Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Glandex 25 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Glandex

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania eksemestanu dostarczają istotnych informacji na temat potencjalnych zagrożeń związanych ze stosowaniem leku Glandex. Badania te obejmują analizę toksyczności po wielokrotnym podaniu, potencjału mutagennego, wpływu na rozród oraz działania rakotwórczego.¹

Badania toksykologiczne

W badaniach toksykologicznych z wykorzystaniem wielokrotnego podawania eksemestanu u zwierząt laboratoryjnych (szczury i psy) zaobserwowano głównie działania farmakologiczne związane z mechanizmem działania substancji. Obserwacje te dotyczyły przede wszystkim wpływu na narządy rozrodcze, co jest zgodne z farmakologicznym profilem działania eksemestanu jako inhibitora aromatazy.²

Dodatkowe efekty toksyczne obejmowały wpływ na:

• Wątrobę – zmiany w funkcjonowaniu enzymów wątrobowych
• Nerki – zaburzenia funkcji nerek
• Ośrodkowy układ nerwowy – efekty neurotoksyczne

Należy podkreślić, że powyższe działania toksyczne były obserwowane wyłącznie po zastosowaniu dawek eksemestanu znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Fakt ten wskazuje na niewielkie znaczenie kliniczne tych obserwacji w kontekście terapeutycznego stosowania eksemestanu u pacjentów.³

Potencjał mutagenny

Eksemestan został poddany kompleksowym badaniom genotoksyczności, które obejmowały szereg standardowych testów in vitro i in vivo:⁴

• Test Amesa (na bakteriach) – wynik negatywny
• Test na komórkach V79 chińskich chomików – wynik negatywny
• Badanie na hodowli hepatocytów szczurów – wynik negatywny
• Test jąderkowy u myszy – wynik negatywny

W badaniach in vitro na limfocytach ludzkich eksemestan wykazywał działanie klastogenne (powodował uszkodzenia chromosomów). Jednakże działanie to nie zostało potwierdzone podczas dwóch niezależnych badań in vivo, co sugeruje brak istotnego ryzyka genotoksycznego w warunkach klinicznych.⁵

Toksyczny wpływ na rozród

Badania toksycznego wpływu eksemestanu na rozród wykazały działanie embriotoksyczne u szczurów i królików. Efekt ten obserwowano po zastosowaniu dawek odpowiadających dawce terapeutycznej stosowanej u ludzi (25 mg/dobę). Istotne jest jednak, że w przeprowadzonych badaniach nie stwierdzono działania teratogennego eksemestanu, co oznacza, że substancja nie powodowała wad rozwojowych u płodów.⁶

Działanie rakotwórcze

Potencjał rakotwórczy eksemestanu badano w długoterminowych badaniach na gryzoniach.⁷

Badania na szczurach:

• U samic szczurów w dwuletnim badaniu rakotwórczości nie zaobserwowano wystąpienia przypadków nowotworów związanych z podawaniem eksemestanu
• U samców szczurów badanie zostało zakończone przedwcześnie (po 92 tygodniach) z powodu wczesnych zgonów spowodowanych przewlekłą nefropatią

Badania na myszach:

• W dwuletnim badaniu działania rakotwórczego u myszy zaobserwowano zwiększenie częstości występowania nowotworów wątroby zarówno u samic, jak i samców po zastosowaniu średnich i dużych dawek (150 i 450 mg/kg masy ciała/dobę)
• Uważa się, że zwiększona częstość nowotworów wątroby była związana z indukcją wątrobowych enzymów mikrosomalnych – mechanizm specyficzny dla myszy, nieobserwowany u ludzi
• Po zastosowaniu dużych dawek (450 mg/kg masy ciała/dobę) u samców myszy zaobserwowano również zwiększoną częstość występowania gruczolaka nerki

Warto podkreślić, że zmiana dotycząca gruczolaka nerki jest uważana za zależną od płci oraz gatunku i występuje po dawce stanowiącej 63-krotność dawki terapeutycznej stosowanej u ludzi. Żadne z zaobserwowanych działań rakotwórczych u zwierząt laboratoryjnych nie ma znaczenia klinicznego w kontekście stosowania eksemestanu u ludzi.⁸