjalnego działania mutagennego i karcynogennego. Dane te stanowią istotne uzupełnienie profilu bezpieczeństwa tego leku przeciwpsychotycznego.1
Toksyczność ostra po podaniu pojedynczej dawki
W badaniach toksyczności ostrej olanzapiny zaobserwowano charakterystyczne objawy związane z działaniem silnych neuroleptyków. U badanych gryzoni wystąpiło zmniejszenie aktywności, śpiączka, drżenia, drgawki kloniczne, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. Mediany dawek śmiertelnych zostały określone na około 210 mg/kg masy ciała dla myszy i 175 mg/kg masy ciała dla szczurów.2
Psy wykazały dobrą tolerancję pojedynczych dawek doustnych do 100 mg/kg masy ciała, bez przypadków śmiertelnych. Obserwowane u nich objawy kliniczne obejmowały: sedację, ataksję, drżenia, przyspieszenie czynności serca, wysilone oddychanie, zwężenie źrenic oraz jadłowstręt. U małp podanie pojedynczych dawek doustnych do 100 mg/kg masy ciała skutkowało prostrację, a dawki wyższe prowadziły do stanu półświadomości.3
Toksyczność po podaniu wielokrotnym
Badania długoterminowe prowadzone przez okres do 3 miesięcy u myszy, oraz do 1 roku u szczurów i psów, ujawniły główne objawy toksyczności związane z hamowaniem aktywności ośrodkowego układu nerwowego, działaniem przeciwcholinergicznym oraz obwodowymi zaburzeniami hematologicznymi. Z czasem rozwijała się tolerancja na efekty hamujące czynność OUN. Przy dużych dawkach obserwowano zmniejszenie wskaźników wzrostu u badanych zwierząt.4
U szczurów wykazano odwracalne działania związane ze zwiększeniem stężenia prolaktyny. Efekty te obejmowały zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.5
Toksyczność hematologiczna
Wpływ olanzapiny na parametry hematologiczne został zaobserwowany u wszystkich badanych gatunków. Obejmował on zależne od dawki zmniejszenie liczby krążących leukocytów u myszy oraz niespecyficzne zmniejszenie liczby krążących leukocytów u szczurów. Nie zaobserwowano jednak dowodów na działanie cytotoksyczne względem szpiku kostnego.6
U niektórych psów otrzymujących dawkę 8 lub 10 mg/kg masy ciała na dobę wystąpiła odwracalna neutropenia, małopłytkowość lub niedokrwistość. W tych przypadkach całkowite pole pod krzywą (AUC) dla olanzapiny było 12-15 razy większe niż u ludzi otrzymujących dawkę 12 mg. Co istotne, u psów z cytopenią nie stwierdzono działań niepożądanych dotyczących progenitorowych i proliferujących komórek szpiku kostnego.7
Toksyczny wpływ na czynności rozrodcze
Badania przedkliniczne wykazały, że olanzapina nie wykazuje działania teratogennego. Zaobserwowano jednak pewien wpływ na funkcje rozrodcze. U szczurów sedacja manifestowała się zaburzeniem zdolności samców do kojarzenia się. Cykle płciowe były zaburzone już po dawce 1,1 mg/kg masy ciała, co stanowi 3-krotność dawki maksymalnej stosowanej u człowieka.8
Parametry czynności rozrodczych ulegały zaburzeniu u szczurów po dawce 3 mg/kg masy ciała (9-krotność dawki maksymalnej u człowieka). U potomstwa szczurów, którym podawano olanzapinę, zaobserwowano opóźnienie w rozwoju płodu oraz przemijające zmniejszenie aktywności potomstwa.9
Działanie mutagenne i rakotwórcze
Przeprowadzono szereg badań oceniających potencjalne działanie mutagenne i karcynogenne olanzapiny. Lek nie wykazywał działania mutagennego ani klastogennego w pełnym zakresie testów standardowych, obejmujących testy mutacji w komórkach bakterii oraz testy na ssakach in vitro i in vivo.10
Na podstawie wyników badań przeprowadzonych na myszach i szczurach stwierdzono również, że olanzapina nie wykazuje działania rakotwórczego.11
Profil bezpieczeństwa przedklinicznego
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały typowe dla silnych neuroleptyków działania farmakologiczne, głównie w obszarze hamowania ośrodkowego układu nerwowego oraz działania przeciwcholinergicznego. Objawy toksyczności były obserwowane przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Istotne jest, że nie stwierdzono potencjału teratogennego, mutagennego ani karcynogennego olanzapiny, co potwierdza dobry profil bezpieczeństwa leku w zakresie tych parametrów.12
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania