badanie cytogenetyczne
Badanie cytogenetyczne to analiza laboratoryjno-mikroskopowa polegająca na ocenie liczby i struktury chromosomów w komórkach organizmu. Jest kluczowym narzędziem diagnostycznym w genetyce klinicznej, umożliwiającym wykrywanie aberracji chromosomowych – zarówno liczbowych (np. trisomie, monosomie), jak i strukturalnych (translokacje, delecje, duplikacje).
W praktyce klinicznej badanie cytogenetyczne wykonuje się najczęściej z limfocytów krwi obwodowej, komórek szpiku kostnego, fibroblastów skóry, komórek płynu owodniowego (amniocenteza) lub trofoblastu (biopsja kosmówki). Materiał biologiczny poddawany jest hodowli komórkowej, następnie zatrzymaniu podziału komórkowego w metafazie, przygotowaniu preparatów chromosomowych i barwieniu specyficznymi metodami (np. prążkowanie G, Q, C).
Współcześnie klasyczną analizę cytogenetyczną uzupełniają zaawansowane techniki molekularne, takie jak fluorescencyjna hybrydyzacja in situ (FISH), porównawcza hybrydyzacja genomowa do mikromacierzy (aCGH) czy sekwencjonowanie nowej generacji (NGS). Badania cytogenetyczne znajdują zastosowanie w diagnostyce prenatalnej, niepełnosprawności intelektualnej, wad wrodzonych, zaburzeń rozwoju płciowego, niepowodzeń rozrodu oraz w onkologii (wykrywanie aberracji chromosomowych charakterystycznych dla nowotworów).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak kości – Diagnostyka i diagnoza
Rak kości, jako rzadki nowotwór złośliwy, wymaga wieloetapowej diagnostyki obejmującej szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz zaawansowane badania obrazowe, takie jak RTG, MRI, CT, scyntygrafia kości z technetem-99m oraz PET-CT. Kluczowe jest wczesne rozpoznanie, które umożliwia skuteczne leczenie i poprawę rokowania. Ostateczne potwierdzenie diagnozy następuje poprzez biopsję – igłową lub otwartą – z oceną histopatologiczną, co pozwala na określenie typu nowotworu i stopnia złośliwości. Badania laboratoryjne, w tym poziomy fosfatazy alkalicznej (ALP) i dehydrogenazy mleczanowej (LDH), dostarczają dodatkowych informacji o aktywności nowotworu i stanie ogólnym pacjenta. W diagnostyce coraz większe znaczenie mają badania molekularne i cytogenetyczne, identyfikujące charakterystyczne zmiany genetyczne, np. translokację t(11;22) w mięsaku Ewinga.
badanie cytogenetyczne, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie molekularne, biopsja igłowa, biopsja otwarta, chemioterapia, dehydrogenaza mleczanowa, fosfataza alkaliczna, klasyfikacja AJCC, kostniakomięsak, martwica, medycyna nuklearna, mięsak Ewinga, morfologia krwi obwodowej, naciekanie szpiku kostnego, nowotwór złośliwy kości, onkolog kliniczny, pozytonowa tomografia emisyjna, promieniowanie jonizujące, radioterapeuta, radioterapia, rak kości, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, stopień zaawansowania nowotworu, system TNM, tomografia komputerowa, translokacja chromosomalna, układ mięśniowo-szkieletowy, zdjęcie rentgenowskie, złamanie patologiczne, złośliwość histologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flukonazol Actavis 200 mg
Badania przedkliniczne flukonazolu wykazały brak działania rakotwórczego u myszy i szczurów przy dawkach doustnych 2,5-10 mg/kg mc./dobę (2-7-krotność dawki ludzkiej). U samców szczurów poddanych dawkom 5 i 10 mg/kg mc. zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków wątrobowokomórkowych. Flukonazol nie wykazywał działania mutagennego w testach na Salmonella typhimurium, komórkach L5178Y oraz w badaniach cytogenetycznych in vivo i in vitro (stężenie 1000 μg/ml). Nie stwierdzono wpływu na płodność szczurów przy dawkach doustnych 5-20 mg/kg mc. oraz pozajelitowych 5-75 mg/kg mc.
badanie cytogenetyczne, badanie in vivo, chłoniak, dodatkowe żebro, estrogen, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, mutacja chromosomalna, nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki, opóźnienie kostnienia, płód martwy, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodka, szpik kostny, zaburzenie porodu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dasatinib Krka 50 mg
Dasatinib Krka jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym w leczeniu białaczek z chromosomem Philadelphia (Ph+), w tym przewlekłej białaczki szpikowej (CML) w fazie przewlekłej, akceleracji oraz przełomu blastycznego, a także ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL) Ph+. U dorosłych lek jest wskazany jako terapia pierwszego rzutu w nowo rozpoznanej CML Ph+ w fazie przewlekłej oraz w przypadku oporności lub nietolerancji na imatynib w innych fazach choroby i w ALL Ph+. W populacji pediatrycznej Dasatinib stosuje się zarówno jako terapię pierwszego rzutu w nowo rozpoznanej CML Ph+ CP, jak i w leczeniu opornym lub nietolerowanym na imatynib, a także w skojarzeniu z chemioterapią w Ph+ ALL. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach: 20 mg, 50 mg, 70 mg, 80 mg, 100 mg oraz 140 mg, zawierających odpowiednio 26 mg do 184 mg laktozy, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
badanie cytogenetyczne, badanie molekularne, chromosom Philadelphia, dazatynib, faza akceleracji, faza przewlekła, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, leczenie skojarzone, nietolerancja leku, odpowiedź na leczenie, oporność na leczenie, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, pacjent pediatryczny, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, przewlekła białaczka szpikowa w fazie przewlekłej, schemat dawkowania, stan kliniczny, tabletka powlekana, terapia pierwszego rzutu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Azacitidine Eugia 25 mg/ml
Azacitidine Eugia w stężeniu 25 mg/ml jest wskazane do leczenia dorosłych pacjentów z hematologicznymi nowotworami, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT). Wskazania obejmują zespoły mielodysplastyczne (MDS) o ryzyku pośrednim-2 i wysokim według IPSS, przewlekłą białaczkę mielomonocytową (CMML) z 10-29% blastów w szpiku bez cech choroby mieloproliferacyjnej, oraz ostrą białaczkę szpikową (AML) z blastami w szpiku w dwóch grupach: 20-30% z wieloliniową dysplazją oraz >30%, zgodnie z klasyfikacją WHO. Lek jest szczególnie zalecany u pacjentów, którzy ze względu na wiek, stan ogólny lub brak dawcy nie mogą poddać się intensywnej chemioterapii ani HSCT.
azacytydyna, badanie cytogenetyczne, biopsja szpiku kostnego, chemioterapia indukująca remisję, choroba mieloproliferacyjna, klasyfikacja WHO, komórka macierzysta, Międzynarodowy Punktowy System Rokowniczy, nowotwór hematologiczny, ostra białaczka szpikowa, przeszczep komórek krwiotwórczych, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła białaczka mielomonocytowa, rozpoznanie histopatologiczne, wieloliniowa dysplazja, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluxazol 200 mg
Przedkliniczne badania flukonazolu, substancji czynnej produktu Fluxazol, wykazały, że toksyczność obserwowana u zwierząt pojawia się przy dawkach wielokrotnie przekraczających ekspozycję terapeutyczną u ludzi. W długoterminowych badaniach na myszach i szczurach, przy dawkach 2,5; 5 i 10 mg/kg mc./dobę (około 27-krotność dawki ludzkiej), nie stwierdzono wzrostu częstości nowotworów złośliwych, choć u samców szczurów zaobserwowano częstsze występowanie gruczolaków wątrobowo-komórkowych przy dawkach 5 i 10 mg/kg mc./dobę. Testy mutagenności, zarówno in vitro (na bakteriach Salmonella typhimurium i komórkach L5178Y) jak i in vivo (na komórkach szpiku myszy oraz ludzkich limfocytach przy stężeniu 1000 µg/ml), nie wykazały działania mutagennego flukonazolu.
badanie cytogenetyczne, chłoniak, dodatkowe żebro, działanie teratogenne, estrogen, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, kostnienie twarzoczaszki, limfocyt, mutacja chromosomalna, płód martwy, potencjał mutagenny, rozrodczość, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodków, szpik kostny, układ kielichowo-miedniczkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Retrovir 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa zydowudyny (Retrovir) wykazały zróżnicowany potencjał mutagenny i genotoksyczny. Test Amesa nie potwierdził mutagenności, jednak badania na komórkach chłoniaka myszy oraz transformacji komórek in vitro wykazały słabe działanie mutagenne. Uszkodzenia chromosomalne stwierdzono w limfocytach ludzkich in vitro oraz w teście jąderkowym u myszy i szczurów po wielokrotnym podawaniu doustnym, choć badania cytogenetyczne szczurów in vivo nie potwierdziły tych uszkodzeń. U pacjentów z AIDS obserwowano zwiększoną liczbę pęknięć chromosomów. Zydowudyna włączana jest do DNA leukocytów dorosłych oraz noworodków, co potwierdzono także u kobiet ciężarnych leczonych zydowudyną. Badania na małpach wykazały większą integrację analogów nukleozydów do DNA płodów oraz skrócenie telomerów przy skojarzeniu zydowudyny z lamiwudyną, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje nieustalone.
badanie cytogenetyczne, badanie przedkliniczne, chłoniak myszy, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność przezłożyskowa, karcinogen przezłożyskowy, lamiwudyna, limfocyt krwi obwodowej, limfocyt ludzki, nowotwór nabłonkowy pochwy, nowotwór płuc, nowotwór wątroby, pęknięcie chromosomu, Retrovir, skrócenie telomeru, test Amesa, test jąderkowy, transmisja wertykalna, układ rozrodczy żeński, uszkodzenie chromosomalne, włączanie do DNA, zakażenie HIV, zakażenie HIV-1, zydowudyna - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy drobne, okrągłe z desmoplastyczną stroma – Objawy
Guzy drobne, okrągłe z desmoplastyczną stroma (DSRCT) to rzadki, agresywny mięsak tkanek miękkich, występujący głównie u dzieci i młodych dorosłych, z przewagą mężczyzn. Najczęściej lokalizuje się w jamie brzusznej, zwłaszcza w jamie otrzewnej, gdzie w początkowych stadiach przebiega bezobjawowo, co opóźnia diagnozę. Typowe objawy to powiększenie jamy brzusznej, ból, wyczuwalny guz, zaparcia, nudności, wymioty, wodobrzusze oraz utrata masy ciała. W momencie rozpoznania u około 80% pacjentów stwierdza się zaawansowane stadium z przerzutami, najczęściej do wątroby (33%), płuc (21%), węzłów chłonnych, kości i innych narządów. Przebieg choroby dzieli się na fazę bezobjawową, pierwszych objawów, zaawansowaną oraz końcową, charakteryzującą się wyniszczeniem i niewydolnością narządów.
anemia, badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, biegunka, ból brzucha, centralny układ nerwowy, chemioterapia, DSRCT, duszność, dysuria, hepatomegalia, jama brzuszna, jama opłucnowa, kacheksja, mięsak tkanek miękkich, nudności i wymioty, obrzęk kończyn, przerzut, przewlekłe zmęczenie, radioterapia, resekcja chirurgiczna, tomografia komputerowa, utrata masy ciała, węzeł chłonny, wodobrzusze, wzdęcie brzucha, zaburzenia hormonalne, zaparcie, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak hodgkina (choroba hodgkina) – Diagnostyka i diagnoza
Chłoniak Hodgkina to złośliwy nowotwór układu limfatycznego charakteryzujący się obecnością komórek Reed-Sternberga w specyficznym mikrośrodowisku zapalnym. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym, podstawowych badaniach laboratoryjnych (m.in. morfologia, OB, LDH) oraz zaawansowanych badaniach obrazowych, z PET-CT jako standardem w ocenie zaawansowania i monitorowaniu odpowiedzi na leczenie. Biopsja wycinająca węzeł chłonny pozostaje złotym standardem diagnostycznym, umożliwiając pełną ocenę histopatologiczną i immunofenotypową. Klasyfikacja WHO wyróżnia klasyczny chłoniak Hodgkina (ok. 95% przypadków) z podtypami oraz chłoniaka guzkowego z przewagą limfocytów (NLPHL). Stopniowanie wg Ann Arbor z modyfikacją Lugano oraz ocena czynników prognostycznych (m.in. objawy B, masywne zajęcie śródpiersia, IPS) są kluczowe dla planowania terapii.
badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie molekularne, badanie ultrasonograficzne, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja nacinająca, biopsja wycinająca, chłoniak Hodgkina, chłoniak nie-Hodgkinowski, choroba Hodgkina, dehydrogenaza mleczanowa, eozynofilia, gorączka nieznanego pochodzenia, gruźlica, klasyczny chłoniak Hodgkina, komórki Reed-Sternberga, limfopenia, międzynarodowy wskaźnik prognostyczny, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, neutrofilia, nocne poty, objawy B, odczyn Biernackiego, PET-CT, pozytonowa tomografia emisyjna, rentgen klatki piersiowej, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, sarkoidoza, sekwencjonowanie nowej generacji, stwardnienie guzkowe, świąd skóry, szpik kostny, terapia celowana, toczeń rumieniowaty układowy, toksoplazmoza, tomografia komputerowa, układ limfatyczny, utrata wagi - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Accupro 40 40 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku chinaprylu (Accupro) wykazały brak działania rakotwórczego przy długotrwałym podawaniu zwierzętom (myszy, szczury) w dawkach 75-100 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 50-60-krotności maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi. Kompleksowa ocena genotoksyczności, obejmująca test Amesa, badania mutacji punktowych in vitro, test wymiany siostrzanych chromatyd, test mikrojądrowy u myszy oraz badania cytogenetyczne in vivo i in vitro, nie wykazała mutagennego potencjału chinaprylu ani jego aktywnego metabolitu chinaprylatu. Wyniki te potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa leku w zakresie potencjału kancerogennego i mutagennego przed wprowadzeniem do badań klinicznych.
aberracja chromosomalna, badanie cytogenetyczne, chinaprylat, chlorowodorek chinaprylu, dawka terapeutyczna, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kancerogeneza, mutacja punktowa, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, właściwości mutagenne, wymiana siostrzanych chromatyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluxazol 100 mg
Badania przedkliniczne flukonazolu wykazały brak potencjału rakotwórczego przy doustnym podawaniu dawek 2,5; 5 oraz 10 mg/kg mc./dobę przez 24 miesiące u myszy i szczurów, co odpowiada około 27-krotnemu przekroczeniu dawek stosowanych u ludzi. Jedynie u samców szczurów przy dawkach 5 i 10 mg/kg mc. zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków wątrobowo-komórkowych. Testy mutagenności, obejmujące badania in vitro na bakteriach Salmonella typhimurium, komórkach chłoniaka myszy L5178Y oraz ludzkich limfocytach (do 1000 µg/ml), a także badania cytogenetyczne in vivo na mysich komórkach szpiku, nie wykazały działania mutagennego flukonazolu. Ponadto, flukonazol nie wpływał na płodność samców i samic szczurów przy dawkach doustnych 5, 10, 20 mg/kg mc./dobę oraz pozajelitowych 5, 25, 75 mg/kg mc.
badanie cytogenetyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie teratogenne, estrogen, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, komórki chłoniaka, komórki szpiku, kostnienie twarzoczaszki, limfocyt ludzki, mutacja chromosomalna, opóźnienie kostnienia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodkowa, układ kielichowo-miedniczkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tizanor 4 mg
Dane przedkliniczne dotyczące chlorowodorku tyzanidyny wskazują na niski poziom toksyczności ostrej, z objawami przedawkowania zgodnymi z farmakologicznym mechanizmem działania leku, takimi jak pobudzenie ruchowe, agresja, drżenie mięśniowe i drgawki, szczególnie przy najwyższych dawkach (do 40 mg/kg mc./dobę u szczurów). W badaniach toksyczności wielokrotnej u psów zaobserwowano zmiany w zapisie EKG oraz wpływ na ośrodkowy układ nerwowy przy dawkach ≥1 mg/kg mc./dobę, a także przemijające zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT), co sugeruje potencjalne ryzyko hepatotoksyczności. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, a długoterminowe badania na szczurach i myszach (do 9 mg/kg i 16 mg/kg mc./dobę odpowiednio) nie potwierdziły działania rakotwórczego tyzanidyny.
aminotransferaza alaninowa, badanie cytogenetyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, chlorowodorek tyzanidyny, drgawki, drżenie mięśniowe, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie uspokajające, elektrokardiografia, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał rakotwórczy, rozluźnienie mięśni, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tyzanidyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tizanor 2 mg
Dane przedkliniczne dotyczące tyzanidyny wskazują na niski potencjał toksyczności ostrej oraz brak działania genotoksycznego i rakotwórczego. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach (dawki do 40 mg/kg m.c./dobę) i psach (dawki do 3 mg/kg m.c./dobę) zaobserwowano objawy związane z nadmiernym pobudzeniem ośrodkowego układu nerwowego, takie jak pobudzenie ruchowe, agresja, drżenie i drgawki, szczególnie przy najwyższych dawkach. U psów odnotowano również zmiany w EKG oraz przemijające zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) przy dawkach ≥1 mg/kg m.c., co sugeruje potencjalne ryzyko hepatotoksyczności, mimo braku zmian histopatologicznych. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały zagrożenia, a badania karcynogenności na szczurach i myszach (dawki do 9 mg/kg m.c./dobę i 16 mg/kg m.c./dobę odpowiednio) potwierdziły brak działania rakotwórczego tyzanidyny.
aminotransferaza alaninowa, badanie cytogenetyczne, badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, potencjał genotoksyczny, rozluźnienie mięśni, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, tyzanidyna, zmiany EKG - Leksykon substancji czynnych
Flukonazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flukonazolu wykazały brak potencjału rakotwórczego przy dawkach 2,5-10 mg/kg mc./dobę podawanych doustnie przez 24 miesiące, co odpowiada 2-7-krotności dawki terapeutycznej u ludzi. Wystąpiło natomiast częstsze pojawianie się gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców szczurów przy dawkach 5 i 10 mg/kg mc./dobę, co nie zostało zaobserwowane u myszy ani u samic szczurów, sugerując specyficzność gatunkową i płciową. Testy mutagenności in vitro i in vivo, w tym badania na bakteriach Salmonella typhimurium oraz komórkach mysich i ludzkich, nie wykazały działania mutagennego flukonazolu. Ponadto, flukonazol nie wpływał negatywnie na płodność szczurów przy dawkach do 20 mg/kg mc./dobę doustnie oraz do 75 mg/kg mc. pozajelitowo.
badanie cytogenetyczne, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, chłoniak myszy, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, komórki szpiku, kostnienie, kostnienie twarzoczaszki, lek przeciwgrzybiczy, mutacja chromosomalna, płodność, poronienie, potencjał rakotwórczy, poziom narażenia, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, rozwój płodu, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodków, stężenie estrogenów, toksyczność reprodukcyjna, układ kielichowo-miedniczkowy nerek, zaburzenie rozrodu - Leksykon substancji czynnych
Acytretyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Acytretyna, stosowana w terapii ciężkich postaci łuszczycy i zaburzeń rogowacenia, wykazuje niską toksyczność ostrą z LD50 przekraczającym 8 g/kg masy ciała u szczurów i myszy. W badaniach podostrych i przewlekłych dawki do 1 mg/kg/dobę były dobrze tolerowane, natomiast wyższe dawki (10-80 mg/kg/dobę u szczurów, 5-50 mg/kg/dobę u psów) indukowały objawy hiperwitaminozy A, takie jak wzrost aktywności fosfatazy alkalicznej, hiperlipidemia, zmiany kostne oraz odwracalne zahamowanie spermatogenezy. Nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego; wręcz zaobserwowano zmniejszenie częstości nowotworów przy dawce 3 mg/kg/dobę przez 2 lata u szczurów. W badaniach in vitro i in vivo acytretyna i jej metabolit 13-cis-acytretyna nie wykazywały genotoksyczności.
13-cis-acytretyna, acytretyna, badanie cytogenetyczne, badanie rakotwórczości, cholesterol, działanie teratogenne, fosfataza alkaliczna, gruczoł łojowy, hiperplazja naskórka, hiperwitaminoza A, kostnienie, LD50, łuszczyca, Neotigason, nieprawidłowość chromosomalna, potencjał genotoksyczny, potencjał teratogenny, retinoid, rozszczep podniebienia, śmiertelność okołoporodowa, trójglicerydy, wada rozwojowa kości, zaburzenie kostnienia, zaburzenie rogowacenia, zahamowanie spermatogenezy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nadmiaru eozynofili – Diagnostyka i diagnoza
Zespół nadmiaru eozynofili (HES) definiuje się jako utrzymującą się hipereozynofilię powyżej 1,5 x 10^9/L we krwi obwodowej, potwierdzoną w co najmniej dwóch badaniach w odstępie minimum miesiąca, z towarzyszącym uszkodzeniem narządów przypisywanym działaniu eozynofili oraz wykluczeniem innych przyczyn eozynofilii. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz szeroki panel badań laboratoryjnych i obrazowych, w tym morfologię krwi, badania biochemiczne, badania kału, EKG, echokardiografię, TK oraz biopsje tkanek. Kluczowe jest także wykonanie badań molekularnych, takich jak PCR w kierunku genu fuzyjnego FIP1L1-PDGFRA, badania cytogenetyczne i immunofenotypowe, które pozwalają na identyfikację podtypów HES (mieloproliferacyjny, limfocytarny, rodzinny, idiopatyczny). Wariant mieloproliferacyjny (M-HES) charakteryzuje się podwyższonym poziomem witaminy B12 i tryptazy oraz obecnością fuzji FIP1L1-PDGFRA, co ma istotne znaczenie terapeutyczne, gdyż leczenie imatynibem jest wysoce skuteczne.
badanie cytogenetyczne, badanie czynnościowe płuc, badanie echokardiograficzne, biopsja szpiku kostnego, dysfagia, eozynofil we krwi, eozynofilowe zapalenie naczyń z ziarniniakowatością, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, gen fuzyjny FIP1L1-PDGFRA, hipereozynofilia, immunoglobulina E, interleukina-5, kardiomiopatia restrykcyjna, limfocytarny HES, mastocytoza układowa, powiększenie wątroby i śledziony, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny serca, szpik kostny, tomografia komputerowa, zespół nadmiaru eozynofili - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluxazol 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flukonazolu wykazały, że efekty toksyczne pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających standardowe dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach karcynogenności na myszach i szczurach, przy dawkach do 10 mg/kg mc./dobę (około 27-krotność dawki ludzkiej), nie stwierdzono działania rakotwórczego, choć u samców szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków wątrobowo-komórkowych. Testy mutagenności in vitro i in vivo, w tym testy na bakteriach Salmonella typhimurium, komórkach mysich i ludzkich limfocytach, wykazały brak działania mutagennego flukonazolu.
badanie cytogenetyczne, działanie karcynogenne, efekt teratogenny, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, kostnienie twarzoczaszki, mutacja chromosomalna, płód martwy, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przebieg porodu, rozszczep podniebienia, rozwój płodu, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodków, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność, zmiany hormonalne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół turnera – Epidemiologia
Zespół Turnera (ZT) jest jedną z najczęstszych aberracji chromosomowych u kobiet, z częstością występowania szacowaną na 1:2000-1:3000 żywych urodzeń dziewczynek. Większość przypadków (około 45%) to monosomia X (45,X), a około 30-40% to mozaikowość chromosomowa. Diagnostyka opiera się na badaniach cytogenetycznych, w tym kariotypowaniu i analizie FISH, a także na nieinwazyjnych testach prenatalnych (NIPT). Wczesne rozpoznanie, najlepiej przed 12-13 rokiem życia, umożliwia wdrożenie terapii hormonem wzrostu (GH) oraz kompleksową opiekę wielodyscyplinarną. ZT charakteryzuje się wysoką śmiertelnością prenatalną (99% płodów ulega poronieniu) oraz znacznym ryzykiem powikłań wielonarządowych, w tym chorób autoimmunologicznych (61,2%), osteoporozy (23,8%), nadciśnienia tętniczego, cukrzycy typu 2 (16,2%) oraz nowotworów (15,1%). Szczególnie istotne jest monitorowanie chorób sercowo-naczyniowych, takich jak koarktacja aorty i dwupłatkowa zastawka aortalna, które predysponują do rozwarstwienia aorty – głównej przyczyny śmiertelności u dorosłych pacjentek z ZT.
aberracja chromosomowa, amniocenteza, analiza FISH, badanie cytogenetyczne, biopsja kosmówki, choroba autoimmunologiczna, choroba Hashimoto, choroba trzewna, choroba zapalna jelit, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, diagnostyka prenatalna, dwupłatkowa zastawka aortalna, dysgenezja gonad, echokardiografia, gęstość mineralna kości, gonadoblastoma, kariotyp, kariotypowanie, koarktacja aorty, mikromacierz chromosomalna, monosomia X, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, nieinwazyjny test prenatalny, osteoporoza, rekombinowany hormon wzrostu, rozwarstwienie aorty, śmiertelność wewnątrzmaciczna, zespół Turnera - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Acitren 25 mg
Badania przedkliniczne acytretyny wykazały niską toksyczność ostrą, z LD50 przekraczającą 8 g/kg masy ciała u szczurów i myszy. W badaniach podostrych i długoterminowych dawki do 1 mg/kg/dobę nie wywoływały toksyczności, natomiast dawki 3 mg/kg/dobę powodowały zmniejszenie masy ciała, wzrost stężeń cholesterolu, trójglicerydów, fosfatazy alkalicznej oraz zaburzenia kostnienia. Wyższe dawki (10-50 mg/kg/dobę) indukowały objawy hiperwitaminozy A, takie jak hiperplazja naskórka i gruczołów łojowych, leukocytoza oraz zahamowanie spermatogenezy, które były odwracalne po odstawieniu leku. Badania genotoksyczności i kancerogenności nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego, a nawet zaobserwowano zmniejszenie częstości niektórych nowotworów przy dawkach do 3 mg/kg/dobę przez 2 lata.
13-cis-acytretyna, acytretyna, badanie cytogenetyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, cholesterol, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfataza alkaliczna, gruczoły łojowe, HDL, hiperplazja naskórka, hiperwitaminoza A, LD50, LDL, leukocytoza, morfologia plemników, nieprawidłowości chromosomalne, rozszczep podniebienia, ruchliwość plemników, śmiertelność okołoporodowa, spermatogeneza, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, trójglicerydy, wady rozwojowe kości, właściwości mutagenne, zaburzenia kostnienia - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory mózgu u dzieci – Diagnostyka i diagnoza
Nowotwory mózgu u dzieci stanowią około 25% wszystkich nowotworów pediatrycznych, z roczną zachorowalnością w USA na poziomie 3500-4200 przypadków. Diagnostyka wymaga wielodyscyplinarnego podejścia w wyspecjalizowanych ośrodkach, co przekłada się na 20-40% wyższe wskaźniki przeżycia. Obraz kliniczny jest zróżnicowany i często niespecyficzny, obejmując m.in. bóle głowy (szczególnie poranne), wymioty, zaburzenia równowagi, deficyty neurologiczne oraz objawy wzrokowe. Podstawą diagnostyki jest szczegółowe badanie neurologiczne i okulistyczne, w tym ocena dna oka pod kątem obrzęku tarczy nerwu wzrokowego. MRI z kontrastem (gadolinium) pozostaje złotym standardem obrazowania, uzupełnionym o techniki takie jak fMRI, DWI, MRS i perfuzja MR, zgodnie z wytycznymi RAPNO. Tomografia komputerowa jest stosowana głównie w sytuacjach nagłych, ze względu na ekspozycję na promieniowanie jonizujące. Biopsja stereotaktyczna lub otwarta pozostaje kluczowa dla potwierdzenia histopatologicznego i molekularnego rozpoznania, niezbędnego do planowania leczenia.
angiografia, badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie neurologiczne, białaczka, biologia molekularna, biopsja, biopsja endoskopowa, biopsja płynna, biopsja stereotaktyczna, ból głowy, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, glejak nerwu wzrokowego, glejak pnia mózgu, guz podwyściółkowy olbrzymiokomórkowy, marker nowotworowy, medulloblastoma, metylacja DNA, nakłucie lędźwiowe, napad padaczkowy, nerwiakowłókniakowatość typu 1, nowotwór mózgu u dzieci, obrazowanie dyfuzyjne, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, płyn mózgowo-rdzeniowy, pozytonowa tomografia emisyjna, rdzeniak, rezonans magnetyczny, SEGA, spektroskopia MR, tomografia komputerowa, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dasatinib SUN 20 mg
Dasatinib SUN jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym w leczeniu nowotworów hematologicznych z chromosomem Philadelphia (Ph+), dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 20 mg, 50 mg, 70 mg, 80 mg, 100 mg oraz 140 mg. Lek znajduje zastosowanie u dorosłych w terapii pierwszego rzutu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) w fazie przewlekłej (CP), a także u pacjentów z opornością lub nietolerancją na wcześniejsze leczenie, w tym imatynibem, w fazach przewlekłej, akceleracji i przełomu blastycznego CML oraz w ostrych białaczkach limfoblastycznych Ph+ (Ph+ ALL). W populacji pediatrycznej dasatinib stosuje się zarówno jako terapię pierwszego rzutu w Ph+ CML CP, jak i w skojarzeniu z chemioterapią w nowo rozpoznanej Ph+ ALL, co umożliwia skuteczne leczenie agresywnych postaci choroby u dzieci i młodzieży.
badanie cytogenetyczne, badanie molekularne, chemioterapia, chromosom Philadelphia, CML w fazie przewlekłej, dasatinib, dazatynib, faza akceleracji, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, laktoza jednowodna, lek przeciwnowotworowy, limfoblastyczna postać przełomu blastycznego, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja leczenia, nowotwór hematologiczny, oporność na leczenie, ostra białaczka limfoblastyczna, Ph+ ALL, populacja pediatryczna, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, tabletka powlekana, zespół złego wchłaniania - Leksykon substancji czynnych
Lamiwudyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania lamiwudyny wykazały, że substancja ta charakteryzuje się niską toksycznością ostrą i przewlekłą, nawet przy bardzo dużych dawkach, z jedynie sporadycznymi zmianami w funkcji nerek, wątroby oraz hematologii (zmniejszenie liczby erytrocytów i neutrofilów). Lamiwudyna nie wykazuje działania mutagennego in vivo, mimo że w testach in vitro hamuje replikację DNA i wykazuje aktywność cytogenetyczną. Długoterminowe badania na szczurach i myszach nie potwierdziły działania rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono teratogenności ani wpływu na płodność, jednak u królików zaobserwowano zwiększoną wczesną śmiertelność zarodków przy ekspozycji porównywalnej do ludzkiej. W skojarzeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi, takimi jak zydowudyna, obserwowano hematologiczne działania niepożądane (niedokrwistość, neutropenia, leukopenia), natomiast dane dotyczące rakotwórczości i genotoksyczności kombinacji są ograniczone.
analog nukleozydu, anemia, badanie cytogenetyczne, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, czynność nerek i wątroby, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, funkcja nerek, funkcja wątroby, genotoksyczność, lek przeciwwirusowy, leukopenia, narażenie ogólnoustrojowe, neutrofile, neutropenia, rakotwórczość, replikacja DNA komórkowego, skrócenie telomerów, śmiertelność zarodkowa, stężenie w osoczu krwi, test bakteryjny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra i przewlekła, wpływ na reprodukcję, zmniejszenie liczby erytrocytów - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dasatinib Krka 70 mg
Dasatinib Krka, dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 20 mg, 50 mg, 70 mg, 80 mg, 100 mg oraz 140 mg, jest wskazany do leczenia nowotworów hematologicznych z obecnością chromosomu Philadelphia (Ph+), w tym przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL). U dorosłych lek stosuje się jako terapię pierwszego rzutu w nowo rozpoznanej CML w fazie przewlekłej oraz w przypadkach oporności lub nietolerancji na wcześniejsze leczenie, w tym imatynibem, w fazach przewlekłej, akceleracji i przełomu blastycznego. W ALL Ph+ oraz limfoblastycznej postaci przełomu blastycznego CML dasatinib jest stosowany po niepowodzeniu wcześniejszych terapii. U dzieci i młodzieży wskazania obejmują nowo rozpoznaną CML Ph+ w fazie przewlekłej (monoterapia) oraz ALL Ph+ w skojarzeniu z chemioterapią, a także leczenie oporności lub nietolerancji na wcześniejsze terapie, w tym imatynib.
badanie cytogenetyczne, badanie molekularne, chromosom Philadelphia, dazatynib, faza akceleracji, faza przełomu blastycznego, faza przewlekła, interakcja lekowa, limfoblastyczna postać przełomu blastycznego, monitorowanie terapii, morfologia krwi obwodowej, nietolerancja laktozy, nowotwór hematologiczny, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna, przełom blastyczny CML, przewlekła białaczka szpikowa, szpik kostny, transkrypt BCR-Abl - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Daruph 63 mg
Lek Daruph, zawierający dazatynib bezwodny, jest wskazany do leczenia nowo rozpoznanej oraz opornej lub nietolerowanej przewlekłej białaczki szpikowej (CML) z chromosomem Philadelphia (Ph+) w fazie przewlekłej, akceleracji i przełomu blastycznego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży. Ponadto, stosuje się go w ostrych białaczkach limfoblastycznych (Ph+ ALL) oraz limfoblastycznej postaci przełomu blastycznego CML u pacjentów wykazujących oporność lub nietolerancję na wcześniejsze terapie, w tym imatynib. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 16 mg, 40 mg, 55 mg, 63 mg, 79 mg i 111 mg, zawierających odpowiednio ilości dazatynibu bezwodnego (np. tabletka 63 mg zawiera 63,2 mg substancji czynnej) oraz laktozę jednowodną (np. 85 mg w tabletce 63 mg), co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy.
Przed rozpoczęciem terapii lekiem Daruph konieczne jest potwierdzenie obecności chromosomu Philadelphia oraz genu fuzyjnego BCR-ABL za pomocą badań cytogenetycznych i molekularnych. Wskazane jest także wykonanie pełnej diagnostyki laboratoryjnej, w tym morfologii krwi z rozmazem oraz oceny funkcji wątroby i nerek, a także wykluczenie interakcji lekowych. Terapia powinna być prowadzona pod ścisłą kontrolą hematologiczną, a pacjent musi być poinformowany o możliwych działaniach niepożądanych. W populacji pediatrycznej Daruph stosuje się także w skojarzeniu z chemioterapią w leczeniu Ph+ ALL. Lek jest zalecany jako terapia pierwszego rzutu u nowo rozpoznanych pacjentów oraz jako leczenie drugiego rzutu u chorych z opornością lub nietolerancją na wcześniejsze terapie, w tym imatynib.
badanie cytogenetyczne, badanie molekularne, chromosom Philadelphia, CML-CP, dazatynib, dazatynib bezwodny, faza akceleracji, faza przewlekła, gen fuzyjny BCR-ABL, imatynib, laktoza jednowodna, limfoblastyczna postać przełomu blastycznego, morfologia krwi z rozmazem, nowo rozpoznana przewlekła białaczka szpikowa, nowotwór hematologiczny, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, schorzenie onkohematologiczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bosutinib Zentiva 400 mg
Bosutinib Zentiva, inhibitor kinazy tyrozynowej dostępny w dawkach 100 mg, 400 mg i 500 mg, jest wskazany do leczenia przewlekłej białaczki szpikowej z chromosomem Philadelphia (CML Ph+). Lek stosowany jest zarówno w pierwszej linii u dorosłych pacjentów z nowo rozpoznaną CML Ph+ w fazie przewlekłej (CP), jak i w kolejnych liniach u pacjentów z opornością lub nietolerancją na standardowe inhibitory kinazy tyrozynowej (imatynib, nilotynib, dazatynib) w fazach CP, akceleracji (AP) oraz przełomu blastycznego (BP). Kluczowe kryteria kwalifikacji obejmują potwierdzenie obecności chromosomu Philadelphia lub translokacji BCR-ABL1, ocenę fazy choroby, historię wcześniejszego leczenia TKI oraz profil mutacji domeny kinazy BCR-ABL1, które mogą wpływać na skuteczność terapii bosutynibem.
badanie cytogenetyczne, blasty szpiku kostnego, CML Ph+, dazatynib, faza akceleracji, faza przewlekła, hepatotoksyczność, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, mielosupresja, morfologia krwi, nilotynib, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, odpowiedź molekularna, oporność pierwotna, oporność wtórna, pierwsza linia leczenia, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa Philadelphia, szpik kostny, wysięk opłucnowy, zaburzenie cytogenetyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flukonazol Actavis 150 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa flukonazolu wskazują na brak działania rakotwórczego u myszy i szczurów przy dawkach doustnych 2,5-10 mg/kg mc./dobę przez 24 miesiące, co odpowiada 2-7-krotności dawki klinicznej u ludzi. Jedynym istotnym efektem było zwiększone występowanie gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców szczurów przy dawkach 5 i 10 mg/kg mc./dobę. Badania mutagenności, obejmujące testy na szczepach Salmonella typhimurium, komórkach L5178Y oraz badania cytogenetyczne in vivo i in vitro, nie wykazały potencjału mutagennego flukonazolu, co potwierdza brak genotoksyczności tego leku. Badania reprodukcyjne wykazały, że flukonazol nie wpływa na płodność szczurów przy dawkach doustnych 5-20 mg/kg mc./dobę oraz pozajelitowych 5-75 mg/kg mc. Jednakże, dawki ≥25 mg/kg mc. indukowały zmiany anatomiczne u płodów (np. dodatkowe żebra, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego) oraz opóźnienie kostnienia, a dawki 80-320 mg/kg mc. powodowały zwiększoną śmiertelność zarodków i wady rozwojowe (falistość żeber, rozszczep podniebienia, nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki). Wysokie dawki flukonazolu wpływały również na przebieg porodu, powodując jego opóźnienie i przedłużenie, co wiązało się z niewielkim wzrostem liczby płodów martwych i obniżoną przeżywalnością noworodków. Efekty te są prawdopodobnie związane z gatunkowo specyficznym działaniem flukonazolu na obniżenie stężenia estrogenów, nieobserwowanym u kobiet leczonych klinicznie.
badanie cytogenetyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, chłoniak L5178Y, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, estrogen, flukonazol, genotoksyczność, gruczolak wątrobowokomórkowy, limfocyt, mutagenność, płodność, poród, rozszczep podniebienia, rozwój zarodkowo-płodowy, Salmonella typhimurium, szpik kostny, toksyczność reprodukcyjna, układ kielichowo-miedniczkowy, wada płodu, zaburzenie kostnienia - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka szpikowa – Diagnostyka i diagnoza
Ostra białaczka szpikowa (AML) to agresywna choroba hematologiczna charakteryzująca się niekontrolowanym namnażaniem blastów szpikowych. Diagnostyka AML opiera się na ocenie klinicznej, morfologii krwi obwodowej (obecność blastów, niedokrwistość, małopłytkowość), badaniu szpiku kostnego (aspiracja i biopsja) z potwierdzeniem ≥20% blastów lub ≥10% w przypadku specyficznych aberracji genetycznych (np. t(8;21), inv(16), t(15;17)). Diagnostyka uzupełniona jest badaniami cytochemicznymi (barwienia na mieloperoksydazę, Sudan Black, nieswoistą esterazę), immunofenotypowaniem cytometrycznym oraz analizą cytogenetyczną (kariotyp, FISH) i molekularną (PCR, RT-PCR, NGS). Kluczowe mutacje genowe to m.in. NPM1, FLT3, CEBPA, RUNX1, które mają znaczenie prognostyczne i terapeutyczne. Klasyfikacja WHO (WHO-HAEM5, 2022) oraz Międzynarodowa Klasyfikacja Konsensualna (ICC) uwzględniają cechy morfologiczne i genetyczne, co umożliwia precyzyjną stratifikację pacjentów.
aberracje chromosomowe, analiza kariotypu, anemia, aspiracja szpiku, badanie cytogenetyczne, białaczka OUN, biopsja szpiku, blasty, cytometria przepływowa, dehydrogenaza mleczanowa, echokardiogram, FISH, immunofenotypowanie, klasyfikacja WHO, komórki blastyczne, minimalna choroba resztkowa, morfologia krwi, mutacje genowe, objawy białaczki, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka promielocytowa, ostra białaczka szpikowa, pałeczki Auera, PCR, płyn mózgowo-rdzeniowy, powiększenie węzłów chłonnych, punkcja lędźwiowa, remisja, rezonans magnetyczny, RT-PCR, sekwencjonowanie NGS, tomografia komputerowa, trombocytopenia, układ krzepnięcia - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Leczenie
Brodawczakowłókniak kosmówkowy (DFSP) to rzadki, wolno rosnący nowotwór skóry o niskim lub średnim stopniu złośliwości, charakteryzujący się lokalną agresywnością i wysokim ryzykiem nawrotów. Podstawą leczenia jest chirurgiczne wycięcie zmiany z odpowiednimi marginesami, przy czym chirurgia mikrograficzna Mohsa (MMS) jest metodą z wyboru, zapewniającą około 98% wskaźnik wyleczenia i minimalizującą ryzyko nawrotu. Alternatywnie stosuje się szerokie wycięcie miejscowe (WLE) z marginesem 2-4 cm do powięzi. Radioterapia uzupełniająca (50-70 Gy) jest wskazana w przypadku dodatnich lub wąskich marginesów, nawrotów, przerzutów lub gdy resekcja jest niemożliwa lub grozi poważnymi defektami funkcjonalnymi i kosmetycznymi. W leczeniu nieoperacyjnym, nawrotowym lub przerzutowym stosuje się terapię celowaną imatynibem (800 mg/dobę), inhibitorem kinazy tyrozynowej PDGFR-β, skuteczną u 65-70% pacjentów z translokacją t(17;22). Imatynib może być także stosowany neoadjuwantowo w celu zmniejszenia masy guza przed operacją.
badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, brodawczakowłókniak kosmówkowy, całkowita remisja, charakterystyka molekularna nowotworu, chirurgia mikrograficzna Mohsa, imatynib, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor multikinazowy, mięsak tkanek miękkich, nowotwór tkanki miękkiej, przerzut, radioterapia pooperacyjna, skóra właściwa, szerokie wycięcie miejscowe, terapia celowana, terapia neoadjuwantowa, włókniakomięsak, wskaźnik wyleczenia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dasatinib Viatris 80 mg
Dasatinib Viatris, dostępny w dawkach 20 mg, 50 mg, 70 mg, 80 mg, 100 mg oraz 140 mg, jest inhibitorem kinazy tyrozynowej BCR-ABL stosowanym w leczeniu nowotworów hematologicznych z chromosomem Philadelphia (Ph+). Wskazania obejmują nowo rozpoznaną przewlekłą białaczkę szpikową (CML) w fazie przewlekłej u dorosłych i dzieci, a także przewlekłą białaczkę szpikową w fazie akceleracji lub przełomu blastycznego oraz ostrą białaczkę limfoblastyczną (ALL) Ph+ u pacjentów z opornością lub nietolerancją na wcześniejsze leczenie, w tym imatynibem. Terapia powinna być inicjowana po potwierdzeniu obecności translokacji BCR-ABL lub chromosomu Philadelphia w badaniach cytogenetycznych lub molekularnych, a także po kompleksowej ocenie fazy choroby, funkcji narządów, układu sercowo-naczyniowego i oddechowego. Preparat zawiera laktozę jednowodną w ilościach od 28 mg (20 mg tabletka) do 194 mg (140 mg tabletka), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
badanie cytogenetyczne, badanie fizykalne, chromosom Philadelphia, dazatynib, działanie niepożądane, faza akceleracji białaczki, faza przewlekła białaczki, gen fuzyjny BCR-ABL, hematolog, hematolog dziecięcy, inhibitor kinazy tyrozynowej, kinaza tyrozynowa BCR-ABL, laktoza jednowodna, limfoblastyczny przełom blastyczny, małopłytkowość, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, neutropenia, nowotwór hematologiczny, ostra białaczka limfoblastyczna, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, translokacja BCR-ABL, układ krwiotwórczy, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flumycon 50 mg
Przedkliniczne badania flukonazolu, substancji czynnej Flumyconu, wykazały brak potencjału rakotwórczego przy dawkach doustnych 2,5-10 mg/kg mc./dobę (około 2-7-krotność dawki ludzkiej). Jedynym istotnym efektem było zwiększone występowanie gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców szczurów przy dawkach 5 i 10 mg/kg mc./dobę. Flukonazol nie wykazywał działania mutagennego w testach in vitro i in vivo, w tym na szczepach Salmonella typhimurium, komórkach L5178Y oraz ludzkich limfocytach (stężenie 1000 μg/mL). Badania płodności potwierdziły brak negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze szczurów przy dawkach doustnych 5-20 mg/kg mc. oraz pozajelitowych 5-75 mg/kg mc.
badanie cytogenetyczne, chłoniak, działanie mutagenne, działanie teratogenne, estrogen, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, kostnienie twarzoczaszki, limfocyt, mutacja chromosomalna, opóźnienie kostnienia, potencjał genotoksyczny, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodków, szpik kostny, teratogenność, układ kielichowo-miedniczkowy - Leksykon substancji czynnych
Tymolol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tymolol, beta-adrenolityk stosowany głównie w leczeniu jaskry, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi na zwierzętach. Dawki śmiertelne LD50 dla maleinianu tymololu podawanego doustnie wynoszą 1190 mg/kg u myszy i 900 mg/kg u szczurów. W badaniach toksyczności chronicznej u psów i szczurów obserwowano jedynie bradykardię oraz zwiększenie masy serca, nerek i wątroby, bez istotnych zmian patologicznych. Tymolol nie wykazuje istotnego potencjału mutagennego w testach in vivo i in vitro, a wyniki testu Amesa wskazują na brak wyraźnej zależności dawka-odpowiedź. W badaniach rakotwórczych u szczurów i myszy zaobserwowano wzrost częstości niektórych nowotworów przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalne dawki kliniczne (300-500 mg/kg/dobę), co nie ma bezpośredniego przełożenia na ryzyko u ludzi. Nie stwierdzono działania teratogennego, a wpływ na reprodukcję był minimalny nawet przy dawkach do 150-krotnie wyższych niż kliniczne.
Istotnym klinicznie aspektem jest hamowanie gojenia się ran rogówki przy częstym (częściej niż raz na dobę) miejscowym podawaniu tymololu, co ma znaczenie u pacjentów po zabiegach okulistycznych lub z uszkodzeniami rogówki. Badania nad preparatami złożonymi zawierającymi tymolol i inne substancje aktywne (latanoprost, dorzolamid, bimatoprost, trawoprost, tafluprost) potwierdziły akceptowalny profil bezpieczeństwa tych kombinacji. W badaniach na małpach odnotowano zmiany charakterystyczne dla prostanoidów, takie jak zwiększenie szpary powiekowej i pigmentacji tęczówki, przy stosowaniu trawoprostu z tymololem. Podsumowując, dane przedkliniczne wskazują na niski potencjał toksyczny tymololu przy dawkach klinicznych, a obserwowane działania niepożądane pojawiają się głównie przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej dawki stosowane u ludzi.
badanie cytogenetyczne, badanie farmakologiczne, beta-adrenolityk, bimatoprost, bradykardia, dorzolamid, działanie teratogenne, farmakokinetyka, genotoksyczność, gojenie rogówki, gruczolakorak sutka, guz chromochłonny nadnerczy, jaskra, kostnienie, latanoprost, LD50, maleinian tymololu, nowotwór płuc, pigmentacja tęczówki, potencjał mutagenny, prolaktyna, przepływ pępowinowy, szpara powiekowa, tafluprost, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, trawoprost, uszkodzenie rogówki, zabieg okulistyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluxazol 150 mg
Dane przedkliniczne dotyczące flukonazolu w preparacie Fluxazol (kapsułki 50-200 mg) wskazują na ograniczone znaczenie obserwowanych efektów dla kliniki, gdyż pojawiały się one przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne stężenia u ludzi. W badaniach 24-miesięcznych na myszach i szczurach (doustne dawki 2,5; 5; 10 mg/kg mc./dobę, czyli do 27-krotnie wyższe niż u ludzi) nie wykazano potencjału rakotwórczego, choć u samców szczurów zaobserwowano częstsze występowanie gruczolaków wątrobowo-komórkowych przy dawkach 5-10 mg/kg. Testy mutagenności (do 1000 µg/ml in vitro) oraz badania cytogenetyczne in vivo i in vitro nie wykazały działania mutagennego. Flukonazol nie wpływał negatywnie na płodność szczurów przy dawkach doustnych 5-20 mg/kg oraz pozajelitowych 5-75 mg/kg.
badanie cytogenetyczne, dawka terapeutyczna, dodatkowe żebro, działanie teratogenne, embriotoksyczność, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, kapsułka twarda, mutacja chromosomalna, nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki, opóźnienie kostnienia, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przedłużony poród, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodków, zmniejszenie stężenia estrogenów - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bosutinib Stada 100 mg
Bosutinib Stada, dostępny w dawkach 100 mg, 400 mg oraz 500 mg w postaci tabletek powlekanych, jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej z chromosomem Philadelphia (CML Ph+). Lek ten jest wskazany zarówno u dorosłych pacjentów z nowo rozpoznaną CML Ph+ w fazie przewlekłej (CP) jako terapia pierwszego rzutu, jak i u pacjentów z CML Ph+ w fazie przewlekłej, akceleracji (AP) lub przełomu blastycznego (BP), którzy wcześniej byli leczeni inhibitorami kinazy tyrozynowej i wykazali brak odpowiedzi, nietolerancję lub przeciwwskazania do imatynibu, nilotynibu i dasatynibu. Bosutinib jest szczególnie zalecany u pacjentów z mutacjami domeny kinazowej BCR-ABL1 wrażliwymi na ten lek, ale opornymi na inne inhibitory. Dawkowanie i postać leku umożliwiają indywidualne dostosowanie terapii w zależności od odpowiedzi i tolerancji pacjenta.
badanie cytogenetyczne, badanie molekularne, badanie PCR, badanie szpiku kostnego, blast, bosutynib, CML Ph+, enzymy wątrobowe, faza akceleracji, faza przełomu blastycznego, faza przewlekła, funkcja wątroby i nerek, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitory kinazy tyrozynowej, komórka białaczkowa, morfologia krwi, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, odpowiedź molekularna, parametry nerkowe, przewlekła białaczka szpikowa Philadelphia, tabletka powlekana, transkrypt BCR-ABL1 - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flukonazol Actavis 100 mg
Dane przedkliniczne flukonazolu wskazują na brak potencjału rakotwórczego w długoterminowych badaniach na myszach i szczurach przy dawkach 2,5-10 mg/kg mc./dobę (około 2-7-krotnie wyższych niż u ludzi). Jedynym istotnym efektem było zwiększone występowanie gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców szczurów przy dawkach 5 i 10 mg/kg mc./dobę. Kompleksowe testy mutagenne, w tym testy na Salmonella typhimurium, komórkach L5178Y, badania cytogenetyczne in vivo i in vitro, nie wykazały działania mutagennego flukonazolu. W badaniach reprodukcyjnych flukonazol nie wpływał negatywnie na płodność szczurów przy dawkach doustnych 5-20 mg/kg mc./dobę oraz pozajelitowych 5-75 mg/kg mc./dobę.
badanie cytogenetyczne, chłoniak L5178Y, dodatkowe żebro, działanie mutagenne, działanie teratogenne, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, limfocyt, mutacja chromosomalna, nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki, obniżenie stężenia estrogenów, opóźnienie kostnienia, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodków, szpik kostny - Leksykon chorób i schorzeń
Śmierć płodu – Diagnostyka i diagnoza
Śmierć płodu definiowana jest jako obumarcie po 20. tygodniu ciąży lub przy masie płodu ≥500 g, występując w około 1 na 160-200 ciąż. Diagnostyka opiera się na klinicznych objawach (brak ruchów płodu, zatrzymanie wzrostu macicy, brak tonów serca) oraz złotym standardzie, jakim jest ultrasonografia w czasie rzeczywistym, potwierdzająca brak czynności serca, ruchów i obecność cech maceracji. Po porodzie śmierć potwierdza się brakiem czynności serca (0 pkt w skali Apgar po 1 i 5 minutach), oddechu, pulsacji pępowiny i ruchów mięśni. Kompleksowa diagnostyka obejmuje wywiad, badania laboratoryjne (morfologia, HbA1C, układ krzepnięcia, test Kleihauera-Betke, badania przeciwciał antyfosfolipidowych, funkcji tarczycy, infekcji TORCH), badanie łożyska (makroskopowe i histopatologiczne), badania genetyczne (kariotypowanie, mikromacierze, sekwencjonowanie eksomu) oraz autopsję płodu, która zwiększa wykrywalność przyczyn z 20% do ponad 90% przypadków.
antykoagulant toczniowy, autopsja płodu, badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne łożyska, cholestaza ciążowa, odklejenie łożyska, przeciwciała anty-Ro i anty-La, przeciwciała antyfosfolipidowe, przeciwciała antykardiolipinowe, skala Apgar, śmierć płodu, test Kleihauera-Betke, wrodzona trombofilia, zapalenie błon płodowych, zespół antyfosfolipidowy, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Allopurinol Medreg 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa allopurynolu wykazały brak działania mutagennego, karcynogennego oraz teratogennego. Badania cytogenetyczne in vitro nie wykazały indukcji aberracji chromosomalnych przy stężeniach do 100 μg/mL, a badania in vivo nie potwierdziły takich efektów przy dawkach do 600 mg/dobę przez około 40 miesięcy. Allopurynol nie generuje związków nitrozowych in vivo i nie wpływa na transformację limfocytów, co potwierdza brak negatywnego wpływu na DNA w trakcie cyklu komórkowego. Długoterminowe badania na myszach i szczurach (do 2 lat) nie wykazały potencjału karcynogennego leku, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa przewlekłego stosowania.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bosutinib Zentiva 100 mg
Bosutinib Zentiva to inhibitor kinazy tyrozynowej (TKI) dostępny w tabletkach powlekanych o mocach 100 mg, 400 mg i 500 mg, stosowany w leczeniu dorosłych pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową z chromosomem Philadelphia (CML Ph+). Lek jest wskazany zarówno jako terapia pierwszego rzutu u pacjentów z nowo rozpoznaną CML Ph+ w fazie przewlekłej (CP), jak i w leczeniu pacjentów z CML Ph+ w fazie przewlekłej, akceleracji (AP) oraz przełomu blastycznego (BP), którzy byli wcześniej leczeni innymi TKI (imatynib, nilotynib, dazatynib) i u których te leki okazały się nieskuteczne, nietolerowane lub przeciwwskazane. Dawkowanie można precyzyjnie dostosować dzięki trzem dostępnym dawkom tabletek: 100 mg (żółta, owalna, 6×11 mm), 400 mg (pomarańczowa, owalna, 9×17 mm) oraz 500 mg (różowa, owalna, 10×18 mm).
badanie cytogenetyczne, badanie molekularne, bosutynib, choroba współistniejąca, faza akceleracji, faza przełomu blastycznego, faza przewlekła, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitory kinazy tyrozynowej, nieskuteczność terapii, nietolerancja leku, ostra białaczka, przewlekła białaczka szpikowa w fazie przewlekłej, przewlekła białaczka szpikowa z chromosomem Philadelphia, tabletka powlekana, terapia pierwszego rzutu - Leksykon substancji czynnych
Allopurynol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przeprowadzone badania przedkliniczne wykazały, że allopurynol nie wykazuje właściwości mutagennych ani karcynogennych. W badaniach cytogenetycznych in vitro na ludzkich komórkach krwi w stężeniach do 100 μg/ml oraz in vivo u ludzi w dawkach do 600 mg/dobę przez średnio 40 miesięcy nie stwierdzono indukcji aberracji chromosomalnych. Długoterminowe badania na myszach i szczurach (do 2 lat) nie wykazały działania rakotwórczego. W zakresie teratogenności wyniki są niejednoznaczne: podanie dootrzewnowe allopurynolu u myszy w dawkach 50 lub 100 mg/kg m.c. w 10. lub 13. dniu ciąży spowodowało uszkodzenia płodu, natomiast podobne badania u szczurów (120 mg/kg m.c. w 12. dniu ciąży) oraz doustne podawanie u myszy (do 100 mg/kg m.c./dobę), szczurów (do 200 mg/kg m.c./dobę) i królików (do 150 mg/kg m.c./dobę) w okresie organogenezy (8.-16. dzień ciąży) nie wykazały działania teratogennego.
aberracja chromosomalna, badanie cytogenetyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, cykl komórkowy, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, kamica nerkowa, organogeneza, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, transformacja limfocytów, uszkodzenie płodu, właściwość karcynogenna, właściwość mutagenna, wpływ na DNA, związek nitrozowy - Leksykon substancji czynnych
Fluorek sodu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania fluorku sodu, obecnego w preparatach stomatologicznych (Fluormex) oraz radiofarmaceutykach (V-NaF), wykazały brak działania mutagennego, genotoksycznego i rakotwórczego w dawkach terapeutycznych. W modelach zwierzęcych nie stwierdzono mutagenności przy dawkach 2–4 mg fluoru/kg masy ciała, a cytogenetyczne aberracje chromosomowe pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję kliniczną. Preparat Fluormex zawiera 22,1 mg fluorku sodu i 33,19 mg aminofluorków na gram żelu, co odpowiada 12,5 mg fluoru (12 500 ppm), mieszcząc się w bezpiecznym zakresie dawkowania. W przypadku radiofarmaceutyku V-NaF, zawierającego (¹⁸F)-fluorek sodu o aktywności 2 GBq/mL, brak jest szczegółowych badań mutagenności, jednak jednorazowy charakter podania i krótki okres półtrwania izotopu (110 minut) minimalizują ryzyko długotrwałej ekspozycji.
aberracja chromosomowa, aminofluorek, badanie cytogenetyczne, badanie niekliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, diagnostyka obrazowa, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fluorek sodu, funkcja immunologiczna, funkcja rozrodcza, izotop 18F, model zwierzęcy, preparat stomatologiczny, radiofarmaceutyk, szczur Sprague-Dawley, terapia przewlekła, toksyczność ostra - Leksykon chorób i schorzeń
Niski poziom białych krwinek – Diagnostyka i diagnoza
Leukopenia definiowana jest jako liczba białych krwinek (WBC) poniżej 4000/μl (4,0 × 10⁹/L), co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem infekcji. Diagnostyka opiera się na morfologii krwi z rozmazem, ze szczególnym uwzględnieniem całkowitej liczby WBC, różnicowania typów leukocytów oraz bezwzględnej liczby neutrofili (ANC), gdzie neutropenia rozpoznawana jest przy ANC <1500/μl. Klasyfikacja leukopenii obejmuje stopnie nasilenia: łagodna (3000-4000/μl), umiarkowana (2000-3000/μl) i ciężka (<2000/μl), natomiast neutropenia dzieli się na łagodną (ANC 1000-1500/μl), umiarkowaną (500-1000/μl) i ciężką (<500/μl), przy czym ANC <500/μl wymaga pilnej interwencji ze względu na wysokie ryzyko poważnych infekcji. Diagnostyka różnicowa obejmuje badania mikrobiologiczne, immunologiczne, genetyczne, obrazowe (USG, CT, MRI, PET) oraz biopsję szpiku kostnego, pozwalające na identyfikację przyczyn takich jak choroby szpiku (anemia aplastyczna, zespoły mielodysplastyczne, białaczki), infekcje wirusowe i bakteryjne, leki, choroby autoimmunologiczne, niedobory witamin i minerałów oraz zaburzenia funkcji narządów (wątroba, śledziona).
anemia aplastyczna, badanie cytogenetyczne, badanie cytologiczne, badanie immunologiczne, białaczka włochatokomórkowa, biopsja szpiku kostnego, chemioterapia, gorączka neutropeniczna, gruźlica, hipersplenizm, immunofenotypowanie, leukopenia, liczba białych krwinek, liczba neutrofili, malaria, marskość wątroby, mielofibroza, mononukleoza, morfologia krwi, neutropenia, niedobór żywieniowy, ostra białaczka megakarioblastyczna, ostra białaczka promielocytowa, posiew krwi, radioterapia, reumatoidalne zapalenie stawów, rozmaz krwi, sarkoidoza, sepsa, toczeń rumieniowaty układowy, trepanobiopsja, WZW, zakrzepica żyły wrotnej, zapalenie naczyń, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flucofast 100 mg
Dane przedkliniczne flukonazolu wskazują na brak potencjału rakotwórczego u myszy i szczurów przy dawkach doustnych 2,5-10 mg/kg mc./dobę (około 2-7-krotność dawek terapeutycznych u ludzi). U samców szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków wątrobowokomórkowych przy dawkach 5 i 10 mg/kg mc./dobę, jednak nie wpłynęło to na ogólną ocenę bezpieczeństwa. Testy mutagenności, w tym badania na bakteriach Salmonella typhimurium i komórkach L5178Y oraz analizy cytogenetyczne in vivo i in vitro (dawka 1000 μg/ml), wykazały brak genotoksyczności flukonazolu. W zakresie wpływu na reprodukcję, flukonazol nie zaburzał płodności szczurów przy dawkach doustnych 5-20 mg/kg mc./dobę oraz pozajelitowych 5-75 mg/kg mc., a teratogenność nie była obserwowana przy dawkach do 10 mg/kg mc.
badanie cytogenetyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, dodatkowe żebro, działanie teratogenne, efekt niepożądany, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, komórki szpiku kostnego, kostnienie twarzoczaszki, limfocyty, mutacja chromosomalna, opóźnienie kostnienia, płód martwy, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność okołoporodowa, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodków, układ kielichowo-miedniczkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluormex (33,19 mg + 22,1 mg)/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Fluormex w postaci żelu, zawierającego aminofluorki i sodu fluorek w stężeniu 33,19 mg + 22,1 mg/g (co odpowiada 12,5 mg aktywnego fluoru na 1 g żelu, tj. 12 500 ppm), nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego przy dawkach terapeutycznych wynoszących od 2 do 4 mg fluoru/kg masy ciała. Badania cytogenetyczne na modelach zwierzęcych wskazały, że aberracje chromosomowe pojawiają się jedynie przy bardzo wysokich stężeniach fluoru, znacznie przekraczających ekspozycję kliniczną. W związku z tym, stosowanie preparatu zgodnie z zaleceniami nie powinno prowadzić do ryzyka uszkodzenia materiału genetycznego.
aberracja chromosomowa, aminofluorek, badanie cytogenetyczne, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie fluoru, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, funkcja rozrodcza, proces immunologiczny, profil bezpieczeństwa, stężenie fluoru, związek fluoru - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół trisomii x – Epidemiologia
Zespół trisomii X (kariotyp 47,XXX) jest jedną z najczęstszych aberracji chromosomów płciowych u kobiet, występującą z częstością około 1 na 1000 żywych urodzeń żeńskich. Mimo tej relatywnie wysokiej częstości, tylko około 10% przypadków jest diagnozowanych, co wynika z często subtelnych lub nieobecnych objawów klinicznych. Etiologia zespołu jest związana z losowym błędem w mejozie I, głównie w komórkach rozrodczych matki, a ryzyko nawrotu w rodzinie jest niskie. Diagnostyka prenatalna opiera się na amniocentezie, biopsji kosmówki oraz nieinwazyjnych testach prenatalnych (NIPT), natomiast postnatalna na badaniu kariotypu u pacjentek z opóźnieniami rozwojowymi, problemami poznawczymi lub zaburzeniami płodności. Występuje zwiększona częstość zaburzeń neurorozwojowych, psychiatrycznych (depresja 43,3%, zaburzenia psychotyczne 29,4%, myśli samobójcze 23,5%) oraz przedwczesnej niewydolności jajników (około 3% kobiet z POI ma kariotyp 47,XXX). Zaburzenia drgawkowe dotyczą około 15% pacjentek, a wady serca nie występują częściej niż w populacji ogólnej (0,8%).
aberracja chromosomowa, amniocenteza, aneuploidia chromosomów płciowych, badanie cytogenetyczne, badanie kariotypu, badanie neuropsychologiczne, badanie prenatalne, diagnostyka genetyczna, epizod depresyjny, grupa wsparcia, kariotyp 47, myśli samobójcze, niedokrwistość aplastyczna, nieinwazyjne badanie prenatalne, obniżona rezerwa jajnikowa, opóźnienie rozwoju mowy, podejście wielodyscyplinarne, poradnictwo genetyczne, przedwczesna menopauza, przedwczesna niewydolność jajników, terminacja ciąży, toczeń rumieniowaty układowy, wada serca, XXX, zaburzenie drgawkowe, zaburzenie EEG, zaburzenie lękowe, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie osobowości, zaburzenie przetwarzania słuchowego, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół Sjögrena, zespół trisomii X, zespół XXX - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cisatracurium Accord 5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Cisatracurium Accord wykazały brak specyficznej toksyczności po podaniu wielokrotnym przez trzy tygodnie u psów i małp, co wskazuje na dobrą tolerancję środka zwiotczającego mięśnie szkieletowe. Standardowe badania toksyczności ostrej nie były możliwe do przeprowadzenia ze względu na farmakologiczne działanie leku. Potencjał mutagenny oceniano w różnych modelach: brak mutagenności w testach mikrobiologicznych in vitro do stężenia 5000 μg/płytkę oraz w badaniach cytogenetycznych in vivo u szczurów przy dawkach do 4 mg/kg mc., natomiast mutagenność zaobserwowano in vitro w komórkach mysich przy stężeniach ≥40 μg/ml. Ze względu na sporadyczne i krótkotrwałe stosowanie leku, pojedyncza pozytywna odpowiedź mutagenna ma ograniczone znaczenie kliniczne.
badanie cytogenetyczne, badanie mutagenności, komórka chłoniaka, nieprawidłowość chromosomalna, podanie dotętnicze, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przedawkowanie cisatrakurium, rozwój embrionalny i płodowy, środek zwiotczający mięśnie, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, test mutagenności mikrobiologiczny, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja leku, tolerancja miejscowa, wpływ na reprodukcję