Właściwości farmakokinetyczne
Glandex 25 mg

Eksemestan, substancja czynna leku Glandex 25 mg, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu wynoszącym 18 ng/ml osiąganym po około 2 godzinach. Biodostępność jest ograniczona przez efekt pierwszego przejścia wątrobowego, co potwierdza niska bezwzględna biodostępność na poziomie 5% w modelach zwierzęcych. Spożycie pokarmu zwiększa biodostępność o 40%. Objętość dystrybucji jest znaczna (około 20 000 l), a okres półtrwania wynosi 24 godziny, z liniową kinetyką farmakokinetyczną. Eksemestan wiąże się w 90% z białkami osocza, a jego metabolity nie wykazują aktywności hamującej aromatazę. Klirens leku jest wysoki (500 l/h), a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, z jedynie 1% dawki wydalanej z moczem w postaci niezmienionej. W ciągu tygodnia po podaniu, około 40% dawki jest wydalane zarówno z moczem, jak i kałem.

Właściwości farmakokinetyczne eksemestanu

Eksemestan (substancja czynna produktu leczniczego Glandex 25 mg, tabletki powlekane) charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym, obejmującym procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych tego leku.1

Wchłanianie

Eksemestan po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Znaczna część podanej dawki ulega absorpcji, jednak całkowita dostępność biologiczna u ludzi pozostaje nieznana. Prawdopodobnie jest ona ograniczona przez znaczący efekt pierwszego przejścia przez wątrobę.2

Badania na modelach zwierzęcych (szczury i psy) wykazały, że bezwzględna biodostępność eksemestanu wynosi jedynie 5%, co potwierdza istotny wpływ efektu pierwszego przejścia na biodostępność leku.3

Maksymalne stężenie eksemestanu w osoczu krwi po jednorazowym podaniu dawki 25 mg osiąga wartość 18 ng/ml i jest obserwowane po około 2 godzinach od przyjęcia leku.4

Istotnym czynnikiem wpływającym na biodostępność eksemestanu jest jednoczesne spożycie pokarmu. Podanie leku wraz z posiłkiem zwiększa jego dostępność biologiczną o 40% w porównaniu z podaniem na czczo.5

Dystrybucja

Objętość dystrybucji eksemestanu, bez korekty uwzględniającej dostępność biologiczną po podaniu doustnym, jest znaczna i wynosi około 20 000 l. Ta wysoka wartość sugeruje rozległe rozprzestrzenianie się leku w tkankach organizmu.6

Eksemestan wykazuje liniową kinetykę, co oznacza, że zwiększenie dawki prowadzi do proporcjonalnego wzrostu stężenia leku w osoczu. Okres półtrwania eksemestanu wynosi 24 godziny.7

Lek w znacznym stopniu (90%) wiąże się z białkami osocza, a stopień wiązania nie zależy od stężenia leku. Zarówno eksemestan, jak i jego metabolity nie wykazują powinowactwa do czerwonych krwinek.8

Przy wielokrotnym podawaniu eksemestanu nie obserwuje się nieoczekiwanej kumulacji leku w organizmie, co potwierdza przewidywalny i stabilny profil farmakokinetyczny.9

Metabolizm i eliminacja

Metabolizm eksemestanu przebiega głównie dwoma szlakami enzymatycznymi:10

Po tych przemianach następuje proces sprzęgania, prowadzący do powstania metabolitów, które mogą być wydalane z organizmu. Metabolity eksemestanu wykazują brak aktywności lub znacznie słabsze działanie hamujące aromatazę w porównaniu ze związkiem macierzystym.11

Klirens eksemestanu bez korekty uwzględniającej dostępność biologiczną po podaniu doustnym jest wysoki i wynosi 500 l/h, co świadczy o intensywnym metabolizmie leku.12

Zaledwie 1% podanej dawki leku jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, co potwierdza znaczący udział procesów metabolicznych w eliminacji eksemestanu.13

Badania z użyciem eksemestanu znakowanego izotopem węgla 14C wykazały, że w ciągu tygodnia po podaniu równe ilości leku (po 40%) zostały wydalone z organizmu z moczem i z kałem.14

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Wpływ wieku

Nie zaobserwowano istotnej zależności między ekspozycją ogólnoustrojową na eksemestan a wiekiem pacjentek. Oznacza to, że u pacjentek w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawkowania leku.15

Niewydolność nerek

U pacjentek z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min) ogólnoustrojowa ekspozycja na eksemestan jest dwukrotnie większa w porównaniu do zdrowych ochotników. Pomimo zwiększonej ekspozycji, profil bezpieczeństwa eksemestanu pozwala na stosowanie standardowego dawkowania bez konieczności modyfikacji dawki u pacjentek z niewydolnością nerek.16

Niewydolność wątroby

U pacjentek z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby ogólnoustrojowa ekspozycja na eksemestan jest 2-3 razy większa niż u zdrowych ochotniczek. Mimo to, dzięki korzystnemu profilowi bezpieczeństwa eksemestanu, nie jest wymagane dostosowanie dawkowania również u pacjentek z zaburzeniami funkcji wątroby.17

Parametr farmakokinetyczny Wartość Uwagi
Maksymalne stężenie w osoczu 18 ng/ml Po 2 godzinach od podania dawki 25 mg
Objętość dystrybucji ok. 20 000 l Bez korekty na dostępność biologiczną
Okres półtrwania 24 godziny Kinetyka liniowa
Wiązanie z białkami osocza 90% Niezależne od stężenia
Klirens 500 l/h Bez korekty na dostępność biologiczną
Wydalanie z moczem w postaci niezmienionej 1% Podanej dawki
Wydalanie z moczem i kałem Po 40% W ciągu tygodnia (forma znakowana 14C)
  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl