Właściwości farmakokinetyczne leku

Perindopril Krka jest lekiem, którego substancją czynną jest peryndopryl z tert-butyloaminą (8 mg w tabletce, co odpowiada 6,676 mg peryndoprylu). Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tego leku, uwzględniający procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.¹

Wchłanianie

Peryndopryl po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu krwi osiąga w ciągu 1 godziny od momentu przyjęcia. Warto podkreślić, że obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym zmniejsza przemianę peryndoprylu w jego aktywny metabolit – peryndoprylat, co wpływa na biodostępność leku. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie peryndoprylu w pojedynczej dawce dobowej, przed porannym posiłkiem.²

Badania farmakokinetyczne wykazały liniową zależność między dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu, co oznacza, że zwiększenie dawki leku prowadzi do proporcjonalnego zwiększenia stężenia w osoczu.³

Metabolizm

Peryndopryl jest prolekiem, co oznacza, że sam w sobie nie wykazuje działania farmakologicznego, a dopiero po przekształceniu w organizmie w aktywny metabolit – peryndoprylat – może wywierać efekt terapeutyczny. Około 27% całkowitej ilości podanego peryndoprylu ulega konwersji do peryndoprylatu. Oprócz tego aktywnego metabolitu, w organizmie powstaje jeszcze pięć innych metabolitów peryndoprylu, które nie wykazują aktywności farmakologicznej.⁴

Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane znacznie później niż związku macierzystego – w ciągu 3 do 4 godzin po podaniu peryndoprylu. Okres półtrwania samego peryndoprylu w osoczu jest krótki i wynosi 1 godzinę.⁵

Dystrybucja

Peryndoprylat charakteryzuje się stosunkowo małą objętością dystrybucji niezwiązanej frakcji, która wynosi około 0,2 l/kg. W osoczu peryndoprylat wiąże się z białkami w około 20%, przy czym głównym białkiem wiążącym jest konwertaza angiotensyny. Istotne jest to, że stopień wiązania z białkami jest zależny od stężenia leku.⁶

Eliminacja

Peryndoprylat jest wydalany głównie przez nerki z moczem. Końcowy okres półtrwania wolnej, niezwiązanej z białkami frakcji peryndoprylatu wynosi około 17 godzin. Ta stosunkowo długa eliminacja prowadzi do osiągnięcia stanu stacjonarnego stężenia leku w organizmie w ciągu 4 dni od rozpoczęcia regularnego podawania.⁷

Farmakokinetyka w wybranych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się wolniejszą eliminację peryndoprylatu w porównaniu do młodszych osób. Podobne zmiany w farmakokinetyce występują również u pacjentów z niewydolnością serca lub z zaburzeniami czynności nerek.⁸

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawki peryndoprylu w zależności od stopnia niewydolności, który określa się na podstawie klirensu kreatyniny. Warto nadmienić, że peryndoprylat może być usuwany z organizmu podczas dializy – jego klirens dializacyjny wynosi 70 ml/min.⁹

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Farmakokinetyka peryndoprylu ulega zmianie u pacjentów z marskością wątroby. U tych pacjentów obserwuje się zmniejszenie klirensu wątrobowego cząsteczki macierzystej o około 50%. Jednakże, co istotne, ilość utworzonego peryndoprylatu (aktywnego metabolitu) nie jest zmniejszona, dlatego nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.¹⁰