fenobarbital

Fenobarbital (Luminal) jest długodziałającym barbituranowym lekiem przeciwpadaczkowym, stosowanym w terapii padaczki od ponad 100 lat. Ze względu na swoje właściwości sedatywne i przeciwdrgawkowe działa poprzez zwiększenie aktywności kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) w mózgu, hamując w ten sposób pobudliwość neuronalną.

W praktyce klinicznej fenobarbital znajduje zastosowanie w leczeniu uogólnionych napadów toniczno-klonicznych, napadów częściowych oraz stanu padaczkowego. Jest również lekiem pierwszego wyboru w terapii drgawek u noworodków. Jego skuteczność w zapobieganiu napadom padaczkowym została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych, jednak ze względu na profil działań niepożądanych jest obecnie rzadziej stosowany w krajach rozwiniętych.

Fenobarbital charakteryzuje się długim okresem półtrwania wynoszącym 79-120 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Jest silnym induktorem enzymów wątrobowych, szczególnie cytochromu P450, co prowadzi do licznych interakcji lekowych. Do najczęstszych działań niepożądanych fenobarbitalu należą: sedacja, ataksja, zaburzenia poznawcze, osteomalacja oraz paradoksalne pobudzenie u dzieci i osób starszych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Aripiprazole Medical Valley 10 mg

Arypiprazol, metabolizowany głównie przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o około 107%, jednocześnie obniżając stężenia aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, co wymaga redukcji dawki arypiprazolu o około 50%. Podobne działanie wykazują silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV), które zwiększają AUC i Cmax arypiprazolu odpowiednio o 63% i 37%, również wskazując na konieczność zmniejszenia dawki o połowę. Z kolei silne induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina, fenobarbital, dziurawiec) obniżają stężenia arypiprazolu (AUC o 73%, Cmax o 68%), co wymaga podwojenia dawki leku. W przypadku słabych inhibitorów CYP3A4 i CYP2D6 (np. diltiazem, escytalopram) zmiany stężeń są niewielkie i zwykle nie wymagają korekty dawkowania.
antagonista receptora H2, antagonista receptorów adrenergicznych, arypiprazol, AUC, biodostępność, chinidyna, Cmax, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym CYP2D6, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lek przeciwnadciśnieniowy, newirapina, OUN, paroksetyna, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, SNRI, sole litu, spowolnienie psychoruchowe, SSRI, upośledzenie funkcji poznawczych, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Gripex 325 mg + 30 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Gripex, zawierający 325 mg paracetamolu, 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku oraz 10 mg dekstrometorfanu bromowodorku, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Paracetamol nie powinien być stosowany z innymi preparatami zawierającymi tę substancję ze względu na ryzyko przedawkowania i hepatotoksyczności, zwłaszcza w połączeniu z lekami indukującymi enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna). Interakcje z inhibitorami MAO mogą wywołać stany pobudzenia i gorączkę, a z lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny – zwiększone ryzyko krwawień. Pseudoefedryna, jako sympatykomimetyk, może nasilać działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego przy jednoczesnym stosowaniu z innymi sympatykomimetykami, amitryptyliną czy lekami przeciwnadciśnieniowymi, a także z inhibitorami MAO, co może prowadzić do przełomu nadciśnieniowego. Dekstrometorfan metabolizowany przez CYP2D6 wykazuje ryzyko toksyczności i zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami tego enzymu (fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, terbinafina). Spożywanie alkoholu jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu oraz nasilenie depresyjnego działania dekstrometorfanu na ośrodkowy układ nerwowy.
albuterol, amiodaron, amitryptylina, bromowodorek dekstrometorfanu, bupropion, chinidyna, chloramfenikol, chlorek amonu, chlorowodorek pseudoefedryny, cynakalcet, CYP2D6, depresja oddechowa, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flukloksacylina, fluoksetyna, furazolidyna, glikozyd naparstnicy, haloperydol, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, karbamazepina, kwasica metaboliczna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm pierwszego przejścia, metadon, metoklopramid, niewydolność wątroby, paracetamol, paroksetyna, perfenazyna, propantelina, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, sertralina, SSRI, sympatykomimetyk, terbinafina, tiorydazyna, toksyczność szpiku kostnego, zespół serotoninowy, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Opipramol – Przedawkowanie

Opipramol, lek trójpierścieniowy stosowany głównie w leczeniu zaburzeń lękowych, dostępny jest w dawkach 50 mg i 100 mg. Przedawkowanie tej substancji wywołuje wieloukładową symptomatologię, obejmującą objawy neurologiczne (senność, bezsenność, zaburzenia świadomości, ataksja, drgawki), krążeniowe (tachykardia, bradykardia, arytmie, blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie, wstrząs, rzadko zatrzymanie akcji serca), oddechowe (depresja oddechowa) oraz nerkowe (oliguria <500 ml/dobę, anuria <100 ml/dobę). Szczególnie wrażliwą grupą są dzieci i młodzież, u których ryzyko ciężkich powikłań jest wyższe, co wymaga intensywnej obserwacji i leczenia.
aminy presyjne, anuria, arytmia, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, depresja oddechowa, dializa, diazepam, drgawki, fenobarbital, intubacja dotchawicza, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek trójpierścieniowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, oliguria, opipramol, osłupienie, paraldehyd, pobudzenie psychoruchowe, rozrusznik serca, śpiączka, stan splątania, sztuczna wentylacja płuc, tabletka powlekana, wstrząs, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zaburzenie lękowe, zatrzymanie akcji serca, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Mantreda 15 mg

Rywaroksaban jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz jest substratem P-gp, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco nasila jego działanie przeciwzakrzepowe i ryzyko krwawienia, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu o 1,3-1,8 razy, a Cmax o 1,3-1,6 razy, co może być klinicznie istotne u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawień, zwłaszcza przy zaburzeniach czynności nerek. Silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) obniżają AUC rywaroksabanu o około 50%, osłabiając jego skuteczność przeciwzakrzepową, co wymaga unikania ich łącznego stosowania lub ścisłego monitorowania pod kątem zakrzepicy.
atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, digoksyna, dronedaron, działanie antyagregacyjne, działanie farmakodynamiczne, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, farmakokinetyka rywaroksabanu, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, hamowanie czynnika Xa, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor CYP3A4 i P-gp, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, powikłanie krwotoczne, pozakonazol, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, ryzyko zakrzepicy, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, układ krzepnięcia, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg

Aprepitant Viatris (125 mg/80 mg) jest substratem, umiarkowanym inhibitorem oraz induktorem enzymu CYP3A4, a także induktorem CYP2C9, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Podczas terapii obserwuje się zahamowanie aktywności CYP3A4, a po zakończeniu leczenia przemijające pobudzenie CYP2C9, CYP3A4 oraz glukuronidacji. Aprepitant może zwiększać stężenia w osoczu leków metabolizowanych przez CYP3A4 nawet trzykrotnie podczas 3-dniowego schematu, zwłaszcza przy doustnym podaniu. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z pimozydem, terfenadyną, astemizolem i cyzaprydem ze względu na ryzyko ciężkich reakcji. Zaleca się zmniejszenie dawki deksametazonu o około 50% (dousto) oraz metyloprednizolonu o 25% (dożylnie) lub 50% (dousto) podczas terapii aprepitantem. Ponadto, aprepitant zwiększa AUC midazolamu (substrat CYP3A4) 2,3-3,3-krotnie przy doustnym podaniu, co wymaga rozważenia redukcji dawki benzodiazepin.
acenokumarol, alfentanyl, antagonista 5-HT3, astemizol, białko transportujące P-glikoproteina, chemioterapia wywołująca nudności, chinidyna, cyklosporyna, cyzapryd, czas protrombinowy, deksametazon, diergotamina, docetaksel, dolasetron, ergotamina, etynyloestradiol, ewerolimus, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, granisetron, hydrodolasetron, ifosfamid, indukcja enzymatyczna, induktor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, leczenie nudności i wymiotów, lek immunosupresyjny, metabolizm przez CYP3A4, metyloprednizolon, nefazodon, neurotoksyczność, noretyndron, ondansetron, pimozyd, pozakonazol, ryfampicyna, substrat CYP3A4, syrolimus, takrolimus, telitromycyna, terfenadyna, tolbutamid, warfaryna, winorelbina, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Regulon 0,03 mg + 0,15 mg

Produkt leczniczy Regulon wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez indukcję lub inhibicję enzymów mikrosomalnych, zwłaszcza izoenzymów cytochromu P450 (CYP). Indukcja enzymatyczna, obserwowana już po kilku dniach terapii, może prowadzić do zwiększonego klirensu hormonów płciowych, skutkując krwawieniami śródcyklicznymi i obniżeniem skuteczności antykoncepcyjnej. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi CYP450, takimi jak fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna, rytonawir czy ziele dziurawca zwyczajnego, które wymagają stosowania dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu. W przypadku długotrwałego stosowania induktorów enzymów wątrobowych zaleca się wybór alternatywnych, niehormonalnych metod antykoncepcji. Ponadto, inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) mogą zwiększać stężenia hormonów zawartych w Regulonie, co wymaga monitorowania działań niepożądanych.
boceprewir, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glekaprewir, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewotyroksyna, nelfinawir, newirapina, niedoczynność tarczycy, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oksykarbamazepina, ombitaswir, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, telaprewir, teofilina, topiramat, tyzanidyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zwiększenie aktywności aminotransferaz
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Luminalum Unia 15 mg

Fenobarbital w postaci tabletek Luminalum UNIA 15 mg wymaga indywidualnego dostosowania dawki w celu skutecznej kontroli drgawek, z docelowym stężeniem terapeutycznym w surowicy krwi 15-40 μg/mL. U dorosłych standardowa dawka wynosi 60-200 mg/dobę, podawana jednorazowo wieczorem; przy dawkach powyżej 100 mg/dobę zaleca się stosowanie tabletek o wyższej mocy (100 mg). U dzieci powyżej 2. roku życia dawkowanie wynosi 1-6 mg/kg mc./dobę, podawane jednorazowo lub w dawkach podzielonych, pod warunkiem bezpiecznego połykania tabletek. Tabletki są przeciwwskazane u dzieci poniżej 2 lat ze względu na ryzyko zadławienia, gdzie należy rozważyć inne formy podania leku. Preparat zawiera 74 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
dawkowanie fenobarbitalu, długotrwałe stosowanie leku, drgawki, fenobarbital, interakcje lekowe, laktoza jednowodna, monitorowanie stężenia leku, napad padaczkowy, napad przełomowy, nietolerancja laktozy, objawy niepożądane, objawy odstawienne, stężenie w surowicy krwi, tolerancja lekowa, zadławienie, zakres terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Karbagen 150 mg

Karbagen (okskarbazepina) oraz jego aktywny metabolit monohydroksypochodna (MHD) wykazują zarówno indukcję, jak i inhibicję enzymów metabolizujących leki, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych. Okskarbazepina jest słabym induktorem CYP3A4, CYP3A5 oraz UDP-glukuronylotransferaz, co przyspiesza metabolizm leków takich jak cyklosporyna, takrolimus, doustne środki antykoncepcyjne oraz niektóre leki przeciwpadaczkowe (np. karbamazepina). Indukcja enzymów rozwija się i zanika stopniowo w ciągu 2-3 tygodni od rozpoczęcia lub zakończenia terapii. Jednocześnie okskarbazepina hamuje CYP2C19, co przy dawkach powyżej 1200 mg/dobę może zwiększać stężenie fenytoiny w osoczu nawet o 40%, wymagając korekty dawki. Interakcje z innymi lekami przeciwpadaczkowymi są zróżnicowane i mogą wymagać indywidualnego dostosowania dawkowania oraz monitorowania stężeń, zwłaszcza u dzieci i przy stosowaniu lamotryginy, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko działań niepożądanych (nudności, senność, zawroty głowy).
cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, dekstropropoksyfen, doustny środek antykoncepcyjny, działanie sedatywne, enzym CYP2C19, epoksyd karbamazepiny, erytromycyna, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, indukcja enzymatyczna, induktor enzymu, inhibicja enzymatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzymy CYP, karbamazepina, klobazam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lewonorgestrel, metabolizm leku, monohydroksypochodna, napad drgawkowy, neurotoksyczność, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, próg drgawkowy, ryfampicyna, takrolimus, UDP-glukuronylotransferaza, warfaryna, wiloksazyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Aripiprazole Aurovitas 15 mg

Arypiprazol, składnik aktywny produktu Aripiprazole Aurovitas, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4 oraz antagonistycznym działaniem na receptor α1-adrenergiczny. Silne inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o 107%, jednocześnie obniżając AUC dehydroarypiprazolu o 32%, co wymaga zmniejszenia dawki arypiprazolu o około 50%. Silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC i Cmax arypiprazolu odpowiednio o 63% i 37%, również wskazując na konieczność redukcji dawki o połowę. Induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina, obniżają Cmax i AUC arypiprazolu odpowiednio o 68% i 73%, co wymaga podwojenia dawki leku. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 (np. diltiazem, escytalopram) powodują niewielkie wzrosty stężenia arypiprazolu, zwykle bez konieczności modyfikacji dawkowania. Po odstawieniu inhibitorów lub induktorów dawkę arypiprazolu należy odpowiednio dostosować do dawki wyjściowej.
arypiprazol, chinidyna, dehydroarypiprazol, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy CYP2D6 i CYP3A4, escytalopram, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lit, newirapina, ośrodkowy układ nerwowy, prymidon, receptor adrenergiczny α1, ryfabutyna, ryfampicyna, sedacja, SNRI, SSRI, walproinian, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Palexia retard 200 mg

Tapentadol, składnik preparatu Palexia retard, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z lekami o działaniu sedatywnym, takimi jak benzodiazepiny, barbiturany, inne opioidy, leki przeciwkaszlowe, przeciwpsychotyczne oraz przeciwhistaminowe H1, co może prowadzić do nasilonej sedacji, depresji oddechowej, a nawet śpiączki i zgonu. Również kojarzenie z gabapentanoidami (gabapentyna, pregabalina) znacząco zwiększa ryzyko przedawkowania opioidów i depresji oddechowej. W przypadku terapii skojarzonej zaleca się redukcję dawek oraz ograniczenie czasu jednoczesnego stosowania. Ponadto, stosowanie tapentadolu z lekami o mieszanych właściwościach agonistyczno-antagonistycznych receptorów opioidowych μ (np. pentazocyna, nalbufina, buprenorfina) może osłabiać efekt przeciwbólowy i wywoływać objawy odstawienia u pacjentów przewlekle leczonych opioidami.
barbiturany, benzodiazepiny, buprenorfina, dekstrometorfan, depresja oddechowa, depresja OUN, fenobarbital, flukonazol, gabapentyna, gabapentynoid, hiperrefleksja, inhibitor MAO, ketokonazol, klonus, koordynacja psychoruchowa, kwas meklofenamowy, lek przeciwhistaminowy H1, lek przeciwkaszlowy, lek przeciwpsychotyczny, nadciśnienie tętnicze, nalbufina, ośrodkowy układ nerwowy, Palexia retard, pentazocyna, pregabalina, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, receptor opioidowy, ryfampicyna, SNRI, SSRI, tapentadol, transferaza urydynodifosforanowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zespół abstynencyjny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Linatra 5 mg

Linagliptyna, aktywny składnik leku Linatra, wykazuje ograniczoną skłonność do klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych. Jest słabym inhibitorem kompetycyjnym CYP3A4 i substratem glikoproteiny P, jednak nie indukuje izoenzymów CYP ani nie hamuje innych transporterów. W badaniach klinicznych wykazano, że ryfampicyna, silny induktor glikoproteiny P i CYP3A4, zmniejsza AUC linagliptyny o 39,6% i Cmax o 43,8%, co obniża hamowanie DPP-4 o około 30%, potencjalnie ograniczając skuteczność terapii. Rytonawir, inhibitor tych samych szlaków, zwiększa AUC i Cmax linagliptyny odpowiednio dwukrotnie i trzykrotnie, jednak zmiany te nie są klinicznie istotne. Inne leki, takie jak metformina (850 mg TID), pochodne sulfonylomocznika (np. glibenklamid 1,75 mg), digoksyna (0,25 mg), warfaryna oraz doustne środki antykoncepcyjne, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę linagliptyny ani odwrotnie.
digoksyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, glibenklamid, gliburyd, glikoproteina p, glimepiryd, glipizyd, hamowanie DPP-4, hipoglikemia, induktor glikoproteiny P, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor kompetycyjny, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, lewonorgestrel, linagliptyna, metformina, pochodna sulfonylomocznika, poziom glukozy we krwi, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP3A4, symwastatyna, tolbutamid, transport digoksyny, transporter kationów organicznych, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Verdye 5 mg/ml

Zieleń indocyjaninowa, stosowana w ocenie funkcji wątroby, może wchodzić w istotne interakcje farmakokinetyczne z różnymi lekami i substancjami, wpływając na jej wchłanianie i klirens. Substancje takie jak probenecyd (o wysokim poziomie istotności klinicznej) hamują wydalanie zieleni indocyjaninowej z żółcią, co może zaburzać wyniki testów czynnościowych wątroby. Z kolei wodorosiarczyn sodu, zwłaszcza w połączeniu z heparyną, znacząco zmniejsza wchłanianie barwnika. Inne leki, w tym leki przeciwdrgawkowe, opioidy (morfina, metadon, petydyna), fenobarbital oraz niektóre NLPZ i antybiotyki, wykazują umiarkowany do niskiego wpływ na metabolizm i wchłanianie zieleni indocyjaninowej, co wymaga monitorowania wyników badań w kontekście ich stosowania.
alkaloid opium, alkohol etylowy, anestetyk, cyklopropan, czynność wątroby, fenobarbital, fenylobutazon, funkcja wątroby, haloperydol, heparyna, heroina, induktor enzymów wątrobowych, klirens zieleni indocyjaninowej, lek przeciwdrgawkowy, metabolizm wątrobowy, metadon, metamizol, morfina, nitrofurantoina, NLPZ, petydyna, probenecyd, przepływ wątrobowy, ryfamycyna, test czynnościowy wątroby, wodorosiarczyn sodu, zieleń indocyjaninowa, związek wodorosiarczynu
Leksykon leków
Interakcje leku – Diprophos (6,43 mg + 2,63 mg)/ml

Diprophos, zawierający betametazon dipropionian i betametazon sodu fosforan, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Induktorzy enzymów wątrobowych (fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna, efedryna) przyspieszają metabolizm kortykosteroidów, co może wymagać zwiększenia dawki betametazonu. Z kolei inhibitory CYP3A, w tym kobicystat, hamują metabolizm betametazonu, zwiększając ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub ścisłego monitorowania pacjenta. Estrogeny nasilają działanie kortykosteroidów, co może wymagać zmniejszenia dawki. Interakcje z lekami wpływającymi na gospodarkę wodno-elektrolitową, takimi jak diuretyki obniżające potas, glikozydy nasercowe i amfoterycyna B, potęgują ryzyko hipokaliemii, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu i ewentualnej suplementacji.
amfoterycyna B, betametazonu dipropionian, betametazonu sodu fosforan, błękit nitrotetrazolowy, diuretyk hipokaliemiczny, działanie immunosupresyjne, efedryna, estrogen, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, glukoneogeneza, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperglikemia, hipokaliemia, hipoprotrombinemia, hormon wzrostu, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A, insulinooporność, kobicystat, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwcukrzycowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, pochodna kumaryny, powikłanie krwotoczne, ryfampicyna, salicylan, somatotropina, wrzód przewodu pokarmowego, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib Synthon 50 mg

Sunitynib Synthon, zawierający sunitynib, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami modulującymi aktywność enzymu CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, powodują wzrost stężenia sunitynibu (Cmax o 49%, AUC o 51%), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub zmniejszenia dawki do minimum 37,5 mg/dobę w GIST i MRCC oraz 25 mg/dobę w pNET, przy ścisłym monitorowaniu tolerancji. Z kolei silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, deksametazon oraz preparaty ziołowe zawierające ziele dziurawca, obniżają stężenie sunitynibu (Cmax o 23%, AUC o 46%), co może wymagać stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET). Ponadto, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów BCRP (np. eltrombopag, lapatynib) ze względu na potencjalny wzrost stężenia sunitynibu, choć dane kliniczne są ograniczone.
antybiotyk makrolidowy, antybiotyk przeciwgruźliczy, deksametazon, erytromycyna, farmakokinetyka sunitynibu, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, główny metabolit, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm sunitynibu, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, stężenie terapeutyczne, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Tiamina – Interakcje

Tiamina (witamina B1) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z lekami oraz substancjami, które mogą wpływać na jej wchłanianie, metabolizm i skuteczność terapeutyczną. Kluczowe interakcje obejmują dezaktywację tiaminy przez 5-fluorouracyl (poprzez kompetycyjne hamowanie fosforylacji tiaminy), rozpad tiaminy w obecności siarczynów w roztworach infuzyjnych, zmniejszone wchłanianie tiaminy pod wpływem leków zobojętniających sok żołądkowy oraz czarnej herbaty, a także zwiększone wydalanie tiaminy z moczem podczas długotrwałego stosowania diuretyków pętlowych (np. furosemidu). Alkohol znacząco obniża biodostępność tiaminy poprzez zmniejszenie jej wchłaniania, hamowanie transportu komórkowego, zwiększenie metabolizmu w wątrobie oraz obniżenie aktywności enzymów zależnych od tiaminy, co klinicznie manifestuje się ryzykiem encefalopatii Wernickego i psychozy Korsakowa. Wartości kliniczne tych interakcji są wysokie, co wymaga m.in. zwiększenia dawek tiaminy i monitorowania objawów niedoboru, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłym alkoholizmem, poddawanych chemioterapii 5-fluorouracylem oraz leczonych diuretykami pętlowymi.
5-fluorouracyl, antagonista pirydoksyny, biodostępność, choroba wątroby, cyjanokobalamina, cykloseryna, D-penicylamina, dezaktywacja tiaminy, diuretyk pętlowy, doustny środek antykoncepcyjny, dystrybucja tiaminy, encefalopatia Wernickego, fenobarbital, fenytoina, furosemid, hydralazyna, induktor enzymów wątrobowych, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, karbamazepina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgruźliczy, lek zobojętniający sok żołądkowy, metabolizm tiaminy, niedobór tiaminy, psychoza Korsakowa, siarczyny, taniny, tiamina, wchłanianie tiaminy, witamina B6, zespół odstawienia alkoholu
Leksykon leków
Przedawkowanie – Vicks Antigrip Dzień i Noc 500 mg + 60 mg; 500 mg + 25 mg

Preparat Vicks AntiGrip Dzień i Noc zawiera paracetamol (500 mg w każdej tabletce), pseudoefedrynę chlorowodorek (60 mg w tabletkach na dzień) oraz difenhydraminę chlorowodorek (25 mg w tabletkach na noc). Przedawkowanie paracetamolu powyżej 7,5-10 g u dorosłych i młodzieży (≥12 lat) może prowadzić do ciężkiej hepatotoksyczności, z ryzykiem ostrej niewydolności wątroby, martwicy oraz powikłań wielonarządowych. Szczególnie narażone są osoby starsze, dzieci, pacjenci z chorobami wątroby, przewlekłym alkoholizmem lub niedożywieniem oraz osoby przyjmujące leki indukujące enzymy wątrobowe. Pseudoefedryna może wywołać objawy nadmiernej stymulacji OUN i układu sercowo-naczyniowego, takie jak drgawki, przełom nadciśnieniowy i arytmie, natomiast difenhydramina w dawkach >300-500 mg powoduje objawy umiarkowane, a >1 g – ciężkie, w tym majaczenie, psychozę, drgawki i zaburzenia rytmu serca.
alkoholizm przewlekły, arytmia serca, difenhydramina chlorowodorek, drgawki, dysrytmia komorowa, encefalopatia, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hipoglikemia, hipokaliemia, karbamazepina, kardiomiopatia, koagulopatia, krwiomocz i białkomocz, kwasica metaboliczna, kwasica mleczanowa, lek indukujący enzymy wątrobowe, majaczenie, martwica cewek nerkowych, martwica wątroby, N-acetylocysteina, niedobór glutationu, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, obrzęk mózgu, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, płukanie żołądka, posocznica, poszerzenie QRS, prymidon, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna chlorowodorek, rabdomioliza, ryfampicyna, śpiączka, substancja sympatykomimetyczna, toksyczność, torsade de pointes, trombocytopenia, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wydłużony czas protrombinowy, zapalenie trzustki, zespół DIC, zespół QRS, ziele dziurawca, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Mizodin 250 mg

Prymidon, substancja czynna preparatu Mizodin (250 mg), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jako silny induktor enzymów mikrosomalnych wątrobowych, prymidon przyspiesza metabolizm wielu leków, m.in. kortykosteroidów, leków przeciwzakrzepowych, cyklosporyny, doksycykliny i metronidazolu, co może prowadzić do zmniejszenia ich skuteczności terapeutycznej. Szczególnie istotne jest osłabienie działania doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny, co zwiększa ryzyko niezamierzonej ciąży. Ponadto, prymidon wykazuje synergistyczne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w połączeniu z lekami nasennymi, uspokajającymi, opioidami i przeciwhistaminowymi, co może skutkować nasileniem sedacji, zaburzeniami koordynacji i depresją oddechową. Współstosowanie z fenobarbitalem, będącym metabolitem prymidonu, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko nasilenia działania sedatywnego i zmiany typu napadów padaczkowych.
acetazolamid, ataksja, choroba Parkinsona, cyjanokobalamina, cyklosporyna, dakarbazyna, demineralizacja kości, depresja oddechowa, doksycyklina, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, enzym mikrosomalny, fenobarbital, hepatotoksyczność, induktor enzymatyczny, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, jaskra, karbamazepina, kortykosteroid, kortykotropina, kwas foliowy, kwas walproinowy, lek nasenny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm witaminy D, metazolamid, metronidazol, napad padaczkowy, nefrotoksyczność, niedociśnienie, niedokrwistość, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, osteoporoza, próg drgawkowy, receptor GABA-ergiczny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wziewny środek znieczulający, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Folacid 5 mg

Kwas foliowy (Folacid 5 mg) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Fenobarbital w dużych dawkach może neutralizować działanie kwasu foliowego, natomiast kwas foliowy osłabia efektywność leków przeciwpadaczkowych, takich jak hydantoina i karbamazepina, co wymaga monitorowania stężeń tych leków i obserwacji klinicznej pod kątem nasilenia napadów padaczkowych. Ponadto, kwas foliowy antagonizuje działanie leków hamujących szlak kwasu foliowego, w tym trimetoprymu, pirymetaminy i metotreksatu. W terapii metotreksatem zaleca się stosowanie leukoworyny (kwasu folinowego) w celu redukcji toksyczności przy zachowaniu efektu terapeutycznego. Leki zobojętniające zawierające glin lub magnez mogą obniżać wchłanianie kwasu foliowego, dlatego rekomenduje się zachowanie co najmniej 2-godzinnej przerwy między ich podaniem.
choroba zapalna jelit, estrogen, etanol, fenobarbital, fenytoina, Folacid, hydantoina, karbamazepina, kwas folinowy, kwas foliowy, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający, leukoworyna, metotreksat, nadużywanie alkoholu, niedobór kwasu foliowego, padaczka, pirymetamina, środek antykoncepcyjny, sulfasalazyna, trimetoprym, zaburzenie neurologiczne, związek glinu
Leksykon leków
Interakcje leku – Aripiprazole Medical Valley 30 mg

Arypiprazol, metabolizowany głównie przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne wymagające dostosowania dawkowania. Silne inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o 107%, jednocześnie obniżając AUC i Cmax aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu o 32% i 47%, co wymaga zmniejszenia dawki arypiprazolu o około połowę. Silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC i Cmax arypiprazolu odpowiednio o 63% i 37%, a dehydroarypiprazolu o 77% i 43%, również wskazując na konieczność redukcji dawki o połowę. Z kolei silne induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina) obniżają Cmax i AUC arypiprazolu o 68% i 73%, co wymaga podwojenia dawki. U pacjentów z obniżoną aktywnością CYP2D6 jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4 może prowadzić do znacznego wzrostu stężenia arypiprazolu, co wymaga szczególnej ostrożności i modyfikacji dawkowania. Po zakończeniu terapii inhibitorami lub induktorami CYP dawkę arypiprazolu należy odpowiednio dostosować do poziomu sprzed terapii skojarzonej.
aktywny metabolit, antagonista receptora H2, arypiprazol, badanie in vitro, chinidyna, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, dehydroarypiprazol, diltiazem, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym CYP1A, enzym CYP2D6, escytalopram, famotydyna, farmakokinetyka arypiprazolu, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kwas żołądkowy, lamotrygina, lek przeciwnadciśnieniowy, lek serotoninergiczny, metabolizm arypiprazolu, monoterapia, newirapina, OUN, paroksetyna, prymidon, receptor adrenergiczny alfa1, ryfabutyna, ryfampicyna, schizofrenia, sedacja, SNRI, sole litu, SSRI, substancja czynna, substrat CYP2D6, walproinian, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Amlodipine Fair-Med 10 mg

Amlodypina jest metabolizowana głównie przez izoenzymy CYP3A4, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych z lekami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą powodować znaczny wzrost stężenia amlodypiny, nasilając jej działanie hipotensyjne, co wymaga modyfikacji dawki i ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego. Umiarkowane inhibitory (erytromycyna, diltiazem, werapamil) zwiększają stężenie amlodypiny o 40-60%, co również może wymagać dostosowania dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, potencjalnie osłabiając jej skuteczność, co wymaga monitorowania i ewentualnego zwiększenia dawki. Spożycie soku grejpfrutowego jest przeciwwskazane ze względu na hamowanie jelitowego CYP3A4 i ryzyko nadmiernego obniżenia ciśnienia. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z symwastatyną, gdzie jednoczesne podanie amlodypiny 10 mg i symwastatyny 80 mg zwiększa ekspozycję na symwastatynę o około 77%, co wymaga ograniczenia dawki symwastatyny do 20 mg/dobę.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny, antagonista wapnia, atorwastatyna, beta-bloker, cyklosporyna, cytochrom P450, dantrolen, diltiazem, diuretyk, działanie hipotensyjne, dziurawiec, erytromycyna, fenobarbital, flukonazol, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, migotanie komór, omdlenie, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, symwastatyna, warfaryna, werapamil, zaburzenie świadomości, zapaść sercowo-naczyniowa, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Estriol – Interakcje

Estriol stosowany dopochwowo cechuje się ograniczonym wchłanianiem ogólnoustrojowym, co przekłada się na niski potencjał interakcji farmakokinetycznych. Niemniej jednak, w praktyce klinicznej należy uwzględnić możliwe interakcje, zwłaszcza z innymi produktami dopochwowymi, które mogą wpływać na skuteczność terapii, np. preparaty zawierające Lactobacillus acidophilus (Gynoflor) mogą tracić efektywność przy jednoczesnym stosowaniu miejscowych środków przeciwinfekcyjnych. Induktory enzymów cytochromu P-450, takie jak leki przeciwpadaczkowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina), niektóre leki przeciwinfekcyjne (ryfampicyna, ryfabutyna, newirapina, efawirenz), inhibitory proteazy HIV (rytonawir, nelfinawir) oraz preparaty ziołowe zawierające ziele dziurawca zwyczajnego, mogą przyspieszać metabolizm estriolu, co potencjalnie osłabia jego działanie terapeutyczne i wpływa na profil krwawień z macicy. Warto podkreślić, że poziom istotności klinicznej tych interakcji jest zazwyczaj niski do umiarkowanego.
antybiotyk dopochwowy, antyseptyk, atrofia urogenitalna, bakterie kwasu mlekowego, cytochrom P-450, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, estriol, fenobarbital, fenytoina, hormonalna terapia zastępcza, Hypericum perforatum, inhibitory proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, Lactobacillus acidophilus, lek przeciwgrzybiczny, leki przeciwinfekcyjne, leki przeciwpadaczkowe, metabolizm hormonów steroidowych, nelfinawir, newirapina, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir
Leksykon leków
Interakcje leku – Sabril 500 mg

Wigabatryna, substancja czynna leku Sabril, cechuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych ze względu na brak metabolizmu, niewiązanie z białkami osocza oraz brak indukcji enzymów cytochromu P450. Najistotniejszą interakcją jest farmakokinetyczne obniżenie stężenia fenytoiny w osoczu o 16-33% podczas jednoczesnego stosowania, co wymaga monitorowania poziomu fenytoiny i ewentualnej korekty dawki. Brak klinicznie istotnych interakcji odnotowano z karbamazepiną, fenobarbitalem, prymidonem i walproinianem sodu. Z kolei interakcja farmakodynamiczna z klonazepamem jest istotna klinicznie, gdyż może prowadzić do nasilenia działania uspokajającego, a nawet śpiączki, co wymaga ostrożności, zmniejszenia dawki klonazepamu i ścisłego monitorowania pacjenta.
acyduria alfa-aminoadypinowa, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cytochrom P450, działanie depresyjne, działanie niepożądane, działanie uspokajające, fenobarbital, fenytoina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interferencja analityczna, karbamazepina, klonazepam, lek przeciwpadaczkowy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, politerapia przeciwpadaczkowa, prymidon, Sabril, senność, ubytek pola widzenia, walproinian sodu, wigabatryna, wrodzony błąd metabolizmu, zaburzenie metaboliczne
Leksykon leków
Przedawkowanie – APAP dla dzieci FORTE 40 mg/ml

Przedawkowanie paracetamolu, substancji czynnej leku APAP dla dzieci FORTE, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia, prowadząc do hepatotoksyczności i potencjalnie śmiertelnych powikłań, takich jak śpiączka wątrobowa i ostra niewydolność nerek. Uszkodzenie wątroby może wystąpić u dorosłych po jednorazowym przyjęciu dawki ≥10 g (150-250 mg/kg masy ciała), a u pacjentów z czynnikami ryzyka (np. terapia induktorami enzymów wątrobowych, przewlekłe spożywanie alkoholu, stany niedoboru glutationu) nawet po dawce ≥5 g. Przedawkowanie przebiega w trzech fazach: I (12-14 h) z niespecyficznymi objawami jak nudności i senność, II (24-48 h) z subiektywną poprawą, ale pojawiającymi się objawami uszkodzenia wątroby (wzrost aminotransferaz, bilirubiny, wydłużenie czasu protrombinowego), oraz III (>48 h) z ciężkimi objawami, w tym żółtaczką, zaburzeniami krzepnięcia, hipoglikemią i ryzykiem śpiączki wątrobowej. Dawki ≥20-25 g są potencjalnie śmiertelne.
acetylocysteina, aminotransferaza, choroba alkoholowa, czas protrombinowy, dysfagia, dysfunkcja wątroby, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hipoglikemia, karbamazepina, lek indukujący enzymy, lek indukujący enzymy wątrobowe, martwica komórek wątrobowych, metionina, mukowiscydoza, niedobór glutationu, niewydolność wątroby, nudności, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, prymidon, przedawkowanie paracetamolu, ryfampicyna, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, stężenie bilirubiny, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie rytmu serca, zakażenie HIV, ziele dziurawca, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Kardatuxan 10 mg

Rywaroksaban, będący substratem CYP3A4 i glikoproteiny P (P-gp), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol) oraz inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC i 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco podnosi ryzyko krwawienia i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, takie jak klarytromycyna (500 mg 2×/dobę), erytromycyna (500 mg 3×/dobę) i flukonazol (400 mg 1×/dobę), zwiększają ekspozycję na rywaroksaban o 1,3-1,5 razy, co wymaga ostrożności zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie wzrost AUC może sięgać nawet 2-krotności. Dronedaron powinien być unikany ze względu na brak wystarczających danych klinicznych. Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z enoksaparyną (40 mg) oraz znacząco zwiększa INR podczas zmiany terapii z warfaryną (20 mg), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. NLPZ, inhibitory agregacji płytek (np. klopidogrel) oraz SSRI/SNRI zwiększają ryzyko krwawienia poprzez wpływ na funkcję płytek krwi, co wymaga zachowania ostrożności klinicznej.
agregacja płytek, aktywność anty-Xa, antagonista witaminy K, czynnik Xa, dronedaron, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja farmakologiczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parametry krzepnięcia, powikłanie krwotoczne, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, SNRI, SSRI, układ krzepnięcia, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Re-Algin 500 mg

Metamizol sodowy, substancja czynna preparatu Re-Algin, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Nasilenie działania leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, acenokumarolu) zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga ścisłego monitorowania INR i ewentualnej redukcji dawki. Metamizol osłabia wpływ kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek, co jest istotne u pacjentów stosujących ASA w profilaktyce kardiologicznej. Ponadto, nasila działanie doustnych leków przeciwcukrzycowych (metformina, gliklazyd, glimepiryd), zwiększając ryzyko hipoglikemii, co wymaga monitorowania glikemii i dostosowania dawek. Interakcje z lekami przeciwpadaczkowymi, zwłaszcza fenytoiną, mogą prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, natomiast barbiturany mogą osłabiać działanie metamizolu. Metamizol indukuje enzymy CYP2B6 i CYP3A4, co może obniżać stężenia leków takich jak bupropion, efawirenz, metadon, walproinian, cyklosporyna, takrolimus i sertralina, wymagając monitorowania i potencjalnej korekty dawkowania.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, allopurynol, amitryptylina, barbiturat, bupropion, chloropromazyna, cyklosporyna, CYP2B6, CYP3A4, diklofenak, doustny lek antykoncepcyjny, efawirenz, etinyloestradiol, fenobarbital, fentiazyna, fenytoina, gliklazyd, glimepiryd, hipoglikemia, hipotermia, ibuprofen, imipramina, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor monoaminooksydazy, INR, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lewomepromazyna, metadon, metamizol sodowy, metformina, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna kumaryny, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, sulfametoksazol, sulfonamid przeciwbakteryjny, takrolimus, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Asikreba 25 mg

Sunitynib, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami tego enzymu, takimi jak ketokonazol, który zwiększa Cmax o 49% oraz AUC0-∞ o 51%. Współistniejące stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 (np. rytonawiru, itrakonazolu, erytromycyny, klarytromycyny, soku grejpfrutowego) może prowadzić do wzrostu stężenia sunitynibu, nasilając zarówno efekty terapeutyczne, jak i działania niepożądane. W takich przypadkach zaleca się unikanie kojarzenia lub redukcję dawki Asikreby do 37,5 mg/dobę w leczeniu GIST i MRCC oraz do 25 mg/dobę w pNET, przy jednoczesnym monitorowaniu tolerancji terapii. Ponadto, potencjalne interakcje z inhibitorami BCRP (np. eltrombopag, lapatynib) wymagają ostrożności ze względu na ograniczone dane kliniczne. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina) mogą obniżać stężenie sunitynibu, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności leczenia.
antagonista receptora H2, BCRP, białko oporności raka piersi, działanie niepożądane, dziurawiec, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, małopłytkowość, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość, parametr farmakokinetyczny, produkt leczniczy, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sunitynib
Leksykon leków
Skład i postać leku – Sufentanil hameln 50 mcg/ml

Produkt leczniczy Sufentanil hameln dostępny jest w postaci klarownego, bezbarwnego roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, o pH 3,5-5,0, w dwóch stężeniach: 5 µg/ml oraz 50 µg/ml. Ampułki zawierają różne objętości i ilości substancji czynnej (cytrynian sufentanylu) – od 10 µg (15 µg ekwiwalentu) w 2 ml do 1000 µg (1500 µg ekwiwalentu) w 20 ml. Preparat zawiera 0,15 mmol (3,54 mg) sodu na ml oraz substancje pomocnicze: chlorek sodu, kwas cytrynowy jednowodny i wodę do wstrzykiwań. Należy unikać mieszania sufentanylu z diazepamem, lorazepamem, fenobarbitalem, fenytoiną i tiopentalem ze względu na udokumentowane niezgodności fizyczne. Produkt ma 3-letni okres ważności, wymaga przechowywania w temperaturze poniżej 25°C, w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem, a po otwarciu ampułki należy go zużyć natychmiast.
anestezjologia, bupiwakaina, chlorek sodu, cytrynian sufentanylu, diazepam, fenobarbital, fenytoina, kwas cytrynowy, lorazepam, niezgodność fizyczna, podanie nadtwardówkowe, podanie zewnątrzoponowe, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór Ringera, sód, stabilność chemiczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, sufentanil, tiopental, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań
Leksykon substancji czynnych
Tiagabina – Właściwości farmakokinetyczne

Tiagabina, substancja czynna leku Gabitril, cechuje się wysoką biodostępnością (89%) oraz szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Objętość dystrybucji wynosi około 1 L/kg, a wiązanie z białkami osocza sięga 96%, co ogranicza ilość wolnej, aktywnej farmakologicznie formy do 4%. Metabolizm tiagabiny odbywa się głównie w wątrobie z udziałem izoformy CYP3A cytochromu P450, bez wpływu na indukcję lub hamowanie tego układu enzymatycznego. Okres półtrwania wynosi standardowo 7-9 godzin, jednak u pacjentów stosujących induktory enzymów CYP3A (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon) ulega skróceniu do 2-3 godzin, co wymaga dostosowania dawkowania. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolizm wątrobowy, z mniej niż 1% wydalanym z moczem w formie niezmienionej oraz około 14% w postaci izomerów 5-okso-tiolenowych.
AUC, biodostępność, CYP3A, cytochrom P450, fenobarbital, fenytoina, Gabitril, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens wątrobowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm w organizmie, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, prymidon, stężenie leku w osoczu, stężenie terapeutyczne, tiagabina, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib MSN 12,5 mg

Sunitynib jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą zwiększać Cmax o 49% i AUC0-∞ o 51% sumy stężenia sunitynibu i jego głównego metabolitu, co wymaga zmniejszenia dawki sunitynibu do minimum 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET) pod ścisłą kontrolą tolerancji leczenia. Z kolei silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital oraz preparaty ziołowe zawierające ziele dziurawca, mogą obniżać Cmax o 23% i AUC0-∞ o 46%, co może wymagać stopniowego zwiększania dawki sunitynibu do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET). Interakcje z inhibitorami BCRP (np. cyklosporyna, eltrombopag) są słabo poznane, dlatego zaleca się ostrożność i monitorowanie działań niepożądanych.
AUC0-∞, BCRP, białko oporności raka piersi, Cmax, cyklosporyna, cytochrom P450, deksametazon, działanie niepożądane, dziurawiec, eltrombopag, erytromycyna, farmakokinetyka sunitynibu, fenobarbital, fenytoina, GIST, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, MRCC, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, parametr farmakokinetyczny, pNET, rak nerkowokomórkowy przerzutowy, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sunitynib
Leksykon substancji czynnych
Sorafenib – Interakcje

Sorafenib, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i UGT1A9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Indukcja enzymów przez ryfampicynę, ziele dziurawca, leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital) oraz deksametazon prowadzi do obniżenia stężenia sorafenibu, co może wymagać modyfikacji dawki lub unikania jednoczesnego stosowania. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, nie wpływają istotnie na AUC sorafenibu. Sorafenib nie wykazuje klinicznie istotnego hamowania CYP2B6, CYP2C8 i CYP2C9 in vivo, jednak u pacjentów przyjmujących warfarynę lub fenprokumon zaleca się regularne monitorowanie INR. Ponadto, sorafenib hamuje P-glikoproteinę, co może zwiększać stężenia substratów P-gp, np. digoksyny, wymagając monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
5-fluorouracyl, AUC, cyklofosfamid, CYP3A4, cytochrom P450, deksametazon, dekstrometorfan, digoksyna, docetaksel, doksorubicyna, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenprokumon, fenytoina, glukuronidacja, glukuronidaza, hepatotoksyczność, induktor enzymu, inhibitor CYP3A4, inhibitor wielokinazowy, irynotekan, kapecytabina, karbamazepina, karboplatyna, ketokonazol, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm wątrobowy, midazolam, neomycyna, omeprazol, P-glikoproteina, paklitaksel, PT/INR, ryfampicyna, sorafenib, UGT1A1, UGT1A9, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Trabectedin EVER PHARMA 1 mg

Trabektedyna, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają stężenie trabektedyny w osoczu o około 21% (Cmax) i 66% (AUC), co wymaga ścisłego monitorowania toksyczności i ewentualnej modyfikacji dawki. Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają stężenie leku o 22% (Cmax) i 31% (AUC), co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapeutycznej i wskazuje na konieczność unikania ich jednoczesnego stosowania. Ponadto, trabektedyna jest substratem glikoproteiny P (P-gp), a inhibitory P-gp (np. cyklosporyna, werapamil) mogą zmieniać jej dystrybucję i eliminację, potencjalnie zwiększając ryzyko neurotoksyczności, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
aprepitant, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, działanie hepatotoksyczne, dziurawiec, ekspozycja na lek, enzymy wątrobowe, fenobarbital, flukonazol, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor P-gp, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, lek hepatotoksyczny, neurotoksyczność, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, rytonawir, toksyczność, trabektedyna, transporter P-gp, uszkodzenie wątroby, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Totylem 60 mg + 0,4 mg

Produkt leczniczy TOTYLEM, zawierający żelazo w postaci hydratu glukonianu żelaza(II) oraz kwas foliowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie dotyczące wchłaniania tych składników oraz innych leków. Żelazo podawane dożylnie może powodować ryzyko omdlenia i wstrząsu z powodu szybkiego uwalniania żelaza i wysycenia transferyny (interakcja o bardzo wysokim poziomie ważności). Wchłanianie żelaza doustnego jest istotnie obniżane przez wapń, kolestyraminę, leki zobojętniające sok żołądkowy, inhibitory pompy protonowej, trientynę, kwasy fitynowe, polifenole, a także niektóre białka pokarmowe. Zaleca się zachowanie odstępów czasowych między podaniem żelaza a wymienionymi substancjami, zwykle co najmniej 2 godziny. Ponadto, kwas foliowy może mieć osłabione działanie w obecności antagonistów (np. metotreksatu, sulfasalazyny) oraz chloramfenikolu, co wymaga monitorowania parametrów hematologicznych.
adsorbent, antagonista kwasu foliowego, antybiotyk tetracyklinowy, bisfosfonian, chloramfenikol, entakapon, fenobarbital, fenytoina, fluorochinolon, fluoropirymidyna, fluorouracyl, hematopoeza, hormon tarczycy, hydrat glukonianu żelaza, inhibitor integrazy HIV, inhibitor pompy protonowej, karbamazepina, karbidopa, kolestyramina, kwas acetohydroksamowy, kwas fitynowy, kwas foliowy, lek przeciwdrgawkowy, leki zobojętniające, lewodopa, metotreksat, metylodopa, niedobór żelaza, penicylamina, polifenol, prymidon, sulfasalazyna, tetracyklina, transferyna, trientyna, żelazo
Leksykon leków
Interakcje leku – Apap Junior 250 mg

Paracetamol zawarty w preparacie Apap Junior 250 mg wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, szczególnie u pacjentów pediatrycznych. Probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu około dwukrotnie poprzez hamowanie sprzęgania z kwasem glukuronowym, co wymaga rozważenia redukcji dawki. Leki indukujące enzymy mikrosomalne wątroby, takie jak ryfampicyna oraz leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon), zwiększają metabolizm paracetamolu, potencjalnie obniżając jego skuteczność i zwiększając ryzyko hepatotoksyczności. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z zydowudyną (AZT), ze względu na podwyższone ryzyko neutropenii, co wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego. Ponadto, metoklopramid i inne leki przyspieszające opróżnianie żołądka zwiększają szybkość wchłaniania paracetamolu, natomiast leki spowalniające opróżnianie opóźniają jego działanie.
enzymy mikrosomalne wątroby, farmakoterapia, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność, indukcja enzymów, INR, interakcje z alkoholem, karbamazepina, klirens leku, kolestyramina, krwawienie, krzepnięcie krwi, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwzakrzepowe, luka anionowa, metabolity hepatotoksyczne, metoklopramid, morfologia krwi, neutropenia, opróżnianie żołądka, paracetamol, probenecyd, prymidon, ryfampicyna, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Intas 100 mg

Lakozamid wykazuje umiarkowane ryzyko interakcji farmakodynamicznych, zwłaszcza u pacjentów stosujących leki wydłużające odstęp PR (karbamazepina, lamotrygina, eslikarbazepina, pregabalina) oraz leki przeciwarytmiczne klasy I, co wymaga monitorowania EKG ze względu na potencjalne addycyjne wydłużenie odstępu PR. Farmakokinetycznie, lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4, ani nie wpływa na glikoproteinę P, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Jednoczesne stosowanie induktorów enzymów CYP (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) zmniejsza ekspozycję na lakozamid o około 25%, co może wymagać korekty dawki. Lakozamid nie wpływa istotnie na farmakokinetykę karbamazepiny, kwasu walproinowego, digoksyny, metforminy, warfaryny, omeprazolu oraz doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), a także nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z midazolamem, mimo niewielkiego wzrostu Cmax o 30%.
badanie in vitro, badanie in vivo, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, elektrokardiogram, enzym CYP1A2, eslikarbazepina, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, glikoproteina p, indukcja enzymatyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, odstęp PR, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą stężenie-czas, pregabalina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Levetiracetam NeuroPharma 1000 mg

Lewetyracetam wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (4-17 lat) przy dawkach do 60 mg/kg mc./dobę. U dzieci stosujących leki indukujące enzymy obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd (500 mg 4x/dobę) zmniejsza klirens nerkowy metabolitu leku bez wpływu na sam lewetyracetam, co nie ma znaczenia klinicznego. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych stwierdzono także z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (etynyloestradiol, lewonorgestrel), digoksyną i warfaryną (dawki do 2000 mg/dobę), przy czym czas protrombinowy pozostaje stabilny. Spożycie pokarmów nie wpływa na stopień wchłaniania, a lek można podawać niezależnie od posiłków.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne na OUN, etynyloestradiol, farmakokinetyka lewetyracetamu, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, indukcja enzymatyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens lewetyracetamu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, napad padaczkowy, osmotyczny lek przeczyszczający, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, terapia przeciwpadaczkowa, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Staveran 40 40 mg

Werapamil, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C18, jest silnym inhibitorem CYP3A4 oraz glikoproteiny P (P-gp), co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych o istotnym znaczeniu klinicznym. Interakcje z lekami hamującymi CYP3A4 mogą zwiększać stężenie werapamilu w osoczu, natomiast leki indukujące CYP3A4 obniżają jego stężenie. Przykładowo, ryfampicyna zmniejsza AUC werapamilu o około 97% i Cmax o 94%, a sok grejpfrutowy zwiększa AUC R-werapamilu o 49% i S-werapamilu o 37%. Werapamil zwiększa stężenia wielu leków, takich jak kolchicyna (AUC 2-krotnie), doksorubicyna (AUC 104%, Cmax 61%), statyny metabolizowane przez CYP3A4 (np. symwastatyna AUC 2,6-krotnie, Cmax 4,6-krotnie), a także leków immunosupresyjnych (np. ewerolimus AUC 3,5-krotnie). Konieczne jest monitorowanie stężeń leków i dostosowanie dawek, zwłaszcza w przypadku glikozydów nasercowych, statyn, leków immunosupresyjnych oraz dabigatranu, którego Cmax wzrasta o 180%, a AUC o 150% przy podaniu werapamilu o natychmiastowym uwalnianiu.
almotryptan, antagoniści receptora H2, atorwastatyna, bradykardia, buspiron, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P-450, dezypramina, digitoksyna, digoksyna, dna moczanowa, doksorubicyna, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, eteksylan dabigatranu, ewerolimus, fenobarbital, fluwastatyna, glibenklamid, glikoproteina p, glikozydy nasercowe, hipotensja ortostatyczna, imipramina, inhibitory proteazy HIV, inhibitory reduktazy HMG-CoA, interakcje farmakokinetyczne, iwabradyna, kardiomiopatia przerostowa, kardiotoksyczność, klarytromycyna, kolchicyna, kwas moczowy, leki alfa-adrenolityczne, leki beta-adrenolityczne, leki immunosupresyjne, leki moczopędne, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwwirusowe HIV, lowastatyna, metoprolol, midazolam, miopatia, neurotoksyczność litu, obrzęk płuc, padaczka częściowa, prawastatyna, propranolol, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, rabdomioliza, rak drobnokomórkowy płuc, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sulfinpyrazon, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, telitromycyna, teofilina, werapamilu chlorowodorek, zaburzenia krzepnięcia
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban Bayer 10 mg

Rywaroksaban jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz jest substratem glikoproteiny P (P-gp), co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), powodują 2,5-2,6-krotny wzrost AUC oraz 1,6-1,7-krotny wzrost Cmax rywaroksabanu, co znacząco zwiększa ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę), erytromycyna (500 mg 3×/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), powodują wzrost AUC i Cmax w zakresie 1,3-1,5-krotnym, z nasileniem efektu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (do 2-krotnego wzrostu AUC przy erytromycynie). Dronedaron ze względu na brak danych klinicznych powinien być unikany. Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z enoksaparyną (40 mg) bez wpływu na PT i APTT, co wymaga ostrożności przy łącznym stosowaniu innych leków przeciwzakrzepowych ze względu na ryzyko krwawienia.
agregacja płytek krwi, atorwastatyna, azole przeciwgrzybicze, CYP3A4, cytochrom P450, czas krwawienia, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik anty-Xa, czynnik krzepnięcia, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor czynnika Xa, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, naproksen, NLPZ, omeprazol, pozakonazol, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, SNRI, SSRI, stężenie rywaroksabanu, układ krzepnięcia, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Hasco o smaku pomarańczowym 120 mg/5 ml

Paracetamol Hasco o smaku pomarańczowym wykazuje liczne klinicznie istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie paracetamolu z alkoholem, co prowadzi do indukcji enzymu CYP2E1, zmniejszenia zasobów glutationu i nasilonego uszkodzenia hepatocytów, nawet przy dawkach terapeutycznych. Interakcje z lekami indukującymi enzymy wątrobowe (barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) zwiększają ryzyko hepatotoksyczności poprzez wzrost produkcji toksycznych metabolitów. Ponadto, paracetamol może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny, co wymaga monitorowania INR, a także zwiększać ryzyko nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ. Warto również zwrócić uwagę na potencjalne interakcje z inhibitorami MAO, chloramfenikolem oraz zydowudyną, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak pobudzenie psychoruchowe, neutropenia czy zwiększona toksyczność antybiotyku.
barbiturat, chloramfenikol, cytochrom P450 2E1, domperidon, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, farmakokinetyka paracetamolu, farmakolog kliniczny, fenobarbital, fenytoina, glutation, glutetimid, hipertermia, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, kolestyramina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolit NAPQI, metoklopramid, morfologia krwi obwodowej, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, oznaczanie stężenia glukozy, parametry krzepnięcia krwi, pochodna kumaryny, przewlekły alkoholizm, ryfampicyna, salicylamid, uszkodzenie hepatocytów, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Hemina – Interakcje

Human Hemin Orphan Europe wykazuje indukcję enzymów układu cytochromu P450, co prowadzi do przyspieszenia metabolizmu leków będących substratami tego układu. Szczególnie istotne jest to w przypadku estrogenów (w tym doustnych środków antykoncepcyjnych), barbituranów (np. fenobarbitalu) oraz steroidów (kortykosteroidów i hormonów płciowych), których stężenia i efekty terapeutyczne mogą ulec znacznemu obniżeniu. W praktyce klinicznej może to wymagać dostosowania dawkowania tych leków oraz monitorowania ich skuteczności. Produkt zawiera również 1 g etanolu na 10 ml koncentratu, co teoretycznie może wpływać na metabolizm alkoholu etylowego, jednak ze względu na dożylną drogę podania i kontrolowane warunki stosowania, bezpośrednie interakcje z alkoholem spożywanym doustnie są mało prawdopodobne.
barbiturany, biotransformacja, cytochrom P450, doustne środki antykoncepcyjne, efekt terapeutyczny, ekspozycja układowa, estrogen, fenobarbital, hemina, hemina ludzka, hormony płciowe, indukcja enzymatyczna, kortykosteroidy, roztwór do infuzji, skuteczność terapeutyczna, steroidoterapia, steroidy, szlaki metaboliczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Bulgaplin 225 mg

Pregabalina, substancja czynna Bulgaplinu, charakteryzuje się farmakokinetyką polegającą na wydalaniu głównie w postaci niezmienionej z moczem, z minimalnym metabolizmem (<2%). Nie wykazuje wiązania z białkami osocza ani hamowania enzymów metabolizujących inne leki, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania in vivo nie wykazały istotnych klinicznie interakcji z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), doustnymi lekami antykoncepcyjnymi (noretysteron, etynyloestradiol), lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, insuliną oraz innymi lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, tiagabina, topiramat). Nie stwierdzono wpływu na klirens pregabaliny ani na skuteczność antykoncepcji. Jednakże, u pacjentów geriatrycznych brak jest dedykowanych badań interakcji, co wymaga ostrożności klinicznej.
alkohol etylowy, benzodiazepina, Bulgaplin, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja OUN, diuretyk, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, etanol, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, funkcja poznawcza, gabapentyna, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens pregabaliny, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, metabolizm leku, motoryka duża, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, profil farmakokinetyczny, śpiączka, tiagabina, topiramat, wydalanie w moczu, zaburzenie funkcji poznawczych
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Accord 600 mg

Darunawir w skojarzeniu z rytonawirem wykazuje złożony profil interakcji farmakokinetycznych, głównie poprzez inhibicję enzymów CYP3A, CYP2D6 oraz białek transportowych P-gp, OATP1B1 i OATP1B3. Rytonawir pełni funkcję boostera, zwiększając ekspozycję na darunawir aż 14-krotnie przy dawce 600 mg darunawiru i 100 mg rytonawiru podawanych dwa razy dziennie. Interakcje te mogą prowadzić do zarówno zwiększenia, jak i zmniejszenia stężeń leków metabolizowanych przez różne izoenzymy CYP, co ma istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne są interakcje z lekami metabolizowanymi przez CYP3A (np. statyny, inhibitory PDE-5), CYP2D6 (beta-blokery, flekainid), CYP2C9 (warfaryna) i CYP2C19 (metadon), a także z lekami będącymi substratami białek transportowych (np. digoksyna, dabigatran). Wskazane jest monitorowanie stężeń i dostosowanie dawek leków współstosowanych, zwłaszcza tych o wąskim indeksie terapeutycznym.
astemizol, atorwastatyna, beta-bloker, boceprewir, booster farmakologiczny, bozentan, buprenorfina, cyklosporyna, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, dabigatran, darunawir, deksametazon, digoksyna, docetaksel, dziurawiec zwyczajny, ewerolimus, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flutykazon, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor CYP3A, indynawir, inhibicja CYP3A, inhibitor CYP3A, inhibitor integrazy, inhibitor PDE-5, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klotrymazol, lek przeciwgrzybiczny azolowy, leki przeciwdepresyjne trójpierścieniowe, lopinawir, metabolizm CYP2C8, metabolizm CYP3A, metadon, metoprolol, NNRTI, NRTI, OATP1B1, OATP1B3, paklitaksel, parametry farmakokinetyczne, propafenon, repaglinid, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, rytonawir, sildenafil, SSRI, statyny, tadalafil, takrolimus, telaprewir, terfenadyna, wardenafil, warfaryna, wskaźnik terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Tabagine 300 mg

Pregabalina, substancja czynna produktu Tabagine, charakteryzuje się farmakokinetyką opartą na wydalaniu głównie w postaci niezmienionej z moczem, z minimalnym metabolizmem (<2% dawki). Nie wykazuje istotnego wiązania z białkami osocza ani hamowania enzymów metabolicznych, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania in vivo nie potwierdziły klinicznie istotnych interakcji z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, insuliną czy doustnymi antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i etynyloestradiol. W związku z tym nie jest konieczna modyfikacja dawkowania tych leków podczas terapii pregabaliną.
analiza farmakokinetyczna, antykoncepcja hormonalna, białka osocza, depresja oddechowa, diuretyk, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie depresyjne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, etanol, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, funkcja nerek, gabapentyna, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens pregabaliny, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent w wieku podeszłym, polipragmazja, pregabalina, profil farmakokinetyczny, sedacja, śpiączka, tiagabina, topiramat, wydalanie pregabaliny, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie psychomotoryczne, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Temsirolimus Accord 30 mg

Temsirolimus Accord wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie temsirolimusu z sunitynibem, co prowadzi do ciężkich działań niepożądanych, takich jak wysypka rumieniowa stopnia 3/4, dna i zapalenie tkanki łącznej, dlatego jest to przeciwwskazane. Istotne jest także zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego przy łączeniu temsirolimusu z inhibitorami ACE (np. ramipryl) i blokerami kanałów wapniowych (np. amlodypina), z możliwym opóźnionym wystąpieniem objawów do 2 miesięcy. Farmakokinetycznie, silni induktorzy CYP3A4/5 (np. ryfampicyna) obniżają Cmax i AUC aktywnego metabolitu syrolimusu odpowiednio o 65% i 56%, natomiast silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) powodują 3,1-krotny wzrost AUC syrolimusu i 2,3-krotny wzrost sumarycznego AUC temsirolimusu i syrolimusu, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania tych leków. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem, werapamil) mogą zwiększać stężenia syrolimusu, zwłaszcza przy dawkach temsirolimusu ≥25 mg, co wymaga ostrożności lub unikania takiej kombinacji.
amiodaron, amlodypina, aprepitant, bloker kanału wapniowego, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom CYP3A, dabigatran, dezypramina, digoksyna, diltiazem, dziurawiec, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fosfolipidoza, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor cytochromu CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor kinaz tyrozynowych, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, lenalidomid, nefazodon, nelfinawir, obrzęk naczynioruchowy, paklitaksel, ramipryl, ryfampicyna, rytonawir, statyna, sunitynib, syrolimus, toksyczność płucna, werapamil, winkrystyna, worykonazol, wysypka rumieniowa plamisto-grudkowa, zapalenie tkanki łącznej
Leksykon substancji czynnych
Perampanel – Właściwości farmakokinetyczne

Perampanel, substancja czynna leku Fypalan dostępnego w dawkach 2-12 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym bez efektu pierwszego przejścia oraz wysokim (ok. 95%) wiązaniem z białkami osocza. Pokarm o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływa na Cmax i AUC0-inf, jedynie opóźnia Tmax o około 1 godzinę. Metabolizm perampanelu odbywa się głównie przez cytochrom CYP3A, obejmując utlenianie i glukuronidację, a eliminacja zachodzi w 30% z moczem i 70% z kałem, głównie w formie metabolitów. Okres półtrwania wynosi średnio 105 godzin, jednak ulega skróceniu do 25 godzin przy jednoczesnym stosowaniu induktora CYP3A, karbamazepiny. Farmakokinetyka wykazuje liniową zależność między dawką a stężeniem w osoczu, a klirens u kobiet jest o 18% niższy (0,54 L/h) niż u mężczyzn (0,66 L/h). Wiek nie wpływa istotnie na klirens, natomiast masa ciała koreluje z jego wzrostem, co jest szczególnie istotne u dzieci poniżej 30 kg, wymagających dostosowania dawki.
białko oporności raka piersi, choroba Parkinsona, cytochrom CYP3A, częściowy napad padaczkowy, efekt pierwszego przejścia, fenobarbital, glikoproteina p, izoenzym CYP2B6, izoenzym CYP2C8, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klirens kreatyniny, klirens perampanelu, mikrosom wątroby ludzkiej, napad częściowy, napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony, neuropatia cukrzycowa, okres półtrwania, perampanel, polipeptyd transportujący aniony organiczne, ryfampicyna, skala Child-Pugh, stwardnienie rozsiane, transporter anionów organicznych, transporter błonowy, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność liniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Montelukast Teva 4 mg

Montelukast Teva, stosowany w profilaktyce i długotrwałym leczeniu astmy, nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z wieloma lekami, takimi jak teofilina, prednizon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol/noretyndron 35/1), terfenadyna, digoksyna czy warfaryna. Montelukast jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C8 i CYP2C9, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących te enzymy (fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna), które mogą zmniejszać ekspozycję na montelukast nawet o około 40%. Inhibitory CYP2C8, takie jak gemfibrozyl, zwiększają ekspozycję na montelukast 4,4-krotnie, jednak nie jest konieczne rutynowe dostosowanie dawki, choć zaleca się monitorowanie działań niepożądanych. Inhibitory o mniejszej sile, np. trimetoprim, oraz silny inhibitor CYP3A4 – itrakonazol, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę montelukastu.
antagonista receptorów leukotrienowych, astma, CYP2C8, CYP3A4, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, indukcja enzymatyczna, inhibitor enzymatyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzymy CYP, metabolizm wątrobowy, montelukast, noretyndron, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Tribenozyd – Interakcje

Tribenozyd, stosowany miejscowo w leczeniu hemoroidów i innych dolegliwości doodbytniczych, występuje w formie kremu (50 mg/g) oraz czopków (400 mg/czopek), często w połączeniu z lidokainą, która pełni funkcję miejscowego środka znieczulającego. Ze względu na lokalne działanie i minimalne wchłanianie systemowe tribenozydu, nie odnotowano istotnych interakcji farmakologicznych z innymi lekami. W przypadku preparatów takich jak Procto-Glyvenol i Procto-Hemolan brak jest danych wskazujących na specyficzne interakcje tribenozydu, co potwierdza niskie ryzyko działań niepożądanych wynikających z kojarzonego leczenia.
chlorchinina, dapson, depresja OUN, działanie depresyjne na OUN, działanie toksyczne, działanie znieczulające miejscowe, fenacetyna, fenobarbital, hemoroidy, kardiotoksyczność, krążenie ogólne, krem doodbytniczy, kwas p-aminosalicylowy, lek przeciwbólowy, leki antyarytmiczne, leki przeciwarytmiczne, lidokaina, methemoglobinemia, nitraty, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, substancja czynna, sulfonamidy, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie systemowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban Aurovitas 15 mg; 20 mg

Rywaroksaban (Rivaroxaban Aurovitas) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez CYP3A4 oraz transportem przez glikoproteinę P (P-gp). Silne inhibitory obu tych szlaków, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na rywaroksaban (2,6-/2,5-krotne zwiększenie AUC, 1,7-/1,6-krotne zwiększenie Cmax), co przekłada się na podwyższone ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane zwiększenie stężenia rywaroksabanu obserwuje się przy stosowaniu klarytromycyny (500 mg 2×/dobę), erytromycyny (500 mg 3×/dobę) oraz flukonazolu (400 mg/dobę), szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie erytromycyna może zwiększyć AUC do 2-krotnie. Dronedaron ze względu na ograniczone dane kliniczne powinien być stosowany ostrożnie lub unikać jego łącznego podawania z rywaroksabanem. Jednoczesne stosowanie innych leków przeciwzakrzepowych (np. enoksaparyny 40 mg) oraz NLPZ (np. naproksen 500 mg, kwas acetylosalicylowy 500 mg) i inhibitorów agregacji płytek (klopidogrel) zwiększa ryzyko krwawienia, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjentów.
antagonista witaminy K, atorwastatyna, bezpośredni inhibitor czynnika Xa, choroba wątroby, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie farmakodynamiczne rywaroksabanu, dziurawiec zwyczajny, endogenny potencjał trombiny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, funkcja płytek krwi, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4 i glikoproteiny P, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja rywaroksabanu z alkoholem, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, koagulacja, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, układ krzepnięcia, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Singulair 4 4 mg

Montelukast, substancja czynna preparatu Singulair 4 mg, wykazuje korzystny profil interakcji lekowych, umożliwiający bezpieczne stosowanie z większością leków stosowanych w terapii astmy, takich jak teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol z noretyndronem 35:1), terfenadyna, digoksyna oraz warfaryna, bez istotnego wpływu na ich farmakokinetykę. Kluczową interakcją jest indukcja metabolizmu montelukastu przez fenobarbital, prowadząca do około 40% redukcji AUC montelukastu, co wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u dzieci. Montelukast jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP 3A4, 2C8 i 2C9, dlatego leki indukujące te enzymy (fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna) mogą obniżać jego stężenia, co może wymagać monitorowania terapii.
alkohol benzylowy, astma, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 3A4, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, indukcja metabolizmu, inhibitor CYP 2C8, inhibitor izoenzymu, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym, montelukast, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, Singulair, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Clonazepamum TZF 1 mg/ml

Clonazepamum TZF (1 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczególnie istotne jest nasilenie depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) przy jednoczesnym stosowaniu opioidów, leków nasennych, psychotropowych, zwiotczających mięśnie oraz innych leków przeciwdrgawkowych. Interakcje z opioidami zwiększają ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, dlatego dawka i czas terapii skojarzonej muszą być ściśle kontrolowane. Współpodawanie klonazepamu z pochodnymi hydantoiny (np. fenytoiną) i fenobarbitalem wymaga ostrożności ze względu na ryzyko nasilenia sedacji, apatii oraz toksyczności, a także konieczność monitorowania stężeń leków w surowicy. Terapia skojarzona z sodu walproinianem jest na ogół dobrze tolerowana, jednak może indukować napady nieświadomości, co wymaga uważnej obserwacji klinicznej.
anestetyk, benzodiazepina, cymetydyna, cytochrom P-450, depresja oddechowa, disulfiram, doustny środek antykoncepcyjny, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor enzymów wątrobowych, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens, klonazepam, lek nasenny, lek przeciwbólowy, lek przeciwdrgawkowy, lek psychotropowy, lek zwiotczający mięśnie, napad nieświadomości, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna hydantoiny, prymidon, ryfampicyna, sedacja, sodu walproinian, śpiączka, walproinian
Leksykon leków
Interakcje leku – Gabitril 5 mg

Tiagabina, metabolizowana głównie przez izoenzymy CYP3A4/5, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami indukującymi enzymy wątrobowe, takimi jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon oraz ryfampicyna. Indukcja enzymatyczna prowadzi do przyspieszonego metabolizmu tiagabiny, co skutkuje obniżeniem jej stężenia w osoczu i potencjalnym osłabieniem efektu terapeutycznego. W takich przypadkach zaleca się zwiększenie dawki dobowej i/lub skrócenie odstępów między podaniami. U pacjentów nieleczonych lekami indukującymi enzymy CYP3A4/5 stężenie tiagabiny może być około dwukrotnie wyższe, co wymaga stosowania mniejszych dawek i wolniejszego dostosowywania dawkowania. Jednoczesne stosowanie ziela dziurawca (Hypericum perforatum), silnego induktora CYP3A4, jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko znacznego obniżenia ekspozycji na tiagabinę i utraty skuteczności terapeutycznej.
cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, fenobarbital, fenytoina, Hypericum perforatum, induktor enzymu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje lekowe, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, prymidon, ryfampicyna, teofilina, tiagabina, warfaryna, zaburzenia koordynacji ruchowej, zawroty głowy, ziele dziurawca