klasyfikacja Child-Pugh
Klasyfikacja Child-Pugh to skala stosowana do oceny stopnia zaawansowania marskości wątroby i prognozowania przeżycia pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby. Uwzględnia ona pięć parametrów klinicznych i laboratoryjnych: stężenie bilirubiny, albuminy, czas protrombinowy (lub INR), obecność wodobrzusza oraz encefalopatii wątrobowej.
System punktacji dzieli pacjentów na trzy grupy: A (5-6 punktów), B (7-9 punktów) i C (10-15 punktów). Klasa A oznacza wyrównaną marskość z dobrym rokowaniem, klasa B wskazuje na umiarkowane upośledzenie czynności wątroby, a klasa C świadczy o zaawansowanej chorobie z wysoką śmiertelnością.
Klasyfikacja Child-Pugh jest szeroko wykorzystywana w praktyce klinicznej do kwalifikacji pacjentów do zabiegów inwazyjnych, oceny ryzyka operacyjnego, dostosowania dawek leków metabolizowanych przez wątrobę oraz ustalania pilności przeszczepu wątroby. Pomimo wprowadzenia nowszych modeli (np. MELD), skala Child-Pugh pozostaje istotnym narzędziem w hepatologii ze względu na prostotę stosowania i dobrą wartość prognostyczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Polpharma 15 mg/20 mg
Rivaroxaban Polpharma, dostępny w tabletkach powlekanych 15 mg i 20 mg, jest stosowany w leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP), a także w profilaktyce nawrotów tych schorzeń. Początkowa faza leczenia obejmuje podawanie 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), następnie dawka jest zmieniana na 20 mg raz na dobę. Profilaktyka nawrotów po co najmniej 6 miesiącach terapii może być prowadzona dawką 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie, uwzględniając funkcję nerek (klirens kreatyniny), gdzie w umiarkowanym i ciężkim upośledzeniu (30-49 ml/min i 15-29 ml/min) rozważa się zmniejszenie dawki do 15 mg raz na dobę w fazie kontynuacji, a stosowanie u pacjentów z klirensem <15 ml/min jest przeciwwskazane. Przeciwwskazania obejmują m.in. marskość wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh oraz klinicznie istotne ryzyko krwawienia.
antagonista witaminy K, antykoagulacja, biodostępność substancji czynnej, choroba zakrzepowo-zatorowa, dysfagia, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna zakrzepica żył głębokich, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, marskość wątroby, ostra zakrzepica żył głębokich, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, tabletka powlekana, wskaźnik INR, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Xanirva 2,5 mg
Rywaroksaban w dawce 2,5 mg (Xanirva) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (28,5 mg) i barwnik żółcień pomarańczową S (E 110), które mogą wywoływać reakcje alergiczne. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest aktywne krwawienie klinicznie istotne oraz stany zwiększające ryzyko krwawień, takie jak czynne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, świeże urazy mózgu lub kręgosłupa, niedawne zabiegi neurochirurgiczne lub okulistyczne, świeży krwotok wewnątrzczaszkowy oraz poważne nieprawidłowości naczyniowe (żylaki przełyku, tętniaki, wady rozwojowe naczyń). Ponadto, stosowanie rywaroksabanu jest przeciwwskazane u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh, ze względu na koagulopatię i zwiększone ryzyko krwawień.
aktywne krwawienie, apiksaban, choroba tętnic obwodowych, choroba tętnic wieńcowych, czynnik krzepnięcia, dalteparyna, enoksaparyna, eteksylan dabigatranu, fondaparynuks, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, marskość wątroby, nadwrażliwość na rywaroksaban, nowotwór złośliwy, ostry zespół wieńcowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, przemijający napad niedokrwienny, reakcja alergiczna, rywaroksaban, substancja pomocnicza, tętniak naczyniowy, udar krwotoczny, udar mózgu, udar zatokowy, warfaryna, Xanirva, żółcień pomarańczowa, żylaki przełyku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mibrex 10 mg
Mibrex, zawierający rywaroksaban w dawce 10 mg, jest stosowany w profilaktyce i leczeniu zakrzepowo-zatorowych chorób żylnych. W profilaktyce ŻChZZ po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego zaleca się podawanie 10 mg raz na dobę, rozpoczynając 6-10 godzin po zabiegu, przy prawidłowej hemostazie, przez 5 tygodni (biodro) lub 2 tygodnie (kolano). W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej stosuje się dwufazowy schemat: faza początkowa 15 mg dwa razy na dobę przez 3 tygodnie, następnie faza kontynuacji 20 mg raz na dobę, z czasem leczenia indywidualizowanym (minimum 3 miesiące). Przedłużona profilaktyka nawrotów po co najmniej 6 miesiącach terapii obejmuje dawki 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. W przypadku pominięcia dawki, schemat dawkowania raz na dobę wymaga szybkiego uzupełnienia dawki bez podwajania, natomiast w schemacie 15 mg dwa razy na dobę można jednorazowo przyjąć dwie tabletki, by utrzymać łączną dawkę dobową 30 mg.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, działanie przeciwzakrzepowe, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, nawrotowa ZŻG, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka nawrotowa, rywaroksaban, VKA, wartość INR, wtórna ZŻG, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, ŻChZZ, zgłębnik żołądkowy, ZP, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, ZŻG - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zarixa 2,5 mg
Rywaroksaban, substancja czynna preparatu ZARIXA (2,5 mg), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg, niezależnie od przyjmowania leku z posiłkiem. Farmakokinetyka jest niemal liniowa do dawki 15 mg/dobę, z umiarkowaną zmiennością (CV 30-40%). Rywaroksaban wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), głównie albuminą, a jego objętość dystrybucji (Vss) wynosi około 50 l. Eliminacja odbywa się poprzez metabolizm (ok. 2/3 dawki) i wydalanie nerkowe (1/3 dawki w postaci niezmienionej), z udziałem enzymów CYP3A4, CYP2J2 oraz transportu przez P-gp i Bcrp. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych osób, wydłużając się do 11-13 godzin u osób starszych. Klirens ogólnoustrojowy to około 10 l/h, co wskazuje na niski klirens leku.
AUC, białko BCRP, biodostępność, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, Cmax, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, P-glikoproteina, przewód pokarmowy, rywaroksaban, Vss, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rombidux 10 mg
Produkt leczniczy Rombidux zawiera rywaroksaban w dawce 10 mg, dostępny w formie tabletek powlekanych, stosowany w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po alloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego oraz w leczeniu i profilaktyce nawrotowej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). W profilaktyce po zabiegach ortopedycznych zalecana dawka to 10 mg raz na dobę, podawana w ciągu 6-10 godzin po operacji, przez 5 tygodni po alloplastyce stawu biodrowego i 2 tygodnie po kolanowego. W leczeniu ZŻG i ZP stosuje się schemat: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), następnie 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia możliwa jest profilaktyka nawrotowa dawką 10 mg lub 20 mg raz na dobę, dostosowana do ryzyka nawrotu i krwawienia. Dawkowanie wymaga indywidualnej oceny, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka nawrotów lub krwawień.
alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, dysfagia, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna zakrzepica żył głębokich, INR, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, nawrotowa zakrzepica żył głębokich, powikłania zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zarixa 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Zarixa, charakteryzuje się przewidywalnym profilem farmakokinetycznym z umiarkowaną zmiennością (CV 30-40%), szybkim wchłanianiem (Cmax w 2-4 h) i wysoką biodostępnością doustną (80-100% dla dawki 10 mg). Wchłanianie jest niemal całkowite, a podanie z pokarmem nie wpływa na AUC ani Cmax dla dawki 10 mg. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg/dobę, przy wyższych dawkach obserwuje się ograniczone wchłanianie. Rywaroksaban wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), ma umiarkowaną objętość dystrybucji (Vss ok. 50 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od CYP. Eliminacja odbywa się w połowie przez nerki i połowie przez kał, a klirens ogólnoustrojowy wynosi około 10 l/h. Okres półtrwania wynosi 5-9 h u młodych osób i 11-13 h u osób starszych. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po dawce 10 mg raz na dobę stężenia maksymalne i minimalne wynoszą odpowiednio 101 (7-273) oraz 14 (4-51) µg/l.
AUC, biodostępność, Cmax, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, dysfagia, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Gaxenim 0,5 mg
Fingolimod (Gaxenim) jest wskazany do leczenia stwardnienia rozsianego i powinien być stosowany pod ścisłym nadzorem lekarzy doświadczonych w terapii tej choroby. U dorosłych zalecana dawka to 0,5 mg doustnie raz na dobę, niezależnie od masy ciała. U dzieci i młodzieży powyżej 10 lat dawkowanie jest uzależnione od masy ciała: ≤ 40 kg – 0,25 mg, > 40 kg – 0,5 mg, z koniecznością zmiany dawki po przekroczeniu masy 40 kg i powtórnym monitorowaniem po pierwszej dawce. Wznowienie leczenia po przerwie wymaga monitorowania, jeśli przerwa przekracza określone limity czasowe (np. ≥ 1 dzień w pierwszych 2 tygodniach, > 7 dni w 3.-4. tygodniu, > 2 tygodnie po 1 miesiącu). U pacjentów ≥ 65 lat zaleca się ostrożność ze względu na brak danych bezpieczeństwa, a u osób z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, choć brak jest badań rejestracyjnych w tej populacji. Fingolimod jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh C), natomiast u łagodnych i umiarkowanych zaburzeń dawka nie wymaga korekty, lecz wymagana jest ostrożność.
25 mg, 5 mg, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie niepożądane, farmakologia kliniczna, fingolimod, Gaxenim, kapsułka 0, kapsułka twarda, klasyfikacja Child-Pugh, łagodne zaburzenie czynności wątroby, monitorowanie pacjenta, pacjent w podeszłym wieku, stwardnienie rozsiane, wznowienie leczenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaxar 20 mg
Rivaxar, zawierający rywaroksaban w dawce 20 mg, jest stosowany w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej (20 mg raz na dobę) oraz w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) według schematu dwufazowego: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 21 dni, następnie 20 mg raz na dobę. Długość terapii dostosowuje się indywidualnie, z minimalnym okresem 3 miesięcy w przypadku czynników ryzyka przejściowych. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia profilaktyka nawrotów ZŻG/ZP może być prowadzona dawką 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawki należy modyfikować: przy klirensie kreatyniny 30-49 mL/min zaleca się zmniejszenie dawki do 15 mg raz na dobę w profilaktyce udaru oraz rozważenie zmniejszenia dawki w leczeniu ZŻG/ZP. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens <15 mL/min) oraz u chorych z marskością wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh.
antagonista witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, krwawienie, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nawrotowa ZŻG, profilaktyka udaru, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, tabletka powlekana, terapia przeciwzakrzepowa, wtórna ZŻG, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Vipharm 25 mg
Lek Sunitinib Vipharm dostępny jest w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg i stosowany jest w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) oraz nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). W GIST i MRCC zalecana dawka wynosi 50 mg/dobę podawana doustnie przez 4 tygodnie, po których następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2), natomiast w pNET dawka wynosi 37,5 mg/dobę podawana ciągle bez przerw. Dawkę można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji, przy czym dawka dobowa nie powinna przekraczać 75 mg ani być mniejsza niż 25 mg w GIST i MRCC, a w pNET maksymalna dawka stosowana w badaniach III fazy wynosiła 50 mg/dobę. W przypadku pominięcia dawki, nie należy jej podwajać, a kontynuować leczenie zgodnie z harmonogramem.
GIST, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, lek przeciwnowotworowy, MRCC, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, pNET, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rixacam 20 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Rixacam, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg, natomiast dla dawki 20 mg przyjmowanej na czczo jest niższa (66%), lecz wzrasta o 39% po posiłku, co uzasadnia zalecenie przyjmowania dawek 15 mg i 20 mg z posiłkiem. Farmakokinetyka rywaroksabanu jest prawie liniowa do dawki 15 mg na czczo i proporcjonalna do dawki przy podaniu po posiłku. U dzieci farmakokinetyka jest podobna, jednak obserwuje się zmniejszenie względnej biodostępności przy zwiększaniu dawek w mg/kg masy ciała. Rywaroksaban wiąże się z białkami osocza w 92-95%, a objętość dystrybucji (Vss) u dorosłych wynosi około 50 litrów, natomiast u dzieci szacowana jest na 113 litrów dla masy ciała 82,8 kg. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2J2, a lek jest wydalany w połowie przez nerki i połowie z kałem, z klirensem około 10 L/h u dorosłych. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych dorosłych i 11-13 godzin u osób starszych, a u dzieci zmniejsza się wraz z wiekiem, od 4,2 h u młodzieży do 1,6 h u niemowląt poniżej 0,5 roku.
biodostępność, biotransformacja, czas kaolinowo-kefalinowy, czas protrombinowy, czynnik Xa, farmakokinetyka rywaroksabanu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, migotanie przedsionków, model Emax, Neoplastin, objętość dystrybucji, pole pod krzywą, przeciwwskazanie, przesączanie kłębuszkowe, rywaroksaban, umiarkowane zaburzenie wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zmienność farmakokinetyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xerdoxo 20 mg
Produkt leczniczy Xerdoxo (rywaroksaban) stosowany jest w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u dorosłych z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową w dawce 20 mg raz na dobę, z możliwością długotrwałego leczenia przy przewadze korzyści nad ryzykiem krwawienia. W leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG i ZP) oraz profilaktyce nawrotów stosuje się schemat: faza początkowa 15 mg dwa razy na dobę przez 3 tygodnie, następnie 20 mg raz na dobę, a w przedłużonej profilaktyce dawkę 10 mg lub 20 mg raz na dobę w zależności od ryzyka nawrotu. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 15-49 mL/min) zaleca się zmniejszenie dawki do 15 mg raz na dobę w profilaktyce udaru i zatorowości oraz rozważenie zmniejszenia dawki w leczeniu ZŻG/ZP. U dzieci i młodzieży dawkowanie zależy od masy ciała: ≥50 kg – 20 mg raz na dobę, 30-50 kg – 15 mg raz na dobę, <30 kg – preparat w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej, z terapią trwającą minimum 3 miesiące do maksymalnie 12 miesięcy, z koniecznością regularnego monitorowania masy ciała i dostosowania dawki.
antagonista witaminy K, echokardiografia przezprzełykowa, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, krwawienie, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, migotanie przedsionków, niewydolność nerek, profilaktyka zakrzepicy, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, stent wieńcowy, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica idiopatyczna, zatorowość obwodowa, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kardatuxan 10 mg
Rywaroksaban w postaci tabletek powlekanych KARDATUXAN stosowany jest w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po planowej aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego oraz w leczeniu i profilaktyce nawrotowej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). W profilaktyce po zabiegach ortopedycznych zalecana dawka to 10 mg raz na dobę, rozpoczynana 6-10 godzin po operacji, przy prawidłowej hemostazie, przez 5 tygodni po zabiegach stawu biodrowego i 2 tygodnie po zabiegach stawu kolanowego. W leczeniu ostrej ZŻG i ZP stosuje się początkowo 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, następnie 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia dawka profilaktyczna wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie należy dostosować do czynności nerek, z zachowaniem ostrożności przy klirensie kreatyniny 15-29 mL/min i przeciwwskazaniem przy wartości <15 mL/min. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C (Child-Pugh) oraz z koagulopatią i ryzykiem krwawienia.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, INR, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, nawrotowa ZŻG, rywaroksaban, VKA, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xiltess 10 mg
Rywaroksaban (Xiltess) w dawce 10 mg doustnie stosowany jest w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po planowych aloplastykach stawu biodrowego lub kolanowego, z pierwszą dawką podaną 6-10 godzin po zabiegu, pod warunkiem prawidłowej hemostazy. Czas terapii wynosi 5 tygodni po zabiegach stawu biodrowego i 2 tygodnie po zabiegach stawu kolanowego. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schemat: 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, następnie 20 mg raz na dobę w fazie kontynuacji, a w profilaktyce nawrotów po co najmniej 6 miesiącach leczenia dawkę 10 mg lub 20 mg raz na dobę, dostosowując ją indywidualnie do ryzyka krwawienia i nawrotu. U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 15-49 mL/min) zaleca się ostrożność i ewentualne zmniejszenie dawki w fazie kontynuacji do 15 mg raz na dobę, natomiast rywaroksaban jest przeciwwskazany przy klirensie < 15 mL/min oraz u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, antykoagulacja, działanie przeciwzakrzepowe, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, krwawienie, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nawrotowa zakrzepica żył głębokich, rywaroksaban, tabletka powlekana, wskaźnik INR, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib G.L. Pharma 50 mg
Terapia sunitynibem (Sunitinib G.L. Pharma) powinna być prowadzona przez lekarzy doświadczonych w leczeniu przeciwnowotworowym. W leczeniu nowotworu podścieliskowego przewodu pokarmowego (GIST) oraz raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) zalecana dawka wynosi 50 mg doustnie raz na dobę, stosowana w schemacie 4 tygodnie leczenia i 2 tygodnie przerwy (4/2). W przypadku nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) dawka wynosi 37,5 mg doustnie raz na dobę, podawana ciągle bez przerw. Dawkowanie można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji i bezpieczeństwa, z maksymalną dawką 75 mg/dobę dla GIST i MRCC oraz 50 mg/dobę dla pNET. W przypadku stosowania z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna) dawkę można zwiększyć do 87,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET), natomiast przy silnych inhibitorach CYP3A4 (np. ketokonazol) dawkę należy zmniejszyć do minimum 37,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET), z koniecznością monitorowania tolerancji.
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawkowanie leku, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, leczenie skojarzone, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitinib, tolerancja leku, wskazanie terapeutyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rivanoptim 15 mg
Rywaroksaban w dawce 15 mg (lek Rivanoptim) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę jednowodną (86,08 mg/tabletka), aktywnym krwawieniem klinicznie istotnym oraz u osób z wysokim ryzykiem krwawień, w tym z aktywnymi lub niedawnymi owrzodzeniami przewodu pokarmowego, nowotworami złośliwymi o wysokim ryzyku krwawienia, niedawnymi urazami lub zabiegami neurochirurgicznymi, okulistycznymi i krwawieniami wewnątrzczaszkowymi. Przeciwwskazane jest także stosowanie rywaroksabanu u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh, ze względu na koagulopatię i ryzyko krwawień, a także u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Ponadto, lek nie powinien być łączony z innymi antykoagulantami (heparyny, antagoniści witaminy K, bezpośrednie inhibitory trombiny i czynnika Xa), z wyjątkiem określonych sytuacji klinicznych, takich jak zmiana terapii lub podtrzymanie drożności cewników.
antagonista witaminy K, apiksaban, choroba wątroby, czynne krwawienie, czynnik krzepnięcia, dalteparyna, enoksaparyna, eteksylan dabigatranu, fondaparynuks, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor CYP3A4, inhibitor czynnika Xa, inhibitor proteazy HIV, inhibitor trombiny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, klasyfikacja Child-Pugh, klopidogrel, koagulopatia, krwotok wewnątrzczaszkowy, laktoza jednowodna, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpłytkowy, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja cukru, nietolerancja galaktozy, nowotwór złośliwy, owrzodzenie żołądka, pochodna heparyny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, prasugrel, rywaroksaban, terapia przeciwzakrzepowa, tętniak naczyniowy, tikagrelor, trombocytopenia, uraz mózgu, warfaryna, zaburzenie funkcji płytek krwi, zaburzenie hemostazy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żylaki przełyku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Polpharma 10 mg
Rivaroxaban Polpharma 10 mg stosowany jest w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego oraz w leczeniu i profilaktyce nawrotów zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). W profilaktyce po zabiegach ortopedycznych dawka wynosi 10 mg raz na dobę, podawana w ciągu 6-10 godzin po operacji, przez 5 tygodni (staw biodrowy) lub 2 tygodnie (staw kolanowy). W leczeniu ZŻG i ZP stosuje się schemat: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 3 tygodnie, następnie 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia zalecana jest profilaktyka nawrotów dawką 10 mg lub 20 mg raz na dobę u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie wymaga indywidualizacji w zależności od ryzyka krwawienia i czynności nerek (klirens kreatyniny 15-29 ml/min wymaga ostrożności, poniżej 15 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane).
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, marskość wątroby, nawrotowa zakrzepica żył głębokich, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka nawrotu, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban OLIMP 15 mg
Rivaroxaban OLIMP jest stosowany w dawkach dostosowanych do wskazań klinicznych oraz indywidualnych cech pacjenta, takich jak wiek, masa ciała i funkcja nerek. U dorosłych w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej przy migotaniu przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową zalecana dawka to 20 mg raz na dobę. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się początkowo 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), a następnie 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia profilaktyka nawrotów może być prowadzona dawką 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. U dzieci i młodzieży o masie ciała 30-50 kg stosuje się dawkę 15 mg raz na dobę, a powyżej 50 kg – 20 mg raz na dobę, po co najmniej 5 dniach leczenia pozajelitowego. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wymaga modyfikacji: przy klirensie kreatyniny 30-49 mL/min zaleca się zmniejszenie dawki do 15 mg raz na dobę w profilaktyce udaru oraz rozważenie zmniejszenia dawki w leczeniu ZŻG i ZP. Rywaroksaban jest przeciwwskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny <15 mL/min oraz u chorych z marskością wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh.
antagonista witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, PCI z założeniem stentu, rywaroksaban, wskaźnik INR, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atorvastatin Medreg 40 mg
Atorwastatyna, składnik aktywny leku Atorvastatin Medreg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność doustna wynosi około 12%, co jest wynikiem eliminacji w błonie śluzowej przewodu pokarmowego oraz intensywnego metabolizmu wątrobowego pierwszego przejścia. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~381 l) i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (≥98%). Metabolizm atorwastatyny odbywa się głównie przez cytochrom P-450 3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów orto- i parahydroksylowych, które odpowiadają za około 70% całkowitej aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA. Okres półtrwania leku wynosi około 14 godzin, natomiast okres półtrwania działania farmakodynamicznego to 20-30 godzin, co jest związane z obecnością aktywnych metabolitów. Eliminacja następuje głównie z żółcią, bez istotnej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej.
atorwastatyna, beta-oksydacja, białko BCRP, białko MDR1, biodostępność leku, cytochrom P-450 3A4, efekt pierwszego przejścia, farmakogenetyka, gen SLCO1B1, genotyp SLCO1B1, glukuronidacja, hipercholesterolemia rodzinna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens leku, niewydolność nerek, OATP1B1, OATP1B3, okres półtrwania, parametr AUC, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, rabdomioliza, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, reduktaza HMG-CoA, skala Tannera, stężenie Cmax, wydalanie żółciowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mantreda 20 mg
Rywaroksaban, zawarty w preparacie Mantreda (tabletki powlekane 15 mg i 20 mg), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (125,4 mg w tabletce 15 mg i 167,2 mg w tabletce 20 mg). Nie należy go stosować u osób z aktywnym krwawieniem klinicznie istotnym, chorobą wątroby z koagulopatią (zwłaszcza marskością wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh), a także u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Przeciwwskazania obejmują także stany zwiększające ryzyko krwawienia, takie jak czynne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy mózgu lub kręgosłupa, zabiegi neurochirurgiczne, krwotok wewnątrzczaszkowy, niedawne operacje okulistyczne oraz patologie naczyniowe (żylaki przełyku, tętniaki, wady naczyniowe). Równoczesne stosowanie rywaroksabanu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (heparyny, doustne antykoagulanty) jest przeciwwskazane, z wyjątkiem przejściowej zmiany terapii lub podtrzymania drożności cewnika.
choroba Leśniowskiego-Crohna, czynne krwawienie, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor czynnika Xa, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna heparyny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, proteza zastawki serca, rywaroksaban, tabletki powlekane, tętniak naczyniowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności płytek krwi, żylaki przełyku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaxar 2,5 mg
Rivaxar (rywaroksaban) w dawce 2,5 mg dwa razy na dobę jest stosowany w terapii pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) oraz chorobą wieńcową (CAD) i tętnic obwodowych (PAD). W przypadku OZW, leczenie skojarzone obejmuje jednoczesne podawanie kwasu acetylosalicylowego (ASA) w dawce 75–100 mg/dobę, z możliwością dodania klopidogrelu (75 mg/dobę) lub tyklopidyny, rozpoczynając terapię najwcześniej 24 godziny po stabilizacji zdarzenia i przerwaniu pozajelitowego leczenia przeciwzakrzepowego. Standardowy czas leczenia wynosi do 12 miesięcy, z możliwością przedłużenia do 24 miesięcy po indywidualnej ocenie ryzyka. U pacjentów z CAD/PAD rywaroksaban stosuje się w połączeniu z ASA 75–100 mg/dobę, a czas terapii ustala się indywidualnie, uwzględniając ryzyko zakrzepowo-krwotoczne. W przypadku pominięcia dawki nie należy stosować dawki podwójnej, a leczenie należy kontynuować zgodnie z harmonogramem.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, schyłkowa niewydolność nerek, tyklopidyna, zabieg rewaskularyzacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie niedokrwienne, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Solifenacin Medreg 10 mg
Solifenacin Medreg jest dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 5 mg lub 10 mg solifenacyny bursztynianu. Zalecana dawka początkowa u dorosłych, w tym osób w podeszłym wieku, wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg w przypadku niewystarczającej odpowiedzi klinicznej i dobrej tolerancji. U dzieci i młodzieży stosowanie leku nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby wymaga dostosowania: u pacjentów z klirensem kreatyniny ≤ 30 ml/min oraz u osób z umiarkowanymi zaburzeniami wątroby (7-9 punktów w skali Child-Pugh) maksymalna dawka nie powinna przekraczać 5 mg raz na dobę. W przypadku jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol, rytonawir, nelfawir czy itrakonazol, również nie należy przekraczać dawki 5 mg na dobę.
inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, itrakonazol, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, lek przeciwgrzybiczny, nelfawir, rytonawir, Solifenacin Medreg, solifenacyna, solifenacyna bursztynian, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atorvastatin Aurovitas 40 mg
Atorwastatyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Całkowita biodostępność leku wynosi około 12%, co jest wynikiem intensywnego efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie, mimo wysokiej biodostępności postaci tabletki (95-99%). Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ~381 l) oraz bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (≥98%). Metabolizm atorwastatyny odbywa się głównie przez cytochrom P450 3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów hydroksylowych, które odpowiadają za około 70% całkowitej aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA. Okres półtrwania leku wynosi około 14 godzin, natomiast działanie farmakodynamiczne utrzymuje się 20-30 godzin dzięki obecności aktywnych metabolitów. Wydalanie następuje głównie z żółcią, bez istotnej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, biodostępność, cytochrom P-450 3A4, działanie hipolipemizujące, efekt pierwszego przejścia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klasyfikacja Child-Pugh, maksymalne stężenie w osoczu, miopatia, OATP1B1, P-glikoproteina, parametr farmakokinetyczny, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm SLCO1B1, polipeptyd 1B3, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, skala Tannera, stężenie LDL-C - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban APC 20 mg
Dawkowanie rywaroksabanu jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego, wieku pacjenta oraz stopnia czynności nerek. W profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u dorosłych z prawidłową lub łagodnie upośledzoną funkcją nerek zalecana dawka wynosi 20 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z umiarkowanym (klirens kreatyniny 30-49 mL/min) lub ciężkim (klirens kreatyniny 15-29 mL/min) zaburzeniem czynności nerek dawka jest zmniejszana do 15 mg raz na dobę. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się fazę początkową 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 3 tygodnie, a następnie dawkę podtrzymującą 20 mg raz na dobę. W przypadku przedłużonej profilaktyki po co najmniej 6 miesiącach leczenia dawka może być zmniejszona do 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. U dzieci i młodzieży poniżej 18 lat dawka jest dostosowana do masy ciała, przy czym leczenie rozpoczyna się po minimum 5 dniach pozajelitowej terapii przeciwzakrzepowej, a dawkowanie wynosi 20 mg raz na dobę dla masy ciała ≥ 50 kg, 15 mg raz na dobę dla masy 30-50 kg, a dla masy < 30 kg stosuje się granulat do sporządzania zawiesiny doustnej. Terapia powinna trwać co najmniej 3 miesiące, z możliwością przedłużenia do 12 miesięcy po ocenie stosunku korzyści do ryzyka.
antagonista witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, profilaktyka nawrotowa, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, wada zastawkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Sunitynib – Dawkowanie i sposób podawania
Sunitynib, dostępny w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg i 50 mg, jest stosowany w leczeniu GIST, MRCC oraz pNET. Standardowe dawkowanie dla GIST i MRCC to 50 mg/dobę przez 4 tygodnie z 2-tygodniową przerwą (schemat 4/2), natomiast dla pNET zaleca się 37,5 mg/dobę podawane ciągle. Dawkę można modyfikować co 12,5 mg w zależności od tolerancji, z maksymalnymi dawkami odpowiednio 75 mg/dobę dla GIST/MRCC i 50 mg/dobę dla pNET. W przypadku interakcji z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna) dawkę można zwiększyć do 87,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET), natomiast przy inhibitorach CYP3A4 (np. ketokonazol) dawkę należy zmniejszyć do minimum 37,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET). Sunitynib metabolizowany jest głównie przez CYP3A4, co wymaga ostrożności przy stosowaniu leków wpływających na ten enzym.
cytochrom P450 3A4, działanie niepożądane, GIST, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kapsułka twarda, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rivanoptim 10 mg
Rywaroksaban (Rivanoptim 10 mg) jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 122,27 mg laktozy jednowodnej w tabletce, oraz u osób z aktywnym krwawieniem o znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazania obejmują także stany zwiększonego ryzyka krwawień, takie jak czynne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia (zwłaszcza przewodu pokarmowego, układu moczowego i dróg oddechowych), niedawne urazy mózgu lub kręgosłupa, zabiegi chirurgiczne w obrębie mózgu, kręgosłupa lub oczu, a także krwotok wewnątrzczaszkowy, żylaki przełyku, wady naczyniowe, tętniaki oraz poważne nieprawidłowości naczyń wewnątrzrdzeniowych i śródmózgowych. Jednoczesne stosowanie innych leków przeciwzakrzepowych, takich jak heparyny (niefrakcjonowana, drobnocząsteczkowa, fondaparynuks) oraz doustne antykoagulanty (warfaryna, dabigatran, apiksaban), jest przeciwwskazane, z wyjątkiem przejściowego okresu zmiany terapii lub podtrzymania drożności cewników żylnych/tętniczych za pomocą heparyny niefrakcjonowanej w niskich dawkach.
antykoagulanty, czynne krwawienie, doustny lek przeciwzakrzepowy, fondaparynuks, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor czynnika Xa, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia wątrobowa, krwotok wewnątrzczaszkowy, laktoza jednowodna, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, naczynia wewnątrzrdzeniowe, nadwrażliwość na rywaroksaban, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodne heparyny, rywaroksaban, tętniak naczyniowy, uraz mózgu, wada żylno-tętnicza, żylaki przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Aurovitas 0,5 mg
Fingolimod Aurovitas 0,5 mg, zawierający fingolimod w postaci chlorowodorku, jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami układu immunologicznego, w tym z zespołem niedoboru odporności, ciężkimi aktywnymi lub przewlekłymi zakażeniami (np. zapalenie wątroby, gruźlica) oraz u osób z aktywnymi nowotworami złośliwymi. Nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh) ze względu na ryzyko nasilenia niewydolności wątroby i nieprzewidywalny metabolizm leku. W zakresie układu sercowo-naczyniowego przeciwwskazania obejmują m.in. zawał mięśnia sercowego, niestabilną dusznicę bolesną, udar mózgu, TIA, zaostrzenie niewydolności serca wymagające hospitalizacji w ciągu ostatnich 6 miesięcy, niewydolność serca klasy III/IV wg NYHA, ciężkie zaburzenia rytmu serca wymagające leczenia antyarytmikami klasy Ia lub III, bloki przedsionkowo-komorowe II stopnia typu Mobitz II i III stopnia oraz zespół chorego węzła zatokowego bez rozrusznika serca. Dodatkowo, wyjściowy odstęp QTc ≥ 500 ms w EKG stanowi przeciwwskazanie ze względu na ryzyko groźnych arytmii.
Ze względu na potencjalne działanie teratogenne, fingolimod jest przeciwwskazany w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji; zaleca się stosowanie antykoncepcji podczas terapii oraz przez 2 miesiące po jej zakończeniu. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu, badania EKG oraz oceny funkcji wątroby i układu immunologicznego, a także testu ciążowego u kobiet w wieku rozrodczym. W przypadku wątpliwości dotyczących stanu kardiologicznego wskazana jest konsultacja kardiologiczna. U pacjentów z zaburzeniami rytmu serca nieujętymi w przeciwwskazaniach, ale potencjalnie zwiększającymi ryzyko działań niepożądanych, należy rozważyć korzyści i ryzyko terapii oraz zapewnić ścisłe monitorowanie. W przypadku stwierdzenia przeciwwskazań lekarz powinien rozważyć alternatywne metody leczenia stwardnienia rozsianego.
badanie elektrokardiograficzne, blok przedsionkowo-komorowy, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężkie zakażenie, działanie teratogenne, fingolimod, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja NYHA, leczenie immunosupresyjne, lek antyarytmiczny, lek immunosupresyjny, niestabilna dusznica bolesna, odstęp QTc, przejściowy atak niedokrwienny, przewlekła niewydolność serca, przewlekłe zakażenie, stwardnienie rozsiane, substancja czynna, udar mózgu, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakażenie oportunistyczne, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon substancji czynnych
Lamotrygina – Dawkowanie i sposób podawania
Lamotrygina jest lekiem przeciwpadaczkowym stosowanym w monoterapii oraz leczeniu skojarzonym padaczki i zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Dawkowanie wymaga indywidualizacji w zależności od wieku pacjenta, współistniejącej farmakoterapii (szczególnie obecności walproinianu lub induktorów glukuronidacji) oraz stanu czynnościowego wątroby i nerek. U dorosłych i młodzieży ≥13 lat dawki początkowe wahają się od 12,5 mg/dobę (z walproinianem) do 50 mg/dobę (z induktorami glukuronidacji), z dawką podtrzymującą od 100 do 400 mg/dobę, dostosowywaną co 1-2 tygodnie. U dzieci 2-12 lat dawkowanie jest wyrażone w mg/kg masy ciała, z dawkami początkowymi od 0,15 do 0,6 mg/kg/dobę i dawkami podtrzymującymi do 15 mg/kg/dobę (maksymalnie 400 mg/dobę). Szczególną ostrożność należy zachować przy ponownym rozpoczynaniu terapii po przerwie, aby uniknąć ryzyka ciężkiej wysypki skórnej, stosując stopniowe zwiększanie dawki, zwłaszcza jeśli przerwa przekracza 5 okresów półtrwania leku.
atazanawir, ciężka wysypka skórna, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, etynyloestradiol, farmakokinetyka lamotryginy, fenytoina, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor glukuronidacji, inhibitor glukuronidacji, klasyfikacja Child-Pugh, leczenie skojarzone padaczki, lek przeciwpadaczkowy, lopinawir, monoterapia, napad częściowy, napad nieświadomości, niewydolność nerek, odstawienie leku, prymidon, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie lamotryginy w osoczu, walproinian, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności wątroby, zachowanie samobójcze