stężenie w osoczu
Stężenie w osoczu to miara ilości substancji (np. leku, hormonu, metabolitu) obecnej w osoczu krwi, wyrażana najczęściej w jednostkach takich jak mg/ml, µg/ml, ng/ml lub mmol/l. Jest to kluczowy parametr farmakokinetyczny wykorzystywany w medycynie do monitorowania skuteczności terapii, dostosowywania dawek leków oraz oceny procesów metabolicznych w organizmie.
Pomiar stężenia substancji w osoczu ma szczególne znaczenie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie niewielka różnica między stężeniem terapeutycznym a toksycznym wymaga precyzyjnego monitorowania. Osiągnięcie odpowiedniego stężenia w osoczu determinuje skuteczność leczenia, a jego przekroczenie może prowadzić do działań niepożądanych.
W praktyce klinicznej ocena stężenia w osoczu wykorzystywana jest przy terapii monitorowanej stężeniem leku (TDM – Therapeutic Drug Monitoring), co pozwala na indywidualizację leczenia w zależności od metabolizmu pacjenta, funkcji wątroby i nerek oraz interakcji z innymi substancjami. Regularne oznaczanie stężeń jest standardem postępowania przy stosowaniu leków takich jak leki przeciwpadaczkowe, immunosupresyjne, przeciwarytmiczne czy antybiotyki aminoglikozydowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Perindopril Krka 8 mg
Perindopril Krka, zawierający 8 mg peryndoprylu z tert-butyloaminą (odpowiadające 6,676 mg peryndoprylu), jest prolekiem szybko wchłanianym po podaniu doustnym, osiągającym maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny. Jego aktywny metabolit, peryndoprylat, powstaje w około 27% i osiąga szczyt stężenia po 3-4 godzinach. Peryndoprylat charakteryzuje się objętością dystrybucji około 0,2 l/kg oraz wiąże się z białkami osocza w 20%, głównie z konwertazą angiotensyny, przy czym stopień wiązania jest stężeniowo zależny. Okres półtrwania peryndoprylu wynosi 1 godzinę, natomiast peryndoprylatu około 17 godzin, co skutkuje osiągnięciem stanu stacjonarnego po 4 dniach regularnego podawania. Zaleca się przyjmowanie leku przed posiłkiem, ze względu na wpływ pokarmu na zmniejszenie przemiany do aktywnego metabolitu i biodostępność.
biodostępność leku, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, końcowy okres półtrwania, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peryndopryl z tert-butyloaminą, peryndoprylat, prolek, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin Medreg 850 mg
Metformin Medreg, zawierający chlorowodorek metforminy w dawkach 500 mg, 850 mg oraz 1000 mg, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 50-60%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 2,5 godziny (tmax). Wchłanianie metforminy jest nieliniowe i częściowo wysycone, z 20-30% dawki niewchłoniętej i wydalanej z kałem. W stanie stacjonarnym stężenie w osoczu utrzymuje się poniżej 1 μg/mL, a maksymalne obserwowane stężenie nie przekracza 5 μg/mL nawet przy dawkach maksymalnych. Spożycie pokarmu obniża Cmax o około 40%, AUC o 25% oraz wydłuża tmax o około 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje nieustalone. Metformina wykazuje nieznaczne wiązanie z białkami osocza, przenika do erytrocytów, a jej objętość dystrybucji wynosi od 63 do 276 L. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki, z klirensem nerkowym przekraczającym 400 mL/min, co wskazuje na przesączanie kłębuszkowe i aktywne wydzielanie kanalikowe. Okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny, ulegając wydłużeniu przy zaburzeniach czynności nerek, co koreluje ze zmniejszonym klirensem kreatyniny i zwiększonym stężeniem metforminy w osoczu.
biodostępność leku, biotransformacja, chlorowodorek metforminy, dysfagia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka nieliniowa, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dissenten 2 mg
Lek Dissenten zawierający 2 mg chlorowodorku loperamidu charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, w którym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 4 godziny po podaniu doustnym, co wskazuje na stopniową absorpcję z przewodu pokarmowego. Okres półtrwania substancji wynosi od 7 do 15 godzin, co umożliwia długotrwałe działanie terapeutyczne i uzasadnia schemat dawkowania oparty na przedłużonym efekcie. Loperamid jest eliminowany głównie przez przewód pokarmowy – około 25% wchłoniętej dawki wydalane jest z kałem w postaci niezmienionej, natomiast z moczem usuwane jest 1-2% dawki, zarówno w formie niezmienionej, jak i sprzężonej z kwasem glukuronowym, co świadczy o częściowej biotransformacji w wątrobie.
Znaczenie kliniczne tych parametrów farmakokinetycznych jest istotne przy ustalaniu dawkowania, zwłaszcza w terapii ostrych biegunek, gdzie długi okres półtrwania i opóźnione osiągnięcie Cmax pozwalają na utrzymanie skuteczności leku po pojedynczej dawce. Dominująca eliminacja przez przewód pokarmowy sugeruje, że u pacjentów z niewydolnością nerek modyfikacja dawkowania nie jest zazwyczaj konieczna. Natomiast u chorych z zaburzeniami funkcji wątroby, gdzie zachodzi metabolizm loperamidu, wskazana jest ostrożność i ewentualna korekta dawkowania ze względu na ryzyko kumulacji leku.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dicloreum 50 mg
Diklofenak sodowy, substancja czynna Dicloreum 50 mg tabletek dojelitowych, charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem podczas pasażu jelitowego, z opóźnionym początkiem działania terapeutycznego wynikającym z obecności otoczki dojelitowej. Wchłanianie nie jest zależne od przyjęcia pokarmu, choć posiłek wydłuża czas pasażu żołądkowego i opóźnia efekt kliniczny. U dzieci stosujących dawkę dostosowaną do masy ciała (mg/kg) stężenia w osoczu są porównywalne do dorosłych. Diklofenak wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%, głównie albuminy 99,4%) oraz ograniczoną objętość dystrybucji (0,12-0,17 l/kg). Maksymalne stężenie w płynie maziowym osiągane jest 2-4 godziny po maksymalnym stężeniu w osoczu, z okresem półtrwania w płynie maziowym wynoszącym 3-6 godzin. Stężenie diklofenaku w płynie maziowym przewyższa stężenie w osoczu już po 2 godzinach i utrzymuje się na wyższym poziomie przez 12 godzin, co jest kluczowe dla działania przeciwzapalnego w schorzeniach stawów.
albumina, biotransformacja, diklofenak sodowy, dystrybucja tkankowa, eliminacja leku, glukuronid, glukuronizacja, hydroksy-diklofenak, hydroksylacja, kwas żołądkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otoczka dojelitowa, płyn maziowy, pochodna fenolowa, stężenie w osoczu, tabletka dojelitowa, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Interakcje leku – Naxii 220 mg
Naproksen sodowy, substancja czynna leku Naxii, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z kilkoma grupami leków, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest monitorowanie funkcji nerek przy jednoczesnym stosowaniu z cyklosporyną ze względu na ryzyko nefrotoksyczności wynikające ze zwiększenia stężenia cyklosporyny. W przypadku terapii litem konieczne jest kontrolowanie stężenia litu w surowicy, gdyż naproksen może powodować jego wzrost, manifestujący się objawami toksyczności takimi jak nudności, wielomocz, drżenia i dezorientacja. Ponadto, naproksen zwiększa stężenie metotreksatu stosowanego w dawkach ≥15 mg/tydzień, co podnosi ryzyko toksyczności hematologicznej i wymaga ścisłego monitorowania lub unikania jednoczesnego podawania.
cyklosporyna, dezorientacja, działanie drażniące, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie toksyczne, farmakokinetyka metotreksatu, farmakokinetyka naproksenu, funkcja nerek, interakcja międzylekowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lit w surowicy krwi, naproksen sodowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nudności, owrzodzenie przewodu pokarmowego, śluzówka żołądka, stężenie metotreksatu, stężenie w osoczu, uszkodzenie hepatocytów, wielomocz - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azacitidine Pharmascience 25 mg/ml
Azacytydyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu podskórnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 750 ± 403 ng/ml po 0,5 godziny przy dawce 75 mg/m². Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 89% w porównaniu do podania dożylnego. Parametry farmakokinetyczne, takie jak AUC i Cmax, wykazują proporcjonalność w zakresie dawek 25-100 mg/m². Po dożylnym podaniu objętość dystrybucji wynosi średnio 76 ± 26 litrów, a klirens układowy 147 ± 47 l/h, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek i szybkie usuwanie leku. Azacytydyna ulega głównie spontanicznej hydrolizie i deaminacji przez deaminazę cytydynową, bez istotnego udziału enzymów CYP, UGT, SULT czy GST, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Czas półtrwania eliminacji (t₁/₂) po podaniu podskórnym wynosi 41 ± 8 minut, a główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe (85% po dożylnym i 50% po podskórnym podaniu w moczu).
azacytydyna, cytochrom P450, deaminacja, deaminaza cytydynowa, dostępność biologiczna, hepatocyt, hydroliza spontaniczna, JMML, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, ostra białaczka szpikowa, podanie podskórne, pole pod krzywą, polimorfizm deaminazy cytydynowej, półtrwania eliminacji, stężenie w osoczu, sulfotransferaza, transferaza glutationowa, UDP-glukuronozylotransferaza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diphereline 0,1 mg 0,1 mg
Diphereline 0,1 mg, zawierający 0,1 mg tryptoreliny w postaci octanu, wykazuje szybkie wchłanianie po podskórnym podaniu u zdrowych dorosłych ochotników, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 1,85 ± 0,23 ng/ml osiąganym po 0,63 ± 0,26 godziny (tmax). Eliminacja leku przebiega dwufazowo, z fazą dystrybucji trwającą 3-4 godziny oraz fazą eliminacji charakteryzującą się czasem biologicznego półtrwania 7,6 ± 1,6 godziny. Klirens osoczowy wynosi 161 ± 28 ml/min, a objętość dystrybucji 1562 ± 158 ml/kg. U pacjentów z rakiem gruczołu krokowego obserwuje się zmieniony profil farmakokinetyczny: Cmax jest niższe (1,28 ± 0,24 ng/ml), tmax wydłużone do około 1 godziny, a czas półtrwania biologicznego wzrasta do 11,7 ± 3,4 godziny, z istotną zmiennością międzyosobniczą. Klirens osoczowy u tej grupy pacjentów jest obniżony do 118 ± 32 ml/min, natomiast objętość dystrybucji wynosi 1130 ± 210 ml, co wskazuje na zmieniony metabolizm i eliminację leku w kontekście choroby nowotworowej.
Cmax, Cmin, czas biologicznego półtrwania, faza dystrybucji, faza eliminacji, klirens osoczowy, objętość dystrybucji, octan tryptoreliny, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, rak gruczołu krokowego, rak prostaty, stężenie w osoczu, Tmax, tryptorelina, wstrzyknięcie podskórne, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Xalatan 0,05 mg/ml
Przedawkowanie latanoprostu, substancji czynnej leku Xalatan (50 μg/ml, krople do oczu), może nastąpić wskutek nadmiernej aplikacji miejscowej lub przypadkowego spożycia całej zawartości opakowania (125 μg latanoprostu). Miejscowe przedawkowanie objawia się głównie podrażnieniem i przekrwieniem spojówki, bez innych istotnych objawów okulistycznych. W przypadku doustnego spożycia, ze względu na intensywny metabolizm pierwszego przejścia wątrobowego (>90%), biodostępność leku jest znacznie ograniczona. Dożylne podanie latanoprostu w dawkach do 3 μg/kg (około 200-krotnie wyższe stężenie niż terapeutyczne) nie wywołało objawów niepożądanych, natomiast dawki 5,5-10 μg/kg indukowały objawy ogólnoustrojowe takie jak nudności, bóle brzucha, zawroty głowy, zmęczenie, uderzenia gorąca i pocenie się. Badania na małpach wykazały brak istotnych zaburzeń hemodynamicznych nawet przy dawkach do 500 μg/kg, choć obserwowano przemijający skurcz oskrzeli, co jest istotne u pacjentów z chorobami układu oddechowego.
astma oskrzelowa, biodostępność leku, ból brzucha, dawka terapeutyczna, krople do oczu, latanoprost, miejscowe przedawkowanie, nudności, podrażnienie spojówki, przedawkowanie systemowe, przekrwienie spojówki, roztwór soli fizjologicznej, skurcz oskrzeli, stężenie w osoczu, uderzenia gorąca, układ sercowo-naczyniowy, worek spojówkowy, Xalatan, zaburzenia hemodynamiczne, zaczerwienienie białkówki, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Aurovitas 15 mg
Badania przedkliniczne escytalopramu wykazały, że jego profil toksykologiczny jest zbliżony do cytalopramu, co pozwala na odniesienie danych toksykologicznych cytalopramu do escytalopramu. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram wykazują kardiotoksyczność u szczurów, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowej ekspozycji na dawki wywołujące ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu (Cmax) niż z całkowitą ekspozycją (AUC), przy czym Cmax bez działań niepożądanych było 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC wynosiło 3-4 razy (escytalopram) i 6-7 razy (cytalopram) więcej niż w warunkach klinicznych. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z nasilonym wpływem na aminy biogenne, prowadząc do hemodynamicznych zmian i niedokrwienia mięśnia sercowego, choć dokładny mechanizm pozostaje nie w pełni poznany. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano korelacji tych efektów z działaniem u pacjentów. Długotrwałe podawanie obu leków powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak jej znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone.
amfifilne kationy, aminy biogenne, AUC, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidy, kardiotoksyczność, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przeżywalność potomstwa, redukcja implantacji, stężenie w osoczu, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zentasta 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Zentasta, zawierający ezetymib i atorwastatynę, wykazuje biorównoważność z jednoczesnym podawaniem oddzielnych tabletek obu substancji. Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym w ciągu 4-12 godzin, natomiast jego aktywny metabolit, glukuronid ezetymibu, osiąga Cmax w 1-2 godziny. Biodostępność ezetymibu nie została precyzyjnie określona ze względu na jego niską rozpuszczalność w wodzie, jednakże nie jest ona modyfikowana przez obecność pokarmu, niezależnie od jego zawartości tłuszczu. Ezetymib i jego glukuronid wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza, odpowiednio 99,7% i 88-92%.
bezwzględna biodostępność, biodostępność względna, biorównoważność, całkowita biodostępność, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, ezetymib i atorwastatyna, glukuronid ezetymibu, glukuronid fenolowy, liniowa zależność farmakokinetyczna, maksymalne stężenie, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, penetracja do tkanek, przewód pokarmowy, reduktaza HMG-CoA, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Revival Plus 20 mg + 12,5 mg
Revival Plus to lek zawierający olmesartan medoksomil (prolek przekształcany do aktywnego olmesartanu) oraz hydrochlorotiazyd, dostępny w dawkach 20 mg + 12,5 mg oraz 20 mg + 25 mg. Olmesartan charakteryzuje się biodostępnością doustną około 25,6%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 2 godzinach, a jego eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (około 40%), jak i wątrobę (około 60%), z okresem półtrwania 10-15 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax po 1,5-2 godzinach, wiąże się z białkami osocza w 68%, nie jest metabolizowany i jest wydalany niemal całkowicie z moczem, z okresem półtrwania również 10-15 godzin. Wspólne podanie obu substancji powoduje zmniejszenie biodostępności hydrochlorotiazydu o 20%, bez wpływu na farmakokinetykę olmesartanu. Istotna jest interakcja olmesartanu z kolesewelamem, która znacząco obniża Cmax i AUC olmesartanu oraz skraca jego okres półtrwania o około 50%.
biodostępność, dostępność ogólnoustrojowa, esteraza, frakcja niezwiązana leku, hydrochlorotiazyd, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, pole powierzchni pod krzywą, prolek, stężenie w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, substancja wiążąca kwasy żółciowe, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hydroquenin 200 mg
Hydroksychlorochina siarczan, substancja czynna leku Hydroquenin w dawce 200 mg, wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu i krwi osiągane jest po 3-4 godzinach, a bezwzględna biodostępność wynosi średnio 79% (SD 12%). Lek charakteryzuje się bardzo dużą objętością dystrybucji (około 5500 L w krwi i 44 000 L w osoczu) oraz znaczną akumulacją w elementach morfotycznych krwi (stosunek stężenia w krwi do osocza 7,2). Około 50% hydroksychlorochiny wiąże się z białkami osocza, co wpływa na dostępność wolnej frakcji leku. Metabolizm zachodzi głównie przez deetylację, z udziałem izoenzymów CYP2C8, CYP3A i w mniejszym stopniu CYP2D6, prowadząc do powstania N-desetylohydroksychlorochiny i innych metabolitów.
akumulacja w tkankach, biodostępność, cytochrom P450, deetylacja, dystrybucja leku, efekt terapeutyczny, eliminacja leku, farmakokinetyka, hydroksychlorochina siarczan, izoenzymy CYP, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, profil eliminacji, profil farmakokinetyczny, reumatoidalne zapalenie stawów, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku, wydalanie leku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rupaller 10 mg
Rupatadyna, substancja czynna leku Rupaller, została poddana kompleksowym badaniom przedklinicznym obejmującym testy farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. Badania na zwierzętach (szczury, świnki morskie, psy) wykazały brak istotnych zmian elektrokardiograficznych, w tym wydłużenia odstępu QTc i QRS, nawet przy dawkach przekraczających 100-krotnie zalecaną dawkę kliniczną 10 mg. Szczegółowe badania elektrofizjologiczne potwierdziły brak wpływu rupatadyny i jej metabolitu 3-hydroksydesloratadyny na potencjały czynnościowe włókien Purkiniego przy stężeniach przekraczających 2000-krotnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) u ludzi. Ponadto, blokada kanału potasowego HERG występowała dopiero przy stężeniu 1685-krotnie wyższym niż Cmax po dawce 10 mg, a badania dystrybucji tkankowej wykazały brak kumulacji substancji w tkance serca, co potwierdza bezpieczeństwo kardiologiczne leku.
badanie elektrofizjologiczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, dawka toksyczna, desloratadyna, dystrybucja tkankowa, działanie rakotwórcze, gen HERG, genotoksyczność, hydroksydesloratadyna, kanał potasowy, margines bezpieczeństwa, niecałkowite kostnienie, odstęp QTc, opóźnienie wzrostu, parametr elektrokardiograficzny, potencjał czynnościowy, rupatadyna, stężenie w osoczu, test farmakologiczny, toksyczność płodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozrodcza, układ sercowo-naczyniowy, wada kośćca, włókna Purkiniego, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformax 500 500 mg
Metformina chlorowodorek w dawce 500 mg (Metformax 500) charakteryzuje się niepełną biodostępnością doustną na poziomie 50-60%, z Tmax około 2,5 godziny oraz Cmax poniżej 4 μg/ml nawet przy maksymalnych dawkach. Wchłanianie leku jest nieliniowe i podlega mechanizmowi wysycenia, a pokarm istotnie zmniejsza (o 40% Cmax, o 25% AUC) i opóźnia (o 35 minut) absorpcję metforminy, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje nie do końca ustalone. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji wynosi 63-276 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek, w tym erytrocytów, które stanowią drugi przedział dystrybucji. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej, głównie przez nerki, z klirensem nerkowym przekraczającym 400 ml/min i okresem półtrwania eliminacji około 6,5 godziny.
biodostępność, erytrocyt, farmakokinetyka metforminy, klirens nerkowy, kwasica mleczanowa, Metformax, metforminy chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powierzchnia pod krzywą, przesączanie kłębuszkowe, stężenie osoczowe, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imazol plus (10 mg + 2,5 mg)/g
Preparat Imazol plus w formie kremu zawiera klotrymazol (10 mg/g) oraz diizetioniam heksamidynę (2,5 mg/g). Farmakokinetyka klotrymazolu po aplikacji miejscowej wykazuje minimalne wchłanianie systemowe: poniżej 2% dawki przy aplikacji naskórnej oraz 3-10% przy podaniu dopochwowym. Maksymalne stężenie klotrymazolu w osoczu nie przekracza 10 ng/ml, co nie wywołuje wykrywalnych działań ogólnoustrojowych ani działań niepożądanych. Takie parametry wskazują na niskie ryzyko systemowej toksyczności przy stosowaniu miejscowym.
absorpcja przez skórę, aplikacja dopochwowa, aplikacja naskórna, badanie farmakokinetyczne, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwgrzybicze, działanie systemowe, klotrymazol, krążenie ogólnoustrojowe, parametry farmakokinetyczne, stężenie w osoczu, terapia długoterminowa, wchłanianie systemowe, zastosowanie miejscowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Adablix 10 mg
Bilastyna, substancja czynna leku Adablix, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z transporterami błonowymi, takimi jak OATP1A2 i glikoproteina P. Spożycie pokarmu zmniejsza biodostępność bilastyny o 20% (tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej 10 mg) do 30% (tabletki 20 mg), a sok grejpfrutowy oraz inne soki owocowe redukują ją o około 30% poprzez hamowanie OATP1A2. Inhibitory glikoproteiny P, takie jak ketokonazol (400 mg QD) i erytromycyna (500 mg TID), powodują dwukrotny wzrost AUC i dwu- do trzykrotny wzrost Cmax bilastyny, natomiast diltiazem (60 mg QD) zwiększa Cmax o 50%. Rytonawir i ryfampicyna mogą obniżać stężenie bilastyny w osoczu, co potencjalnie zmniejsza jej skuteczność. Mimo tych zmian farmakokinetycznych, badania nie wykazały istotnego wpływu na profil bezpieczeństwa leku.
AUC, benzodiazepina, bilastyna, biodostępność, biodostępność bilastyny, cyklosporyna, depresyjne działanie alkoholu, diltiazem, działanie depresyjne, erytromycyna, farmakokinetyka, glikoproteina p, hamowanie glikoproteiny P, hamowanie OATP1A2, inhibitor glikoproteiny p, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lorazepam, maksymalne stężenie, OATP1A2, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, parametr farmakokinetyczny, polipeptyd OATP1A2, profil bezpieczeństwa, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, stężenie w osoczu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, transporter błonowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asanix PPH 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rasagiliny, substancji czynnej Asanix PPH, obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz oceny wpływu na rozród i rozwój potomstwa. W testach genotoksyczności, zarówno in vitro, jak i in vivo, rasagilina nie wykazała potencjału mutagennego, z wyjątkiem zwiększonej częstości aberracji chromosomalnych przy stężeniach znacznie przekraczających terapeutyczne (stosowanych dawka 1 mg/dobę). Badania rakotwórczości na szczurach i myszach wykazały brak działania rakotwórczego u szczurów przy ekspozycji 84-339-krotnie wyższej niż stężenia terapeutyczne u ludzi, natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolaka oskrzelikowego/pęcherzykowego i/lub raka przy stężeniach 144-213-krotnie przekraczających stężenia terapeutyczne.
aberracja chromosomalna, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, genotoksyczność, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, hepatocyt, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, rasagilina, stężenie w osoczu, stosowanie terapeutyczne, toksyczność