toksyczność rozwojowa
Toksyczność rozwojowa to termin medyczny odnoszący się do niekorzystnego wpływu substancji chemicznych, leków lub innych czynników na rozwój organizmu, szczególnie w okresie prenatalnym. Obejmuje ona wszelkie zaburzenia rozwojowe powstające w wyniku ekspozycji płodu na czynniki szkodliwe, które mogą prowadzić do wad wrodzonych, zaburzeń wzrostu, dysfunkcji narządów lub śmierci płodu.
Czynniki o potencjale toksyczności rozwojowej mogą wywoływać różnorodne efekty w zależności od dawki, czasu ekspozycji oraz okresu rozwojowego, w którym doszło do narażenia. Szczególnie wrażliwe są okresy organogenezy (4-10 tydzień ciąży u ludzi), kiedy formują się podstawowe struktury narządów. Ekspozycja w tym czasie może prowadzić do poważnych wad strukturalnych, podczas gdy narażenie w późniejszych etapach ciąży częściej skutkuje zaburzeniami funkcjonalnymi lub opóźnieniem wzrostu.
W praktyce klinicznej ocena toksyczności rozwojowej ma kluczowe znaczenie przy klasyfikacji bezpieczeństwa leków w ciąży, kategoryzacji substancji chemicznych oraz formułowaniu zaleceń dla kobiet ciężarnych. Badania nad toksycznością rozwojową obejmują modele zwierzęce oraz analizy epidemiologiczne, które pozwalają identyfikować potencjalne teratogeny i określać bezpieczne poziomy ekspozycji dla ludzi.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Antytrombina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Antytrombina ludzka, będąca naturalnym składnikiem osocza, wykazuje ograniczone dane przedkliniczne ze względu na swój endogenny charakter, co utrudnia ocenę toksyczności w modelach zwierzęcych. Badania pojedynczych dawek nie wykazały ostrej toksyczności, jednakże wielokrotne podawanie jest niemożliwe do oceny z powodu immunogenności ludzkiego białka u zwierząt. Nie stwierdzono działania teratogennego, karcynogennego ani mutagennego w dostępnej literaturze oraz badaniach klinicznych. Preparaty antytrombiny, takie jak Antithrombin III NF Takeda, Atenativ i Kybernin P, zawierają około 50 j.m./ml antytrombiny III pochodzącej z osocza, z aktywnością swoistą odpowiednio: ≥3 j.m./mg białka, ~2,8 j.m./mg białka oraz 3,3–8,6 j.m./mg białka.
aktywność swoista, antytrombina III, antytrombina ludzka, badanie kliniczne, badanie toksyczności, doświadczenie postmarketingowe, fosforan tributylu, immunogenność, oktoksynol, osocze ludzkie, reakcja immunologiczna, rekonstytucja, toksyczność embrionalno-płodowa, toksyczność pojedynczej dawki, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, właściwość karcynogenna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, wytwarzanie przeciwciał - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Letrozole Accord 2,5 mg
Letrozol wykazuje niski stopień toksyczności ostra u gryzoni przy dawkach do 2000 mg/kg mc. oraz umiarkowaną toksyczność u psów przy 100 mg/kg mc. Toksyczność przewlekła, oceniana do 12 miesięcy na szczurach i psach, ujawnia efekty związane z farmakologicznym hamowaniem aromatazy, z NOAEL ustalonym na poziomie 0,3 mg/kg mc. U samic szczurów obserwowano istotne zaburzenia reprodukcyjne, w tym zmniejszenie wskaźników łączenia się w pary i ciąż oraz wzrost strat przedimplantacyjnych, co jest konsekwencją obniżenia syntezy estrogenów. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego letrozolu, co potwierdza brak potencjału do indukcji mutacji genetycznych lub uszkodzeń chromosomalnych.
badania przedkliniczne, biosynteza estrogenów, działanie mutagenne, genotoksyczność, guz ziarnisty jajnika, inhibitor aromatazy, lutropina, NOAEL, nowotwór gruczołu sutkowego, potencjał rakotwórczy, strata przedimplantacyjna, synteza estrogenów, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa płodu, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anacard medica protect 75 mg
Profil bezpieczeństwa kwasu acetylosalicylowego (ASA) został szeroko zbadany w licznych badaniach nieklinicznych, które wykazały potencjalne ryzyko nefrotoksyczności przy stosowaniu wysokich dawek salicylanów. W badaniach na modelach zwierzęcych nie zaobserwowano innych istotnych zmian patologicznych, a analizy mutagenności i karcinogenności nie potwierdziły działania mutagennego ani rakotwórczego ASA. Działania fetotoksyczne i teratogenne odnotowano jedynie przy dawkach toksycznych dla matki, znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, co ogranicza ich znaczenie kliniczne.
Anacard medica protect, dawka toksyczna, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, kwas acetylosalicylowy, margines terapeutyczny, mutagenność, nefrotoksyczność, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, rakotwórczość, salicylany, tabletka dojelitowa, teratogenność, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Entecavir Polpharma 0,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne entekawiru wykazały różnorodne efekty zależne od gatunku i dawki. U psów zaobserwowano przemijające zapalenia okołonaczyniowe w OUN przy narażeniu 10-19-krotnie wyższym niż u ludzi, natomiast u małp nie stwierdzono zaburzeń OUN nawet przy narażeniu >100-krotnym. Degeneracja nasieniowodów występowała u gryzoni i psów przy narażeniu ≥26-krotnym, ale nie u małp. Badania rozrodczości na szczurach nie wykazały obniżenia płodności przy wysokim narażeniu. W badaniach na ciężarnych szczurach i królikach przy narażeniu do 21-krotnego nie obserwowano embriotoksyczności, natomiast wyższe dawki powodowały toksyczność u ciężarnych, resorpcje, wady kostne i zmiany rozwojowe. W badaniach około- i pourodzeniowych u szczurów nie stwierdzono działań niepożądanych u potomstwa, choć przy bardzo wysokim narażeniu (AUC ≥ 92-krotne) zaobserwowano umiarkowane osłabienie reakcji na bodziec akustyczny.
badanie mikrojądrowe, badanie okołoporodowe, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, degeneracja nasieniowodu, embriotoksyczność, genotoksyczność, glejak mózgu, gruczolak wątroby, guz naczyniowy, komórka ssaka, kręg lędźwiowy, limfocyt ludzki, mutacja genetyczna, naprawa DNA, narażenie płodu, nowotwór płuc, ośrodkowy układ nerwowy, proliferacja pneumocytów, rak wątroby, resorpcja, test mutagenności, test transformacji, toksyczność rozwojowa, toksyczność zarodkowa, zaburzenie kostnienia, zapalenie okołonaczyniowe, zmiana chromosomalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Torvacard 10 10 mg
Badania przedkliniczne atorwastatyny wykazały brak mutagenności i klastogenności w serii testów in vitro oraz badaniu in vivo, co potwierdza bezpieczeństwo genotoksyczne leku. W badaniach karcinogenności na szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego, natomiast u myszy przy ekspozycji na dawki 6-11-krotnie wyższe niż u ludzi zaobserwowano występowanie gruczolaków i raków wątrobowokomórkowych, co wskazuje na potencjalne ryzyko nowotworowe przy bardzo wysokich dawkach atorwastatyny. Ocena wpływu na rozrodczość i rozwój płodu przeprowadzona na szczurach, królikach i psach nie wykazała zaburzeń płodności ani teratogenności, jednak przy wysokich dawkach odnotowano toksyczność dla płodu, opóźniony rozwój potomstwa oraz obniżoną przeżywalność poporodową u szczurów.
atorwastatyna, AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dane bezpieczeństwa, dawka toksyczna, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, nowotwór wątroby, opóźnienie rozwoju, potencjał karcinogenny, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, przeżywalność poporodowa, rak wątrobowokomórkowy, toksyczność płodowa, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaxar 20 mg
Przedkliniczne badania rywaroksabanu obejmowały szeroki zakres standardowych testów bezpieczeństwa, w tym farmakologiczne badania bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu jednokrotnym i wielokrotnym, genotoksyczność, fototoksyczność, ocenę rakotwórczości oraz wpływ na funkcje rozrodcze i rozwój. Wyniki nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu leku zgodnie z zaleceniami. W badaniach toksyczności wielokrotnej zaobserwowano wzrost stężeń immunoglobulin IgG i IgA u szczurów, co jest efektem farmakodynamicznym inhibitora czynnika Xa i nie stanowi klinicznego ryzyka. Rywaroksaban nie wpływał na płodność samców i samic szczurów, jednak wykazywał toksyczny wpływ na reprodukcję związany z mechanizmem działania przeciwkrzepliwego, manifestujący się powikłaniami krwotocznymi.
działanie farmakodynamiczne, działanie fototoksyczne, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, immunoglobuliny IgG i IgA, inhibitor czynnika Xa, powikłanie krwotoczne, rywaroksaban, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotna, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Seretide Dysk 100 (100 mcg + 50 mcg)/dawkę inh.
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania Seretide Dysk opierają się na badaniach na zwierzętach, które wykazały, że glikokortykosteroidy, w tym flutykazon propionian, mogą indukować wady rozwojowe płodów, takie jak rozszczep podniebienia i zniekształcenia szkieletu. Salmeterol ksynafonian wykazał toksyczność zarodkowo-płodową jedynie przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne. W modelach zwierzęcych (szczury) jednoczesne podawanie obu składników spowodowało anomalię naczyniową (przemieszczenie tętnicy pępkowej) oraz zaburzenia kostnienia kości potylicznej, jednak te efekty występowały przy dawkach glikokortykosteroidów znanych z indukowania wad rozwojowych.
anomalia naczyniowa, ekspozycja na dawkę, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, niecałkowite kostnienie kości potylicznej, przemieszczenie tętnicy pępkowej, rozszczep podniebienia, salmeterol ksynafonian, Seretide Dysk, toksyczność genetyczna, toksyczność rozwojowa, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ krążenia płodu, właściwość mutagenna, zniekształcenie szkieletu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Bigetra 150 mg
Dabigatran eteksylat (Bigetra, 150 mg) wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Kobiety leczone tym antykoagulantem powinny być poinformowane o konieczności unikania ciąży podczas terapii oraz o dostępnych metodach antykoncepcji. Dane kliniczne dotyczące stosowania dabigatranu w ciąży są ograniczone, a badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały negatywny wpływ na reprodukcję, w tym zmniejszenie liczby zagnieżdżeń i zwiększoną utratę zapłodnionych jaj przy dawkach 70 mg/kg (5-krotnie wyższych niż ekspozycja u ludzi). Dabigatran nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że korzyści przewyższają ryzyko dla płodu, a decyzja powinna być indywidualna i oparta na analizie stosunku korzyści do ryzyka.
alternatywna metoda karmienia, Bigetra, dabigatran eteksylat, dawka toksyczna, karmienie piersią, kobieta ciężarna, lek antykoagulacyjny, metoda antykoncepcji, nieplanowana ciąża, proces reprodukcyjny, stosunek korzyści do ryzyka, terapia dabigatranem, toksyczność rozwojowa, umieralność płodów, utrata zapłodnionego jaja, wada rozwojowa płodu, zagnieżdżenie zapłodnionego jaja - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Jodek Potasu TZF 65 mg
Badania przedkliniczne dotyczące jodku potasu wykazały, że pojedyncza wysoka dawka tego związku może mieć działanie teratogenne u szczurów, co wskazuje na ryzyko ekspozycji na duże dawki jodu w okresie rozwoju płodowego. W przeciwieństwie do tego, badania na świńskich modelach nie wykazały efektów teratogennych, sugerując różnice międzygatunkowe w odpowiedzi na jod. Ponadto, codzienne podawanie dużych dawek jodu u szczurów skutkowało zaburzeniami funkcji rozrodczych, takimi jak zahamowanie porodu, brak laktacji oraz zmniejszona aktywność macierzyńska, co podkreśla potencjalny negatywny wpływ jodu na fizjologię rozrodu i zachowania macierzyńskie.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Genoptim 10 mg
W ocenie bezpieczeństwa escytalopramu, brak pełnego zestawu standardowych badań nieklinicznych został zrekompensowany ekstrapolacją danych z cytalopramu, ze względu na podobny profil toksykologiczno-kinetyczny. Badania na szczurach wykazały toksyczne działanie na serce, w tym zastoinową niewydolność serca, przy dawkach wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, które przy braku działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia terapeutyczne, natomiast AUC było 3-4 razy większe niż w terapii klinicznej. Efekty kardiotoksyczne prawdopodobnie wynikają z nasilonego wpływu na aminy biogenne, prowadząc do zaburzeń hemodynamicznych i niedokrwienia mięśnia sercowego, choć mechanizm nie jest w pełni wyjaśniony. Długotrwałe podawanie powodowało fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie, zjawisko przemijające po odstawieniu leku, bez potwierdzonego znaczenia klinicznego u ludzi.
amfifilne kationy, aminy biogenne, cytalopram, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, niedokrwienie mięśnia sercowego, opóźnienie kostnienia, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, S-enancjomer, toksyczność kardiologiczna, toksyczność rozwojowa, wartość AUC, wskaźnik płodności, zaburzenia hemodynamiczne, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bepanthen Plus (50 mg + 5 mg)/g
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Bepanthen Plus, zawierającego dekspantenol i chlorheksydynę chlorowodorku, wskazują na niską toksyczność ostrą obu składników. Dekspantenol wykazał LD50 doustne u myszy na poziomie 15 g/kg masy ciała, natomiast chlorheksydyna charakteryzowała się LD50 doustnym powyżej 2 g/kg masy ciała u myszy i szczurów oraz LD50 naskórnym odpowiednio 637 mg/kg (samce myszy) i 632 mg/kg (samice myszy). Badania przewlekłe dekspantenolu (20 mg/dzień u szczurów, 500 mg/dzień u psów) nie wykazały toksyczności ani zmian histopatologicznych, podobnie jak badania 6-miesięczne. Chlorheksydyna w dawce 0,5 mg/kg mc./dzień u psów była najwyższą dawką nie wywołującą efektów toksycznych (NOEL), choć przy wyższych dawkach (40 mg/kg mc.) obserwowano uszkodzenia wątroby i podwyższenie poziomu ALT. Nie stwierdzono jednoznacznej korelacji między podawaniem chlorheksydyny a zaostrzeniem bronchopneumonii u psów.
bronchopneumonia, dekspantenol i chlorheksydyna, działanie mutagenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, hemosyderoza, LD50, martwica wątroby, NOEL, podwyższony poziom ALT, potencjał mutagenny, rozrost przewodów żółciowych, toksyczność matczyna, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, tolerancja miejscowa, włóknienie, zaburzenia płodności, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Citronil 40 mg
Badania przedkliniczne cytalopramu, obejmujące standardowe testy farmakologiczne, toksyczności przewlekłej, genotoksyczności oraz rakotwórczości, nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów zaobserwowano fosfolipidozę wielonarządową, stan przemijający, bez zaburzeń morfologicznych i czynnościowych, o nieustalonym znaczeniu klinicznym. Embriotoksyczność u szczurów ujawniła zaburzenia szkieletu po podaniu dużych, toksycznych dawek, a okres okołoporodowy charakteryzował się zmniejszoną przeżywalnością młodych podczas karmienia, z nieznanym potencjalnym ryzykiem dla ludzi.
amina lipofilna, badanie farmakologiczne, badanie toksyczności, cytalopram, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, fosfolipidoza wielonarządowa, genotoksyczność, nieprawidłowe nasienie, rakotwórczość, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zaburzenie morfologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sinupret –
Przeprowadzone badania przedkliniczne preparatu Sinupret, zawierającego ekstrakty roślinne z korzenia goryczki, kwiatu pierwiosnka z kielichem, ziela szczawiu, kwiatu bzu czarnego oraz ziela werbeny, wykazały niski profil toksyczności zarówno po jednorazowym, jak i wielokrotnym podaniu. Nie zaobserwowano istotnych działań toksycznych ani objawów toksyczności narządowej. Badania genotoksyczności nie wykazały potencjału uszkadzania materiału genetycznego, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa długotrwałego stosowania. Ponadto, ocena wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój potomstwa nie wskazała na ryzyko teratogenności ani toksyczności rozwojowej.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, ekstrakt roślinny, genotoksyczność, Gentiana lutea, korzeń goryczki, kwiat bzu czarnego, kwiat pierwiosnka, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, preparat ziołowy, Primula veris, Rumex, Sambucus nigra, teratogenność, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ na rozród, Verbena officinalis, ziele szczawiu, ziele werbeny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały istotny potencjał teratogenny, szczególnie w modelach małp i królików. U małp dawki 0,5-4 mg/kg/dobę indukowały wady rozwojowe, takie jak atrezja odbytu, liczne anomalie kończyn oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie 10-20 mg/kg/dobę skutkowało brakiem płata środkowego płuc, przemieszczeniem nerek oraz wadami tkanek miękkich i szkieletu. Toksyczność ostra u gryzoni ujawniła minimalną dawkę letalną powyżej 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, a u małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały poważne objawy toksyczności, w tym cytopenię, krwotoki i atrofie układu chłonnego i szpiku. Dawki 1-2 mg/kg/dobę podawane do roku indukowały odwracalne zmiany hematologiczne i atrofie grasicy, z łagodnym spadkiem leukocytów przy 1 mg/kg/dobę, odpowiadającym ekspozycji u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie niepożądane, funkcja nerek, komórka chłoniaka myszy, komórkowość szpiku kostnego, krwinki, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutacja bakteryjna, NOAEL, ostre zatrucie, parametr morfologiczny krwi, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuc, polidaktylia, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, śmiertelność, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, test mikrojądrowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, transformacja komórek zarodkowych, zaburzenie czynności, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Peritol 4 mg
Przedkliniczne badania cyproheptadyny chlorowodorku (Peritol) wykazały brak negatywnego wpływu na płodność u zwierząt nawet przy dawkach do 32-krotnie przekraczających maksymalną dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi, podawanych drogą doustną i podskórną. Toksyczność rozwojowa nie była obserwowana przy tych samych drogach podania i dawkach, jednak podanie dootrzewnowe w dawce 4-krotnie wyższej niż maksymalna dawka terapeutyczna wywołało toksyczne efekty na płód u szczurów, co podkreśla znaczenie farmakokinetyki i biodostępności w ocenie bezpieczeństwa. Badania genotoksyczności in vitro na ludzkich limfocytach i fibroblastach nie wykazały aberracji chromosomalnych ani mutagenności w teście Amesa, choć przy wysokich dawkach zaobserwowano cytotoksyczność komórek, wskazując na potencjał uszkodzenia komórek bez specyficznego uszkodzenia DNA.
aberracja chromosomalna, cyproheptadyna chlorowodorek, działanie cytotoksyczne, działanie mutagenne, farmakokinetyka, fibroblast, genotoksyczność, limfocyt, płodność, podanie dootrzewnowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, test Amesa, toksyczność płodowa, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie DNA - Leksykon substancji czynnych
Kwas 4-acetamidobenzoesowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przeprowadzone badania przedkliniczne kwasu 4-acetamidobenzoesowego, składnika kompleksu inozyny pranobeksu (Eloprine), wykazały bardzo niski profil toksyczności. W testach toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) podawano dawki do 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 50-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Wartość LD50 znacznie przekraczała dawkę terapeutyczną, potwierdzając wysoki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego, a kompleksowe testy mutagenności in vitro i in vivo, w tym na ludzkich limfocytach, potwierdziły brak potencjału mutagennego substancji.
badanie in vitro, badanie in vivo, dawka śmiertelna LD50, droga pozajelitowa, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, genotoksyczność, inozyna pranobeks, kwas 4-acetamidobenzoesowy, limfocyty krwi obwodowej, margines bezpieczeństwa, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, zaburzenia reprodukcyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Conaret 1,25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bisoprololu fumaranu, substancji czynnej Conaret, wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa. Standardowe badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Testy toksyczności ostrej i przewlekłej, obejmujące pojedyncze i wielokrotne dawki, nie ujawniły nieoczekiwanych efektów toksycznych ani zmian narządowych, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania. Ponadto, bisoprolol nie wykazuje potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego, co zostało potwierdzone badaniami in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt. Badania reprodukcyjne nie wykazały negatywnego wpływu na płodność samców i samic, ani na ogólny wynik rozmnażania.
beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, receptor beta-adrenergiczny, resorpcja płodu, ryzyko kancerogenne, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bulgaplin 25 mg
Pregabalina, substancja czynna Bulgaplinu, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Badania przedkliniczne na szczurach i małpach wykazały tolerancję leku bez istotnych działań niepożądanych w dawkach porównywalnych do klinicznych. W toksyczności wielokrotnej obserwowano objawy ze strony OUN, takie jak zmniejszenie aktywności, nadmierna aktywność i ataksja, głównie przy wysokich dawkach. Długotrwała ekspozycja u starszych szczurów w dawkach ≥5-krotnie przekraczających maksymalną dawkę kliniczną (600 mg/dobę) wiązała się ze zwiększoną częstością zaniku siatkówki. Nie stwierdzono działania teratogennego u myszy, szczurów i królików, a toksyczność płodowa pojawiała się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Wpływ na funkcje rozrodcze był minimalny i obserwowany tylko przy ekspozycjach znacznie wyższych niż u ludzi, a zmiany w narządach rozrodczych samców szczurów miały charakter przemijający i były częściowo związane z naturalnymi procesami zwyrodnieniowymi. Pregabalina nie wykazała działania genotoksycznego in vitro i in vivo, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania.
ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, bruksizm, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ekspozycja lecznicza, komórki śródbłonka, naczyniakomięsak krwionośny, ośrodkowy układ nerwowy, parametry nasienia, płytki krwi, potencjał rakotwórczy, pregabalina, proces zwyrodnieniowy, proliferacja komórek, szczur albinotyczny, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność prenatalna, toksyczność rozwojowa, zanik siatkówki, zdolność percepcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Quetiapin NeuroPharma 25 mg
Badania przedkliniczne kwetiapiny wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co eliminuje potencjał mutagenny i kancerogenny leku. W badaniach toksykologicznych na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany narządowe przy dawkach porównywalnych do stosowanych klinicznie u ludzi. U szczurów stwierdzono zmianę pigmentacji tarczycy, u małp Cynomolgus – hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu oraz zmniejszenie hemoglobiny i liczby erytrocytów i leukocytów. U psów odnotowano zmętnienie rogówki i zaćmę. Zmiany te wskazują na wpływ kwetiapiny na funkcję tarczycy, układ hematologiczny oraz narząd wzroku, jednak nie zostały potwierdzone w badaniach klinicznych u ludzi.
badanie przedkliniczne, białe krwinki, ciąża urojona, czerwone krwinki, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hipertrofia tarczycy, hormony tarczycowe, in vitro, in vivo, narządy wewnętrzne, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, prolaktyna, regulacja hormonalna rozrodu, stężenie hemoglobiny, stężenie T3, toksyczność, toksyczność rozwojowa, zaćma, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clofarabine Vivanta 1 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne klofarabiny na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy) wykazały, że lek wykazuje toksyczność ukierunkowaną na szybko proliferujące tkanki, zgodnie z jego mechanizmem przeciwnowotworowym. Szczególnie istotne były obserwacje kardiomiopatii u szczurów, zależnej od dawki i czasu terapii, przy ekspozycjach Cmax 7-13-krotnie wyższych po ≥3 cyklach oraz 16-35-krotnie wyższych po 1-2 cyklach w porównaniu do ekspozycji klinicznej. Wykazano również nefropatię kłębuszkową przy dawkach 3-5-krotnie przekraczających kliniczną AUC po 6 cyklach, bez zmian biochemicznych surowicy, co sugeruje subkliniczny charakter uszkodzenia. Długotrwałe podawanie powodowało zmiany zwyrodnieniowo-regeneracyjne w wątrobie, a u psów nawet pojedyncze duże dawki indukowały histologiczne zmiany w wątrobie bez odchyleń biochemicznych. Klofarabina wykazywała toksyczność na męskie narządy rozrodcze u wszystkich badanych gatunków, a u samic myszy obserwowano atrofię jajników i apoptozę błony śluzowej macicy przy dawce 225 mg/m²/dobę.
aberracja chromosomowa, atrofia jajników, badanie biochemiczne, badanie toksykologiczne, błona podstawna kłębuszka, błona śluzowa macicy, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakokinetyka osoczowa, implantacja zarodka, kanalik nasienny, kanalik nerkowy, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, komórka śródmiąższowa, kostnienie, lek przeciwnowotworowy, mutacja powrotna, najądrze, nefropatia kłębuszkowa, niewydolność serca, proces zwyrodnieniowy, spermatyda, test mikrojąderkowy, tkanka proliferująca, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elicea Q-Tab 15 mg
Badania toksykologiczno-kinetyczne escytalopramu, oparte na modelu szczura, wykazały podobny profil bezpieczeństwa do cytalopramu, z którym można odnosić wyniki. Obserwowano kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca po kilku tygodniach stosowania dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność korelowała z maksymalnymi stężeniami w osoczu, a nie z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, natomiast AUC dla escytalopramu wynosiło 3-4 razy więcej niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm toksyczności może wiązać się z wpływem na aminy biogenne i hemodynamiczne skutki niedokrwienia, choć nie jest w pełni wyjaśniony. Dodatkowo, po długotrwałym podawaniu zaobserwowano odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje nieustalone.
aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, ekspozycja kliniczna, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, laktacja, naczynia wieńcowe, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, płodność, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność rozwojowa, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Comboterol (25 mcg + 125 mcg)/dawkę inh.
Ocena bezpieczeństwa przedklinicznego produktu leczniczego Comboterol opiera się na badaniach in vivo, które analizowały farmakologiczne działanie salmeterolu i flutykazonu propionianu podawanych osobno. Badania te wykazały potencjalne efekty teratogenne i toksyczność rozwojową, takie jak rozszczep podniebienia czy zniekształcenia szkieletu, zwłaszcza przy ekspozycji na wysokie dawki glikokortykosteroidów. Salmeterol wykazywał toksyczność zarodkową i płodową jedynie przy dawkach znacznie przekraczających zalecane klinicznie. W badaniach na szczurach jednoczesne podanie salmeterolu ksynafonianu i flutykazonu propionianu powodowało specyficzne zaburzenia rozwojowe, m.in. przemieszczenie tętnicy pępkowej oraz niecałkowite kostnienie kości potylicznej, jednak efekty te występowały przy dawkach glikokortykosteroidów zdolnych samodzielnie indukować nieprawidłowości rozwojowe.
aerozol inhalacyjny, badanie przedkliniczne, Comboterol, efekt teratogenny, flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, niecałkowite kostnienie kości potylicznej, norfluran, przemieszczenie tętnicy pępkowej, rozszczep podniebienia, salmeterol, salmeterolu ksynafonian, toksyczność rozwojowa, toksyczność zarodkowo-płodowa, zniekształcenie szkieletu - Leksykon substancji czynnych
Chlorek amonowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu z chlorkiem amonowym, stosowanego w produkcie Lenalidomide Grindeks, wskazują na istotne ryzyko teratogenności i toksyczności narządowej. Badania rozwoju zarodkowo-płodowego na małpach wykazały wady wrodzone zewnętrzne, takie jak atrezja odbytu oraz liczne anomalie kończyn (np. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji), a także zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie dawek 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało wadami rozwojowymi, w tym brakiem płata środkowego płuc (przy 10 i 20 mg/kg/dobę) oraz przemieszczeniem nerek (20 mg/kg/dobę). W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, a u małp poddanych długotrwałemu leczeniu dawkami 4-6 mg/kg/dobę wystąpiła śmiertelność, pancytopenia, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofia układu chłonnego i szpiku kostnego.
anemia, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, chlorek amonowy, działanie mutagenne, genotoksyczność, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukopenia, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, pancytopenia, polidaktylia, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek mieloidalno-erytroidalny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, toksyczność rozwojowa, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wada przepony, wada wrodzona zewnętrzna, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaroxaban Bluefish 15 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Rivaroxaban Bluefish, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania u ludzi. Badania te nie wykazały genotoksyczności, działania rakotwórczego ani specyficznej toksyczności narządowej. Efekty toksyczne obserwowane po podaniu wielokrotnym były głównie związane z farmakodynamicznym działaniem przeciwkrzepliwym rywaroksabanu, co prowadziło do powikłań krwotocznych. U szczurów przy ekspozycji klinicznej zaobserwowano wzrost stężeń immunoglobulin IgG i IgA w osoczu, co może wskazywać na immunomodulujący wpływ leku. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność samic i samców, jednak działania przeciwkrzepliwe powodowały toksyczny wpływ na reprodukcję poprzez powikłania krwotoczne.
aktywność farmakodynamiczna, antagonista czynnika Xa, badanie przedkliniczne, działanie przeciwkrzepliwe, działanie rakotwórcze, fototoksyczność, genotoksyczność, immunoglobuliny IgG i IgA, krwawienie okołoporodowe, mechanizm działania leku, parametr immunologiczny, patologia łożyska, poronienie, powikłanie krwotoczne, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, substancja czynna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu jednokrotnym, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, wpływ na płodność, zaburzenie kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Glibetic 1 mg 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa glimepirydu, substancji czynnej leku Glibetic, wykazały, że działania niepożądane obserwowane były głównie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Efekty te były przede wszystkim związane z farmakodynamicznym mechanizmem działania leku, czyli stymulacją wydzielania insuliny i obniżeniem poziomu glukozy we krwi, prowadzącym do hipoglikemii. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym potwierdziły, że główne objawy toksyczności wynikają z działania hipoglikemizującego, a standardowe testy genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały potencjału mutagennego ani rakotwórczego glimepirydu, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku.
aberracja chromosomowa, cukrzyca typu 2, działanie hipoglikemizujące, embriotoksyczność, genotoksyczność, glimepiryd, hipoglikemia, karcynogenność, nowotwór, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, poziom glukozy we krwi, terapia cukrzycy, teratogenność, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie DNA, wydzielanie insuliny, zaburzenie rozwojowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Genoptim 20 mg
Badania toksykologiczno-kinetyczne escytalopramu i cytalopramu na szczurach wykazały podobny profil bezpieczeństwa, co pozwala na odniesienie danych cytalopramu do escytalopramu. Oba leki wykazują kardiotoksyczność, objawiającą się toksycznym działaniem na mięsień sercowy i zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność jest związana z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, a nie z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych na serce były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. W przypadku cytalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7-krotnie wyższe niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i wtórnym niedokrwieniem mięśnia sercowego, jednak nie jest w pełni poznany. Dane kliniczne nie potwierdzają korelacji tych efektów z działaniem u ludzi.
aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie farmakologiczne, ekspozycja AUC, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, kumulacja fosfolipidów, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przepływ wieńcowy, toksyczność rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azel-Drop Alergia 0,5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku azelastyny, substancji czynnej kropli do oczu Azel-Drop Alergia (0,5 mg/ml), wykazały brak reakcji nadwrażliwości u świnek morskich oraz brak działania genotoksycznego i rakotwórczego w testach in vitro i in vivo na szczurach i myszach. W badaniach na szczurach zaobserwowano zmniejszenie wskaźnika płodności przy dawkach systemowych przekraczających 30 mg/kg/dobę, co jest dawką wielokrotnie wyższą niż stosowana miejscowo u ludzi. Nie stwierdzono zmian morfologicznych narządów rozrodczych, co sugeruje, że wpływ na płodność ma charakter funkcjonalny, a nie strukturalny. Wpływ teratogenny chlorowodorku azelastyny ujawniał się jedynie przy toksycznych dawkach systemowych (około 50 mg/kg/dobę) u szczurów, myszy i królików, manifestując się zniekształceniami kostnymi płodu. W kontekście stosowania miejscowego w dawce 0,5 mg/ml ryzyko toksyczności jest zatem minimalne, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku Azel-Drop Alergia. Wyniki te wskazują, że przy prawidłowym stosowaniu miejscowym chlorowodorek azelastyny nie powinien wywoływać istotnych działań niepożądanych związanych z nadwrażliwością, genotoksycznością, rakotwórczością ani toksycznością rozrodczą.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksyczności, chlorowodorek azelastyny, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie teratogenne, genotoksyczność, krople do oczu, mutacja genetyczna, płodność, podanie miejscowe, rakotwórczość, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, teratogenność, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, zniekształcenie kostne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Combi 10 mg + 5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Ramizek Combi, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały brak ostrej toksyczności przy doustnym podaniu u gryzoni i psów. Ramipryl w dawkach tolerowanych do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp nie wywoływał szkodliwych efektów, choć przy bardzo wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co odzwierciedla mechanizm działania inhibitora ACE. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ramiprylu u szczurów, królików i małp, jednak dawki ≥50 mg/kg mc./dobę podawane ciężarnym samicom szczurów powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazywał właściwości mutagennych ani genotoksycznych w różnych systemach badawczych.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, bezylan, działanie teratogenne, elektrolity osocza, genotoksyczność, gęstość nasienia, gryzoń, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórki Sertoliego, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, mutagenność, płodność, rakotwórczość, ramipryl, spermatyda, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie nerek, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroksol APTEO MED 30 mg/5 ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Ambroksol APTEO MED, został poddany szerokim badaniom przedklinicznym obejmującym toksyczność ostrą, toksyczność po podaniu wielokrotnym, potencjał genotoksyczny, rakotwórczy oraz wpływ na rozrodczość i rozwój potomstwa. Badania toksyczności nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy dawkach terapeutycznych, a profil bezpieczeństwa substancji był zadowalający. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego, a badania rakotwórczości nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach nie stwierdzono działania embriotoksycznego, teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność samców i samic.
ambroksol chlorowodorek, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogenność, opóźnienie rozwoju płodu, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bigetra 75 mg
Przedkliniczne badania dabigatranu eteksylanu wykazały, że substancja ta nie stwarza szczególnego zagrożenia farmakologicznego przy dawkach terapeutycznych, jednak toksyczność obserwowana po podaniu wielokrotnym wynika głównie z nasilonego działania przeciwzakrzepowego. W badaniach reprodukcyjnych zaobserwowano zmniejszenie liczby zagnieżdżeń i zwiększoną utratę zapłodnionych jaj przy dawce 70 mg/kg, co odpowiada 5-krotności ekspozycji terapeutycznej u pacjentów. Dawkowanie 5-10-krotne ekspozycji wiązało się z toksycznością rozwojową, obejmującą zmniejszenie masy i przeżywalności płodów oraz wzrost wad rozwojowych. Ponadto, dawki 4-krotnie przekraczające ekspozycję terapeutyczną zwiększały umieralność płodów w badaniach pre- i postnatalnych. Badania na młodych szczurach nie wykazały zwiększonej wrażliwości na toksyczność, a incydenty krwawienia były związane z mechanizmem działania dabigatranu i siłą mechaniczną podania.
aktywność farmakologiczna, badanie ekotoksykologiczne, badanie genotoksyczności, dabigatran eteksylat, dabigatran eteksylat mezylanu, dawka toksyczna dla matki, działanie farmakodynamiczne, działanie guzotwórcze, działanie kancerogenne, działanie przeciwzakrzepowe, ekspozycja w osoczu, incydent krwawienia, mechanizm działania, model zwierzęcy, rozrodczość i płodność, toksyczność rozwojowa, umieralność płodu, wada rozwojowa płodu, zagnieżdżenie zapłodnionego jaja - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cyclaid 50 mg
Badania przedkliniczne cyklosporyny wykazały brak działania teratogennego przy dawkach do 17 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz do 30 mg/kg mc./dobę u królików podawanych doustnie. Działania toksyczne na rozwój zarodka i płodu obserwowano dopiero przy dawkach toksycznych: 30 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz 100 mg/kg mc./dobę u królików, manifestujące się zwiększoną śmiertelnością potomstwa, zmniejszoną masą ciała płodów oraz opóźnieniami w rozwoju kośćca. Dodatkowo, u królików narażonych in utero na 10 mg/kg mc./dobę cyklosporyny podawanej podskórnie stwierdzono zmniejszoną liczbę nefronów, hipertrofię nerek, układowe nadciśnienie oraz postępującą niewydolność nerek do 35. tygodnia życia. U szczurów poddanych dożylnemu podaniu 12 mg/kg mc./dobę (dwukrotność dawki zalecanej u ludzi) zaobserwowano zwiększoną częstość ubytku przegrody międzykomorowej, jednak wyniki te nie zostały potwierdzone u innych gatunków, a ich znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone. Badania na szczurach obu płci nie wykazały wpływu cyklosporyny na płodność.
badanie teratogenności, chłoniak limfocytowy, cyklosporyna, dysfagia, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hipertrofia nerek, komórki wysp trzustkowych, nadciśnienie układowe, nefron, niewydolność nerek, nowotwór komórek wątrobowych, potencjał karcynogenny, toksyczność rozwojowa, toksyczność zarodkowa, ubytek przegrody międzykomorowej, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin +pharma 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny (substancji czynnej Sitagliptin +pharma) wykazały toksyczność narządową (wątroba, nerki) u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję kliniczną, przy czym brak efektów toksycznych przy 19-krotnym narażeniu wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów zaobserwowano zmiany w uzębieniu przy narażeniu >67-krotnym, jednak ich znaczenie kliniczne pozostaje niejasne. W badaniach na psach przy około 23-krotnym narażeniu odnotowano przemijające objawy neurologiczne oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono efektów toksycznych. Badania genotoksyczności i kancerogenności potwierdziły brak działania mutagennego i rakotwórczego u myszy, natomiast u szczurów zwiększenie częstości guzów wątroby przy narażeniu >58-krotnym było prawdopodobnie wtórne do hepatotoksyczności. Wpływ na płodność i rozwój przed- i pourodzeniowy był nieistotny klinicznie, z wyjątkiem niewielkiego wzrostu zniekształceń żeber u płodów szczurów przy narażeniu >29-krotnym oraz toksycznego wpływu na matkę u królików przy podobnym poziomie ekspozycji.
ataksja, działanie hepatotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowości siekaczy, objawy neurologiczne, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rak wątroby, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wątrobowo-nerkowa, uszkodzenie nerwów, wpływ na płodność, wskaźnik mleko/osocze, zaburzenie termoregulacji, zniekształcenia żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pramatis 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące escytalopramu, substancji czynnej leku Pramatis, wskazują na podobny profil bezpieczeństwa do cytalopramu, co pozwala na ekstrapolację wyników toksykologicznych. W badaniach na szczurach zaobserwowano kardiotoksyczność obu substancji, manifestującą się niewydolnością serca po kilku tygodniach stosowania dawek wywołujących ogólną toksyczność. Kardiotoksyczność koreluje silniej z maksymalnym stężeniem w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenie escytalopramu bez działań niepożądanych było 8-krotnie wyższe niż w warunkach klinicznych, a AUC 3-4 razy większe. W przypadku cytalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7 razy wyższe niż w terapii u ludzi. Mechanizm toksyczności sercowej pozostaje nie do końca wyjaśniony, a dane kliniczne nie potwierdzają występowania kardiotoksyczności u pacjentów. Dodatkowo, długotrwałe podawanie escytalopramu i cytalopramu powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycjach zbliżonych do klinicznych, co jest zjawiskiem obserwowanym także przy innych lekach amfifilnych kationów, jednak jego znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
amfifilne kationy, aminy biogenne, AUC, badanie niekliniczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie niepożądane, ekspozycja układowa, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, implantacja, kardiotoksyczność, laktacja, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowe nasienie, niewydolność serca, opóźnienie kostnienia, płodność, profil bezpieczeństwa, przepływ wieńcowy, rozwój pourodzeniowy, S-enancjomer, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, toksyczność sercowa, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symglic 1 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne glimepirydu, substancji czynnej leku Symglic, wykazały, że działania niepożądane pojawiały się głównie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Standardowe testy farmakologiczne potwierdziły, że większość efektów ubocznych wynika z farmakodynamicznego działania hipoglikemizującego, zgodnego z mechanizmem terapeutycznym w cukrzycy typu 2. Badania wielokrotnych dawek potwierdziły akceptowalny profil bezpieczeństwa, a testy genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego. Długoterminowe badania karcynogenności nie wskazały na ryzyko rakotwórczości, co jest istotne dla bezpieczeństwa długotrwałego stosowania.
aberracja chromosomowa, cukrzyca typu 2, dawka terapeutyczna, działanie hipoglikemizujące, embriotoksyczność, genotoksyczność, glimepiryd, hipoglikemia, karcynogenność, mutacja genowa, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, teratogenność, toksyczność, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa