Właściwości farmakokinetyczne leku SILDEROS MAX (50 mg)

SILDEROS MAX zawiera 50 mg syldenafilu w postaci cytrynianu syldenafilu w formie niebieskiej, okrągłej, obustronnie wypukłej tabletki powlekanej z możliwością podziału na równe dawki. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tego produktu leczniczego.¹

Wchłanianie

Syldenafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Po podaniu na czczo maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w czasie 30-120 minut (średnio 60 minut). Całkowita biodostępność po podaniu doustnym wynosi średnio 41%, przy czym obserwuje się znaczną zmienność międzyosobniczą w zakresie 25-63%.²

W zakresie zalecanych dawek terapeutycznych (25-100 mg) parametry farmakokinetyczne syldenafilu zmieniają się liniowo – wartości AUC (pole pod krzywą stężenia w czasie) oraz Cmax zwiększają się proporcjonalnie do zastosowanej dawki.³

Istotny wpływ na wchłanianie syldenafilu ma spożywanie posiłków. Przyjmowanie leku podczas posiłku powoduje zmniejszenie szybkości absorpcji, co objawia się wydłużeniem czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (tmax) średnio o 60 minut oraz zmniejszeniem maksymalnego stężenia (Cmax) średnio o 29%.⁴

Dystrybucja

Objętość dystrybucji syldenafilu w stanie stacjonarnym (Vd) wynosi średnio 105 l, co świadczy o dobrym przenikaniu leku do tkanek. Po podaniu pojedynczej dawki 100 mg, maksymalne stężenie syldenafilu w osoczu wynosi około 440 ng/ml, przy współczynniku zmienności (CV) równym 40%.⁵

Zarówno syldenafil, jak i jego główny krążący metabolit N-demetylowy, charakteryzują się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza wynoszącym około 96%. W konsekwencji średnie maksymalne stężenie wolnej, farmakologicznie aktywnej postaci syldenafilu w osoczu wynosi 18 ng/ml (38 nM). Co istotne, stopień wiązania z białkami nie zależy od całkowitych stężeń leku.⁶

Badania wykazały, że po jednorazowym podaniu 100 mg syldenafilu zdrowym ochotnikom, w ejakulacie po 90 minutach znajdowało się mniej niż 0,0002% podanej dawki (średnio 188 ng).⁷

Metabolizm

Syldenafil podlega intensywnym procesom biotransformacji w wątrobie za pośrednictwem układu enzymów mikrosomalnych. Głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm jest cytochrom P450 3A4 (CYP3A4), a w mniejszym stopniu cytochrom P450 2C9 (CYP2C9).⁸

Główny metabolit syldenafilu powstaje w wyniku procesu N-demetylacji. Metabolit ten wykazuje podobną selektywność do fosfodiesteraz jak związek macierzysty. Aktywność metabolitu względem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) określono in vitro na około 50% siły działania leku macierzystego. Stężenie N-demetylo metabolitu w osoczu odpowiada około 40% stężenia syldenafilu.⁹

N-demetylo metabolit syldenafilu podlega dalszym przemianom metabolicznym w organizmie, a jego okres półtrwania wynosi około 4 godziny.¹⁰

Eliminacja

Całkowity klirens syldenafilu wynosi 41 l/godz., co przekłada się na okres półtrwania w fazie eliminacji wynoszący 3-5 godzin.¹¹

Syldenafil po podaniu zarówno doustnym, jak i dożylnym, wydalany jest głównie w postaci metabolitów. Dominującą drogą eliminacji jest wydalanie z kałem (około 80% dawki doustnej), natomiast z moczem wydalane jest około 13% dawki doustnej.¹²

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

U zdrowych ochotników w wieku ≥65 lat obserwuje się zmniejszony klirens syldenafilu w porównaniu do osób młodszych. Skutkuje to zwiększeniem stężeń leku i jego aktywnego N-demetylo metabolitu w osoczu o około 90% w porównaniu do wartości obserwowanych u młodszych osób (18-45 lat).¹³

Ze względu na zmieniający się z wiekiem stopień wiązania syldenafilu z białkami osocza, stężenie wolnej, farmakologicznie aktywnej frakcji leku w osoczu zwiększa się u osób starszych o około 40%.¹⁴

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) farmakokinetyka syldenafilu po zastosowaniu jednorazowej dawki doustnej 50 mg pozostaje niezmieniona.¹⁵

W porównaniu do osób z prawidłową czynnością nerek w tym samym wieku, u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek obserwuje się wzrost wartości AUC i Cmax N-demetylo metabolitu odpowiednio o 126% i 73%. Różnice te, pomimo znacznej wielkości, nie okazały się statystycznie istotne z powodu dużej zmienności międzyosobniczej.¹⁶

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min) obserwuje się istotne zmiany farmakokinetyki syldenafilu. Klirens syldenafilu ulega wyraźnemu zmniejszeniu, co prowadzi do zwiększenia wartości AUC o 100% i Cmax o 88% w porównaniu do osób w tym samym wieku z prawidłową czynnością nerek. Dodatkowo, znacząco zwiększają się wartości AUC (o 79%) i Cmax (o 200%) N-demetylo metabolitu.¹⁷

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną marskością wątroby (klasyfikacja Child-Pugh A i B) obserwuje się zmniejszenie klirensu syldenafilu, co skutkuje zwiększeniem wartości AUC o 84% i Cmax o 47% w porównaniu do osób w tym samym wieku bez zaburzeń czynności wątroby.¹⁸

Nie przeprowadzono badań farmakokinetyki syldenafilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.¹⁹