niewydolność szyjkowa
Niewydolność szyjkowa (zwana również niewydolnością cieśniowo-szyjkową lub niewłaściwością szyjki macicy) to stan, w którym szyjka macicy ulega przedwczesnemu rozwieraniu się podczas ciąży, bez towarzyszących skurczów macicy. Charakteryzuje się stopniowym, bezbolesnym skracaniem i rozwieraniem szyjki macicy, co prowadzi do zwiększonego ryzyka poronienia w drugim trymestrze lub przedwczesnego porodu.
W patofizjologii niewydolności szyjkowej kluczową rolę odgrywa osłabienie tkanki łącznej szyjki macicy, co zmniejsza jej zdolność do utrzymania ciężaru rosnącej ciąży. Czynniki ryzyka obejmują wcześniejsze zabiegi chirurgiczne na szyjce macicy (konizacja, szerokie wyłyżeczkowanie), urazy mechaniczne podczas porodu, wady wrodzone szyjki macicy, ekspozycję na dietylostilbestrol (DES) w życiu płodowym oraz genetyczne predyspozycje do zaburzeń tkanki łącznej.
Diagnostyka niewydolności szyjkowej opiera się głównie na wywiadzie położniczym (wcześniejsze straty ciąży w drugim trymestrze) oraz badaniach ultrasonograficznych, które wykazują skrócenie długości szyjki macicy poniżej 25 mm przed 24. tygodniem ciąży. Dodatkowym czynnikiem ryzyka jest obecność lejkowatego rozszerzenia wewnętrznego ujścia szyjki (tzw. funneling).
Leczenie niewydolności szyjkowej obejmuje założenie szwu okrężnego na szyjkę macicy (cerclage) najczęściej między 12. a 16. tygodniem ciąży, stosowanie pessariów dopochwowych lub terapię progesteronem. W przypadkach zaawansowanych zmian szyjki z pęcherzem płodowym widocznym w kanale szyjki może być konieczne wykonanie cerclage ratunkowego. Odpowiednie postępowanie znacząco zmniejsza ryzyko poronienia lub przedwczesnego porodu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Macica podwójna – Patofizjologia i mechanizm
Macica podwójna (uterus didelphys) to rzadka wrodzona anomalia żeńskiego układu rozrodczego, wynikająca z całkowitego braku fuzji przewodów Müllera w okresie płodowym, występująca u 0,1-0,5% kobiet i stanowiąca około 8,3% anomalii przewodów Müllera. Anatomicznie charakteryzuje się obecnością dwóch oddzielnych macic, dwóch szyjek macicy oraz często podwójnej pochwy (w 75% przypadków). Każda macica ma własną jamę i pojedynczy róg połączony z ipsilateralnym jajowodem. Patogeneza jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne i środowiskowe, a często współwystępuje z anomaliami układu moczowego, zwłaszcza agenezją nerki po stronie niedrożnej pochwy, co definiuje zespół Herlyn-Werner-Wunderlich (OHVIRA). Badania molekularne wykazały różnice w mikrobiocie, metabolomie i ekspresji czynników immunologicznych między obiema macicami, co może wpływać na receptywność endometrium i implantację.
agenezja nerki, ciąża ektopowa, cięcie cesarskie, decidualizacja, dystocja, endometrioza, endometrium, fuzja przewodów Müllera, hematocolpos, histerosalpingografia, IUGR, krwawienie poporodowe, macica dwurożna, macica podwójna, mikrobiota endometrium, niewydolność szyjkowa, poród przedwczesny, przewody Müllera, receptywność endometrium, rozwój embriologiczny, wkładka wewnątrzmaciczna, zespół Herlyn-Werner-Wunderlich - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba paciorkowcowa grupy b – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba paciorkowcowa grupy B (GBS), wywoływana przez Streptococcus agalactiae, stanowi istotne zagrożenie dla noworodków, będąc jedną z głównych przyczyn sepsy, zapalenia płuc i zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Nosicielstwo GBS u kobiet ciężarnych jest często bezobjawowe, jednak transmisja wertykalna podczas porodu może prowadzić do wczesnych (do 7. dnia życia) lub późnych (1 tydzień do 3 miesięcy) zakażeń noworodków. Standardem diagnostycznym jest badanie przesiewowe wymazów z pochwy i odbytnicy między 36 0/7 a 37 6/7 tygodniem ciąży, z wykorzystaniem hodowli bakteryjnej lub szybkich testów NAAT. Profilaktyka antybiotykowa śródporodowa (IAP) z zastosowaniem penicyliny G (5 mln j. i.v. na start, następnie 2,5-3 mln j. co 4 godziny) lub ampicyliny (2 g i.v. na start, następnie 1 g co 4 godziny) jest zalecana u kobiet z potwierdzonym GBS, a u pacjentek z alergią na penicylinę stosuje się cefazolinę, klindamycynę lub wankomycynę w zależności od ryzyka anafilaksji i wrażliwości szczepu. Skuteczna profilaktyka wymaga podania antybiotyku co najmniej 4 godziny przed porodem, jednak nie należy opóźniać interwencji położniczych wyłącznie w tym celu.
alergia na penicylinę, ampicylina, amplifikacja kwasów nukleinowych, antybiotykoterapia, antybiotykoterapia empiryczna, badanie przesiewowe GBS, bakteria Gram-dodatnia, bakteriemia, choroba paciorkowcowa grupy B, drgawki, gentamycyna, gorączka śródporodowa, immunoglobulina dożylna, inwazyjna choroba GBS, letarg, niewydolność szyjkowa, oddział intensywnej terapii noworodkowej, padaczka, penicylina G, płyn mózgowo-rdzeniowy, porażenie mózgowe, profilaktyka antybiotykowa, profilaktyka antybiotykowa śródporodowa, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, ryzyko anafilaksji, sepsa, sepsa noworodkowa, sinica, Streptococcus agalactiae, szczepionka skoniugowana, tachykardia, tlenoterapia, transmisja wertykalna, upławy, zaburzenie neurorozwojowe, zakażenie układu moczowego, zakażenie wewnątrzmaciczne, zapalenie endometrium, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc