klasyfikacja Child-Pugh
Klasyfikacja Child-Pugh to skala stosowana do oceny stopnia zaawansowania marskości wątroby i prognozowania przeżycia pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby. Uwzględnia ona pięć parametrów klinicznych i laboratoryjnych: stężenie bilirubiny, albuminy, czas protrombinowy (lub INR), obecność wodobrzusza oraz encefalopatii wątrobowej.
System punktacji dzieli pacjentów na trzy grupy: A (5-6 punktów), B (7-9 punktów) i C (10-15 punktów). Klasa A oznacza wyrównaną marskość z dobrym rokowaniem, klasa B wskazuje na umiarkowane upośledzenie czynności wątroby, a klasa C świadczy o zaawansowanej chorobie z wysoką śmiertelnością.
Klasyfikacja Child-Pugh jest szeroko wykorzystywana w praktyce klinicznej do kwalifikacji pacjentów do zabiegów inwazyjnych, oceny ryzyka operacyjnego, dostosowania dawek leków metabolizowanych przez wątrobę oraz ustalania pilności przeszczepu wątroby. Pomimo wprowadzenia nowszych modeli (np. MELD), skala Child-Pugh pozostaje istotnym narzędziem w hepatologii ze względu na prostotę stosowania i dobrą wartość prognostyczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – AuroMemo 10 mg
Lek AuroMemo (memantyny chlorowodorek) w dawkach 10 mg i 20 mg jest wskazany do leczenia choroby Alzheimera wyłącznie pod nadzorem lekarza doświadczonego w tej dziedzinie. Rozpoczęcie terapii wymaga stałego nadzoru opiekuna nad przyjmowaniem leku. Leczenie rozpoczyna się od dawki 5 mg/dobę, stopniowo zwiększanej co tydzień o 5 mg do dawki podtrzymującej 20 mg/dobę, osiąganej od 4. tygodnia. Monitorowanie tolerancji i skuteczności terapii jest szczególnie istotne w pierwszych 3 miesiącach, a następnie regularne, zgodnie z aktualnymi wytycznymi. Leczenie kontynuuje się tak długo, jak obserwuje się korzyści terapeutyczne i dobrą tolerancję, a przerwanie rozważa się przy braku efektów lub nietolerancji leku.
adherencja terapeutyczna, choroba Alzheimera, dawka dobowa, dawka podtrzymująca, diagnostyka, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, memantyny chlorowodorek, niewydolność nerek, odpowiedź na leczenie, populacja pediatryczna, skuteczność terapeutyczna, stężenie leku w surowicy, tabletka powlekana, terapia choroby Alzheimera, tolerancja leczenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Roxan 20 mg
Rywaroksaban (Lek Roxan) jest stosowany w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u pacjentów z migotaniem przedsionków oraz w leczeniu i profilaktyce nawrotowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG i ZP). Dawkowanie zależy od wskazania klinicznego: w profilaktyce migotania przedsionków zalecana dawka to 20 mg raz na dobę, natomiast w leczeniu ZŻG i ZP stosuje się schemat początkowy 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 3 tygodnie, następnie 20 mg raz na dobę, a w przedłużonej profilaktyce dawkę 10 mg lub 20 mg raz na dobę w zależności od ryzyka nawrotu. W przypadku pominięcia dawki, przy schemacie jednokrotnym należy ją przyjąć niezwłocznie, bez podwajania dawki, a przy schemacie dwukrotnym możliwe jest jednoczesne przyjęcie dwóch tabletek 15 mg. Modyfikacje dawkowania są konieczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie przy klirensie kreatyniny 30-49 ml/min zaleca się dawkę 15 mg raz na dobę w profilaktyce udaru oraz ostrożne stosowanie dawki 15 mg dwa razy na dobę w leczeniu ZŻG/ZP.
antagonista witaminy K, antykoagulacja, dysfagia, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P2Y12, INR, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, marskość wątroby, migotanie przedsionków, powikłanie krwotoczne, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka nawrotowej ŻChZZ, profilaktyka udaru, rywaroksaban, terapia przeciwzakrzepowa, udar i zatorowość obwodowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatorowość obwodowa, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Adamed 0,5 mg
Fingolimod Adamed w dawce 0,5 mg w kapsułkach twardych jest przeciwwskazany u pacjentów ze znaczącymi zaburzeniami immunologicznymi, w tym zespołem niedoboru odporności oraz u osób z podwyższonym ryzykiem zakażeń oportunistycznych, zwłaszcza tych przyjmujących leki immunosupresyjne lub po wcześniejszym leczeniu immunosupresyjnym. Nie należy go stosować w przypadku ciężkich aktywnych zakażeń, w tym przewlekłych infekcji takich jak zapalenie wątroby czy gruźlica, ze względu na ryzyko nasilenia infekcji. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z aktywnymi złośliwymi chorobami nowotworowymi oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg klasyfikacji Child-Pugh), co wynika z metabolizmu leku i potencjalnego ryzyka toksyczności.
badanie elektrokardiograficzne, blok przedsionkowo-komorowy, ciężkie aktywne zakażenie, fingolimod, gruźlica, immunosupresja, kapsułka twarda, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja NYHA, lek antyarytmiczny, lek immunosupresyjny, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, odstęp QTc, przejściowy atak niedokrwienny, przewlekłe zakażenie, rozrusznik serca, stwardnienie rozsiane, udar mózgu, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakażenie oportunistyczne, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xiltess 2,5 mg
Rywaroksaban w dawce 2,5 mg podawany dwa razy na dobę (Xiltess) jest stosowany w terapii schorzeń sercowo-naczyniowych, w tym u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW), chorobą wieńcową (CAD) oraz chorobą tętnic obwodowych (PAD). W leczeniu OZW rywaroksaban 2,5 mg dwa razy na dobę powinien być stosowany w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, z możliwością dodania klopidogrelu (75 mg/dobę) lub tyklopidyny (standardowa dawka). Leczenie należy rozpocząć po stabilizacji zdarzenia, nie wcześniej niż 24 godziny po przyjęciu do szpitala i po odstawieniu pozajelitowego leczenia przeciwzakrzepowego. Standardowy czas terapii wynosi do 12 miesięcy, z możliwością wydłużenia do 24 miesięcy po indywidualnej ocenie ryzyka. U pacjentów z CAD lub PAD rywaroksaban stosuje się łącznie z ASA, a u pacjentów po rewaskularyzacji kończyny dolnej leczenie należy rozpocząć dopiero po osiągnięciu hemostazy. W przypadku konieczności podwójnej terapii przeciwpłytkowej decyzję o kontynuacji rywaroksabanu podejmuje się indywidualnie, uwzględniając rodzaj zdarzenia i schemat leczenia.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, INR, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rewaskularyzacja kończyny dolnej, rywaroksaban, terapia przeciwpłytkowa, tyklopidyna, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mibrex 15 mg/20 mg
Lek Mibrex zawiera rywaroksaban w dawkach 15 mg i 20 mg, stosowany jest w leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP) według dwufazowego schematu: początkowo 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), następnie 20 mg raz na dobę. Czas terapii ustala się indywidualnie, z krótkotrwałym leczeniem (minimum 3 miesiące) u pacjentów z przejściowymi czynnikami ryzyka oraz dłuższym u pacjentów z idiopatyczną lub nawrotową ZŻG/ZP. W profilaktyce nawrotowej po co najmniej 6 miesiącach leczenia zalecana dawka to 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie należy dostosować u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 15-49 ml/min), rozważając zmniejszenie dawki do 15 mg raz na dobę po fazie początkowej, natomiast u pacjentów z klirensem <15 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane. Mibrex jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobą wątroby z koagulopatią, w tym marskością wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh.
antagonisty witaminy K, choroba wątroby, choroby współistniejące, idiopatyczna zakrzepica żył głębokich, INR, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, krwawienie, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, profilaktyka nawrotowa, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy - Leksykon substancji czynnych
Rywaroksaban – Przeciwwskazania stosowania
Rywaroksaban, jako bezpośredni inhibitor czynnika Xa, jest stosowany w terapii i profilaktyce zakrzepicy, dostępny w dawkach 2,5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg w formie tabletek powlekanych lub kapsułek twardych. Kluczowe przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub pomocnicze (np. laktoza jednowodna w ilości od 16 mg do 184,7 mg na tabletkę), czynne krwawienia o znaczeniu klinicznym oraz stany zwiększonego ryzyka krwawień, takie jak czynne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe z wysokim ryzykiem krwawienia, urazy i zabiegi neurochirurgiczne, krwotoki wewnątrzczaszkowe, żylaki przełyku, wady naczyniowe oraz tętniaki. Rywaroksaban jest również przeciwwskazany w jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (heparyny UFH, drobnocząsteczkowymi, fondaparynuksem, warfaryną, dabigatranem, apiksabanem), z wyjątkiem zmiany terapii lub podtrzymania drożności cewników naczyniowych heparyną UFH w niskich dawkach.
apiksaban, choroba tętnic obwodowych, choroba wątroby, choroba wieńcowa, choroba zakrzepowo-zatorowa, czynne krwawienie, czynnik krzepnięcia, dalteparyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna, eteksylan dabigatranu, fondaparynuks, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor czynnika Xa, kapsułka twarda, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, naczynie wewnątrzrdzeniowe, nadwrażliwość na substancję czynną, nowotwór złośliwy, ostry zespół wieńcowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, profilaktyka zakrzepicy, przemijający napad niedokrwienny, tabletka powlekana, terapia przeciwpłytkowa, tętniak naczyniowy, udar krwotoczny, udar zatokowy, uraz mózgu, warfaryna, zabieg chirurgiczny mózgu, żylaki przełyku, żylno-tętnicza wada rozwojowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Quator 5 mg
Lek Quator (tadalafil) jest stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji, łagodnego rozrostu gruczołu krokowego oraz tętniczego nadciśnienia płucnego, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań i stanu pacjenta. W terapii zaburzeń erekcji zaleca się dawkę 10 mg doraźnie, możliwą do zwiększenia do 20 mg, przyjmowaną co najmniej 30 minut przed aktywnością seksualną, maksymalnie raz na dobę. Dla pacjentów wymagających częstszego stosowania (≥2 razy w tygodniu) rekomenduje się 5 mg raz dziennie, z możliwością zmniejszenia do 2,5 mg. W leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego oraz w przypadku jednoczesnego występowania obu schorzeń stosuje się 5 mg raz na dobę. W tętniczym nadciśnieniu płucnym dawka wynosi 40 mg (2 tabletki po 20 mg) raz dziennie, pod nadzorem specjalisty. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczne dostosowanie dawki.
aktywność seksualna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, dawka tadalafilu, dawkowanie tadalafilu, klasyfikacja Child-Pugh, łagodny rozrost gruczołu krokowego, marskość wątroby, podanie doustne, schemat dawkowania, tadalafil, tętnicze nadciśnienie płucne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivaroxaban Polpharma 2,5 mg
Rivaroxaban Polpharma 2,5 mg wykazuje przewidywalny profil farmakokinetyczny z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność wynosi 80-100% niezależnie od przyjmowania pokarmu, a farmakokinetyka jest niemal liniowa do dawki 15 mg/dobę. Lek wiąże się z białkami osocza w 92-95%, głównie z albuminą, a objętość dystrybucji (Vss) wynosi około 50 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz szlaki niezależne od CYP, z eliminacją zarówno nerkową (w tym 1/3 dawki w postaci niezmienionej), jak i przez przewód pokarmowy. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u osób młodych i 11-13 godzin u osób starszych. U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (Child-Pugh A i B) oraz nerek (klirens kreatyniny 15-80 ml/min) obserwuje się wzrost ekspozycji (AUC) do 2,3-krotnie, co koreluje z nasileniem działania farmakodynamicznego (zahamowanie czynnika Xa i wydłużenie PT). Nie zaleca się stosowania u pacjentów z klirensem kreatyniny <15 ml/min oraz z ciężką niewydolnością wątroby (Child-Pugh C).
albumina, białko BCRP, biodostępność, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, model Emax, objętość dystrybucji, ostry zespół wieńcowy, P-glikoproteina, rywaroksaban, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rixacam 10 mg
Rixacam, zawierający rywaroksaban, stosowany jest w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po planowej aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego oraz w leczeniu i profilaktyce nawrotów zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). W profilaktyce po zabiegach ortopedycznych zalecana dawka to 10 mg raz na dobę, podawana w ciągu 6-10 godzin po operacji, przez 5 tygodni po zabiegach biodrowych i 2 tygodnie po kolanowych. W leczeniu ZŻG i ZP stosuje się dwufazowy schemat: początkowo 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, następnie 20 mg raz na dobę. Długość terapii dostosowuje się indywidualnie, z minimalnym czasem leczenia 3 miesięcy, a po co najmniej 6 miesiącach leczenia zaleca się dawkę podtrzymującą 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. W przypadku pominięcia dawki, zalecenia różnią się w zależności od schematu dawkowania, z naciskiem na szybkie uzupełnienie dawki w fazie początkowej i unikanie podwójnej dawki w schematach raz na dobę.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, choroba wątroby, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, INR, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, marskość wątroby, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rivaroxaban Reddy 2,5 mg
Rywaroksaban w dawce 2,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z czynnych krwawieniem o znaczeniu klinicznym oraz u osób z czynnikami ryzyka poważnych powikłań krwotocznych, takimi jak aktywne lub niedawno zagojone owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy mózgu lub kręgosłupa, zabiegi neurochirurgiczne lub okulistyczne, krwotok wewnątrzczaszkowy, żylaki przełyku, wady naczyniowe, tętniaki oraz poważne malformacje naczyniowe. Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie rywaroksabanu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna niefrakcjonowana, heparyny drobnocząsteczkowe, doustne antykoagulanty), z wyjątkiem krótkotrwałej zmiany terapii lub podtrzymania drożności cewników naczyniowych. Ponadto, u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) oraz chorobą wieńcową (CAD) lub tętnic obwodowych (PAD), rywaroksaban w skojarzeniu z terapią przeciwpłytkową jest przeciwwskazany u osób po udarze krwotocznym, zatokowym lub udarze w ciągu ostatniego miesiąca.
apiksaban, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, czynnik krzepnięcia, dabigatran, dalteparyna, enoksaparyna, fondaparynuks, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia wątrobowa, krwawienie czynne, krwawienie śródmózgowe, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, malformacja naczyniowa, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy, ostry zespół wieńcowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, przemijający napad niedokrwienny, rywaroksaban, terapia przeciwzakrzepowa, tętniak naczyniowy, udar krwotoczny, udar mózgu, udar zatokowy, uraz mózgu, warfaryna, wrzód żołądka, zabieg chirurgiczny, żylaki przełyku, żylno-tętnicza wada rozwojowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rivaroxaban OLIMP 15 mg
Rywaroksaban (Rivaroxaban OLIMP 15 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 17,175 mg laktozy jednowodnej na tabletkę. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynne krwawienie klinicznie istotne oraz stany zwiększające ryzyko poważnych krwawień, takie jak czynne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne i okulistyczne, krwotok wewnątrzczaszkowy, żylaki przełyku oraz wady naczyniowe (żylno-tętnicze, tętniaki). Rywaroksaban nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna niefrakcjonowana, drobnocząsteczkowa, fondaparynuks, warfaryna, dabigatran, apiksaban), z wyjątkiem planowanej zmiany terapii lub stosowania heparyny niefrakcjonowanej w dawkach do utrzymania drożności cewnika.
antykoagulant, apiksaban, czynne krwawienie, doustny lek przeciwzakrzepowy, eteksylan dabigatranu, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok wewnątrzczaszkowy, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna heparyny, rywaroksaban, tętniak naczyniowy, uraz kręgosłupa, uraz mózgu, wada naczyniowa, warfaryna, zabieg chirurgiczny mózgu, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, żylaki przełyku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulxetenon 90 mg
Duloksetyna, dostępna w dawkach 90 mg i 120 mg w postaci kapsułek dojelitowych, charakteryzuje się znaczną zmiennością farmakokinetyczną (50-60%) wynikającą m.in. z różnic w płci, wieku, nawyku palenia oraz aktywności enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu 6 godzin (10 godzin przy spożyciu pokarmu), a jej biodostępność wynosi średnio 50% (zakres 32-80%). Duloksetyna wiąże się w około 96% z białkami osocza, głównie albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jej metabolizm odbywa się intensywnie przez enzymy CYP1A2 i polimorficzny CYP2D6, prowadząc do powstania nieaktywnych farmakologicznie metabolitów wydalanych z moczem. Okres półtrwania leku wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 godzin), a pozorny klirens osoczowy po podaniu doustnym wykazuje dużą zmienność (33-261 l/h, średnio 101 l/h). U kobiet klirens jest około 50% niższy niż u mężczyzn, jednak różnice te nie uzasadniają rutynowej modyfikacji dawki.
albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, dializoterapia, duże zaburzenie depresyjne, enzymy utleniające, glukuronid sprzężony, izoenzymy cytochromu P450, kapsułki dojelitowe, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania leku, pozorny klirens osoczowy, procesy sprzęgania, siarczan sprzężony, stężenie leku w osoczu, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Posaconazole Mylan 40 mg/ml
Pozakonazol wykazuje farmakokinetykę o charakterze liniowym do dawki 800 mg/dobę, z medianą czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) około 3 godzin po podaniu z posiłkiem bogatotłuszczowym. Biodostępność leku jest silnie zależna od spożycia tłuszczu – podanie 400 mg pozakonazolu z posiłkiem zawierającym około 50 g tłuszczu zwiększa Cmax o 330% i AUC o 360% w porównaniu do podania na czczo. Pozakonazol charakteryzuje się dużą pozorną objętością dystrybucji (1774 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (>98%). Metabolizm jest minimalny, z dominującym wydalaniem niezmienionego leku z kałem (77% dawki), a okres półtrwania wynosi średnio 35 godzin (zakres 20–66 h). Wydalanie nerkowe jest marginalne (14% dawki, <0,2% w formie niezmienionej), co eliminuje konieczność modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, w tym poddawanych hemodializie.
albumina, cytochrom P450, farmakokinetyka pozakonazolu, glukuronidacja, hemodializa, inwazyjne zakażenie grzybicze, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu, neutropenia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, posiłek bogatotłuszczowy, przełomowe zakażenie grzybicze, stan stacjonarny, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna - Leksykon substancji czynnych
Akamprozat – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Akamprozat, substancja czynna Campralu (333 mg tabletki powlekane dojelitowe), jest stosowany w długoterminowej terapii uzależnienia od alkoholu, wspomagając utrzymanie abstynencji po detoksykacji. Nie jest wskazany do leczenia ostrych objawów zespołu odstawienia alkoholowego. Stosowanie u pacjentów poniżej 18 roku życia oraz powyżej 65 lat nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność wątroby, zwłaszcza stopień C wg klasyfikacji Child-Pugh. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co jest istotne dla pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością serca. Akamprozat nie wykazuje potencjału uzależniającego, co stanowi ważną zaletę w terapii uzależnień.
akamprozat, choroba wątroby, działania niepożądane, funkcja wątroby, klasyfikacja Child-Pugh, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objawy abstynencyjne, opieka psychiatryczna, potencjał uzależniający, skłonności samobójcze, tabletki powlekane dojelitowe, terapia behawioralna, uzależnienie od alkoholu, zaburzenia depresyjne, zaburzenia psychiczne, zespół odstawienia alkoholowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Abirateron Aristo 500 mg
Abirateron Aristo, zawierający 500 mg abirateronu octanu w tabletkach powlekanych, jest wskazany w leczeniu przerzutowego hormonowrażliwego raka gruczołu krokowego (mHSPC) oraz przerzutowego opornego na kastrację raka gruczołu krokowego (mCRPC). Zalecana dawka wynosi 1000 mg (2 tabletki po 500 mg) raz na dobę, podawana na czczo (co najmniej 2 godziny po posiłku i 1 godzinę przed kolejnym). W terapii mHSPC stosuje się jednocześnie 5 mg prednizonu lub prednizolonu, natomiast w mCRPC 10 mg prednizonu lub prednizolonu dziennie. U pacjentów niekastrowanych chirurgicznie konieczne jest kontynuowanie farmakologicznej kastracji analogami LHRH. W przypadku pominięcia dawki nie należy stosować dawki podwójnej, a leczenie należy wznowić dawką standardową następnego dnia.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy, analog gonadoliberyny, gonadoliberyna, górna granica normy, hepatotoksyczność, hipokaliemia, kastracja farmakologiczna, klasyfikacja Child-Pugh, mineralokortykosteroidy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca zastoinowa, octan abirateronu, prednizolon, prednizon, rak hormonowrażliwy gruczołu krokowego, rak oporny na kastrację, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Silungo 20 mg
Terapia lekiem Silungo, stosowanym w leczeniu nadciśnienia płucnego, powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem specjalisty. Dawkowanie u dorosłych wynosi standardowo 20 mg trzy razy na dobę, a u dzieci dawkowanie jest zależne od masy ciała: 10 mg trzy razy na dobę dla masy ≤ 20 kg oraz 20 mg trzy razy na dobę dla masy > 20 kg. W przypadku pominięcia dawki nie należy stosować dawki podwójnej. Konieczne jest dostosowanie dawkowania przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4: umiarkowane inhibitory (erytromycyna, sakwinawir) wymagają zmniejszenia dawki do 20 mg dwa razy na dobę, silne inhibitory (klarytromycyna, telitromycyna, nefazodon) do 20 mg raz na dobę, a najsilniejsze inhibitory są przeciwwskazane. U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby (Child-Pugh A i B) dawka początkowa nie wymaga modyfikacji, jednak w przypadku złej tolerancji można rozważyć zmniejszenie dawki do 20 mg dwa razy na dobę po ocenie stosunku korzyści do ryzyka. Silungo jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (Child-Pugh C) oraz u dzieci poniżej 1 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ciężka niewydolność, dysfagia, efekt rebound, erytromycyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, klarytromycyna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, nadciśnienie płucne, nefazodon, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, podeszły wiek, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodka, sakwinawir, syldenafil, telitromycyna, test 6-minutowego marszu, tętnicze nadciśnienie płucne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone STADA 250 mg
Octan abirateronu jest szybko przekształcany in vivo do aktywnego metabolitu abirateronu, który działa jako inhibitor biosyntezy androgenów. Po doustnym podaniu na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2 godzinach. Podanie z pokarmem, zwłaszcza bogatym w tłuszcze, znacząco zwiększa biodostępność leku, powodując nawet 10-krotny wzrost AUC i 17-krotny wzrost Cmax, co prowadzi do dużej zmienności ekspozycji. Zaleca się przyjmowanie leku na pusty żołądek, z co najmniej 2-godzinnym odstępem od ostatniego posiłku i powstrzymaniem się od jedzenia przez minimum 1 godzinę po podaniu. Abirateron wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (88% dawki), z okresem półtrwania około 15 godzin u osób zdrowych.
biodostępność abirateronu, dysfunkcja wątroby, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, inhibitor biosyntezy androgenów, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania abirateronu, pole pod krzywą stężenia, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, sulfuryzacja, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowany izotopowo abirateron - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kardatuxan 20 mg
Kardatuxan (rywaroksaban) jest stosowany w różnych wskazaniach przeciwzakrzepowych z dawkowaniem dostosowanym do stanu klinicznego pacjenta. W profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u pacjentów z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową zalecana dawka wynosi 20 mg raz na dobę. W leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG, ZP) stosuje się schemat dwufazowy: faza początkowa 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), a następnie faza kontynuacji 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia dawka profilaktyczna może zostać zmniejszona do 10 mg raz na dobę, z możliwością powrotu do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka krwawienia, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 15-49 mL/min) oraz u osób z chorobą wątroby klasy Child-Pugh B i C, u których stosowanie jest przeciwwskazane.
antagonista witaminy K, biodostępność rywaroksabanu, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, migotanie przedsionków, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Daptomycin Reddy 500 mg
Daptomycin Reddy jest dostępny w dawkach 350 mg i 500 mg jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji, zawierający 50 mg daptomycyny w 1 ml po rekonstytucji w 0,9% roztworze chlorku sodu. U dorosłych dawkowanie zależy od rodzaju zakażenia i obecności bakteriemii wywołanej przez Staphylococcus aureus: 4 mg/kg mc. raz na dobę przez 7-14 dni w powikłanych zakażeniach skóry i tkanek miękkich bez bakteriemii, 6 mg/kg mc. raz na dobę w przypadku bakteriemii lub infekcyjnego zapalenia wsierdzia (RIE). U pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min dawkowanie jest modyfikowane do podawania co 48 godzin. Lek podaje się dożylnie, zwykle w infuzji trwającej minimum 30 minut, choć u dorosłych dopuszczalne jest także 2-minutowe wstrzyknięcie dożylne, bez istotnych różnic farmakokinetycznych i bezpieczeństwa. Konieczne jest monitorowanie stężenia kinazy kreatynowej (CPK) na początku i co najmniej raz w tygodniu podczas terapii.
bakteriemia, bakteriemia Staphylococcus aureus, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, daptomycyna, fosfokinaza kreatynowa, hemodializa, infekcyjne zapalenie wsierdzia, infuzja dożylna, kinaza kreatynowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, rekonstytucja, roztwór chlorku sodu, układ nerwowy, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Belaristo
Przed rozpoczęciem terapii solifenacyną (Belaristo) konieczne jest wykluczenie innych przyczyn częstomoczu, takich jak niewydolność serca czy choroby nerek, oraz wyleczenie ewentualnego zakażenia układu moczowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z istotnym zwężeniem drogi odpływu moczu, zaburzeniami drożności przewodu pokarmowego, ryzykiem zwolnionej perystaltyki, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min) i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (7-9 pkt w skali Child-Pugh), a także u osób leczonych silnymi inhibitorami CYP3A4. U tych grup pacjentów dawka solifenacyny nie powinna przekraczać 5 mg ze względu na ryzyko działań niepożądanych i zaburzeń metabolizmu leku. Ponadto, u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT i hipokaliemią zaleca się monitorowanie EKG, ze względu na ryzyko torsade de pointes.
adrenalina, anafilaksja, bisfosfoniat, brak laktazy, choroba nerek, działanie antycholinergiczne, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, leczenie przeciwbakteryjne, monitorowanie EKG, nadreaktywność neurogenna, nadreaktywność wypieracza, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, niedrożność czynnościowa jelit, niedrożność dróg oddechowych, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, płynoterapia, przepuklina rozworu przełykowego, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, solifenacyna, tlenoterapia, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie drożności przewodu pokarmowego, zakażenie układu moczowego, zapalenie przełyku, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu moczu, zwolniona perystaltyka przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mantreda 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna preparatu Mantreda (10 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg) oraz szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin po podaniu. Farmakokinetyka leku jest niemal liniowa do dawki 15 mg/dobę, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%), która wzrasta do 70% w dniu zabiegu chirurgicznego i następnego dnia. Rywaroksaban wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), głównie albuminami, a jego objętość dystrybucji w stanie równowagi wynosi około 50 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez enzymy CYP3A4, CYP2J2 oraz procesy niezależne od CYP, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (w tym aktywne wydzielanie), jak i z kałem. Końcowy okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych osób i 11-13 godzin u osób starszych. Średnie stężenia rywaroksabanu po dawce 10 mg wynoszą 101 μg/l (2-4 h) oraz 14 μg/l (24 h), co koreluje z hamowaniem czynnika Xa i wydłużeniem czasu protrombinowego (PT).
aPTT, białko BCRP, biodostępność, CYP2J2, CYP3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, farmakokinetyka liniowa, HepTest, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, model Emax, model odcięcia liniowego, objętość dystrybucji, odczynnik Neoplastin, okres półtrwania, P-glikoproteina, profilaktyka pierwotna ŻChZZ, rywaroksaban, wiązanie z białkami osocza, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Farmak 2,5 mg
Produkt leczniczy Rivaroxaban Farmak w dawce 2,5 mg, podawany doustnie dwa razy na dobę, jest wskazany głównie w leczeniu pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) oraz chorobą wieńcową (CAD) i chorobą tętnic obwodowych (PAD). W terapii OZW rywaroksaban stosuje się w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, z możliwością dodania klopidogrelu lub tyklopidyny, a leczenie zwykle trwa do 12 miesięcy, z możliwością wydłużenia na podstawie indywidualnej oceny bilansu korzyści i ryzyka. U pacjentów z CAD/PAD rywaroksaban 2,5 mg dwa razy na dobę podaje się wraz z ASA 75-100 mg/dobę, a w przypadku rewaskularyzacji kończyny dolnej leczenie rozpoczyna się po osiągnięciu hemostazy. Zaleca się regularną ocenę ryzyka zakrzepowego i krwawień, szczególnie przy stosowaniu podwójnej terapii przeciwpłytkowej. W przypadku pominięcia dawki nie należy stosować dawki podwójnej, a leczenie należy rozpocząć najwcześniej 24 godziny po stabilizacji zdarzenia OZW.
antagonista witaminy K, antykoagulacja, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rewaskularyzacja, rewaskularyzacja kończyny dolnej, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, tyklopidyna, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie niedokrwienne, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivaroxaban Polpharma 10 mg
Rywaroksaban charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin, z biodostępnością 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg. Wchłanianie jest niezależne od spożycia pokarmu, co umożliwia elastyczne dawkowanie. Farmakokinetyka jest niemal liniowa do dawki 15 mg/dobę, przy wyższych dawkach obserwuje się ograniczone wchłanianie. Rywaroksaban wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (92-95%) i umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l). Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm (ok. 2/3 dawki) i wydalanie nerkowe (50% metabolitów i 1/3 postaci niezmienionej). Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych i 11-13 godzin u osób starszych. Wchłanianie jest zależne od miejsca uwalniania w przewodzie pokarmowym – uwalnianie poza żołądkiem znacząco obniża ekspozycję na lek (np. 29% spadek AUC i 56% Cmax przy uwalnianiu w proksymalnym jelicie cienkim).
aktywne wydzielanie nerkowe, AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność doustna, Cmax, CYP3A4, czas protrombinowy, izoenzymy cytochromu P450, jelito cienkie, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, model Emax, model odcięcia liniowego, objętość dystrybucji w stanie równowagi, P-glikoproteina, PT, rywaroksaban, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie rywaroksabanu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynnika Xa, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, ŻChZZ, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa