klasyfikacja Child-Pugh
Klasyfikacja Child-Pugh to skala stosowana do oceny stopnia zaawansowania marskości wątroby i prognozowania przeżycia pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby. Uwzględnia ona pięć parametrów klinicznych i laboratoryjnych: stężenie bilirubiny, albuminy, czas protrombinowy (lub INR), obecność wodobrzusza oraz encefalopatii wątrobowej.
System punktacji dzieli pacjentów na trzy grupy: A (5-6 punktów), B (7-9 punktów) i C (10-15 punktów). Klasa A oznacza wyrównaną marskość z dobrym rokowaniem, klasa B wskazuje na umiarkowane upośledzenie czynności wątroby, a klasa C świadczy o zaawansowanej chorobie z wysoką śmiertelnością.
Klasyfikacja Child-Pugh jest szeroko wykorzystywana w praktyce klinicznej do kwalifikacji pacjentów do zabiegów inwazyjnych, oceny ryzyka operacyjnego, dostosowania dawek leków metabolizowanych przez wątrobę oraz ustalania pilności przeszczepu wątroby. Pomimo wprowadzenia nowszych modeli (np. MELD), skala Child-Pugh pozostaje istotnym narzędziem w hepatologii ze względu na prostotę stosowania i dobrą wartość prognostyczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Roxan 10 mg
Rywaroksaban (Roxan) w dawce 10 mg stosowany jest doustnie w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po planowych aloplastykach stawu biodrowego lub kolanowego, z pierwszą dawką podawaną 6-10 godzin po zabiegu, pod warunkiem prawidłowej hemostazy. Czas leczenia wynosi 5 tygodni po zabiegach stawu biodrowego i 2 tygodnie po zabiegach stawu kolanowego. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schemat: 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), następnie 20 mg raz na dobę. Profilaktyka nawrotowa po minimum 6 miesiącach leczenia podstawowego obejmuje dawkę 10 mg lub 20 mg raz na dobę, z dawką 20 mg zalecaną u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka krwawienia, a u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 15-49 ml/min) zaleca się ostrożność i ewentualne modyfikacje dawkowania, natomiast u pacjentów z klirensem <15 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, antykoagulacja, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, INR, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Naratryptan – Dawkowanie i sposób podawania
Naratryptan, dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawce 2,5 mg (produkt Naramig), jest wskazany do leczenia napadów migreny u dorosłych w wieku 18-65 lat. Zalecana dawka jednorazowa wynosi 2,5 mg, z możliwością podania drugiej dawki po minimum 4 godzinach, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 5 mg. Preparat należy podać możliwie jak najszybciej po wystąpieniu pierwszych objawów migreny, jednak wykazuje skuteczność niezależnie od momentu podania w trakcie napadu. Naratryptan nie jest zalecany do stosowania profilaktycznego ani u młodzieży (12-17 lat), dzieci poniżej 12 lat oraz osób powyżej 65 roku życia ze względu na brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa. W przypadku braku efektu po pierwszej dawce nie należy podawać kolejnej podczas tego samego napadu, ale można stosować lek przy kolejnych epizodach migreny.
efekt placebo, efekt terapeutyczny, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, kwalifikacja pacjenta, migrena, napad migreny, Naramig, naratryptan, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy migreny, przeciwwskazanie, skuteczność terapeutyczna, substancja czynna, tabletka powlekana, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivertaxo 10 mg
Rywaroksaban (Rivertaxo) stosowany jest w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po planowych aloplastykach stawu biodrowego lub kolanowego w dawce 10 mg raz na dobę, rozpoczynając od 6-10 godzin po zabiegu, pod warunkiem uzyskania hemostazy. Czas leczenia wynosi 5 tygodni po zabiegach stawu biodrowego i 2 tygodnie po zabiegach stawu kolanowego. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schemat: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 21 dni (30 mg/dobę), następnie 20 mg raz na dobę. Przedłużona profilaktyka po minimum 6 miesiącach leczenia to 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie należy dostosować do czynności nerek, z zaleceniem ostrożności lub zmniejszenia dawki u pacjentów z klirensem kreatyniny 15-49 mL/min, a stosowanie jest przeciwwskazane przy klirensie <15 mL/min. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 18 lat oraz u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wątrobowo-płucny – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół wątrobowo-płucny (ZWP) jest poważnym powikłaniem naczyniowo-płucnym u pacjentów z chorobą wątroby, charakteryzującym się rozszerzeniem naczyń wewnątrzpłucnych i upośledzonym utlenowaniem tętniczym. Obecność ZWP znacząco pogarsza rokowanie, co potwierdzają dane dotyczące mediany przeżycia: 10,6 miesiąca u pacjentów z ZWP vs. 40,8 miesiąca bez ZWP (P<0,05). ZWP pozostaje niezależnym czynnikiem prognostycznym, nawet po uwzględnieniu klasyfikacji Child-Pugh, gdzie pacjenci w klasie C z ZWP mają medianę przeżycia 2,9 miesiąca w porównaniu do 14,7 miesiąca bez ZWP (P<0,05). Kluczowym prognostykiem jest stopień hipoksemii, szczególnie PaO₂ poniżej 50 mmHg, który wiąże się z istotnie gorszym przeżyciem zarówno przed, jak i po przeszczepieniu wątroby. Współczynnik ryzyka śmiertelności po przeszczepieniu zmniejsza się o 5% na każdy wzrost PaO₂ o 1 mmHg (HR=0,95, p=0,001). Frakcja przecieku makroagregowanej albuminy ≥ 20% również koreluje z wyższą śmiertelnością pooperacyjną.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rombidux 10 mg
Rywaroksaban, aktywny składnik leku Rombidux, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 2-4 godziny. Biodostępność dla dawki 10 mg wynosi 80-100%, niezależnie od przyjmowania z posiłkiem. Farmakokinetyka jest niemal liniowa do dawki 15 mg/dobę, przy wyższych dawkach obserwuje się ograniczone wchłanianie i zmniejszoną biodostępność, szczególnie na czczo. Rywaroksaban wiąże się z białkami osocza w 92-95%, ma umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz niezależne od CYP szlaki. Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 10 l/h, a okres półtrwania eliminacji to 5-9 godzin u młodych i 11-13 godzin u osób starszych. U pacjentów z marskością wątroby stopnia B wg Child-Pugh stwierdzono 2,3-krotne zwiększenie AUC i istotne wydłużenie PT, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku w tej grupie. W przypadku zaburzeń czynności nerek, ekspozycja na rywaroksaban wzrasta proporcjonalnie do stopnia niewydolności (AUC wzrasta 1,4-1,6-krotnie przy klirensie kreatyniny 15-80 ml/min), co wymaga ostrożności przy klirensie 15-29 ml/min i przeciwwskazania przy klirensie <15 ml/min.
aPTT, białko BCRP, biodostępność, Cmax, CYP2J2, CYP3A4, czynnik Xa, eliminacja rywaroksabanu, farmakokinetyka rywaroksabanu, HepTest, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, model Emax, objętość dystrybucji, odczynnik Neoplastin, okres półtrwania, P-glikoproteina, przewód pokarmowy, punkt końcowy, rywaroksaban, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zmienność farmakokinetyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Roxan 15 mg
Rywaroksaban, substancja czynna produktu Roxan (15 mg), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 2-4 godziny. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg, natomiast dla dawki 20 mg jest niższa (66%) przy podaniu na czczo, ale wzrasta o 39% przy podaniu z posiłkiem, co uzasadnia zalecenie przyjmowania dawki 15 mg z posiłkiem. Rywaroksaban wykazuje umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l) i silne wiązanie z białkami osocza (92-95%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od cytochromu P450, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (ok. 50% dawki w postaci niezmienionej i metabolitów), jak i z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych osób, a u osób starszych 11-13 godzin. W badaniach klinicznych stężenia maksymalne po dawce 20 mg wynosiły średnio 215 μg/l, a minimalne 32 μg/l po 24 godzinach.
BCRP, biodostępność doustna, Cmax, CYP2J2, CYP3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, dysfagia, dystalna część jelita cienkiego, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, Neoplastin, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okrężnica wstępująca, P-glikoproteina, proksymalny odcinek jelita cienkiego, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zakrzepica żył głębokich - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rivaroxaban Polpharma 15 mg/20 mg
Rivaroxaban Polpharma w dawkach 15 mg i 20 mg jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na rywaroksaban lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (31,63 mg w tabletce 15 mg i 42,17 mg w tabletce 20 mg), a także u osób z aktywnym krwawieniem o znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazania obejmują także stany zwiększonego ryzyka krwawień, takie jak czynne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne i okulistyczne, a także poważne nieprawidłowości naczyniowe (np. krwotok wewnątrzczaszkowy, żylaki przełyku, tętniaki). Rivaroxaban nie powinien być stosowany równocześnie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna niefrakcjonowana, heparyny drobnocząsteczkowe, doustne antykoagulanty), z wyjątkiem sytuacji zmiany terapii lub podtrzymania drożności cewników naczyniowych.
apiksaban, choroba wątroby, czynne krwawienie, czynnik krzepnięcia, dalteparyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwzakrzepowe, enoksaparyna, eteksylan dabigatranu, fondaparynuks, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia, krwotok wewnątrzczaszkowy, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, naczynia śródmózgowe, naczynia wewnątrzrdzeniowe, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna heparyny, rywaroksaban, terapia przeciwzakrzepowa, tętniak naczyniowy, układ krzepnięcia, uraz mózgu, warfaryna, zabieg chirurgiczny mózgu, żylaki przełyku, żylno-tętnicze wady rozwojowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Reddy 15 mg
Rivaroxaban Reddy 15 mg, zawierający rywaroksaban, jest stosowany w profilaktyce i leczeniu zakrzepicy, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych, masy ciała, oraz funkcji nerek i wątroby. W migotaniu przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową zalecana dawka to 20 mg raz na dobę. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schemat: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 3 tygodnie (łącznie 30 mg/dobę), następnie 20 mg raz na dobę. Profilaktyka nawrotów po minimum 6 miesiącach leczenia wymaga dawki 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. U dzieci i młodzieży dawka jest ustalana na podstawie masy ciała: 15 mg raz na dobę dla 30-50 kg, 20 mg raz na dobę dla ≥50 kg, a poniżej 30 kg stosuje się postać granulatu. Leczenie u dzieci powinno trwać co najmniej 3 miesiące, z możliwością przedłużenia do 12 miesięcy, a dawka powinna być regularnie dostosowywana do masy ciała.
antagonista witaminy K, antykoagulacja, dawka terapeutyczna, echokardiografia przezprzełykowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna zakrzepica żył głębokich, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, migotanie przedsionków, migotanie przedsionków niezastawkowe, nawrotowa zakrzepica, PCI z założeniem stentu, profilaktyka nawrotowej zakrzepicy, przesączanie kłębuszkowe, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Medical Valley 25 mg
Leczenie sunitynibem (Sunitinib Medical Valley) powinno być prowadzone przez lekarza doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej, z uwzględnieniem specyficznego dawkowania zależnego od wskazania klinicznego. W terapii GIST i MRCC stosuje się schemat przerywany 4/2 (50 mg/dobę przez 4 tygodnie, następnie 2 tygodnie przerwy), natomiast w pNET dawkowanie jest ciągłe (37,5 mg/dobę). Modyfikacje dawki powinny być stopniowe, co 12,5 mg, z dawkami maksymalnymi odpowiednio 75 mg/dobę (GIST, MRCC) i 50 mg/dobę (pNET). W przypadku ciężkich działań niepożądanych możliwe jest czasowe przerwanie terapii. Sunitynib jest metabolizowany przez CYP3A4, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu induktorów (np. ryfampicyna) lub inhibitorów (np. ketokonazol) tego enzymu, z odpowiednią korektą dawki i monitorowaniem tolerancji.
dawka maksymalna, dawka minimalna, dawka początkowa, dawkowanie ciągłe, działanie niepożądane, enzym CYP3A4, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, kapsułka twarda, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schemat przerywany, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, terapia przeciwnowotworowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib MSN 50 mg
Leczenie sunitynibem powinno być prowadzone przez lekarza z doświadczeniem w terapii przeciwnowotworowej. W terapii nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) oraz raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) zalecana dawka wynosi 50 mg doustnie raz na dobę przez 4 tygodnie, po których następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2). W przypadku nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) dawka wynosi 37,5 mg raz na dobę, podawana ciągle bez przerw. Dawkowanie można modyfikować o 12,5 mg, przy czym dawka dobowa nie powinna przekraczać 75 mg ani być niższa niż 25 mg w GIST i MRCC, a w pNET maksymalna dawka stosowana w badaniach III fazy to 50 mg/dobę. Konieczne jest monitorowanie tolerancji i bezpieczeństwa leczenia, zwłaszcza przy modyfikacjach dawkowania.
dawka sunitynibu, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, leczenie skojarzone, lek przeciwnowotworowy, modyfikacja dawki, modyfikacja dawkowania, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, przerwa w terapii, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, sunitynibu jabłczan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Remidia 20 mg
Leczenie nadciśnienia płucnego produktem leczniczym Remidia (syldenafil) powinno być prowadzone pod ścisłym nadzorem lekarza z doświadczeniem w tej dziedzinie. Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 20 mg trzy razy na dobę, podawana co 6-8 godzin, niezależnie od posiłku. U dzieci i młodzieży w wieku 1-17 lat dawkowanie jest zależne od masy ciała: 10 mg trzy razy na dobę dla pacjentów ≤20 kg oraz 20 mg trzy razy na dobę dla pacjentów >20 kg. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP3A4 zaleca się odpowiednie zmniejszenie dawki (np. do 20 mg dwa razy na dobę przy erytromycynie lub sakwinawirze, a do 20 mg raz na dobę przy silniejszych inhibitorach jak klarytromycyna). U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz z niewydolnością wątroby klasy A i B wg Child-Pugh nie jest konieczna modyfikacja dawki początkowej, jednak w przypadku złej tolerancji można rozważyć zmniejszenie dawki do 20 mg dwa razy na dobę po ocenie stosunku korzyści do ryzyka. Stosowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby klasy C jest przeciwwskazane.
dysfagia, erytromycyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, klarytromycyna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, nadciśnienie płucne, nefazodon, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, przeciwwskazanie, przetrwałe nadciśnienie płucne, sakwinawir, stan kliniczny, syldenafil, telitromycyna, test 6-minutowego marszu, tętnicze nadciśnienie płucne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Xerdoxo 20 mg
Rywaroksaban (Xerdoxo 20 mg) jest doustnym antykoagulantem, którego stosowanie jest przeciwwskazane w przypadku nadwrażliwości na substancję czynną lub składniki pomocnicze, czynnego krwawienia o znaczeniu klinicznym oraz w stanach zwiększonego ryzyka krwawienia, takich jak aktywne lub niedawno przebyte owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy OUN, zabiegi chirurgiczne wysokiego ryzyka krwotocznego, przebyty krwotok wewnątrzczaszkowy, patologie naczyniowe (żylaki przełyku, malformacje tętniczo-żylne, tętniaki) oraz poważne nieprawidłowości naczyniowe OUN. Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie innych leków przeciwzakrzepowych, takich jak heparyna niefrakcjonowana (poza dawkami do utrzymania drożności cewnika), heparyny drobnocząsteczkowe, pochodne heparyny oraz doustne antykoagulanty (warfaryna, dabigatran, apiksaban), z wyjątkiem kontrolowanej zmiany terapii zgodnie z wytycznymi.
apiksaban, choroba wątroby, czynne krwawienie, doustny lek przeciwzakrzepowy, eteksylan dabigatranu, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia, krwotok wewnątrzczaszkowy, malformacja tętniczo-żylna, małopłytkowość, marskość wątroby, nadwrażliwość, nieprawidłowość naczyniowa OUN, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna heparyny, rywaroksaban, tętniak naczyniowy, uraz ośrodkowego układu nerwowego, warfaryna, zaburzenie funkcji płytek krwi, żylaki przełyku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atofab 18 mg
Lek Atofab, zawierający atomoksetynę w kapsułkach twardych (dawki 10 mg, 18 mg, 25 mg, 40 mg), jest stosowany w terapii ADHD. Dawkowanie u dzieci i młodzieży do 70 kg rozpoczyna się od 0,5 mg/kg mc./dobę, z podtrzymującą dawką około 1,2 mg/kg mc./dobę i maksymalną dawką 1,8 mg/kg mc./dobę, przy czym brak jest badań bezpieczeństwa dla dawek powyżej 1,8 mg/kg mc./dobę. U pacjentów >70 kg oraz dorosłych dawka początkowa wynosi 40 mg/dobę, dawka podtrzymująca 80-100 mg/dobę, a maksymalna 100 mg/dobę, bez systematycznych badań dla dawek powyżej 120 mg pojedynczo i 150 mg całkowicie dobowo. W przypadku niewydolności wątroby dawki należy odpowiednio zmniejszyć (Child-Pugh B do 50%, C do 25%), a u pacjentów z wolnym metabolizmem CYP2D6 zaleca się mniejsze dawki i wolniejsze zwiększanie. Przed terapią i podczas leczenia konieczna jest kontrola układu sercowo-naczyniowego, w tym regularny pomiar ciśnienia tętniczego i tętna.
ADHD, Atofab, atomoksetyna, ciśnienie krwi, ciśnienie tętnicze, dawka dobowa, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, enzym CYP2D6, genotyp, kapsułka twarda, klasyfikacja Child-Pugh, nadciśnienie, nietolerancja leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, objawy odstawienia, schyłkowa niewydolność nerek, senność, siatka centylowa, układ sercowo-naczyniowy, wydolność układu krążenia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kardatuxan 2,5 mg
Lek Kardatuxan zawierający rywaroksaban w dawce 2,5 mg w postaci tabletek powlekanych jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 28,35 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Przeciwwskazania obejmują aktywne krwawienia klinicznie istotne, czynne lub niedawne owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, urazy OUN, niedawne zabiegi chirurgiczne wysokiego ryzyka (mózg, kręgosłup, okulistyka), krwotok wewnątrzczaszkowy oraz poważne patologie naczyniowe, takie jak tętniaki czy żylaki przełyku. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobą wątroby klasy Child-Pugh B i C z koagulopatią oraz u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na przenikanie rywaroksabanu przez łożysko i do mleka matki.
całkowity brak laktazy, choroba tętnic obwodowych, choroba wątroby z koagulopatią, choroba wieńcowa, czynne krwawienie, doustny lek przeciwzakrzepowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor czynnika Xa, klasyfikacja Child-Pugh, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, marskość wątroby, nadwrażliwość na rywaroksaban, nietolerancja galaktozy, nowotwór złośliwy, ostry zespół wieńcowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna heparyny, przemijający napad niedokrwienny, rywaroksaban, tętniak naczyniowy, udar krwotoczny, udar zatokowy, uraz ośrodkowego układu nerwowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żylaki przełyku, żylno-tętnicza wada rozwojowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Belaristo
Przed rozpoczęciem terapii produktem leczniczym Belaristo (solifenacyna) konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki różnicowej w kierunku innych przyczyn częstomoczu, zwłaszcza niewydolności serca i chorób nerek. W przypadku zakażenia układu moczowego należy najpierw wdrożyć odpowiednią antybiotykoterapię. Belaristo wymaga ostrożności u pacjentów z klinicznie istotnym zwężeniem drogi odpływu moczu, zaburzeniami drożności przewodu pokarmowego, ryzykiem zwolnionej perystaltyki, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min, maksymalna dawka 5 mg), umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh 7-9, maksymalna dawka 5 mg) oraz podczas jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol). Należy również zachować ostrożność u pacjentów z chorobami przełyku i neuropatią autonomicznego układu nerwowego ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych o charakterze antycholinergicznym.
bisfosfonian, brak laktazy, choroba nerek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, częstomocz, dysuria, działanie antycholinergiczne, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, nadreaktywność wypieracza, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, niedrożność dróg oddechowych, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, przepuklina rozworu przełykowego, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, solifenacyna, torsade de pointes, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie drożności przewodu pokarmowego, zaburzenie perystaltyki, zakażenie układu moczowego, zapalenie przełyku, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu moczu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Zentiva 12,5 mg
Terapia sunitynibem powinna być prowadzona przez doświadczonych onkologów, z indywidualnym dostosowaniem dawki w zależności od wskazania klinicznego. Standardowa dawka w leczeniu GIST i MRCC wynosi 50 mg raz na dobę w schemacie 4/2 (4 tygodnie leczenia, 2 tygodnie przerwy), natomiast w pNET stosuje się 37,5 mg raz na dobę w schemacie ciągłym. Dawkę można modyfikować o 12,5 mg, przy czym zakres dawek dla GIST i MRCC wynosi 25-75 mg, a dla pNET 25-50 mg. W przypadku jednoczesnego stosowania induktorów CYP3A4 dopuszcza się zwiększenie dawki do 87,5 mg (GIST, MRCC) lub 62,5 mg (pNET), natomiast przy inhibitorach CYP3A4 dawkę należy zmniejszyć do minimum 37,5 mg (GIST, MRCC) lub 25 mg (pNET), z koniecznością ścisłego monitorowania tolerancji.
hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitory CYP3A4, kapsułka twarda, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, leczenie przeciwnowotworowe, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, terapia skojarzona, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sorafenib Pharmascience 200 mg
Sorafenib Pharmascience 200 mg, podawany doustnie w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się biodostępnością względną na poziomie 38-49% względem roztworu doustnego, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 3 godziny po podaniu. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku obniża wchłanianie leku o 30%. Farmakokinetyka sorafenibu wykazuje nasycenie procesów wchłaniania przy dawkach powyżej 400 mg podawanych dwukrotnie na dobę. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (99,5%), a po 7 dniach stosowania wielokrotnego obserwuje się kumulację leku od 2,5 do 7-krotnej wartości pojedynczej dawki, z osiągnięciem stanu stacjonarnego w ciągu tygodnia (wskaźnik peak to trough <2). Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 25-48 godzin. Sorafenib metabolizowany jest głównie w wątrobie przez CYP3A4 i UGT1A9, a jego głównym aktywnym metabolitem jest pirydyno-N-tlenek (9-16% substancji krążących). Wydalanie leku odbywa się głównie z kałem (77% dawki, w tym 51% w formie niezmienionej) oraz z moczem (19% dawki jako glukuronidowane metabolity).
biodostępność sorafenibu, Cmax i AUC, cytochrom P450, dializoterapia, dysfagia, eliminacja sorafenibu, enzym CYP3A4, enzym UGT1A9, glukuronidaza bakteryjna, klasyfikacja Child-Pugh, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pirydyno-N-tlenek, rak wątrobowokomórkowy, roztwór doustny, stan stacjonarny leku, stężenie leku w osoczu, tabletka powlekana, UDP-glukuronozylotransferaza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Aristo 0,5 mg
Fingolimod Aristo w dawce 0,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem niedoboru odporności, ciężkimi aktywnymi i przewlekłymi zakażeniami (w tym zapaleniem wątroby i gruźlicą), aktywnymi złośliwymi nowotworami oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh). Ze względu na wpływ na układ krążenia, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z niedawnym (w ciągu 6 miesięcy) zawałem mięśnia sercowego, niestabilną dławicą piersiową, udarem mózgu lub TIA, zaostrzeniem przewlekłej niewydolności serca wymagającym hospitalizacji, niewydolnością serca klasy III/IV wg NYHA, ciężkimi zaburzeniami rytmu serca wymagającymi leków przeciwarytmicznych klasy Ia lub III, blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia typu Mobitz II lub III stopnia, zespołem chorego węzła zatokowego bez rozrusznika oraz wyjściowym odstępem QTc ≥500 ms. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenności.
aktywne przewlekłe zakażenie, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, choroba autoimmunologiczna, choroba niedokrwienna serca, ciężkie aktywne zakażenie, dysfunkcja wątroby, działanie immunomodulacyjne, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, gruźlica, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja NYHA, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, odstęp QTc, okres półtrwania leku, przejściowy atak niedokrwienny, przewlekła niewydolność serca, reakcja anafilaktyczna, udar mózgu, wada wrodzona, wydłużony odstęp QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakażenie oportunistyczne, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Medical Valley 37,5 mg
Terapia Sunitinibem Medical Valley powinna być prowadzona przez lekarza doświadczonego w onkologii, z uwzględnieniem specyficznego dawkowania zależnego od jednostki chorobowej. W leczeniu GIST i MRCC zalecana dawka wynosi 50 mg/dobę podawana doustnie w schemacie 4 tygodnie leczenia i 2 tygodnie przerwy (4/2), natomiast w pNET stosuje się 37,5 mg/dobę w schemacie ciągłym. Modyfikacje dawki powinny być dokonywane stopniowo o 12,5 mg, z maksymalną dawką do 75 mg/dobę dla GIST i MRCC oraz do 50 mg/dobę dla pNET, z możliwością zwiększenia do 87,5 mg i 62,5 mg odpowiednio w przypadku interakcji z induktorami CYP3A4. W przypadku inhibitorów CYP3A4 dawkę należy zmniejszyć do minimum 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET), z koniecznością ścisłego monitorowania tolerancji. Leczenie u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh A i B) nie wymaga modyfikacji dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (Child-Pugh C) stosowanie jest przeciwwskazane. U osób z zaburzeniami czynności nerek, w tym poddawanych hemodializie, nie ma konieczności zmiany dawki początkowej, a dalsze dostosowanie zależy od tolerancji terapii.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib MSN 12,5 mg
Terapia sunitynibem powinna być prowadzona przez doświadczonych onkologów, z uwzględnieniem specyficznego dawkowania zależnego od wskazania. W leczeniu GIST i MRCC zalecana dawka wynosi 50 mg/dobę podawana doustnie przez 4 tygodnie, po których następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2). W przypadku pNET dawka wynosi 37,5 mg/dobę podawana ciągle bez przerw. Dawkę można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji i bezpieczeństwa, z maksymalnymi dawkami odpowiednio 75 mg/dobę (87,5 mg przy induktorach CYP3A4) dla GIST i MRCC oraz 50 mg/dobę (62,5 mg przy induktorach CYP3A4) dla pNET. W przypadku działań niepożądanych możliwe jest czasowe przerwanie terapii, a decyzje o modyfikacji dawkowania powinny być indywidualne.
działanie niepożądane, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, leczenie przeciwnowotworowe, nowotwór neuroendokrynny trzustki, profil bezpieczeństwa, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Sorafenib – Właściwości farmakodynamiczne
Sorafenib jest wielokinazowym inhibitorem o działaniu przeciwproliferacyjnym i przeciwangiogennym, hamującym kinazy takie jak CRAF, BRAF (w tym mutację V600E), c-KIT, FLT-3 oraz receptory VEGFR-2, VEGFR-3 i PDGFR-β. W badaniach klinicznych III fazy u pacjentów z rakiem wątrobowokomórkowym (HCC) sorafenib znacząco wydłużył medianę przeżycia całkowitego (OS) do 46,3 tygodni w porównaniu do 34,4 tygodni w grupie placebo (HR=0,69; p=0,00058) oraz medianę czasu do progresji (TTP) do 24,0 tygodni vs. 12,3 tygodni (HR=0,58; p=0,000007). W zaawansowanym raku nerkowokomórkowym (RCC) sorafenib poprawił przeżycie wolne od progresji (PFS) do 167 dni wobec 84 dni w grupie kontrolnej (HR=0,44; p<0,000001) oraz medianę OS do 19,3 miesięcy vs. 15,9 miesięcy (HR=0,77; p=0,015). W zróżnicowanym raku tarczycy (DTC) opornym na leczenie jodem radioaktywnym, sorafenib wydłużył medianę PFS do 10,8 miesięcy w porównaniu do 5,8 miesięcy (HR=0,587; p<0,0001), choć różnica w OS nie była statystycznie istotna (HR=0,884; p=0,236). Sorafenib wykazał również wyższy odsetek odpowiedzi częściowej (12,2% vs. 0,5%; p<0,0001) bez obserwacji odpowiedzi całkowitych (CR) według kryteriów RECIST.
angiogeneza nowotworowa, badanie farmakologiczne, badanie kontrolowane placebo, badanie podwójnie zaślepione, działanie przeciwangiogenne, działanie przeciwproliferacyjne, inhibitor wielokinazowy, jasnokomórkowy rak nerki, kinaza serynowo-treoninowa, kinaza tyrozynowa receptorowa, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja MSKCC, kryteria RECIST, leczenie jodem radioaktywnym, mutacja V600E BRAF, odpowiedź częściowa, odstęp QT, progresja choroby, przerzuty nowotworowe, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, rak brodawkowaty tarczycy, rak nerkowokomórkowy, rak pęcherzykowy tarczycy, rak wątrobowokomórkowy, receptor VEGFR-2, szlak Raf/Mek/Erk, zaawansowany rak nerkowokomórkowy, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Krka 50 mg
Produkt leczniczy Sunitinib Krka powinien być stosowany przez lekarzy z doświadczeniem w terapii przeciwnowotworowej, z indywidualnym dostosowaniem dawki w zależności od wskazania klinicznego i tolerancji pacjenta. W leczeniu nowotworu podścieliskowego przewodu pokarmowego (GIST) oraz raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) zalecana dawka wynosi 50 mg raz na dobę przez 4 tygodnie, po czym następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2), co stanowi 6-tygodniowy cykl. W przypadku nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) stosuje się dawkę 37,5 mg raz na dobę podawaną ciągle bez przerw. Modyfikacje dawkowania są możliwe o 12,5 mg, z dawkami minimalnymi i maksymalnymi odpowiednio 25–75 mg dla GIST i MRCC oraz 25*–50 mg dla pNET (*minimalna dawka przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4). Konieczne jest monitorowanie interakcji z lekami wpływającymi na CYP3A4, które mogą wymagać odpowiedniego zwiększenia (do 87,5 mg dla GIST/MRCC i 62,5 mg dla pNET) lub zmniejszenia dawki (do 37,5 mg dla GIST/MRCC i 25 mg dla pNET).
dawkowanie sunitynibu, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, leczenie skojarzone, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, podanie doustne, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie sunitynibu, tolerancja leczenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiral 500 mg
Abirateron, podawany w formie octanu, jest szybko przekształcany in vivo do aktywnej formy, działającej jako inhibitor biosyntezy androgenów. Po podaniu doustnym na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w około 2 godziny. Spożycie posiłku znacząco zwiększa biodostępność leku, powodując nawet 10-krotny wzrost AUC i 17-krotny wzrost Cmax, co jest zależne od zawartości tłuszczu w posiłku; z tego względu zaleca się przyjmowanie abirateronu na pusty żołądek, co najmniej 2 godziny po posiłku i powstrzymanie się od jedzenia przez kolejną godzinę. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek obwodowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (88% dawki), z mniejszym udziałem nerek (5%). Średni okres półtrwania wynosi około 15 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę.
abirateron octan, AUC, biodostępność leku, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Cmax, działanie niepożądane, farmakokinetyka abirateronu, hemodializa, hepatotoksyczność, inhibitor biosyntezy androgenów, interakcja z pokarmem, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, krążenie wątrobowo-jelitowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Asikreba 50 mg
Leczenie sunitynibem (Asikreba) powinno być prowadzone przez lekarzy z doświadczeniem w terapii przeciwnowotworowej, z uwzględnieniem specyficznego dawkowania zależnego od wskazania klinicznego. W przypadku GIST i MRCC zalecana dawka wynosi 50 mg/dobę podawana doustnie w schemacie 4 tygodnie leczenia i 2 tygodnie przerwy (schemat 4/2), co stanowi 6-tygodniowy cykl. Dla pNET dawka wynosi 37,5 mg/dobę podawana ciągle bez przerw. Modyfikacje dawkowania powinny być wprowadzane stopniowo co 12,5 mg, z maksymalną dawką 75 mg/dobę dla GIST i MRCC oraz 50 mg/dobę dla pNET. W przypadku interakcji z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna) dawkę można zwiększyć do 87,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET), natomiast przy silnych inhibitorach CYP3A4 (np. ketokonazol) dawkę należy zmniejszyć do minimum 37,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET), z koniecznością ścisłego monitorowania tolerancji.
enzym CYP3A4, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kapsułka twarda, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby