badanie mutagenności
Badanie mutagenności to proces laboratoryjny mający na celu ocenę potencjału substancji chemicznych, leków, związków biologicznych lub czynników fizycznych do wywoływania mutacji genetycznych. Mutacje to zmiany w materiale genetycznym (DNA lub RNA), które mogą prowadzić do nieprawidłowości w funkcjonowaniu komórek, chorób, nowotworów lub wad wrodzonych.
W praktyce klinicznej i farmaceutycznej badania mutagenności są kluczowym elementem oceny bezpieczeństwa nowych leków i substancji chemicznych. Najczęściej stosowane metody obejmują test Amesa (wykorzystujący bakterie Salmonella typhimurium), test aberracji chromosomowych, test mikrojądrowy oraz analizę wymiany chromatyd siostrzanych. Bardziej zaawansowane techniki obejmują sekwencjonowanie DNA i analizy transkryptomiczne.
Wyniki badań mutagenności mają istotne znaczenie w ocenie ryzyka karcynogenezy, ponieważ substancje mutagenne często wykazują również działanie kancerogenne. W Unii Europejskiej i USA przeprowadzenie testów mutagenności jest obowiązkowym elementem procedury rejestracyjnej nowych leków, pestycydów, dodatków do żywności oraz wielu innych substancji chemicznych wprowadzanych do obrotu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lagosa 150 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego Lagosa, zawierającego 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego (odpowiadającego 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę), wykazały niski potencjał toksyczny sylimaryny. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach i myszach wartość LD50 przekroczyła 2000 mg/kg masy ciała, co świadczy o bezpieczeństwie przy jednorazowej ekspozycji. Długoterminowe badania toksyczności przewlekłej (12 miesięcy) na szczurach i psach, z dawkami do 2500 mg/kg i 1200 mg/kg odpowiednio, nie wykazały objawów toksyczności ani zmian patoanatomicznych. Ponadto, badania reprodukcyjne na szczurach i królikach, obejmujące płodność oraz toksyczność przed- i pourodzeniową, nie ujawniły negatywnego wpływu sylimaryny, w tym braku działania teratogennego przy dawkach do 2500 mg/kg.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie patoanatomiczne, badanie toksykologiczne, Cardui mariae, dawka śmiertelna LD50, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogeneza, ostropest plamisty, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, sylibina, sylimaryna, toksyczność ostra, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Altażel Oceanic 10 mg/g
Octanowinian glinu (Aluminii acetotartras) w stężeniu 10 mg/g, stosowany miejscowo w preparacie Altażel Oceanic, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Nie stwierdzono działania pierwotnie drażniącego, alergizującego ani fototoksycznego, co wskazuje na niskie ryzyko podrażnień, reakcji nadwrażliwości oraz nasilonych reakcji skórnych pod wpływem promieniowania UV. Te właściwości są szczególnie istotne w kontekście stosowania u pacjentów ze skórą wrażliwą oraz w okresach zwiększonej ekspozycji na światło słoneczne.
alergia kontaktowa, aluminii acetotartras, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, działanie alergizujące, działanie drażniące, działanie niepożądane, fototoksyczność, genotoksyczność, kancerogenność, octanowinian glinu, podrażnienie tkanek skórnych, promieniowanie świetlne, promieniowanie UV, reakcja nadwrażliwości, skóra wrażliwa, toksyczny wpływ na rozrodczość, właściwość fototoksyczna, żel do stosowania miejscowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Norvasc 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny wykazały, że stosowanie dawek około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała) u gryzoni powoduje istotne zaburzenia reprodukcyjne, takie jak opóźnienie terminu porodu, wydłużenie czasu porodu oraz obniżoną przeżywalność potomstwa. W badaniach nad płodnością u szczurów, przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie wyższych niż u ludzi, przeliczone na mg/m² powierzchni ciała), nie stwierdzono wpływu na płodność. Jednak w bardziej specyficznym modelu, gdzie samcom podawano amlodypinę w dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi (w mg/kg), zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu oraz pogorszenie parametrów nasienia, w tym zmniejszenie gęstości nasienia i liczby komórek Sertoliego.
amlodypina, badanie mutagenności, badanie wpływu, bezylan, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, parametr nasienia, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa amlodypiny, przeżywalność potomstwa, skutek niepożądany, spermatogeneza, stężenie FSH, testosteron, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxycardil 60 60 mg
Diltiazem chlorowodorek, substancja czynna leku Oxycardil 60, został poddany szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jego bezpieczeństwo. Testy mutagenności in vitro i in vivo wykazały brak potencjału genotoksycznego, a badania karcynogenności nie potwierdziły właściwości rakotwórczych. Jednakże, badania reprodukcyjne ujawniły istotne działania niepożądane: embriotoksyczność objawiającą się obumieraniem zarodków, teratogenność manifestującą się wadami rozwojowymi kręgosłupa i kończyn u myszy, szczurów i królików oraz zaburzenia płodności u szczurów. Dodatkowo, u szczurów po dootrzewnowym podaniu wysokich dawek diltiazemu zaobserwowano rzadkie wady układu sercowo-naczyniowego.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, diltiazem chlorowodorek, dystocja, działanie teratogenne, embriotoksyczność, obumieranie zarodków, okres okołoporodowy, podanie dootrzewnowe, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój płodowy, toksyczność reprodukcyjna, umieralność okołoporodowa, wada rozwojowa kręgosłupa, wada układu sercowo-naczyniowego, właściwości karcynogenne, wpływ na rozród, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, nie był badany bezpośrednio jako połączenie tych substancji w badaniach przedklinicznych. Dane dotyczące bezpieczeństwa opierają się na badaniach poszczególnych składników. Atorwastatyna nie wykazała działania teratogennego ani wpływu na płodność u szczurów, królików i psów, jednak toksyczne dawki u ciężarnych samic powodowały toksyczność płodu, opóźniony rozwój potomstwa i zmniejszoną przeżywalność poporodową. Przenika przez łożysko u szczurów, a jej stężenia w osoczu są porównywalne do stężeń w mleku, choć brak danych o przenikaniu do mleka ludzkiego. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności, a długoterminowe badania u szczurów nie potwierdziły działania rakotwórczego, choć u myszy przy dawkach 6-11-krotnie wyższych niż u ludzi zaobserwowano gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe.
badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie mutagenności, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, opóźnienie porodu, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przezłożyskowe, przeżywalność noworodków, rak wątrobowokomórkowy, rozwój zarodkowy i płodowy, spermatyda, teratogenność, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Triveram 20 mg + 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl oraz amlodypinę, nie przeszedł kompleksowych badań przedklinicznych jako całość; bezpieczeństwo opiera się na danych poszczególnych składników. Atorwastatyna wykazuje toksyczność dla płodu u szczurów i królików przy dawkach toksycznych, opóźniony rozwój potomstwa oraz zmniejszoną przeżywalność poporodową, a także przenikanie przez łożysko z podobnymi stężeniami w osoczu i mleku. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego, jednak u myszy przy dawkach 6-11-krotnie wyższych niż u ludzi zaobserwowano gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe. Peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp, brak działania embriotoksycznego i teratogennego, ale jako inhibitor ACE może powodować śmierć płodu i wady wrodzone, zwłaszcza uszkodzenia nerek. Nie wykazano mutagenności ani rakotwórczości peryndoprylu w badaniach długoterminowych.
amlodypina, atorwastatyna, badanie mutagenności, bezylan amlodypiny, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, inhibitor reduktazy HMG-CoA, komórka Sertoliego, opóźniony rozwój potomstwa, peryndopryl, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, testosteron w osoczu, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozrodczość, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Zentiva 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne lenalidomidu wykazały istotne ryzyko teratogenności, zwłaszcza w modelu małp, gdzie dawki od 0,5 do 4 mg/kg mc./dobę indukowały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligo- i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg mc./dobę, obserwowano anomalie rozwojowe, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, co wskazuje na toksyczny wpływ leku na rozwój zarodkowo-płodowy. Minimalne dawki letalne po podaniu doustnym u gryzoni przekraczały 2000 mg/kg mc./dobę, co świadczy o relatywnie niskiej ostrej toksyczności. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75, 150 i 300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, dawka letalna, działanie mutagenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuca, płytka krwi, polidaktylia, potencjał rakotwórczy, stosunek mieloidalno-erytroidalny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada przepony, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon substancji czynnych
Cichorium intybus – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cichorium intybus, stanowiący 65 mg w każdej tabletce preparatu Liv.52, wykazuje niski profil toksyczności potwierdzony w badaniach przedklinicznych. W testach toksyczności ostrej na szczurach i królikach podawano dawki do 5000 mg/kg masy ciała bez obserwacji zgonów, co uniemożliwiło określenie maksymalnej dawki tolerowanej i minimalnej dawki śmiertelnej. Długoterminowe badania toksyczności przewlekłej trwające 9 miesięcy, z dawkami od 1000 do 3000 mg/kg masy ciała, nie wykazały negatywnego wpływu na masę ciała zwierząt. Ponadto, badania reprodukcyjne na szczurach nie wykazały działań teratogennych ani embriotoksycznych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania substancji w okresie ciąży i laktacji.
badanie genotoksyczności, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, cykoria podróżnik, dominująca mutacja letalna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, erytrocyty ssaków, maksymalna dawka tolerowana, minimalna dawka śmiertelna, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fenardin 160 mg
Fenardin (fenofibrat 160 mg) przeszedł szerokie badania przedkliniczne na różnych gatunkach zwierząt, które wykazały, że toksyczne działania niepożądane dotyczą głównie mięśni szkieletowych typu I oraz mięśnia sercowego, niedokrwistości i redukcji masy ciała przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną dawkę zalecaną u ludzi (30 mg/kg dla mięśni szkieletowych, czyli około 17-krotnie wyższej, oraz dawki 3-krotnie wyższej dla mięśnia sercowego). U psów obserwowano odwracalne owrzodzenia przewodu pokarmowego przy dawkach około 5-krotnie wyższych niż u ludzi, co wskazuje na odpowiedni margines bezpieczeństwa. Badania mutagenności były negatywne, a działanie karcinogenne u gryzoni, związane z proliferacją peroksysomów, nie ma znaczenia klinicznego dla ludzi.
Badania teratogenności fenofibratu na myszach, szczurach i królikach nie wykazały potencjału teratogennego, choć przy wysokich dawkach odnotowano działania embriotoksyczne oraz zaburzenia ciąży i porodu. W badaniach toksyczności u młodych psów stwierdzono odwracalną hypospermię i zmiany w gonadach, jednak bez negatywnego wpływu na płodność. Całość danych przedklinicznych potwierdza akceptowalny profil bezpieczeństwa fenofibratu przy stosowaniu dawek terapeutycznych, z odpowiednim marginesem bezpieczeństwa i brakiem mutagenności oraz teratogenności, co wspiera jego bezpieczne stosowanie kliniczne.
badanie mutagenności, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, fenofibrat, guz wątroby, hypospermia, kwas fenofibrynowy, mięsień sercowy, mięsień szkieletowy, nadżerka przewodu pokarmowego, niedokrwistość, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, proliferacja peroksysomów, toksyczność mięśniowa, wakuolizacja jąder, włókno mięśniowe typu I, zmiana degeneracyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carvetrend 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne karwedylolu (Carvetrend) wykazały brak działania rakotwórczego u szczurów i myszy przy dawkach odpowiednio do 75 mg/kg/dobę (38-krotność MRHD) oraz 200 mg/kg/dobę (100-krotność MRHD). Testy mutagenności in vitro i in vivo nie potwierdziły potencjału mutagennego substancji. W zakresie wpływu na rozrodczość, wysokie dawki karwedylolu (≥200 mg/kg, ≥100-krotność MRHD) u samic szczurów indukowały zaburzenia płodności, takie jak osłabienie aktywności reprodukcyjnej, zmniejszenie liczby ciałek żółtych oraz zaburzenia zagnieżdżania zarodka. Nie stwierdzono jednak teratogenności, choć dawki przekraczające 60 mg/kg (>30-krotność MRHD) powodowały opóźnienia w fizycznym wzroście i rozwoju potomstwa.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo genetyczne, ciałko żółte, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karwedylol, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, model zwierzęcy, potencjał mutagenny, ryzyko onkogenne, toksyczność karwedylolu, wada rozwojowa, wpływ na płodność, zaburzenie płodności, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neosine 250 mg/5 ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna preparatu Neosine (250 mg/5 ml, syrop), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań toksykologicznych przeprowadzonych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Dawki stosowane w badaniach sięgały 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). LD50 była 50-krotnie wyższa niż dawka terapeutyczna, co wskazuje na niski potencjał toksyczny i szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały właściwości rakotwórczych, a testy mutagenności in vitro i in vivo, w tym na ludzkich limfocytach, potwierdziły brak działania mutagennego.
badanie mutagenności, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, limfocyt krwi obwodowej, Neosine, potencjał mutagenny, proces rozrodczy, profil toksykologiczny, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość karcynogenna, właściwość mutagenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elestar 40 mg + 5 mg
Przedkliniczne dane dotyczące kombinacji olmesartanu medoksomilu i amlodypiny (produkt Elestar) wskazują na zróżnicowany, ale nie nasilony profil toksyczności, wynikający z odmiennych miejsc działania obu substancji – nerki dla olmesartanu i serce dla amlodypiny. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, zmiany nerkowe (olmesartan), zmiany w jelitach, nadnerczach oraz przerost przewodów mlecznych w gruczołach sutkowych (amlodypina). Nie stwierdzono synergii toksyczności ani nowych form działań niepożądanych. Olmesartan medoksomil wykazywał typowe dla antagonistów receptorów AT1 efekty, takie jak wzrost stężenia BUN i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz histologiczne uszkodzenia nerek, które można było częściowo złagodzić podaniem chlorku sodu. Genotoksyczność olmesartanu była wykrywalna in vitro (pęknięcia chromosomów), jednak brak było istotnych efektów in vivo nawet przy dawkach do 2000 mg/kg. Badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego po 2 latach ekspozycji u szczurów i mysz.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerek, kreatynina, mocznik, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał genotoksyczny, renina, testosteron, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Crohnax 1000 mg
Badania przedkliniczne mesalazyny, substancji czynnej preparatu CROHNAX, wykazały istotną nefrotoksyczność u wszystkich badanych gatunków zwierząt, jednak dawki wywołujące toksyczność nerkową były 5-10 razy wyższe niż stosowane terapeutycznie u ludzi. W odniesieniu do innych narządów, takich jak przewód pokarmowy, wątroba oraz układ krwiotwórczy, nie zaobserwowano istotnych działań toksycznych nawet przy dawkach przewyższających te stosowane klinicznie. Badania karcynogenności na modelach szczurzych nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, a testy genotoksyczności i mutagenności, przeprowadzone in vitro i in vivo, potwierdziły brak uszkodzeń materiału genetycznego, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania mesalazyny pod kątem potencjalnego działania mutagennego.
badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, Crohnax, działanie mutagenne, hepatotoksyczność, in vitro, in vivo, kwas 5-aminosalicylowy, mesalazyna, nefrotoksyczność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przewód pokarmowy, śluzówka jelitowa, toksyczność nerkowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, wątroba, zaburzenie hematopoetyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ACEBIS 5 mg + 2,5 mg
Produkt leczniczy ACEBIS, zawierający ramipryl i bisoprolol fumaran, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. Bisoprolol nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach obserwowano toksyczność u ciężarnych samic i rozwijających się zarodków, objawiającą się m.in. zwiększoną resorpcją płodu i opóźnionym rozwojem fizycznym. Ramipryl, podawany doustnie w dawkach do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp, nie wywoływał istotnych efektów toksycznych, choć w wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) u psów i małp stwierdzono powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest zgodne z mechanizmem działania inhibitora ACE. U młodych szczurów pojedyncza dawka ramiprylu powodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek, co wymaga ostrożności przy stosowaniu u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, beta-adrenolityk, bisoprolol, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gospodarka wodno-elektrolitowa, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, ocena bezpieczeństwa leku, poszerzenie miedniczek nerkowych, ramipryl, resorpcja płodu, ryzyko środowiskowe, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neoparin 80 mg/0,8 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej obejmowały toksykologiczne analizy podostre i przewlekłe na szczurach, psach oraz małpach, z dawkami odpowiednio 15 mg/kg/dobę (13 tygodni, podskórnie) oraz 10 mg/kg/dobę (26 tygodni, podskórnie i dożylnie). W obu badaniach nie stwierdzono istotnych działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym, co wskazuje na niski profil toksyczności przy długotrwałym stosowaniu. Ocena mutagenności, przeprowadzona za pomocą testu Amesa, testu mutacji komórek chłoniaka myszy, testu aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich in vitro oraz testu aberracji chromosomalnej szpiku kostnego szczura in vivo, nie wykazała działania mutagennego ani klastogennego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, limfocyt ludzki, mutacja punktowa, płodność, podanie dożylne, podanie podskórne, potencjał teratogenny, szpik kostny, test aberracji chromosomalnej, test Amesa, test in vitro, test in vivo, test postępującej mutacji, toksyczność płodowa, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa płodu, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlessa 4 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Amlessa, zawierającego peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę w postaci bezylanu, wykazały, że peryndopryl wykazuje nefrotoksyczność przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek, z odwracalnym uszkodzeniem nerek u szczurów i małp. Badania mutagenności i kancerogenności peryndoprylu nie potwierdziły potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego. W zakresie reprodukcji, peryndopryl nie wykazał embriotoksyczności ani teratogenności, jednak jako inhibitor konwertazy angiotensyny może powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, takie jak zmiany nerek płodu, zwiększona umieralność okołoporodowa i wady wrodzone. Parametry płodności szczurów pozostawały niezaburzone po podawaniu peryndoprylu.
antagonista wapnia, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, badanie rozrodczości, działanie teratogenne, gęstość spermy, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, nefrotoksyczność, nerka płodu, plemnik, płodność, potencjał embriotoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, rozwój płodu, testosteron, toksyczność ostra i przewlekła, umieralność okołoporodowa, uszkodzenie nerek, wada wrodzona, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbamazepina Tillomed 400 mg
Dane przedkliniczne dotyczące karbamazepiny wskazują na brak istotnych zagrożeń genotoksycznych i rakotwórczych u ludzi, mimo że długoterminowe badania na szczurach wykazały zwiększoną częstość guzów wątrobowokomórkowych u samic oraz łagodnych guzów jądra u samców. Standardowe testy mutagenności na bakteriach i komórkach ssaków nie potwierdziły działania genotoksycznego. Jednakże badania na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, króliki) wykazały, że podawanie karbamazepiny w dawkach 10-20 razy przekraczających zalecane dawki terapeutyczne u ludzi w okresie organogenezy powodowało zwiększoną śmiertelność zarodków, opóźnienie rozwoju oraz uszkodzenia układu nerwowego, zwłaszcza nieprawidłowości w rozwoju komór mózgowych u myszy.
badanie eksperymentalne, badanie karcinogenności, badanie mutagenności, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, guz wątrobowokomórkowy, karbamazepina, łagodny guz jądra, organogeneza, potencjał genotoksyczny, śmiertelność zarodków, toksyczność po podaniu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie materiału genetycznego, uszkodzenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – HeliPico 27,78 mg/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego HeliPico, zawierającego 27,78 mg/5 ml suchego wyciągu z liści bluszczu (Hedera helix L.), wykazały brak potencjału mutagennego w teście Amesa, co wskazuje na brak genotoksyczności tego składnika aktywnego. Test Amesa, oparty na zdolności indukowania mutacji powrotnych w szczepach Salmonella typhimurium i Escherichia coli, jest standardową metodą oceny mutagenności, a negatywny wynik potwierdza bezpieczeństwo w tym zakresie. Jednakże, w dostępnej dokumentacji brak jest danych dotyczących badań rakotwórczości oraz toksycznego wpływu na reprodukcję, co ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa preparatu, zwłaszcza w kontekście długoterminowego stosowania i stosowania u kobiet w ciąży lub planujących ciążę.
badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, działanie karcynogenne, Escherichia coli, Hedera helix, HeliPico, mutacja powrotna, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, Salmonella typhimurium, test Amesa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ, właściwość mutagenna, wyciąg z liści bluszczu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Doreta 37,5 mg + 325 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Doreta, zawierającego 37,5 mg tramadolu chlorowodorku oraz 325 mg paracetamolu, wykazały brak działania teratogennego w standardowych dawkach. W badaniach na szczurach podawano dawki toksyczne produktu złożonego (50/434 mg/kg tramadolu/paracetamolu), co stanowiło 8,3-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, i zaobserwowano embriotoksyczność oraz uszkodzenia płodu, takie jak zmniejszenie masy ciała płodu i wzrost częstości występowania nadliczbowych żeber. Niższe dawki (10/87 oraz 25/217 mg/kg) nie wykazywały toksycznego wpływu na zarodek i płód. Tramadol przenika przez łożysko, jednak nie wpływa na płodność samców i samic, a badania mutagenności i rakotwórczości nie wykazały potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego w dawkach terapeutycznych.
badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, dawka terapeutyczna, Doreta, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, nadliczbowe żebra, paracetamol, płodność, potencjał genotoksyczny, produkt złożony, przenikanie przez łożysko, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowa, toksyczny wpływ na matkę, tramadol chlorowodorek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulcobis 10 mg
Bisakodyl, substancja czynna preparatu Dulcobis, wykazuje niski profil toksyczności potwierdzony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. Dawka toksyczna po podaniu doustnym przekraczała 2 g/kg masy ciała u gryzoni, a u psów tolerowano nawet dawki do 15 g/kg. Główne objawy toksyczności ostrej to biegunka, zmniejszona aktywność ruchowa oraz nastroszenie sierści, co jest zgodne z farmakologicznym działaniem leku. W badaniach przewlekłych do 26 tygodni nie stwierdzono istotnych zmian histopatologicznych, w tym nefrotoksyczności, a zmiany proliferacyjne w pęcherzu moczowym u szczurów były wtórne do zaburzeń elektrolitowych i nie mają znaczenia klinicznego dla człowieka.
badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, biegunka, bisakodyl, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, mikrokamienie, nefrotoksyczność, pęcherz moczowy, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, ryzyko ciążowe, środek przeczyszczający, toksyczność ciążowa, toksyczność embrionalna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neosine 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne inozyny pranobeksu wykazały jej niski profil toksyczności, z dawką LD50 ustaloną na poziomie 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 50-krotnie wyższą wartość niż maksymalna dawka terapeutyczna dla ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Badania obejmowały różne gatunki zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) i wykazały brak toksyczności ostrej, podostrej oraz przewlekłej. Długoterminowe testy karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały właściwości rakotwórczych, a kompleksowe badania mutagenności in vivo i in vitro, w tym na ludzkich limfocytach krwi obwodowej, potwierdziły brak działania mutagennego.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, czynność reprodukcyjna, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, LD50, limfocyty krwi obwodowej, profil bezpieczeństwa, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie materiału genetycznego, właściwości karcynogenne, właściwości mutagenne - Leksykon substancji czynnych
Karbamazepina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące karbamazepiny nie wykazują istotnego ryzyka toksyczności ogólnej, mutagenności ani działania rakotwórczego u ludzi. Badania in vitro oraz testy mutagenności na bakteriach i ssakach dały wyniki negatywne, potwierdzając brak genotoksyczności. W 2-letnim badaniu rakotwórczości na szczurach stosowano dawki do 250 mg/kg mc./dobę, co skutkowało zwiększoną częstością guzów wątrobowych u samic oraz łagodnych guzów jąder u samców, jednak nie ma dowodów na kliniczne znaczenie tych obserwacji u ludzi. Tolerancja miejscowa oraz toksyczność po podaniu dawek pojedynczych i wielokrotnych również nie wskazują na szczególne zagrożenia dla pacjentów stosujących karbamazepinę.
badanie in vitro, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, dawka toksyczna dla matki, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, gruczolak jąder, guz komórek wątrobowych, indukcja enzymów wątrobowych, karbamazepina, komora mózgowa, organogeneza, potencjał mutagenny, śmiertelność zarodkowo-płodowa, spermatogeneza, toksyczność ogólna, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie zarodka, wątrobiak, zanik jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 5 mg + 80 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wskazują na występowanie działań niepożądanych głównie przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne. W układzie pokarmowym obserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka oraz owrzodzenia przy 1,9-2,6-krotności dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). W nerkach stwierdzono bazofilię, szkliwienie, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe i śródmiąższowe zapalenie limfocytarne przy 7-13-krotności dawki klinicznej. Wpływ na rozwój zarodka i płodu obejmował rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka oraz nieskostniałe paliczki kończyn przednich przy 10-12-krotności dawki klinicznej. Maksymalna dawka niepowodująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego ani rakotwórczego dla obu substancji czynnych osobno.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, czerwone krwinki, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie, opóźnienie porodu, owrzodzenie żołądka, przeżywalność potomstwa, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozwój płodu, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozrodcza, wałeczki nerkowe, zaburzenie kostnienia mostka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Groprinosin Baby 50 mg/ml
Groprinosin Baby, zawierający inozynę pranobeks (kompleks inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3), wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Podawano dawki do 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotność dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Wartość LD50 była 50-krotnie wyższa niż dawka terapeutyczna, co potwierdza wysoki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania na gryzoniach nie wykazały działania karcynogennego, a standardowe testy mutagenności in vivo i in vitro (na ludzkich limfocytach) nie potwierdziły właściwości mutagennych inozyny pranobeks.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka śmiertelna, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, LD50, limfocyt krwi obwodowej, profil toksyczności, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, właściwości karcynogenne, właściwości mutagenne - Leksykon substancji czynnych
Serdecznik – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Leonurus cardiaca L. (serdecznik pospolity) jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, jednak dostępne dane przedkliniczne dotyczące jego bezpieczeństwa są bardzo ograniczone. W produktach takich jak Nerwobonisol (15 g nalewki na 100 g produktu), Stresolek (20 g nalewki na 100 g płynu), tabletki Labofarm (100 mg ziela na tabletkę) oraz zioła do zaparzania (1 g ziela na 1 g produktu) nie przeprowadzono dedykowanych badań toksykologicznych, w tym oceny genotoksyczności, mutagenności, toksyczności reprodukcyjnej czy karcynogenności. W przypadku preparatów złożonych zawierających serdecznik (50 mg sproszkowanego ziela na tabletkę) dane toksykologiczne odnoszą się głównie do innych składników, takich jak waleranon z korzenia kozłka, którego ostra toksyczność (LD50) wynosi 460-3160 mg/kg u myszy i 1000-3160 mg/kg u szczurów, natomiast brak jest danych dotyczących toksyczności walepotriatów i olejku z korzenia kozłka.
badanie genotoksyczności, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie endokrynologiczne, działanie estrogenne, frakcja wodna, gonadotropina, interakcja lekowa, karcynogenność, LD50, medycyna ziołowa, nalewka z ziela serdecznika, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, serdecznik pospolity, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, walepotriaty - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klacid 250 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne klarytromycyny wykazały wysoką tolerancję leku u różnych gatunków zwierząt, z dawką śmiertelną przekraczającą 5 g/kg mc. w toksyczności ostrej. W badaniach podostrych i przewlekłych maksymalne tolerowane dawki wynosiły odpowiednio: u naczelnych 100 mg/kg mc./dobę przez 14 dni i 35 mg/kg mc./dobę przez miesiąc, u szczurów 75 mg/kg mc./dobę przez miesiąc, 35 mg/kg mc./dobę przez 3 miesiące oraz 8 mg/kg mc./dobę przez 6 miesięcy, a u psów 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni, 10 mg/kg mc./dobę przez miesiąc i 3 miesiące oraz 4 mg/kg mc./dobę przez 6 miesięcy. Toksyczność objawiała się głównie uszkodzeniem wątroby, manifestującym się wzrostem enzymów wątrobowych (fosfataza alkaliczna, aminotransferaza alaninowa i asparaginianowa, γ-glutamylotransferaza, dehydrogenaza mleczanowa), które po odstawieniu leku ulegały normalizacji. Dodatkowo obserwowano objawy takie jak wymioty, osłabienie, ślinotok, odwodnienie oraz zmiany w narządach takich jak żołądek, grasica, nerki i tkanki limfatyczne. U psów i małp przy bardzo dużych dawkach (400 mg/kg mc./dobę) stwierdzono zmętnienie i obrzęk rogówki.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badanie mutagenności, badanie płodności, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, cykl rujowy, dawka dobowa, dawka śmiertelna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, fosfataza alkaliczna, glutamylotransferaza, klarytromycyna, objaw niepożądany, obrzęk rogówki, rozszczep podniebienia, szczep bakteryjny, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra i przewlekła, układ limfatyczny, uszkodzenie narządu, wada układu krążenia, wątroba, wczesne poronienie, zmiana chorobowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Groprinosin Forte 500 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne inozyny pranobeks, substancji czynnej Groprinosin Forte (500 mg/5 ml, syrop), wykazały niski profil toksyczności. Dawka LD50 u zwierząt laboratoryjnych (myszy, szczury, psy, koty, małpy) wyniosła 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 50-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Długoterminowe badania na myszach i szczurach nie wykazały właściwości karcynogennych, a kompleksowe testy mutagenności in vivo i in vitro, obejmujące również ludzkie limfocyty, potwierdziły brak działania mutagennego.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, dawka LD50, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, embriotoksyczność, indukcja nowotworu, inozyna pranobeks, limfocyt krwi obwodowej, profil toksyczności, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność reprodukcyjna, właściwość karcynogenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mononit 60 Retard 60 mg
Dane niekliniczne dotyczące izosorbidu monoazotanu wskazują na niski profil toksyczności ostrej, z wartością LD50 po podaniu doustnym wynoszącą około 2000-2500 mg/kg masy ciała u myszy i szczurów. W badaniach toksyczności przewlekłej, trwających do 78 tygodni u szczurów i 52 tygodni u psów, pierwsze objawy toksyczności pojawiły się dopiero przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne (90 mg/kg u psów i 405 mg/kg u szczurów), co świadczy o szerokim marginesie bezpieczeństwa i wysokim indeksie terapeutycznym izosorbidu monoazotanu. Badania reprodukcyjne, obejmujące płodność, teratogenność oraz rozwój perinatalny i postnatalny u szczurów i królików, nie wykazały działania teratogennego, nawet przy dużych dawkach powodujących toksyczność u samic, co potwierdza brak negatywnego wpływu na rozwój płodu.
Analizy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały zdolności izosorbidu monoazotanu do indukowania zmian mutagennych, co wskazuje na niskie ryzyko mutagenne u pacjentów. Ponadto, długoterminowe badania rakotwórczości prowadzone na szczurach przez okres do 138 tygodni oraz badania toksyczności przewlekłej u psów i szczurów nie potwierdziły działania rakotwórczego substancji. Całość danych przedklinicznych potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa izosorbidu monoazotanu, charakteryzujący się niską toksycznością ostrą i przewlekłą oraz brakiem działania teratogennego, mutagennego i rakotwórczego, co uzasadnia jego bezpieczne stosowanie w dawkach terapeutycznych u ludzi.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie mutagenności, badanie płodności, badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, badanie toksyczności przewlekłej, dane przedkliniczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, in vitro, in vivo, indeks terapeutyczny, izosorbid monoazotan, LD50, margines bezpieczeństwa, okres perinatalny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, wpływ na rozród, zmiana mutagenna, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, opierają się na badaniach poszczególnych składników oraz ich kombinacji w modelach zwierzęcych. Telmisartan wykazuje zmiany hematologiczne (obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny oraz hipertrofię komórek aparatu przykłębuszkowego. Nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego, a teratogenność nie została jednoznacznie potwierdzona, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków. Hydrochlorotiazyd wykazał niejednoznaczne działanie genotoksyczne i rakotwórcze w niektórych modelach, natomiast amlodypina nie wykazała działania mutagennego ani rakotwórczego, choć przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka (10 mg/dobę) obserwowano opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W dawkach klinicznych amlodypina wpływała na parametry płodności u samców, obniżając stężenia hormonów płciowych i parametry nasienia.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, hipertrofia i hiperplazja, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, komórki Sertoliego, renina, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Solvertyl 25 mg/ml
Produkt leczniczy Solvertyl zawiera ranitydynę w postaci chlorowodorku o stężeniu 25 mg/ml w roztworze do wstrzykiwań. Dokumentacja przedkliniczna dotycząca bezpieczeństwa tego preparatu jest ograniczona, gdyż w Charakterystyce Produktu Leczniczego brak jest szczegółowych danych z badań toksykologicznych na zwierzętach, mutagenności, karcynogenności oraz wpływu na reprodukcję i rozwój płodu. W związku z tym, rejestracyjna dokumentacja nie dostarcza dodatkowych informacji o profilu bezpieczeństwa ranitydyny w kontekście stosowania tego konkretnego produktu.
antagonista receptorów histaminowych, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, doświadczenie terapeutyczne, profil bezpieczeństwa, ranitydyna, roztwór do wstrzykiwań, rozwój płodu, substancja czynna, warunki kliniczne, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne działanie teratogenne u małp przy dawkach 0,5-4 mg/kg/dobę, manifestujące się wadami wrodzonymi kończyn (m.in. zgięcie, skrócenie, oligodaktylia, polidaktylia) oraz atrezją odbytu. Dodatkowo obserwowano zmiany w narządach wewnętrznych, takie jak odbarwienie narządów, czerwone ogniska, czy wadliwie rozwinięta przepona. U królików podawanie dawek 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało brakiem płata środkowego płuc (10 i 20 mg/kg/dobę) oraz przemieszczeniem nerek (20 mg/kg/dobę). W badaniach toksyczności ostrej minimalne dawki letalne u gryzoni przekraczały 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych u szczurów (75, 150, 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, dawka letalna minimalna, komórkowość szpiku kostnego, krwinki, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuc, polidaktylia, przepona, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Submena 100 mcg
Przedkliniczne badania fentanylu, substancji czynnej leku Submena, wykazały brak istotnych zagrożeń toksycznych przy wielokrotnym podaniu, potwierdzając dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa farmakologicznego. W modelach zwierzęcych zaobserwowano wpływ na funkcje reprodukcyjne, w tym zmniejszoną płodność i zwiększoną śmiertelność płodów u szczurów, jednak bez działania teratogennego. Ocena mutagenności wykazała brak efektów mutagennych in vivo oraz w testach bakteryjnych, natomiast działanie mutagenne in vitro na komórkach ssaków pojawiało się jedynie przy bardzo wysokich stężeniach, znacznie przekraczających dawki kliniczne, co wskazuje na niskie ryzyko mutagenne w warunkach terapeutycznych.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, cytrynian fentanylu, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, fentanyl, funkcja reprodukcyjna, komórka ssaka, opioid, potencjał onkogenny, preparat histologiczny mózgu, profil bezpieczeństwa, śmiertelność płodu, substancja czynna, tkanka mózgowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu, zarówno indywidualnie, jak i w kombinacji, nie wykazały toksycznego działania ogólnoustrojowego ani narządowego, które mogłoby ograniczać ich zastosowanie kliniczne. W badaniach na szczurach (do 13 tygodni) zaobserwowano odwracalne zmiany hematologiczne i biochemiczne, takie jak obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retykulocytów, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki w żołądku. Zmiany te uznano za efekt farmakologiczny, a nie toksyczny. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani rakotwórczego, co potwierdzają indywidualne badania każdej substancji. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg (8-krotnie większe niż u ludzi) nie wpływały na płodność szczurów.
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, azot mocznikowy, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, bezylan amlodypiny, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, nadżerka żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, parametry morfologii krwi, przerost komórek przykłębuszkowych, rozrost kanalików nerkowych, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, stężenie potasu, stężenie testosteronu, toksyczny wpływ na narządy docelowe - Leksykon substancji czynnych
Atorwastatyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Atorwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje brak potencjału mutagennego i klastogennego w testach in vitro i in vivo oraz brak działania karcinogennego u szczurów. U myszy zaobserwowano działanie rakotwórcze jedynie przy ekspozycji 6-11-krotnie przekraczającej maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (mierzoną jako AUC0-24h), manifestujące się gruczolakami i rakami wątrobowokomórkowymi. Substancja nie wpływa na płodność samców i samic oraz nie wykazuje działania teratogennego u szczurów, królików i psów. Jednakże toksyczność dla płodu pojawia się przy dawkach toksycznych dla ciężarnych samic, objawiając się opóźnionym rozwojem potomstwa i zmniejszoną przeżywalnością poporodową. Atorwastatyna przenika przez łożysko u szczurów, a jej stężenia w osoczu są zbliżone do tych w mleku, choć brak jest danych dotyczących wydzielania do mleka ludzkiego.
aberracja chromosomowa, atorwastatyna z amlodypiną, atorwastatyna z ezetymibem, atorwastatyna z peryndoprylem, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, choroba sercowo-naczyniowa, deformacja układu kostnego, dysfagia, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hiperlipidemia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, reduktaza HMG-CoA, stężenie w osoczu, toksyczność atorwastatyny, układ kostny, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flixotide 2 mg/2 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne flutykazonu propionianu, substancji czynnej preparatu Flixotide, potwierdziły, że działania niepożądane tego glikokortykosteroidu są zgodne z typowym profilem grupy i pojawiają się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających poziomy terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach wielokrotnego podawania nie zaobserwowano dodatkowych toksyczności, a ocena wpływu na rozrodczość i teratogenność nie wykazała efektów wykraczających poza znane działania glikokortykosteroidów. Ponadto, testy mutagenności in vitro i in vivo potwierdziły brak działania mutagennego, a długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały potencjału rakotwórczego flutykazonu propionianu.
badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, błona śluzowa dróg oddechowych, dawka terapeutyczna, działanie drażniące, działanie glikokortykosteroidów, działanie mutagenne, działanie teratogenne, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, in vitro, in vivo, potencjał rakotwórczy, reakcja nadwrażliwości, toksyczność po wielokrotnym podaniu, zawiesina do nebulizacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zomiren 1 mg
Przedkliniczne badania alprazolamu, substancji czynnej preparatu Zomiren, wykazały brak działania mutagennego w teście Amesa in vitro oraz w teście mikrojąder in vivo na szczurach przy dawce do 100 mg/kg mc. (500-krotność maksymalnej dawki u ludzi 10 mg/dobę). Dwuletnie badania rakotwórczości na szczurach (do 30 mg/kg mc./dobę, 150-krotność dawki ludzkiej) i myszach (do 10 mg/kg mc./dobę, 50-krotność dawki ludzkiej) nie wykazały działania rakotwórczego. Testy płodności na szczurach przy dawce 5 mg/kg mc./dobę (25-krotność dawki ludzkiej) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność. Jednakże, długotrwałe podawanie alprazolamu szczurzym w dawkach 3-30 mg/kg mc./dobę (15-150-krotność dawki ludzkiej) spowodowało zależny od dawki wzrost częstości zaćmy u samic oraz wrastania naczyń w rogówkę u samców, pojawiający się po 11 miesiącach leczenia.
aberracja chromosomowa, alprazolam, badanie biologiczne, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, dawka zalecana, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, napad drgawkowy, narząd wzroku, płodność, test Amesa, test mikrojąder, toksyczność przewlekła, wrastanie naczyń w rogówkę, zaćma, Zomiren - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eligard 45 mg 45 mg
Ocena przedkliniczna octanu leuproreliny, substancji czynnej preparatu Eligard 45 mg, wykazała przewidywalny wpływ na układ rozrodczy u samców i samic zwierząt doświadczalnych, z efektami odwracalnymi po zakończeniu terapii. Badania nie potwierdziły działania teratogennego, jednak stwierdzono toksyczność zarodkową u królików, co wymaga ostrożności w stosowaniu u kobiet w ciąży lub planujących ciążę. Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach i myszach (ponad 24 miesiące) ujawniły dawkozależne krwotoki do przysadki u szczurów przy dawkach 0,6–4 mg/kg/dobę, natomiast u myszy nie zaobserwowano podobnych efektów, wskazując na specyficzność gatunkową i różnice metaboliczne.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ampril 2,5 mg tabletki 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu wykazały, że lek charakteryzuje się relatywnie niską toksycznością ostrą po doustnym podaniu u gryzoni i psów, bez objawów toksyczności przy jednorazowym przedawkowaniu. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, psów i małp zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi, co jest zgodne z farmakodynamicznym profilem inhibitorów ACE. Dobrze tolerowane dawki wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Przy wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) u psów i małp stwierdzono powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co odzwierciedla mechanizm działania ramiprylu. Badania mutagenności nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego substancji czynnej, potwierdzając jej bezpieczeństwo genetyczne.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, materiał genetyczny, mechanizm działania leku, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, potencjał mutagenny, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Inj. Natrii chlorati 10% Polpharma 100 mg/ml
W badaniach przedklinicznych oceniono bezpieczeństwo stosowania koncentratu chlorku sodu 10%, ze szczególnym uwzględnieniem potencjalnego działania teratogennego i mutagennego. W modelu ciężarnych myszy podawanie 25% roztworu chlorku sodu w dawkach 2500 mg/kg oraz 1900 mg/kg masy ciała wykazało toksyczność płodową, z zależnym od dawki wzrostem częstości wad rozwojowych. W badaniach mutagenności na szczurach, podanie chlorku sodu dootrzewnowo w dawce 1027 mg/kg (30 mmol/kg mc.) nie wywołało istotnych zmian komórkowych, natomiast dawka 2338 mg/kg (40 mmol/kg mc.) spowodowała znaczący wzrost liczby zmienionych komórek, co wskazuje na efekt dawko-zależny.
badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, błona śluzowa żołądka, działanie teratogenne, koncentrat chlorku sodu, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, rozrost komórek, roztwór chlorku sodu, stężenie chlorku sodu, toksyczność płodowa, uszkodzenie komórek, wada rozwojowa, wstrzyknięcie podskórne, zależność dawka-efekt, zmiana komórkowa, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Triveram 20 mg + 5 mg + 5 mg
Preparat Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl oraz amlodypinę, nie był oceniany w dedykowanych badaniach przedklinicznych jako całość; dostępne dane dotyczą poszczególnych składników. Atorwastatyna nie wykazuje działania teratogennego ani wpływu na płodność u zwierząt, jednak toksyczne dawki u ciężarnych szczurów i królików powodowały toksyczność płodową, opóźniony rozwój potomstwa oraz zmniejszoną przeżywalność poporodową. W badaniach mutagenności i rakotwórczości atorwastatyna nie wykazała potencjału mutagennego, natomiast u myszy przy dawkach 6-11-krotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi zaobserwowano gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe. Peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp, nie wykazuje działania embriotoksycznego ani teratogennego, choć jako inhibitor ACE może opóźniać rozwój płodu i zwiększać śmiertelność okołoporodową. Nie stwierdzono mutagenności ani rakotwórczości peryndoprylu w badaniach długoterminowych.
amlodypina, atorwastatyna, badanie mutagenności, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, inhibitor reduktazy HMG-CoA, komórka Sertoliego, peryndopryl, potencjał mutagenny i klastogenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, przeżywalność potomstwa, rak wątrobowokomórkowy, śmierć płodu, śmiertelność okołoporodowa, stężenie w mleku, toksyczna dawka, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wada wrodzona, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Amlessa 8 mg + 10 mg + 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Co-Amlessa, zawierającego peryndopryl, indapamid oraz amlodypinę, wykazały, że peryndopryl charakteryzuje się odwracalną nefrotoksycznością przy przewlekłym podawaniu u szczurów i małp, bez działania mutagennego i rakotwórczego w badaniach in vitro i in vivo. Potencjał embriotoksyczny i teratogenny peryndoprylu nie został potwierdzony, jednak jako inhibitor ACE może indukować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, w tym zgon płodu i wady nerek. Indapamid w dawkach 40-8000-krotnie wyższych od terapeutycznych wywoływał nasilenie diurezy oraz objawy toksyczne związane z farmakodynamiką (spowolnienie oddechu, rozszerzenie naczyń), nie wykazując mutagenności ani karcynogenności. Kombinacja peryndoprylu z indapamidem wykazała nieznacznie zwiększoną toksyczność, głównie żołądkowo-jelitową u psów i toksyczność matczyną u szczurów, jednak przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, co wskazuje na odpowiedni margines bezpieczeństwa.
badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dojrzałe spermatydy, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, funkcja nerek, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, margines bezpieczeństwa, naczynie obwodowe, opóźniony poród, potencjał embriotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, poziom testosteronu, przeżywalność potomstwa, toksyczność matczyna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność skojarzenia, toksyczność żołądkowo-jelitowa, uszkodzenie nerek, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zahron Combi 20 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Zahron Combi, zawierającego rozuwastatynę i amlodypinę, wykazały brak istotnych zagrożeń dla populacji ludzkiej w zakresie genotoksyczności i rakotwórczości. Rozuwastatyna indukowała zmiany histopatologiczne w wątrobie myszy i szczurów oraz toksyczne działanie na jądra u psów i małp przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, a także negatywnie wpływała na reprodukcję szczurów (zmniejszenie wielkości miotu, masy ciała i przeżywalności noworodków) przy dawkach toksycznych dla samic, przekraczających kilkukrotnie dawki terapeutyczne u ludzi. Amlodypina wykazała toksyczne efekty reprodukcyjne u szczurów i myszy przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg), w tym opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa.
amlodypina a płodność, badanie mutagenności, bezpieczeństwo farmakologiczne, dojrzałe spermatydy, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, kanał potasowy hERG, komórki Sertoliego, opóźnienie porodu, pęcherzyk żółciowy, potencjał rakotwórczy amlodypiny, poziom testosteronu, przeżywalność potomstwa, rozuwastatyna i amlodypina, toksyczność dla samic, toksyczność jąder, toksyczność reprodukcyjna rozuwastatyny, zmiana histopatologiczna wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolpidem Genoptim 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne winianu zolpidemu przeprowadzono na czterech gatunkach zwierząt laboratoryjnych: szczurach, myszach, królikach oraz małpach, co umożliwiło ocenę bezpieczeństwa substancji w różnych modelach fizjologicznych. Szczególną uwagę poświęcono badaniom z wielokrotnym podawaniem doustnym u szczurów i małp, prowadzonym w okresie od 4 do 52 tygodni, pozwalającym na ocenę zarówno krótkoterminowych, jak i długoterminowych efektów. Wyniki wykazały dobrą tolerancję kliniczną oraz brak istotnych odchyleń w parametrach laboratoryjnych, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa substancji w badanych dawkach.
badanie kancerogenności, badanie kliniczne, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie onkogenne, działanie toksyczne, profil bezpieczeństwa substancji czynnej, toksykologia eksperymentalna, toksykologia reprodukcyjna, tolerancja kliniczna, winian zolpidemu, zolpidem