Właściwości farmakokinetyczne
Glandex 25 mg
Eksemestan, substancja czynna leku Glandex 25 mg, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu wynoszącym 18 ng/ml osiąganym po około 2 godzinach. Biodostępność jest ograniczona przez efekt pierwszego przejścia wątrobowego, co potwierdza niska bezwzględna biodostępność na poziomie 5% w modelach zwierzęcych. Spożycie pokarmu zwiększa biodostępność o 40%. Objętość dystrybucji jest znaczna (około 20 000 l), a okres półtrwania wynosi 24 godziny, z liniową kinetyką farmakokinetyczną. Eksemestan wiąże się w 90% z białkami osocza, a jego metabolity nie wykazują aktywności hamującej aromatazę. Klirens leku jest wysoki (500 l/h), a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, z jedynie 1% dawki wydalanej z moczem w postaci niezmienionej. W ciągu tygodnia po podaniu, około 40% dawki jest wydalane zarówno z moczem, jak i kałem.
Właściwości farmakokinetyczne eksemestanu
Eksemestan (substancja czynna produktu leczniczego Glandex 25 mg, tabletki powlekane) charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym, obejmującym procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych tego leku.1
Wchłanianie
Eksemestan po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Znaczna część podanej dawki ulega absorpcji, jednak całkowita dostępność biologiczna u ludzi pozostaje nieznana. Prawdopodobnie jest ona ograniczona przez znaczący efekt pierwszego przejścia przez wątrobę.2
Badania na modelach zwierzęcych (szczury i psy) wykazały, że bezwzględna biodostępność eksemestanu wynosi jedynie 5%, co potwierdza istotny wpływ efektu pierwszego przejścia na biodostępność leku.3
Maksymalne stężenie eksemestanu w osoczu krwi po jednorazowym podaniu dawki 25 mg osiąga wartość 18 ng/ml i jest obserwowane po około 2 godzinach od przyjęcia leku.4
Istotnym czynnikiem wpływającym na biodostępność eksemestanu jest jednoczesne spożycie pokarmu. Podanie leku wraz z posiłkiem zwiększa jego dostępność biologiczną o 40% w porównaniu z podaniem na czczo.5
Dystrybucja
Objętość dystrybucji eksemestanu, bez korekty uwzględniającej dostępność biologiczną po podaniu doustnym, jest znaczna i wynosi około 20 000 l. Ta wysoka wartość sugeruje rozległe rozprzestrzenianie się leku w tkankach organizmu.6
Eksemestan wykazuje liniową kinetykę, co oznacza, że zwiększenie dawki prowadzi do proporcjonalnego wzrostu stężenia leku w osoczu. Okres półtrwania eksemestanu wynosi 24 godziny.7
Lek w znacznym stopniu (90%) wiąże się z białkami osocza, a stopień wiązania nie zależy od stężenia leku. Zarówno eksemestan, jak i jego metabolity nie wykazują powinowactwa do czerwonych krwinek.8
Przy wielokrotnym podawaniu eksemestanu nie obserwuje się nieoczekiwanej kumulacji leku w organizmie, co potwierdza przewidywalny i stabilny profil farmakokinetyczny.9
Metabolizm i eliminacja
Metabolizm eksemestanu przebiega głównie dwoma szlakami enzymatycznymi:10
- Utlenienie grupy metylenowej w pozycji 6 – katalizowane przez izoenzym CYP 3A4
- Redukcja grupy ketonowej w pozycji 17 – przeprowadzana przez aldoketoreduktazę
Po tych przemianach następuje proces sprzęgania, prowadzący do powstania metabolitów, które mogą być wydalane z organizmu. Metabolity eksemestanu wykazują brak aktywności lub znacznie słabsze działanie hamujące aromatazę w porównaniu ze związkiem macierzystym.11
Klirens eksemestanu bez korekty uwzględniającej dostępność biologiczną po podaniu doustnym jest wysoki i wynosi 500 l/h, co świadczy o intensywnym metabolizmie leku.12
Zaledwie 1% podanej dawki leku jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, co potwierdza znaczący udział procesów metabolicznych w eliminacji eksemestanu.13
Badania z użyciem eksemestanu znakowanego izotopem węgla 14C wykazały, że w ciągu tygodnia po podaniu równe ilości leku (po 40%) zostały wydalone z organizmu z moczem i z kałem.14
Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów
Wpływ wieku
Nie zaobserwowano istotnej zależności między ekspozycją ogólnoustrojową na eksemestan a wiekiem pacjentek. Oznacza to, że u pacjentek w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawkowania leku.15
Niewydolność nerek
U pacjentek z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min) ogólnoustrojowa ekspozycja na eksemestan jest dwukrotnie większa w porównaniu do zdrowych ochotników. Pomimo zwiększonej ekspozycji, profil bezpieczeństwa eksemestanu pozwala na stosowanie standardowego dawkowania bez konieczności modyfikacji dawki u pacjentek z niewydolnością nerek.16
Niewydolność wątroby
U pacjentek z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby ogólnoustrojowa ekspozycja na eksemestan jest 2-3 razy większa niż u zdrowych ochotniczek. Mimo to, dzięki korzystnemu profilowi bezpieczeństwa eksemestanu, nie jest wymagane dostosowanie dawkowania również u pacjentek z zaburzeniami funkcji wątroby.17
| Parametr farmakokinetyczny | Wartość | Uwagi |
|---|---|---|
| Maksymalne stężenie w osoczu | 18 ng/ml | Po 2 godzinach od podania dawki 25 mg |
| Objętość dystrybucji | ok. 20 000 l | Bez korekty na dostępność biologiczną |
| Okres półtrwania | 24 godziny | Kinetyka liniowa |
| Wiązanie z białkami osocza | 90% | Niezależne od stężenia |
| Klirens | 500 l/h | Bez korekty na dostępność biologiczną |
| Wydalanie z moczem w postaci niezmienionej | 1% | Podanej dawki |
| Wydalanie z moczem i kałem | Po 40% | W ciągu tygodnia (forma znakowana 14C) |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania