badanie mutagenności
Badanie mutagenności to proces laboratoryjny mający na celu ocenę potencjału substancji chemicznych, leków, związków biologicznych lub czynników fizycznych do wywoływania mutacji genetycznych. Mutacje to zmiany w materiale genetycznym (DNA lub RNA), które mogą prowadzić do nieprawidłowości w funkcjonowaniu komórek, chorób, nowotworów lub wad wrodzonych.
W praktyce klinicznej i farmaceutycznej badania mutagenności są kluczowym elementem oceny bezpieczeństwa nowych leków i substancji chemicznych. Najczęściej stosowane metody obejmują test Amesa (wykorzystujący bakterie Salmonella typhimurium), test aberracji chromosomowych, test mikrojądrowy oraz analizę wymiany chromatyd siostrzanych. Bardziej zaawansowane techniki obejmują sekwencjonowanie DNA i analizy transkryptomiczne.
Wyniki badań mutagenności mają istotne znaczenie w ocenie ryzyka karcynogenezy, ponieważ substancje mutagenne często wykazują również działanie kancerogenne. W Unii Europejskiej i USA przeprowadzenie testów mutagenności jest obowiązkowym elementem procedury rejestracyjnej nowych leków, pestycydów, dodatków do żywności oraz wielu innych substancji chemicznych wprowadzanych do obrotu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Grindeks 5 mg
Lenalidomid wykazuje wyraźny potencjał teratogenny, co potwierdzają badania rozwoju zarodkowo-płodowego na małpach (dawki 0,5–4 mg/kg/dobę) oraz królikach (3, 10, 20 mg/kg/dobę). U potomstwa obserwowano liczne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, deformacje kończyn (np. zgięte, skrócone, brak rotacji, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych, takie jak odbarwienia, czerwone ogniska, mały pęcherzyk żółciowy czy wadliwie rozwinięta przepona. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (dawki 75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). U małp wielokrotne podawanie dawek 4 i 6 mg/kg/dobę skutkowało śmiertelnością i istotną toksycznością hematologiczną oraz zapaleniem przewodu pokarmowego, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i atrofie grasicy, z minimalnym wpływem na liczbę leukocytów przy 1 mg/kg/dobę, co odpowiada dawce stosowanej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, hematopoeza, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, toksyczność rozwojowa, wady wrodzone kończyn, zaburzenie czynności nerek, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Plus 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Ramizek Plus, zawierającego bisoprolol (fumaranu) oraz ramipryl, wykazały brak istotnych zagrożeń toksycznych przy stosowaniu terapeutycznych dawek. Bisoprolol nie wykazywał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach u ciężarnych samic obserwowano toksyczność objawiającą się zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu, redukcją masy ciała, zwiększoną resorpcją płodu, obniżoną masą urodzeniową potomstwa oraz opóźnionym rozwojem fizycznym. Ramipryl nie wykazał ostrej toksyczności u gryzoni i psów, a dawki tolerowane wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. W badaniach przewlekłych zaobserwowano zmiany elektrolitowe, hematologiczne oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp, co odzwierciedla farmakodynamiczną aktywność ramiprylu.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie mutagenności, beta-adrenolityk, bisoprolol, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fumaran, genotoksyczność, obraz krwi, poszerzenie miedniczki nerkowej, ramipryl, resorpcja płodu, ryzyko środowiskowe, stężenie elektrolitów, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – V-PET 1 GBq/ml na dzień i godzinę odniesienia
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego V-PET, zawierającego fludeoksyglukozę (¹⁸F), wykazały bardzo dobry profil bezpieczeństwa przy podaniu dożylnym dawki 0,0002 mg/kg masy ciała u myszy i szczurów, bez obserwacji przypadków śmiertelnych, co wskazuje na niski potencjał toksyczności ostrej. Nie przeprowadzono badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, mutagenności ani długoterminowych badań karcinogenności, co jest uzasadnione jednorazowym zastosowaniem diagnostycznym radiofarmaceutyku. Fludeoksyglukoza (¹⁸F) charakteryzuje się okresem półtrwania 110 minut oraz emituje promieniowanie pozytonowe o maksymalnej energii 0,960 MeV, a także promieniowanie gamma o energii 0,511 MeV, co ma istotne znaczenie dla oceny dawki promieniowania otrzymywanej przez pacjenta.
badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, dawka promieniowania, działanie rakotwórcze, fludeoksyglukoza, model zwierzęcy, okres półtrwania, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, pozytonowa tomografia emisyjna, proces anihilacji, profil bezpieczeństwa, promieniowanie gamma, promieniowanie pozytonowe, radiofarmaceutyk, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła - Leksykon substancji czynnych
Paraformaldehyd – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Paraformaldehyd, obecny w produkcie leczniczym Devipasta w stężeniu 450 mg/g, przeszedł szeroką ocenę toksykologiczną w badaniach przedklinicznych. Wyniki konwencjonalnych badań farmakologicznych bezpieczeństwa wykazały brak istotnego wpływu na podstawowe funkcje życiowe, w tym układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały klinicznie istotnych zmian w parametrach biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test aberracji chromosomowych oraz mikrojądrowy test in vivo, potwierdziły brak działania mutagennego. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworowego związanego ze stosowaniem paraformaldehydu w zalecanych dawkach terapeutycznych.
aberracja chromosomowa, badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, badanie histopatologiczne, badanie mutagenności, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, implantacja zarodka, ocena toksykologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, paraformaldehyd, parametry biochemiczne, proces reprodukcyjny, rozwój embrionalny, rozwój nowotworu, rozwój płodowy, rozwój płodu, rozwój postnatalny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, wpływ toksyczny, zapłodnienie, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). U szczurów zaobserwowano zapalenie warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6× dawki klinicznej oraz owrzodzenia i nadżerki przy wyższych dawkach. Toksyczność nerkowa objawiała się bazofilią, szkliwieniem, rozszerzeniem kanalików nerkowych, wałeczkami nerkowymi, śródmiąższowym zapaleniem limfocytarnym i przerostem błony środkowej tętniczek przy narażeniu 7-13× dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych stwierdzono rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia paliczków i segmentów mostka przy narażeniu 10-12× dawki klinicznej. Maksymalna dawka niewywołująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-4× dawki klinicznej (AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla połączenia amlodypiny z walsartanem.
amlodypina i walsartan, azot mocznikowy, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, bazofilia, choroba nerek, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, kreatynina, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie porodu, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, przeżywalność potomstwa, rozrost kanalików nerkowych, rozszerzenie kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, rozwój zarodkowo-płodowy, spermatydy, testosteron, wałeczki nerkowe, zaburzenie kostnienia, zapalenie warstwy gruczołowej żołądka - Leksykon substancji czynnych
Flukonazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flukonazolu wykazały brak potencjału rakotwórczego przy dawkach 2,5-10 mg/kg mc./dobę podawanych doustnie przez 24 miesiące, co odpowiada 2-7-krotności dawki terapeutycznej u ludzi. Wystąpiło natomiast częstsze pojawianie się gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców szczurów przy dawkach 5 i 10 mg/kg mc./dobę, co nie zostało zaobserwowane u myszy ani u samic szczurów, sugerując specyficzność gatunkową i płciową. Testy mutagenności in vitro i in vivo, w tym badania na bakteriach Salmonella typhimurium oraz komórkach mysich i ludzkich, nie wykazały działania mutagennego flukonazolu. Ponadto, flukonazol nie wpływał negatywnie na płodność szczurów przy dawkach do 20 mg/kg mc./dobę doustnie oraz do 75 mg/kg mc. pozajelitowo.
badanie cytogenetyczne, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, chłoniak myszy, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, komórki szpiku, kostnienie, kostnienie twarzoczaszki, lek przeciwgrzybiczy, mutacja chromosomalna, płodność, poronienie, potencjał rakotwórczy, poziom narażenia, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, rozwój płodu, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodków, stężenie estrogenów, toksyczność reprodukcyjna, układ kielichowo-miedniczkowy nerek, zaburzenie rozrodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alneta 5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny, substancji czynnej preparatu Alneta, wykazały jej wpływ na procesy rozrodcze u zwierząt doświadczalnych. U szczurów i myszy zaobserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz obniżoną przeżywalność potomstwa przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę terapeutyczną dla ludzi (10 mg/dobę, przeliczone na mg/kg masy ciała). W badaniach na szczurach amlodypina podawana w dawkach do 10 mg/kg/dobę (osiem razy większa niż dawka dla ludzi przeliczona na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazała negatywnego wpływu na płodność, natomiast podawanie samcom dawki porównywalnej do ludzkiej (w mg/kg) przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego.
amlodypina, badanie mutagenności, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, dojrzałe spermatydy, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, model szczurzy, mutacja genetyczna, opóźnienie porodu, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, poziom testosteronu, przeżywalność potomstwa, toksyczny wpływ na płodność, wpływ na płodność, wydłużenie porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alprox 0,25 mg
Badania przedkliniczne alprazolamu wykazały, że długotrwałe podawanie leku w dawkach zależnych u szczurów (do 30 mg/kg/dobę, co stanowi 150-krotność maksymalnej dawki u ludzi 10 mg/dobę) prowadziło do rozwoju zaćmy i rozrostu naczyń w rogówce. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u psów (duże dawki doustne przez 12 miesięcy) zaobserwowano drgawki, które w niektórych przypadkach były śmiertelne, jednak ich znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje niejasne. Badania karcynogenności na szczurach i myszach (odpowiednio do 30 mg/kg/dobę i 10 mg/kg/dobę) nie wykazały działania rakotwórczego. Testy mutagenności in vivo i in vitro, w tym test mikrojądrowy u szczurów przy dawkach do 100 mg/kg (500-krotność dawki ludzkiej), nie potwierdziły potencjału mutagennego alprazolamu.
alprazolam, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, benzodiazepina, drgawka, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja płodu, obumarcie płodu, potencjał rakotwórczy, rozrost naczyń rogówki, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność przewlekła, toksyczność wielokrotnych dawek, wada wrodzona, zaburzenia zachowania, zaburzenie płodności, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Owoc Anyżu –
W świetle przepisów Dyrektywy 2001/83/EC oraz dostępnych danych przedklinicznych, wodny wyciąg z owocu anyżu (Pimpinella anisum L., fructus) nie wykazuje działania mutagennego w teście Amesa przeprowadzonym na szczepach Salmonella typhimurium TA98, TA100 i TA102. Główny składnik olejku anyżowego, anetol, wykazuje jedynie słabe działanie mutagenne in vitro, jednakże dane in vivo wskazują na niskie ryzyko genotoksyczności. Estragol, obecny w owocu anyżu, posiada potencjał genotoksyczny, lecz jego stężenie w naparze jest na tyle niskie, że ryzyko kliniczne jest minimalne, szczególnie przy krótkotrwałym stosowaniu u młodzieży, dorosłych i osób starszych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Opacorden 200 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa amiodaronu chlorowodorku, substancji czynnej leku Opacorden, wskazują na istotne zmiany w obrębie tarczycy u zwierząt laboratoryjnych. Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach wykazały istotne zwiększenie częstości nowotworów pęcherzykowych tarczycy, w tym gruczolaków i raków, u obu płci. Natomiast u myszy zaobserwowano przerost pęcherzyków tarczycy, zależny od dawki, bez wzrostu częstości nowotworów. Badania mutagenności amiodaronu były ujemne, co sugeruje brak bezpośredniego działania genotoksycznego, a mechanizm karcynogenności u szczurów prawdopodobnie ma charakter epigenetyczny. Zmiany te wynikają z wpływu amiodaronu na gospodarkę hormonalną tarczycy, zaburzając syntezę i/lub uwalnianie hormonów tarczycowych. Pomimo obserwowanych efektów u zwierząt, ich znaczenie kliniczne dla ludzi jest oceniane jako niewielkie ze względu na różnice gatunkowe w metabolizmie i odpowiedzi na lek. Ryzyko rozwoju podobnych zmian u pacjentów jest ograniczone i nie stanowi przeciwwskazania do stosowania Opacorden przy zachowaniu właściwych wskazań klinicznych. Jednak ze względu na potencjalny wpływ amiodaronu na funkcje tarczycy, zaleca się monitorowanie parametrów funkcji tarczycy u pacjentów poddawanych długotrwałej terapii tym lekiem, aby w porę wykryć ewentualne zaburzenia endokrynologiczne.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ValproLEK 300 300 mg
Dane przedkliniczne dotyczące walproinianu sodu (ValproLEK 300) potwierdzają jego silny potencjał teratogenny, wykazany w badaniach na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, króliki). Ekspozycja płodów na walproinian powoduje charakterystyczne zmiany morfologiczne i funkcjonalne, w tym uszkodzenia układu słuchowego. Badania mutagenności i genotoksyczności dają wyniki zależne od modelu i drogi podania: brak mutagenności in vitro oraz po podaniu doustnym in vivo, natomiast podanie dootrzewnowe wykazuje uszkodzenia DNA. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększoną wymianę chromatyd siostrzanych u pacjentów leczonych walproinianem, jednak znaczenie kliniczne tych zmian pozostaje niejasne. Standardowe testy kancerogenności nie wskazują na podwyższone ryzyko nowotworów u ludzi.
Badania toksyczności wielokrotnego podania wykazały istotny wpływ walproinianu na męski układ rozrodczy: u dorosłych szczurów dawki 1250 mg/kg m.c./dobę doustnie powodowały zwyrodnienia jąder i zaburzenia spermatogenezy, a u psów zmiany pojawiały się przy 150 mg/kg m.c./dobę. U młodych szczurów wpływ był mniej wyraźny, a dawki do 90 mg/kg m.c./dobę nie wywoływały zmian histopatologicznych. W badaniach płodności u szczurów dawki do 350 mg/kg m.c./dobę nie wpływały na płodność samców, jednak u ludzi niepłodność męska jest znanym działaniem niepożądanym walproinianu. Obserwacje te podkreślają konieczność ostrożności w stosowaniu walproinianu u kobiet w wieku rozrodczym oraz mężczyzn planujących potomstwo ze względu na ryzyko teratogenności i wpływu na płodność.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczności, badanie kancerogenezy, badanie mutagenności, badanie teratogenności, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, kwas walproinowy, niepłodność męska, potencjał teratogenny, szpik kostny, układ rozrodczy, uszkodzenie słuchu, wada rozwojowa, walproinian sodu, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość, wymiana chromatyd siostrzanych, zaburzenie zachowania, zanik jąder, zwyrodnienie jąder - Leksykon substancji czynnych
Bisakodyl – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Bisakodyl, stosowany jako środek przeczyszczający, wykazuje niski profil toksyczności ostrej, z dawkami toksycznymi przekraczającymi 2 g/kg masy ciała u gryzoni oraz nawet 15 g/kg u psów. W badaniach wielokrotnych do 26 tygodni na szczurach, świnkach miniaturowych i małpach Rhesus, bisakodyl wywoływał dawkozależną biegunkę, jednak nie stwierdzono istotnych zmian histopatologicznych ani nefrotoksyczności. U szczurów obserwowano proliferacyjne zmiany w pęcherzu moczowym, które uznano za wtórne wobec mikrokamieni i zmian elektrolitowych, bez znaczenia biologicznego dla człowieka. Testy mutagenności i genotoksyczności, przeprowadzone na bakteriach, komórkach ssaków oraz modelach zwierzęcych, nie wykazały działania mutagennego bisakodylu, w przeciwieństwie do fenoloftaleiny. Badania karcynogenności na transgenicznym modelu myszy p53 przy dawkach do 8000 mg/kg/dobę nie potwierdziły potencjału rakotwórczego.
badanie genotoksyczne, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, biegunka, bisakodyl, dawka toksyczna, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karcynogenność, nefrotoksyczność, pęcherz moczowy, potencjał genotoksyczny, środek przeczyszczający, toksyczność embrionalna, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, transformacja morfologiczna, upośledzenie płodności, wpływ na reprodukcję, zmiana histopatologiczna, zmiana proliferacyjna, zmniejszona aktywność ruchowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramladio 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramladio, zawierającego ramipryl i amlodypinę, opierają się na odrębnych badaniach obu substancji czynnych. Ramipryl wykazał brak toksyczności ostrej po doustnym podaniu u gryzoni i psów. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach dawki bezpieczne wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę, 2,5 mg/kg/dobę oraz 8 mg/kg/dobę. Wyższe dawki (250 mg/kg/dobę) powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co jest efektem farmakodynamicznym. W badaniach reprodukcyjnych ramipryl nie wykazał działania teratogennego ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji prowadziły do nieodwracalnego uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych). Badania mutagenności ramiprylu nie wykazały właściwości mutagennych ani genotoksycznych.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, dojrzała spermatyda, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, testosteron, toksyczność ostra, uszkodzenie nerki, właściwość teratogenna, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie płodności, zaburzenie procesu rozrodczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neoparin 60 mg/0,6 ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej, substancji czynnej Neoparinu, obejmowała badania toksyczności podostrej i przewlekłej na szczurach, psach oraz małpach, z dawkami odpowiednio 15 mg/kg/dobę (13 tygodni, podskórnie) oraz 10 mg/kg/dobę (26 tygodni, podskórnie i dożylnie). W obu badaniach nie zaobserwowano działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy mutagenności (m.in. test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka u myszy) oraz klastogenności (badania aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich in vitro i szpiku kostnego szczura in vivo) nie wykazały aktywności genotoksycznej enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna limfocytów, aberracja chromosomalna szpiku kostnego, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, działanie toksyczne, enoksaparyna sodowa, mutacja komórek chłoniaka, potencjał genotoksyczny, potencjał klastogenny, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła - Leksykon substancji czynnych
Rutozyd – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Rutozyd, obecny w preparatach takich jak Rutinoscorbin, Scorbolamid, Venescin i ich wariantach, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa na podstawie danych przedklinicznych. Wyniki badań mutagenności są niejednoznaczne, jednak przeważają dane wskazujące na działanie antymutagenne rutozydu. Substancja nie wykazuje działania karcynogennego, a wręcz posiada potencjał przeciwnowotworowy. W kontekście teratogenności, rutozyd nie wykazuje toksycznego wpływu na procesy reprodukcji, a badania sugerują nawet działanie ochronne u kobiet w wieku rozrodczym. W preparatach takich jak Venescin i Venescin forte rutozyd jest łączony z wyciągiem z nasion kasztanowca, dla którego wartości LD50 przy podaniu doustnym wynoszą: mysz 990 mg/kg, szczur 2150 mg/kg, królik 1530 mg/kg, pies 130 mg/kg.
badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie teratogenności, dawka no effect, działanie antymutagenne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie ochronne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, kwas askorbowy, profil bezpieczeństwa, Rutinoscorbin, rutozyd, salicylamid, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, Venescin, wartość LD50, wyciąg z nasion kasztanowca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lorazepam TZF 2 mg/ml
Badania przedkliniczne lorazepamu wykazały, że dawka śmiertelna LD50 po podaniu dożylnym, domięśniowym lub dootrzewnowym mieści się w zakresie 24-70 mg/kg masy ciała, zróżnicowana w zależności od gatunku zwierząt. Toksyczność przewlekła przy doustnym podawaniu wysokich dawek przez 80 tygodni u szczurów oraz 12 miesięcy u psów nie wykazała istotnych zmian biologicznych. Podawanie domięśniowe i dożylne w dawkach do 20 mg/kg mc. u szczurów i do 10 mg/kg mc. u psów przez okres do 5 tygodni skutkowało jedynie odwracalnymi reakcjami tkankowymi w miejscach wstrzyknięć, bez innych poważnych nieprawidłowości. Testy mutagenności były negatywne, a badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie wykazały potencjału kancerogennego lorazepamu po podaniu doustnym.
badanie czynnościowe narządów, badanie hematologiczne, badanie histopatologiczne, badanie mutagenności, badanie okulistyczne, badanie rakotwórczości, benzodiazepina, dysmorfia zewnętrzna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, LD50, lorazepam, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, reakcja tkankowa, roztwór do wstrzykiwań, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, upośledzenie umysłowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tritace 5 5 mg
Badania przedkliniczne ramiprylu wykazały brak toksyczności ostrej po podaniu doustnym u gryzoni i psów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, psów i małp zaobserwowano zmiany zgodne z farmakodynamicznym działaniem inhibitora ACE, takie jak zaburzenia równowagi elektrolitowej i zmiany morfologii krwi. Szczególnie istotne były zmiany w nerkach psów i małp przy dawkach 250 mg/kg mc./dobę, manifestujące się powiększeniem aparatu przykłębuszkowego. Dawki bez szkodliwego wpływu wynosiły odpowiednio 2,0 mg/kg (szczury), 2,5 mg/kg (psy) i 8 mg/kg (małpy). U młodych szczurów pojedyncza dawka ramiprylu powodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek, co wskazuje na wysoką wrażliwość rozwijających się nerek na inhibitory ACE.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, dawka bez szkodliwego wpływu, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gospodarka wodno-elektrolitowa, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, morfologia krwi, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny i genotoksyczny, ramipryl, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, Tritace, uszkodzenie nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Ranbaxy 15 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wskazują na niski potencjał toksyczności ostrej, z minimalną dawką letalną przekraczającą 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach wielokrotnego podawania u szczurów dawki 75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni wywołały odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4–6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni powodowały ciężką toksyczność hematologiczną i śmiertelność, natomiast dawki 1–2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodny spadek leukocytów, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji ludzkiej (AUC). W badaniach teratogenności u małp lenalidomid indukował poważne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, deformacje kończyn i zmiany narządowe, natomiast u królików obserwowano anomalie rozwojowe płuc, nerek i tkanek miękkich przy dawkach 10–20 mg/kg/dobę, co podkreśla wyraźny potencjał teratogenny substancji u naczelnych i innych gatunków.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, dawka letalna, działanie mutagenne, funkcja nerek, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe i czerwone, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, oligodaktylia, płytki krwi, polidaktylia, potencjał teratogenny, poziom NOAEL, Program Zapobiegania Ciąży, przemieszczenie nerki, ryzyko teratogenności, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, wada wrodzona, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prenessa 8 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa peryndoprylu z tert-butyloaminą obejmowały szeroki zakres testów toksykologicznych, mutagenności, wpływu na reprodukcję oraz kancerogenności. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i małpach nerki były głównym narządem docelowym, jednak uszkodzenia nerkowe miały charakter odwracalny po zaprzestaniu podawania leku. Testy mutagenne in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, co wskazuje na niskie ryzyko uszkodzeń genetycznych. Badania reprodukcyjne na szczurach, myszach, królikach i małpach nie potwierdziły embriotoksyczności ani teratogenności, choć inhibitory ACE, w tym peryndopryl, mogą powodować działania niepożądane w późnej fazie rozwoju płodu, takie jak śmierć płodu, wady wrodzone (zwłaszcza uszkodzenia nerek), oraz zwiększoną śmiertelność przed- i pourodzeniową.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, inhibitor ACE, peryndopryl, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, regeneracja tkanki nerkowej, śmiertelność pourodzeniowa, śmiertelność przedurodzeniowa, tert-butyloamina, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerki, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoAmlo 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, substancji czynnej ApoAmlo, wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) mogą powodować opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa u szczurów i myszy. W kontekście płodności wyniki były zróżnicowane: w jednym modelu stosowanie dawki do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższej niż dawka ludzka w mg/m²) nie wpływało negatywnie na płodność, natomiast w innym modelu, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg), zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia oraz redukcję liczby spermatyd i komórek Sertoliego. Te rozbieżności sugerują, że wpływ amlodypiny na funkcje rozrodcze może zależeć od czasu ekspozycji i schematu dawkowania.
amlodypina, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, opóźnienie porodu, potencjał genotoksyczny, przeżywalność potomstwa, spermatyda, substancja czynna, testosteron w osoczu, toksyczny wpływ na rozmnażanie, właściwość rakotwórcza, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Duac (10 mg + 30 mg)/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Duac (10 mg + 30 mg/g żel), zawierającego klindamycynę i nadtlenek benzoilu, wykazały brak istotnego ryzyka karcynogenności w dwuletnich testach na myszach przy stosowaniu miejscowym (klindamycyna 10 mg/g, nadtlenek benzoilu 50 mg/g). Badania fotokarcynogenności wskazały na niewielkie skrócenie mediany czasu do powstania guza pod wpływem jednoczesnej ekspozycji na lek i promieniowanie UV, jednak kliniczne znaczenie tych wyników pozostaje niejasne. Długotrwałe (ponad 90 dni) testy toksyczności skórnej na zwierzętach nie wykazały istotnych działań toksycznych poza łagodnym miejscowym podrażnieniem, co potwierdza dobry profil bezpieczeństwa przy miejscowym stosowaniu preparatu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie toksyczności, działanie fotokarcinogenne, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, genotoksyczność, klindamycyna, klindamycyna z nadtlenkiem benzoilu, nadtlenek benzoilu, podrażnienie skóry, toksyczność skórna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie DNA, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Perindopril + Amlodipine wykazały, że peryndopryl indukuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po podaniu doustnym, co wskazuje na potencjał regeneracji tkanki nerkowej po zakończeniu terapii. Substancja ta nie wykazuje potencjału mutagennego ani rakotwórczego w badaniach in vitro i in vivo, a także nie wykazuje specyficznego działania embriotoksycznego czy teratogennego. Niemniej jednak, jako przedstawiciel inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), peryndopryl może powodować charakterystyczne zmiany w nerkach płodu oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową i poporodową, obserwowane w badaniach na zwierzętach. Wysokie dawki (około 50-krotnie przekraczające kliniczne) powodowały opóźnienie porodu, wydłużenie jego trwania oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa.
amlodypina, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, dawka kliniczna, gęstość spermy, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, peryndopryl, potencjał embriotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, test in vitro, test in vivo, testosteron, tkanka nerkowa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Perindopril + Amlodipine (Teva Pharmaceuticals) wykazały, że peryndopryl powoduje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po podaniu doustnym, co wskazuje na potencjalną nefrotoksyczność, ustępującą po zaprzestaniu terapii. Badania genotoksyczności (in vitro i in vivo) nie wykazały mutagenności peryndoprylu ani amlodypiny, a długoterminowe testy rakotwórczości na szczurach i myszach nie potwierdziły działania kancerogennego obu substancji. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej peryndopryl nie wykazał embriotoksyczności ani teratogenności, jednak inhibitory ACE, do których należy peryndopryl, są przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzeń nerek płodów oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową. Amlodypina, podawana w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne zalecane dla ludzi, powodowała opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg/dobę (8-krotność dawki ludzkiej) nie wpływały negatywnie na płodność szczurów.
amlodypina, badanie mutagenności, bezylan amlodypiny, działanie niepożądane, działanie teratogenne, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, nefrotoksyczność, nerka płodu, peryndopryl, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, toksyczność przewlekła peryndoprylu, toksyczny wpływ na reprodukcję, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Tolutris, zawierającego telmisartan, hydrochlorotiazyd i amlodypinę, wykazały, że jednoczesne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających klinicznym nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy monoterapii. Telmisartan wykazuje charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia mocznika i kreatyniny), oraz zmiany w układzie renina-angiotensyna (wzrost aktywności reniny) i strukturze nerek (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka można zapobiegać przez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Telmisartan nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, natomiast hydrochlorotiazyd wykazuje niejednoznaczne działanie genotoksyczne i rakotwórcze w niektórych modelach. W badaniach teratogennych telmisartan nie wykazał jednoznacznych efektów, choć dawki toksyczne wpływały na zmniejszenie masy ciała noworodków i opóźnienie otwarcia oczu.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, błona śluzowa żołądka, dawka toksyczna, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, komórka Sertoliego, parametry hematologiczne, potencjał rakotwórczy, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neosine Plus (250 mg + 1,5625 mg Zn2+)/5 ml
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa produktu leczniczego Neosine Plus, zawierającego inozynę pranobeks oraz cynku glukonian, wskazują na niski profil toksyczności obu składników. Inozyna pranobeks wykazała szeroki margines bezpieczeństwa, z LD50 wynoszącą 1500 mg/kg mc./dobę, co jest 50-krotnie wyższe od maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Badania toksykologiczne na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) nie wykazały właściwości karcynogennych ani mutagennych, potwierdzając brak genotoksyczności inozyny pranobeksu. Ponadto, badania reprodukcyjne na myszach, szczurach i królikach, przy dawkach do 20-krotności zalecanej u ludzi, nie wykazały toksyczności okołoporodowej, embriotoksyczności, teratogenności ani zaburzeń czynności reprodukcyjnych.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, cynk glukonian, dawka śmiertelna, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, LD50, limfocyt krwi obwodowej, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczność inozyny pranobeksu, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość karcynogenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej, zdrowie reprodukcyjne - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg alergenowy roztoczy kurzu domowego – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa standaryzowanego wyciągu alergenowego roztoczy kurzu domowego (Dermatophagoides pteronyssinus i Dermatophagoides farinae) o aktywności 12 SQ-HDM, zastosowanego w produkcie Acarizax, nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. Ocena farmakologiczna potwierdziła brak szczególnych działań niepożądanych, a testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły negatywnego wpływu na zdrowie. Ponadto, badania genotoksyczności, obejmujące mutagenność i klastogenność, nie wykazały potencjału do uszkodzeń materiału genetycznego, co wskazuje na brak ryzyka genotoksycznego działania substancji aktywnej.
Acarizax, badanie genotoksyczności, badanie klastogenności, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, Dermatophagoides farinae, Dermatophagoides pteronyssinus, działanie rakotwórcze, funkcja rozrodcza, potencjał karcynogenny, SQ-HDM, test genotoksyczności, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wyciąg alergenowy roztoczy, wyciąg alergenowy roztoczy kurzu domowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbamazepina Tillomed 200 mg
Dane przedkliniczne dotyczące karbamazepiny, obejmujące toksyczność po podaniu pojedynczym i wielokrotnym, tolerancję miejscową, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze, nie wskazują na istotne zagrożenia dla pacjentów. Badania mutagenności na bakteriach i komórkach ssaków nie wykazały genotoksycznego działania, co sugeruje brak potencjału mutagennego. Jednakże, dwuletnie badanie rakotwórczości u szczurów wykazało zwiększoną częstość guzów wątrobowokomórkowych u samic oraz łagodnych guzów jądra u samców, choć brak jest przekonujących dowodów na kliniczne znaczenie tych wyników u ludzi. Należy podkreślić, że badania na zwierzętach nie wykluczyły całkowicie potencjalnego działania teratogennego karbamazepiny.
badanie mutagenności, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, guz wątrobowokomórkowy, karbamazepina, komora mózgowa, łagodny guz jądra, mutacja genetyczna, organogeneza, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój embrionalny, śmiertelność zarodków, toksyczność po podaniu, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie zarodka - Leksykon substancji czynnych
Fluorocholina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fluorocholiny (18F) wykazały korzystny profil toksyczności ostrej – jednorazowe dożylne podanie nierozcieńczonej substancji w dawce 5 ml/kg u szczurów nie wywołało żadnych objawów toksycznych. Brak jest jednak danych dotyczących potencjału mutagennego, właściwości rakotwórczych oraz wpływu na rozrodczość, co stanowi istotne ograniczenie w pełnej ocenie bezpieczeństwa. Należy podkreślić, że brak tych danych jest typowy dla radiofarmaceutyków, a krótkotrwała ekspozycja wynikająca z diagnostycznego, jednorazowego zastosowania fluorocholiny (18F) oraz jej fizykochemiczne właściwości mogą częściowo rekompensować te braki.
anihilacja, badanie mutagenności, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo radiologiczne, diagnostyka obrazowa, fluorocholina 18F, objaw toksyczności, okres półtrwania, podanie dożylne, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, promieniowanie gamma, promieniowanie pozytonowe, radionuklid fluoru, rozwój pre- i postnatalny, substancja radiofarmaceutyczna, toksyczność ostra, właściwość radiofarmaceutyczna, właściwość rakotwórcza, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Grofibrat M 267 mg
Fenofibrat, a dokładniej jego aktywny metabolit kwas fenofibrynowy, wykazuje toksyczność narządową w badaniach przedklinicznych na zwierzętach laboratoryjnych, jednak przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniu na szczurach toksyczność mięśni szkieletowych (głównie włókien typu I) pojawiła się przy dawkach powyżej 30 mg/kg, co stanowi około 17-krotność maksymalnej dawki u ludzi. Toksyczność mięśnia sercowego nie była obserwowana przy dawkach do 3-krotności dawki terapeutycznej. U psów odwracalne zmiany w przewodzie pokarmowym wystąpiły przy dawkach około 5-krotnie wyższych niż u ludzi. Badania mutagenności wykazały brak potencjału mutagennego, natomiast karcynogenność obserwowano jedynie u gryzoni w postaci nowotworów wątroby związanych z proliferacją peroksysomów, co jest efektem specyficznym dla tych gatunków i nie ma znaczenia klinicznego dla ludzi. Fenofibrat nie wykazuje działania teratogennego, choć przy toksycznych dawkach dla matki obserwowano embriotoksyczność oraz wydłużenie ciąży i trudności porodowe.
aktywna forma leku, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, dystocja, działanie embriotoksyczne, fenofibrat, hipospermia, kwas fenofibrynowy, margines bezpieczeństwa, niedojrzałość jajników, niedokrwistość, nowotwór wątroby, owrzodzenie przewodu pokarmowego, płodność, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, proliferacja peroksysomów, toksyczność mięśni szkieletowych, toksyczność narządowa, układ rozrodczy, wakuolizacja jąder, włókno mięśniowe typu I, zmiany degeneracyjne mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Zentiva 7,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne ryzyko toksyczności rozwojowej, w tym teratogenne działanie u małp i królików. U małp podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg m.c./dobę, co skutkowało wadami wrodzonymi kończyn (np. atrezja odbytu, oligo- i polidaktylia) oraz anomaliami narządów wewnętrznych. U królików dawki 3, 10 i 20 mg/kg m.c./dobę powodowały brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek przy dawce 20 mg/kg m.c./dobę. Lenalidomid wykazywał również ostrą toksyczność, jednak dawki letalne doustne u gryzoni przekraczały 2000 mg/kg m.c./dobę. W badaniach przewlekłych na szczurach (75-300 mg/kg m.c./dobę przez 26 tygodni) obserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg m.c./dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4 i 6 mg/kg m.c./dobę przez 20 tygodni wywołały śmiertelność, zmniejszenie masy ciała, cytopenie i krwotoki wielonarządowe, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg m.c./dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i atrofie grasicy.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, dawka letalna, dawka toksyczna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja terapeutyczna, komórka mieloidalna, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, pęcherzyk żółciowy, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gensulin R 100 j.m./ml
Gensulin R to insulina ludzka rekombinowana, produkowana metodą DNA przy użyciu bakterii E. coli, zawierająca 100 j.m./ml rozpuszczalnej insuliny ludzkiej. Każdy wkład do wstrzykiwacza zawiera 3 ml roztworu, co odpowiada 300 j.m. insuliny. Preparat jest w 100% zgodny ze składem aminokwasowym naturalnej insuliny ludzkiej, co odróżnia go od insulin zwierzęcych oraz innych analogów insulinowych, które wykazują różnice w sekwencji aminokwasowej. Gensulin R występuje jako jałowy, przezroczysty, bezbarwny roztwór o pH 7,0-7,6, zbliżonym do fizjologicznego pH płynów ustrojowych, dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań we wkładzie.
analog insuliny, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, bakteria E. coli, działanie mutagenne, insulina Gensulin R, insulina ludzka, insulina rozpuszczalna, insulina zwierzęca, pH fizjologiczne, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, rekombinacja DNA, rekombinacja genetyczna, roztwór do wstrzykiwań, roztwór jałowy, toksyczność podostra - Leksykon substancji czynnych
Olejek eteryczny z kwiatów cynamonowca – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Olejek eteryczny z kwiatów cynamonowca (Cinnamomum verum J.Presl) stanowi 0,7% mieszanki surowców roślinnych w preparacie Melisana Klosterfrau, który zawiera 62 mg olejków lotnych rozpuszczonych w 66,8% (V/V) etanolu. Pomimo braku kompleksowych badań przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa tego olejku, jego stosowanie jest oparte na długotrwałym doświadczeniu klinicznym. Preparat zawiera również inne składniki roślinne, takie jak olejki z liści melisy (10,48%), kłączy omanu (13,96%), korzenia arcydzięgla (13,96%) oraz kory cynamonowca (6,28%), co wskazuje na złożony charakter mieszanki i potencjalne interakcje między komponentami.
badanie kancerogenności, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, Cinnamomum verum, doświadczenie kliniczne, kłącze galangi, kłącze imbiru, kłącze omanu, kora cynamonowca, korzeń arcydzięgla, korzeń goryczki, kwiat goździka, liść melisy, olejek eteryczny z kwiatów cynamonowca, olejek lotny, owoc kardamonu, owoc pieprzu czarnego, owocnia pomarańczy, preparat ziołowy, profil bezpieczeństwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oftasteril 50 mg/ml
Przeprowadzone badania przedkliniczne powidonu jodowanego w stężeniu 50 mg/ml, zawartego w produkcie leczniczym Oftasteril, wykazały brak istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. Ocena farmakologiczna bezpieczeństwa nie ujawniła negatywnego wpływu na kluczowe układy fizjologiczne, takie jak układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Ponadto, badania toksyczności po wielokrotnym podaniu substancji nie wykazały klinicznie istotnych efektów niepożądanych, co potwierdza akceptowalny profil bezpieczeństwa w kontekście przewidzianego stosowania klinicznego.
badanie farmakologiczne, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo stosowania leku, działanie genotoksyczne, krople do oczu, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, powidon jodowany, profil bezpieczeństwa leku, przebieg ciąży, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka i płodu, test in vitro, test in vivo, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na płodność, zmiana genetyczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pelafen MED 0,8 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Pelafen MED, zawierającego nalewkę z korzenia Pelargonium sidoides DC i/lub Pelargonium reniforme Curt., dostarczają ograniczonych, lecz istotnych danych. Test Amesa przeprowadzony na suchym wyciągu z korzenia pelargonii wykazał brak potencjału mutagennego, co wskazuje na niskie ryzyko indukcji mutacji genetycznych przez składniki aktywne w warunkach eksperymentalnych. Niemniej jednak, brak jest kompleksowych badań dotyczących wpływu preparatu na reprodukcję, rozwój zarodka i płodu, przebieg ciąży oraz rozwój potomstwa, a także danych oceniających potencjalne działanie rakotwórcze substancji zawartych w produkcie.
badanie mutagenności, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekstrakt etanolowy, etanol, korzeń pelargonii, mutacja genetyczna, nalewka z korzenia pelargonii, Pelargonium reniforme, Pelargonium sidoides, potencjał mutagenny, proces nowotworowy, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, rozwój zarodkowo-płodowy, suchy wyciąg z korzenia pelargonii, test Amesa, test bakteryjny, toksykologia reprodukcyjna