toksyczność rozwojowa
Toksyczność rozwojowa to termin medyczny odnoszący się do niekorzystnego wpływu substancji chemicznych, leków lub innych czynników na rozwój organizmu, szczególnie w okresie prenatalnym. Obejmuje ona wszelkie zaburzenia rozwojowe powstające w wyniku ekspozycji płodu na czynniki szkodliwe, które mogą prowadzić do wad wrodzonych, zaburzeń wzrostu, dysfunkcji narządów lub śmierci płodu.
Czynniki o potencjale toksyczności rozwojowej mogą wywoływać różnorodne efekty w zależności od dawki, czasu ekspozycji oraz okresu rozwojowego, w którym doszło do narażenia. Szczególnie wrażliwe są okresy organogenezy (4-10 tydzień ciąży u ludzi), kiedy formują się podstawowe struktury narządów. Ekspozycja w tym czasie może prowadzić do poważnych wad strukturalnych, podczas gdy narażenie w późniejszych etapach ciąży częściej skutkuje zaburzeniami funkcjonalnymi lub opóźnieniem wzrostu.
W praktyce klinicznej ocena toksyczności rozwojowej ma kluczowe znaczenie przy klasyfikacji bezpieczeństwa leków w ciąży, kategoryzacji substancji chemicznych oraz formułowaniu zaleceń dla kobiet ciężarnych. Badania nad toksycznością rozwojową obejmują modele zwierzęce oraz analizy epidemiologiczne, które pozwalają identyfikować potencjalne teratogeny i określać bezpieczne poziomy ekspozycji dla ludzi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Zentiva 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne ryzyko teratogenne, potwierdzone na modelach małpich i króliczych. U samic małp poddanych ekspozycji na lek w okresie ciąży zaobserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligo- i polidaktylia), a także nieprawidłowości narządów wewnętrznych, w tym odbarwienia, czerwone ogniska, mały pęcherzyk żółciowy i wadliwie rozwiniętą przeponę. U królików dawki 10 i 20 mg/kg mc./dobę powodowały brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek przy dawce 20 mg/kg mc./dobę, co wskazuje na bezpośredni toksyczny wpływ leku. Toksyczność ostra lenalidomidu jest stosunkowo niska, z dawkami letalnymi doustnymi przekraczającymi 2000 mg/kg mc./dobę u gryzoni, natomiast toksyczność przewlekła u szczurów (dawki 75-300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) objawiała się odwracalnym zwiększeniem mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mikrojąderko komórkowe, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, ryzyko teratogenne, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Skinoren 200 mg/g
Kwas azelainowy, aktywny składnik kremu Skinoren (200 mg/g), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Testy farmakologiczne, toksykologiczne, genotoksyczności oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka. Embriotoksyczność obserwowano jedynie przy dawkach toksycznych dla samic ciężarnych, bez działania teratogennego. NOAEL dla zarodków wynosił odpowiednio 32-krotność MRHD u szczurów, 6,5-krotność u królików oraz 19-krotność u małp, przeliczając na powierzchnię ciała (BSA). W badaniach około- i poporodowych na szczurach NOAEL wynosił 3-krotność MRHD, bez wpływu na dojrzewanie płciowe potomstwa. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność przy dawkach terapeutycznych, choć brak jest danych dotyczących potencjalnego działania kancerogennego.
badania okołoporodowe, czynność nerek, czynność wątroby, działanie niepożądane, działanie nowotworowe, działanie teratogenne, embriotoksyczność, kancerogenność, krem Skinoren, kwas azelainowy, mięśnie gładkie, MRHD, NOAEL, organogeneza, podanie dożylne, powierzchnia ciała, przemiana materii, toksyczne działanie, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, tolerancja miejscowa, układ krążenia, układ nerwowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Valsacor 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności skojarzenia walsartanu (80 mg) i hydrochlorotiazydu (12,5 mg) wykazały, że stosowanie Co-Valsacor w dawkach terapeutycznych jest dobrze tolerowane u ludzi. W badaniach na szczurach i małpach szerokonosych, przy dawkach odpowiadających do 0,9-krotności maksymalnej zalecanej dawki walsartanu i 3,5-krotności dawki hydrochlorotiazydu (mg/m²), zaobserwowano nefropatię z bazofilią kanalikową, zaburzenia elektrolitowe (wzrost stężenia potasu, mocznika i kreatyniny w surowicy) oraz zwiększenie objętości i stężenia elektrolitów w moczu. Wysokie dawki (do 3-krotności maksymalnej dawki walsartanu i 12-krotności hydrochlorotiazydu u szczurów) powodowały zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). U małp odnotowano także uszkodzenie błony śluzowej żołądka oraz hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym mechanizmem działania walsartanu i jego wpływem na układ renina-angiotensyna.
angiotensyna II, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hiperplazja tętniczek doprowadzających, hydrochlorotiazyd, inhibitory ACE, nefropatia z bazofilią kanalikowa, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał rakotwórczy, przewód słuchowy zewnętrzny, renina, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie błony śluzowej, walsartan, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram LEK-AM 5 mg
Badania toksykologiczne escytalopramu i cytalopramu na szczurach wykazały podobny profil bezpieczeństwa, co pozwala na ekstrapolację danych cytalopramu na escytalopram. Oba leki wykazywały kardiotoksyczność, objawiającą się toksycznym działaniem na mięsień sercowy i zastoinową niewydolnością serca po kilku tygodniach podawania dawek wywołujących ogólnoustrojowe działanie toksyczne. Kardiotoksyczność była powiązana z maksymalnymi stężeniami w osoczu, a nie z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, natomiast AUC dla escytalopramu było 3-4 razy większe, a dla cytalopramu 6-7 razy większe niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i wtórnymi efektami hemodynamicznymi, jednak nie jest w pełni poznany. W praktyce klinicznej nie zaobserwowano istotnych skutków kardiotoksycznych.
aminy biogenne, AUC, badania przedkliniczne, cytalopram, efekty hemodynamiczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, implantacja, kardiotoksyczność, niedokrwienie, płodność, przepływ wieńcowy, toksyczność rozwojowa, wskaźnik ciążowy, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Tetracyklina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tetracyklina, antybiotyk o szerokim spektrum działania, wykazuje w badaniach przedklinicznych brak istotnych zagrożeń dla ludzi w zakresie farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz genotoksyczności. Niemniej jednak, długoterminowe badania karcinogenności nie zostały w pełni przeprowadzone, a inne tetracykliny, takie jak oksytetracyklina i minocyklina, wykazały działanie onkogenne u szczurów (nowotwory nadnerczy, przysadki mózgowej i tarczycy). Testy in vitro wskazały na mutagenność tetracykliny i oksytetracykliny, jednak badania in vivo z kortykosteroidami, w tym w połączeniu z tetracykliną (np. Polcortolon TC), nie potwierdziły mutagenności. W badaniach reprodukcyjnych u samców szczurów zaobserwowano zaburzenia płodności przy dawce 250 mg/kg mc./dobę, natomiast u samic nie stwierdzono wpływu na płodność. Tetracyklina przenika przez łożysko i do mleka, wykazując toksyczność rozwojową, w tym embriotoksyczność i opóźnienie rozwoju kośćca.
W przypadku preparatów złożonych zawierających tetracyklinę, takich jak Pylera (chlorowodorek tetracykliny, metronidazol, bizmutu potasu cytrynian zasadowy) oraz Polcortolon TC (tetracykliny chlorowodorek i triamcynolon acetonid), brak jest dedykowanych badań przedklinicznych całego produktu, a ocena bezpieczeństwa opiera się na danych poszczególnych składników. Producent Tetralysalu, zawierającego limecyklinę, nie udostępnił szczegółowych danych przedklinicznych, powołując się na długotrwałe stosowanie tetracyklin u ludzi. Podsumowując, dostępne dane niekliniczne nie wskazują na szczególne ryzyko toksyczne, genotoksyczne czy rakotwórcze tetracykliny przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami klinicznymi. Jednakże konieczne jest dalsze monitorowanie, zwłaszcza w kontekście potencjalnych efektów długoterminowych i wpływu na reprodukcję.
antybiotyk o szerokim spektrum, antybiotyki tetracyklinowe, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie in vitro, chlorowodorek tetracykliny, cytrynian bizmutu potasu, działanie mutagenne, działanie onkogenne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, genotoksyczność, kortykosteroid, limecyklina, metronidazol, minocyklina, mutagenność, nowotwór nadnerczy, nowotwór tarczycy, oksytetracyklina, opóźnienie rozwoju kośćca, przysadka mózgowa, tetracyklina, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, triamcynolon, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levosimendan Mercapharm 2,5 mg/ml
Lewozymendan, substancja czynna preparatu Levosimendan Mercapharm (2,5 mg/ml), wykazuje w badaniach przedklinicznych brak mutagenności oraz akceptowalny profil toksyczności ogólnoustrojowej przy krótkotrwałym stosowaniu. Jednakże, badania na modelach zwierzęcych ujawniły istotne zaburzenia funkcji rozrodczych i rozwoju płodowego, w tym zmniejszenie płodności (mniejsza liczba ciałek żółtych i zarodków), zwiększoną liczbę wczesnych resorpcji oraz poronień, a także zmniejszone kostnienie u płodów szczurów i królików. Szczególnie niepokojący jest wpływ na rozwój kości nadpotylicznej u królików, co wskazuje na specyficzne oddziaływanie lewozymendanu na rozwój szkieletu w okresie prenatalnym.
ciałko żółte, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, implantacja zarodka, kość nadpotyliczna, lewozymendan, poronienie, procesy reprodukcyjne, przenikanie do mleka, resorpcja zarodka, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, toksyczność ogólna, toksyczność rozwojowa, zaburzenia kostnienia, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – OlVit D3 14 400 IU/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cholekalcyferolu (OlVit D3, 14 400 IU/ml) wykazały, że wysokie dawki witaminy D3 mogą mieć działanie teratogenne, szczególnie u królików, gdzie podawanie dużych dawek samicom w ciąży prowadziło do wad rozwojowych u potomstwa, w tym zmian morfologicznych układu sercowo-naczyniowego, takich jak zwężenie zastawki aortalnej. Ponadto, nawet u potomstwa bez widocznych wad strukturalnych serca stwierdzono toksyczność naczyniową o charakterze podobnym do zmian obserwowanych przy ostrym zatruciu witaminą D, co wskazuje na specyficzną wrażliwość układu naczyniowego na nadmierne dawki witaminy D3 w okresie prenatalnym.
cholekalcyferol, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, monitorowanie pacjenta, mutacja genetyczna, OlVit D3, ostre zatrucie witaminą D, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność naczyniowa, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, witamina D3, właściwość kancerogenna, właściwość mutagenna, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cefuroxime TZF 1500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cefuroksymu sodowego wykazały korzystny profil tolerancji i brak istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. Badania farmakologiczne nie ujawniły negatywnego wpływu na kluczowe układy fizjologiczne, a toksyczność po wielokrotnym podaniu była minimalna, co sugeruje bezpieczeństwo stosowania również w dłuższych schematach terapeutycznych. Ocena genotoksyczności nie wykazała potencjału mutagennego ani klastogennego, a badania toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej nie wskazały na ryzyko dla płodności, rozwoju zarodkowego i pourodzeniowego. Brak dedykowanych badań karcynogenności, jednak dostępne dane nie sugerują działania rakotwórczego. Preparat zawiera sód w ilości 40,65 mg na fiolkę 750 mg oraz 81,3 mg na fiolkę 1500 mg cefuroksymu, co jest istotne u pacjentów z ograniczeniami podaży sodu, np. z nadciśnieniem tętniczym czy chorobami sercowo-naczyniowymi.
aberracja chromosomowa, antybiotyk cefalosporynowy, cefalosporyna, cefuroksym, cefuroksym sodowy, choroba sercowo-naczyniowa, gamma-glutamylotranspeptydaza, genotoksyczność, karcynogeneza, karcynogenność, mutacja genowa, nadciśnienie tętnicze, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotnego podania, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ceroxim 250 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa cefuroksymu aksetylu, substancji czynnej leku Ceroxim, wykazała korzystny profil bezpieczeństwa bez istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Badania powtarzanych dawek nie ujawniły toksyczności, a testy genotoksyczności potwierdziły brak potencjału mutagennego. Ponadto, badania toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, przebieg ciąży ani rozwój płodu, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania cefuroksymu aksetylu w kontekście zdrowia reprodukcyjnego.
badanie biochemiczne moczu, cefalosporyna, cefuroksym aksetyl, działanie mutagenne, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, gamma-glutamylotranspeptydaza, genotoksyczność, kancerogenność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, terapia antybiotykowa, test laboratoryjny, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotnego podania, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Diaril 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa glimepirydu, substancji czynnej leku Diaril, potwierdziły, że profil toksyczności jest ściśle powiązany z jego farmakodynamicznym działaniem hipoglikemizującym. Program badań obejmował ocenę wpływu na układy fizjologiczne, toksyczność po wielokrotnym podaniu, genotoksyczność, karcynogenność oraz wpływ na rozwój płodu. Zaobserwowane działania niepożądane, takie jak embriotoksyczność, teratogenność i toksyczność rozwojowa, były konsekwencją wtórnych zaburzeń metabolicznych u ciężarnych samic, wynikających z hipoglikemii, a nie bezpośrednim działaniem toksycznym na tkanki rozwijającego się organizmu.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, cukrzyca typu 2, działanie hipoglikemizujące, działanie teratogenne, efekt hipoglikemizujący, embriotoksyczność, glimepiryd, gospodarka węglowodanowa, hipoglikemia, lek przeciwcukrzycowy, profil bezpieczeństwa leku, teratogenność, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona - Leksykon substancji czynnych
Sodu laurylosulfooctan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Substancja czynna sodu laurylosulfooctan, obecna w preparacie Microlax w stężeniu 70% (0,0645 g w 5 ml roztworu doodbytniczego), wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym na szczurach wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej przy dawkach do 75 mg/kg/dobę, co jest znacznie wyższą wartością niż stosowana klinicznie dawka. Ponadto, badania genotoksyczności in vitro nie wykazały potencjału mutagennego, a testy na szczurach nie potwierdziły działania rakotwórczego. Badania toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej wykazały brak negatywnego wpływu na rozwój potomstwa oraz funkcje rozrodcze przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania u pacjentów w wieku rozrodczym.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, preparat Microlax, roztwór doodbytniczy, sodu cytrynian, sodu laurylosulfooctan, sorbitol, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa - Leksykon substancji czynnych
Jaskółcze ziele – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Substancja czynna jaskółcze ziele (Ficaria verna) obecna w preparacie Avenoc w postaci nalewki macierzystej (TM) w stężeniu 0,01 g/100 g maści, nie posiada dostępnych kompleksowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Brak jest wyników standardowych badań toksykologicznych obejmujących toksyczność ostrą, podprzewlekłą i przewlekłą, genotoksyczność, mutagenność, karcynogenność oraz toksyczność reprodukcyjną i rozwojową. Preparat zawiera również inne składniki aktywne, takie jak Paeonia officinalis TM (0,01 g), Adrenalinum 3DH (0,05 g) oraz chlorowodorek amyleiny (0,50 g) na 100 g maści, jednak brak jest danych dotyczących potencjalnych interakcji między tymi substancjami.
Adrenalinum, badanie toksykologiczne, chlorowodorek amyleiny, genotoksyczność, jaskółcze ziele, karcynogenność, mutagenność, nalewka macierzysta, Paeonia officinalis, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wpływ na reprodukcję, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, ziarnopłon wiosenny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne zmiany histopatologiczne i toksyczne przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). U samców szczurów przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym zaobserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, a przy wyższych dawkach owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej. W nerkach stwierdzono bazofilię, szkliwienie i rozstrzeń kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne oraz przerost błony śluzowej tętniczek przy narażeniu 7-13-krotnym. W badaniach rozwojowych u szczurów dawki 10-12-krotne powodowały rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nieskostniałe paliczki kończyn przednich. Maksymalne dawki niepowodujące zaburzeń rozwojowych wynosiły 3-4-krotność dawki klinicznej. Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina z walsartanem, bazofilia, bazofilia kanalików nerkowych, dojrzałe spermatydy, erytrocyty, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, karcynogenność, klastogenność, komórki Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, nadżerka błony śluzowej żołądka, nefropatia, opóźnienie porodu, przerost błony śluzowej tętniczek, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, testosteron, toksyczność rozwojowa, wałeczek nerkowy, wydłużenie porodu, zaburzenie rozwoju ośrodków kostnienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon substancji czynnych
Fentanyl – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fentanylu, obejmujące toksykologię, farmakologię oraz genotoksyczność, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu terapeutycznym. W badaniach wielokrotnego podawania różnych postaci fentanylu (parenteralnie, transdermalnie, przez błony śluzowe) nie stwierdzono niepokojących efektów wykraczających poza znany profil opioidowy. Wyniki badań genotoksyczności były zróżnicowane: brak mutagenności in vivo, natomiast in vitro wykazano działanie mutagenne przy stężeniach znacznie przekraczających poziomy terapeutyczne. Dwuletnie badania rakotwórczości na szczurach oraz 26-tygodniowy test na transgenicznych myszach Tg.AC nie potwierdziły onkogennego potencjału fentanylu, nawet przy dawkach do 33 µg/kg mc./dobę u samców i 100 µg/kg mc./dobę u samic. Obserwowane zmiany histologiczne mózgu przy dużych dawkach wymagają dalszej analizy, jednak ich znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
badanie farmakologiczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, chlorowodorek fentanylu, cytrynian fentanylu, działanie mutagenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, efekt teratogenny, genotoksyczność, hodowla komórkowa, mutagenność, opioidowy lek przeciwbólowy, organogeneza, podanie parenteralne, podanie transdermalne, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, preparat histologiczny, rozwój pourodzeniowy, śmiertelność zarodków, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa - Leksykon substancji czynnych
Polidokanol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne polidokanolu, składnika preparatu Solcoseryl, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. W testach na świnkach morskich, obejmujących różne metody aplikacji, nie zaobserwowano działania uczulającego ani toksycznego. Śródskórne podawanie preparatu zawierającego 10 mg polidokanolu na gram nie wywołało reakcji alergicznych skóry. Dodatkowo, badania podostrej i przewlekłej toksyczności nie potwierdziły występowania uczulenia kontaktowego ani działania immunotoksycznego, co jest istotne w kontekście stosowania preparatu wielokrotnego użytku, np. pasty do jamy ustnej Solcoseryl.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, bezbiałkowy dializat z krwi cieląt, działanie immunotoksyczne, działanie teratogenne, działanie uczulające, narażenie kobiet w ciąży, pasta do jamy ustnej, polidokanol, profil bezpieczeństwa, świnka morska, toksyczność, toksyczność podostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, uczulenie kontaktowe, uczulenie skórne, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość - Leksykon substancji czynnych
Glicerol triazotan – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Glicerol triazotan, substancja czynna w Perlinganicie (1 mg/ml, roztwór do infuzji), wymaga ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Badania na zwierzętach (szczury, króliki) nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na rozwój płodów nawet przy dawkach toksycznych dla matek, jednak brak jest odpowiednich, kontrolowanych badań klinicznych u kobiet ciężarnych. W związku z tym lek powinien być stosowany w ciąży wyłącznie przy wyraźnej konieczności medycznej i pod ścisłym nadzorem specjalisty. W okresie laktacji dane są niewystarczające, a azotany mogą przenikać do mleka i potencjalnie wywoływać methemoglobinemię u niemowląt, co wymaga rozważenia przerwania karmienia lub zaprzestania terapii, z uwzględnieniem bilansu korzyści i ryzyka.
funkcje reprodukcyjne, glicerol triazotan, karmienie naturalne, karmienie piersią, methemoglobinemia, mleko ludzkie, nadzór medyczny, nieprawidłowa forma hemoglobiny, Perlinganit, płodność, proces krycia, przenikanie leku, roztwór do infuzji, stan kliniczny, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczność rozwojowa, transport tlenu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne działanie teratogenne u małp przy dawkach 0,5-4 mg/kg/dobę, manifestujące się wadami wrodzonymi kończyn (m.in. zgięcie, skrócenie, oligodaktylia, polidaktylia) oraz atrezją odbytu. Dodatkowo obserwowano zmiany w narządach wewnętrznych, takie jak odbarwienie narządów, czerwone ogniska, czy wadliwie rozwinięta przepona. U królików podawanie dawek 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało brakiem płata środkowego płuc (10 i 20 mg/kg/dobę) oraz przemieszczeniem nerek (20 mg/kg/dobę). W badaniach toksyczności ostrej minimalne dawki letalne u gryzoni przekraczały 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych u szczurów (75, 150, 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, dawka letalna minimalna, komórkowość szpiku kostnego, krwinki, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuc, polidaktylia, przepona, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clonazepamum TZF 0,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania klonazepamu, oparte na badaniach na modelach zwierzęcych (szczury i myszy), wykazały istotne ryzyko teratogenne. Podawanie klonazepamu w dawkach 3, 9 oraz 18-krotnie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi skutkowało co najmniej dwukrotnym wzrostem częstości występowania wad wrodzonych u potomstwa w porównaniu do grup kontrolnych. Wyniki te wskazują na wyraźną zależność dawka-efekt, gdzie ryzyko anomalii rozwojowych rośnie proporcjonalnie do zwiększania dawki leku.
- Leksykon substancji czynnych
Naratryptan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa naratryptanu, substancji czynnej leku Naramig, wykazały, że toksyczność ostra i przewlekła pojawia się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalną zalecaną dawkę dobową (MRDD) 5 mg stosowaną u ludzi. Testy genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie potwierdziły potencjału kancerogennego. W badaniach teratogenności na ciężarnych szczurach i królikach nie stwierdzono bezpośredniego działania teratogennego, jednak obserwowano toksyczność rozwojową potomstwa, związana z toksycznością matczyną, objawiającą się m.in. poronieniami poimplantacyjnymi, zmianami szkieletowymi i trzewiowymi oraz zahamowaniem wzrostu potomstwa.
badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, maksymalna ekspozycja, maksymalna zalecana dawka, naratryptan, poronienie poimplantacyjne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, poziom narażenia, test genotoksyczności, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wpływ na płodność, wpływ toksyczny - Leksykon substancji czynnych
Klofarabina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne klofarabiny na myszach, szczurach i psach wykazały, że głównym celem toksycznego działania leku są tkanki o wysokim tempie proliferacji komórkowej. Szczególnie istotne jest stwierdzenie kardiotoksyczności u szczurów, manifestującej się kardiomiopatią i objawami niewydolności serca, obserwowanej przy ekspozycjach Cmax około 7-13 razy (po ≥3 cyklach) oraz 16-35 razy (po 1-2 cyklach) wyższych niż kliniczne. Minimalne zmiany kardiotoksyczne pojawiały się także przy niższych dawkach, co wskazuje na istnienie wartości progowej. Dodatkowo, nefropatia kłębuszkowa u szczurów występowała przy dawkach 3-5-krotnie przekraczających kliniczne, bez odchyleń w biochemii surowicy, co sugeruje subkliniczny charakter uszkodzenia nerek. Wątroba wykazywała zmiany degeneracyjno-regeneracyjne, również bez istotnych odchyleń biochemicznych, zarówno u szczurów po długotrwałym leczeniu, jak i u psów po jednorazowych dużych dawkach. Toksyczność na męskie narządy płciowe była dawkozależna, z obustronnym zwyrodnieniem nabłonka kanalików nasiennych u szczurów przy 150 mg/m²/dobę oraz zwyrodnieniem najądrza u psów przy dawkach ≥7,5 mg/m²/dobę. U samic myszy obserwowano opóźnioną atrofię jajników i apoptozę błony śluzowej macicy przy dawce 225 mg/m²/dobę.
aberracja chromosomowa, apoptoza błony śluzowej macicy, atrofia jajników, atrofia komórek śródmiąższowych, badania toksykologiczne, czynność wątroby, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakokinetyka osoczowa, hepatotoksyczność, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, kłębuszkowa błona podstawna, klofarabina, nefropatia kłębuszkowa, niewydolność serca, opóźnione kostnienie, test mikrojąderkowy, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie kanalików nerkowych, zwyrodnienie komórek najądrza, zwyrodnienie nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daforbis 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące dapagliflozyny nie wykazały istotnego zagrożenia karcynogennego, co potwierdzają dwuletnie badania na myszach i szczurach, gdzie nie stwierdzono powstawania guzów nowotworowych przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (MRHD). Jednakże badania toksyczności u młodych szczurów (21-90 dzień po urodzeniu) wykazały rozszerzenie miedniczek i kanalików nerkowych oraz zwiększenie masy nerek przy dawkach ≥15-krotnie wyższych niż MRHD, z częściową nieodwracalnością zmian po okresie zdrowienia. W badaniach rozwoju przed- i poporodowego u szczurów, przy ekspozycji matczynej do 1415-krotności MRHD i młodych do 137-krotności MRHD, zaobserwowano podobne zmiany nerkowe oraz zależną od dawki redukcję masy ciała młodocianych przy dawkach ≥15 mg/kg/dobę (≥29-krotność ekspozycji względem MRHD). Toksyczność u samic matczynych była widoczna jedynie przy najwyższych dawkach i objawiała się przemijającym spadkiem masy ciała i spożycia pokarmu, przy czym NOAEL dla rozwoju wynosiła około 19-krotność ekspozycji względem MRHD.
badanie farmakologiczne, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dapagliflozyna, działanie letalne na zarodek, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, guz nowotworowy, kanalik nerkowy, makroskopowy rozrost narządu, NOAEL, organogeneza, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozszerzenie miedniczek nerkowych, rozwój nerek, rozwój przed- i poporodowy, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Doneprion 10 mg
Dane przedkliniczne chlorowodorku donepezylu wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa, z działaniami niepożądanymi ograniczonymi głównie do efektów farmakologicznych związanych ze stymulacją układu cholinergicznego. Badania toksykologiczne wykazały brak mutagenności w testach na komórkach bakterii i ssaków oraz brak działania klastogennego in vivo u myszy. Wystąpienie słabego działania klastogennego in vitro obserwowano jedynie przy stężeniach przekraczających ponad 3000-krotnie stężenie terapeutyczne w osoczu człowieka, co czyni ten efekt klinicznie nieistotnym. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały potencjału rakotwórczego chlorowodorku donepezylu.
badanie karcynogenności, badanie toksykologiczne, chlorowodorek donepezylu, dawka terapeutyczna, Doneprion, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor acetylocholinoesterazy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, stężenie stacjonarne, stymulacja cholinergiczna, test mikrojądrowy, toksyczność rozwojowa, układ cholinergiczny - Leksykon substancji czynnych
All-rac-α-tokoferyl – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
All-rac-α-tokoferyl (witamina E) jest składnikiem preparatu Juvit Multi w stężeniu 4,0 mg/ml. Pomimo braku dedykowanych badań przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa tego konkretnego produktu, dostępne dane literaturowe wskazują na niski potencjał toksyczny all-rac-α-tokoferylu. Badania toksykologiczne na zwierzętach wykazały dobrą tolerancję witaminy E nawet przy wysokich dawkach, a standardowe testy genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani kancerogenności tej substancji. Również badania reprodukcyjne nie potwierdziły działania teratogennego all-rac-α-tokoferylu, jednak brak specyficznych badań dla Juvit Multi ogranicza możliwość pełnej oceny bezpieczeństwa tego preparatu.
all-rac-α-tokoferyl, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, efekt teratogenny, interakcja farmakodynamiczna, octan all-rac-α-tokoferylu, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, preparat wielowitaminowy, profil bezpieczeństwa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, witamina E - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Entecavir Aurovitas 1 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne entekawiru wykazały przemijające zapalenia okołonaczyniowe w OUN u psów przy dawkach odpowiadających ekspozycji 19- i 10-krotnie wyższej niż u ludzi (0,5 mg i 1 mg). Nie stwierdzono takich zmian u innych gatunków, w tym u małp z ekspozycją >100-krotną. W badaniach rozrodczości entekawir nie obniżał płodności szczurów, jednak przy narażeniu ≥26-krotnym u gryzoni i psów obserwowano degenerację jąder, nieobecną u małp. Podawanie ciężarnym szczurzym i królikom dawek przekraczających 21-krotne narażenie u ludzi nie wykazało embriotoksyczności, choć przy wyższych dawkach odnotowano toksyczność u samic, resorpcję zarodków, wady kostne i zmiany w rozwoju płodów. Entakawir przenikał do mleka szczurów, a u młodych zwierząt przy ekspozycji ≥92-krotnej zaobserwowano osłabienie reakcji na bodziec akustyczny, bez istotnego znaczenia klinicznego.
badanie rakotwórczości, bodziec akustyczny, degeneracja nasieniowodów, embriotoksyczność, glejak mózgu, gruczolak wątroby, guz naczyniowy, naprawa DNA, narażenie płodu, nowotwór płuc, ośrodkowy układ nerwowy, proliferacja pneumocytów, rak wątroby, resorpcja płodu, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność rozwojowa, zaburzenie kostnienia, zapalenie okołonaczyniowe, zmiana chromosomalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dicuno 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa diklofenaku potasowego wykazały istotne działania toksyczne, zwłaszcza przy przewlekłym stosowaniu, obejmujące zmiany patologiczne i owrzodzenia w przewodzie pokarmowym oraz zależny od dawki wzrost częstości zakrzepicy serca u szczurów w badaniu 2-letnim. Badania farmakologiczne nie ujawniły innych istotnych zagrożeń dla układów fizjologicznych, a testy genotoksyczności i rakotwórczości nie wskazały na ryzyko mutagenne czy nowotworowe. W kontekście reprodukcji, diklofenak wykazuje negatywny wpływ na owulację, implantację zarodka, wczesny rozwój embrionalny, a także wydłuża okres ciąży i czas porodu, co wymaga ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym i w ciąży.
badanie farmakologiczne, bezpieczeństwo farmakoterapii, diklofenak potasowy, genotoksyczność, hamowanie owulacji, obumarcie płodu, opóźnienie rozwoju, owrzodzenie przewodu pokarmowego, rakotwórczość, rozwój embrionalny, ryzyko sercowo-naczyniowe, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie błony śluzowej, zaburzenie implantacji zarodka, zaburzenie rozwoju embrionalnego, zakrzepica serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivermectin Medical Valley 3 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa iwermektyny wykazały, że substancja ta w dużych dawkach wywołuje toksyczność ośrodkowego układu nerwowego u myszy, szczurów, psów i małp, manifestującą się rozszerzeniem źrenic, drżeniem, ataksją oraz wymiotami (u małp). W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek zaobserwowano działanie teratogenne, w tym wady rozwojowe takie jak rozszczep podniebienia u płodów myszy, szczurów i królików, przy dawkach zbliżonych do toksycznych dla samic. Testy genotoksyczności in vitro (Test Amesa oraz test na komórkach chłoniaka TK u myszy) nie wykazały mutagenności iwermektyny, jednak brak jest danych dotyczących genotoksyczności in vivo oraz długoterminowych badań kancerogennych na zwierzętach.
ataksja, badanie genotoksyczności, drżenie, działanie teratogenne, iwermektyna, mutacja genowa, mydriaza, neurotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, ryzyko mutagenne, test Amesa, test chłoniaka, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona płodu, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linorion 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu (Linorion) wykazały istotne ryzyko toksyczności rozwojowej, w tym wady wrodzone u potomstwa małp przy dawkach 0,5–4 mg/kg/dobę, obejmujące atrezję odbytu oraz liczne anomalie kończyn i narządów wewnętrznych. U królików podawanie doustne w dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało dawkozależnymi nieprawidłowościami rozwojowymi, takimi jak brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek. Badania toksyczności ostrej wskazały na wysokie minimalne dawki letalne (>2000 mg/kg/dobę u gryzoni). Wielokrotne podawanie lenalidomidu szczurzym modelom (75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) wywołało odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. U małp dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni powodowały ciężką toksyczność, w tym utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki i atrofie układu chłonnego, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku i grasicy, z łagodnym spadkiem leukocytów przy dawce 1 mg/kg/dobę, odpowiadającej ekspozycji u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, dawka letalna, komórka chłoniaka myszy, krwinka biała i czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuca, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny i karcynogenny, profil bezpieczeństwa leku, przemieszczenie nerki, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, test mikrojądrowy, tkanka miękka i szkielet, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, wada przepony, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kardatuxan 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywaroksabanu (substancji czynnej KARDATUXAN 2,5 mg) nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka w standardowych testach toksykologicznych, w tym farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu jednokrotnym, fototoksyczności, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym zaobserwowano efekty wynikające z mechanizmu działania przeciwzakrzepowego jako inhibitora czynnika Xa, co wymaga monitorowania parametrów koagulologicznych. U szczurów stwierdzono wzrost stężeń immunoglobulin G (IgG) i A (IgA) w osoczu, co może sugerować interakcję z układem immunologicznym, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje niejasne i wymaga dalszych badań. Badania płodności nie wykazały negatywnego wpływu na zdolności reprodukcyjne samców i samic przy ekspozycji zbliżonej do terapeutycznej.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, działanie przeciwzakrzepowe, działanie rakotwórcze, efekt przeciwzakrzepowy, fototoksyczność, genotoksyczność, immunoglobulina A, immunoglobulina G, inhibitor czynnika Xa, parametr koagulologiczny, poronienie, powikłanie krwotoczne, rywaroksaban, toksyczność po podaniu jednokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność u młodych osobników, wada rozwojowa, zaburzenie kostnienia, zmiana morfologiczna wątroby, zmiana w łożysku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levosimendan Kalceks 2,5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lewozymendanu wykazały brak istotnej toksyczności ogólnej oraz genotoksyczności przy krótkotrwałym stosowaniu, co jest zgodne z zaleceniami klinicznymi. Jednakże, badania na modelach zwierzęcych ujawniły potencjalne ryzyko dla układu rozrodczego i rozwoju płodu. U płodów szczurów i królików zaobserwowano uogólnione zmniejszenie stopnia kostnienia oraz specyficzne zmiany, takie jak nieprawidłowy rozwój kości nadpotylicznej u królików. Ponadto, u samic szczurów poddanych terapii przed i we wczesnej ciąży stwierdzono obniżoną płodność, manifestującą się zmniejszoną liczbą ciałek żółtych i zagnieżdżonych zarodków, co wskazuje na zaburzenia owulacji i implantacji.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Relafalk 200 mg
Ryfamycyna sodowa, substancja czynna leku Relafalk 200 mg w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, została poddana kompleksowym badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo. Standardowe testy farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt nie ujawniły specyficznych efektów toksycznych przy dawkach terapeutycznych, a testy genotoksyczności potwierdziły brak mutagennego i genotoksycznego potencjału ryfamycyny sodowej.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo stosowania, dawka toksyczna, efekt mutagenny, funkcja rozrodcza, nieprawidłowość kostna, nieprawidłowość trzewna, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, ryfamycyna sodowa, test genotoksyczności, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linefor 150 mg
Pregabalina, substancja czynna preparatu Linefor, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, szczególnie w zakresie dawek odpowiadających stosowanym klinicznie u ludzi (maksymalna dawka 600 mg/dobę). W badaniach neurotoksyczności na szczurach i małpach zaobserwowano objawy takie jak zmniejszenie aktywności, nadaktywność oraz ataksja, które były zależne od dawki i ekspozycji. Długoterminowe badania wykazały zwiększoną częstość zaniku siatkówki u szczurów albinotycznych przy dawkach przekraczających 5-krotnie ekspozycję terapeutyczną u ludzi. Pregabalina nie wykazuje działania teratogennego u myszy, szczurów i królików, choć toksyczność płodowa pojawia się przy dawkach znacznie wyższych niż terapeutyczne. Wpływ na płodność oraz parametry nasienia u szczurów występuje jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej dawki kliniczne i ma charakter przemijający lub minimalny klinicznie.
ataksja, badania przedkliniczne, bruksizm, działanie genotoksyczne, Linefor, margines bezpieczeństwa, naczyniakomięsak krwionośny, neurotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał karcynogenny, potencjał teratogenny, pregabalina, proliferacja komórek śródbłonka, toksyczność rozwojowa, zaburzenia płytek krwi, zaburzenia słuchu, zanik siatkówki - Leksykon substancji czynnych
Pirydoksyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Pirydoksyna (witamina B6) wykazuje niski profil toksyczności ostrej, a jej stosowanie w dawkach terapeutycznych jest dobrze tolerowane i bezpieczne. Badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały, że neurotoksyczne działania niepożądane, takie jak ataksja, osłabienie mięśni, zaburzenia równowagi oraz zmiany zwyrodnieniowe aksonów i osłonek mielinowych, pojawiają się jedynie przy długotrwałym podawaniu bardzo wysokich dawek (150-200 mg/kg mc./dobę przez 100-107 dni u psów). Dawkowanie powyżej 2 g/dobę przez okres co najmniej 2 miesięcy wiązało się z ryzykiem wystąpienia objawów neurologicznych, a dawki 200 mg/dobę stosowane ponad 30 dni mogły prowadzić do uzależnienia. Nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego pirydoksyny w badaniach genotoksyczności i długoterminowych, a dane epidemiologiczne nie wskazują na ryzyko u ludzi.
ataksja, chlorowodorek pirydoksyny, doksylamina, drgawki, działanie niepożądane neurologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, kostnienie płodu, mutagenność, neurotoksyczność, osłonka mielinowa, pirydoksyna, ruchliwość plemników, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotna, zaburzenie spermatogenezy, zmiany histopatologiczne, zwyrodnienie aksonów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Naramig 2,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne naratryptanu, substancji czynnej leku Naramig, wykazały szeroki margines bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Ocena toksyczności ostrej i przewlekłej nie ujawniła działań niepożądanych przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagennego ani uszkadzającego wpływu na materiał genetyczny, a badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie potwierdziły potencjału kancerogennego substancji. Wpływ na płodność szczurów był nieistotny nawet przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dobową (MRDD) u ludzi wynoszącą 5 mg.
badania rakotwórczości, badania toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, lęk, maksymalna zalecana dawka dobowa, Naramig, naratryptan, poronienie poimplantacyjne, potencjał genotoksyczny, test genotoksyczności, toksyczność matczyna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję, zmiany szkieletowe płodu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Mirzaten Q-Tab 15 mg
Stosowanie mirtazapiny (Mirzaten Q-Tab) u kobiet w ciąży wiąże się z ograniczonymi danymi klinicznymi, które nie wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych, jednak badania na modelach zwierzęcych wykazały zwiększoną toksyczność rozwojową. Istotnym aspektem jest potencjalne ryzyko zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN), szczególnie przy stosowaniu leków zwiększających stężenie serotoniny w trzecim trymestrze ciąży, co może dotyczyć również mirtazapiny. W przypadku stosowania leku w okresie okołoporodowym konieczna jest obserwacja noworodka pod kątem objawów odstawienia. W odniesieniu do laktacji, mirtazapina przenika do mleka matki w bardzo niewielkich ilościach, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka kontynuacji terapii oraz karmienia piersią.
działanie teratogenne, ginekolog-położnik, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, mechanizm działania leku, mirtazapina, nadciśnienie płucne noworodka, neonatolog, objawy odstawienia, PPHN, przenikanie leków do mleka matki, serotonina, SSRI, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, trymestr ciąży, wady wrodzone płodu, zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Danengo 110 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa dabigatranu eteksylanu, substancji czynnej Danengo, obejmowały farmakologiczne testy bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym oraz genotoksyczność. Nie wykazano istotnego ryzyka dla ludzi przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Efekty toksyczne obserwowane w badaniach wielokrotnego podawania wiązały się głównie z nasilonym działaniem przeciwkrzepliwym leku. Dabigatran eteksylan wpływał na płodność samic, powodując zmniejszenie liczby zagnieżdżeń i zwiększenie utraty zapłodnionych jaj przy dawce 70 mg/kg (5-krotnie wyższej ekspozycji niż u pacjentów). W badaniach na szczurach i królikach dawki toksyczne (5-10-krotnie wyższe niż u pacjentów) powodowały zmniejszenie masy ciała płodu, obniżenie żywotności zarodka oraz wzrost wad rozwojowych. W badaniach pre- i postnatalnych dawki 4-krotnie wyższe niż u pacjentów zwiększały umieralność płodów.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie kancerogenności, badanie prenatalne i postnatalne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dabigatran eteksylat, działanie guzotwórcze, działanie przeciwkrzepliwe, ekspozycja w osoczu, incydent krwawienia, mechanizm działania leku, toksyczność dla samic, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, umieralność płodów, wada rozwojowa płodu, wpływ na płodność, zagnieżdżenie zapłodnionego jaja, żywotność zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Niquitin przezroczysty 14 mg/24 h (78 mg)
Przedkliniczne badania toksykologiczne nikotyny, substancji czynnej preparatu NiQuitin Przezroczysty, potwierdziły dobrze udokumentowany profil ogólnej toksyczności tej substancji, bez wykazania potencjału mutagennego ani karcynogennego. Schemat dawkowania plastrów NiQuitin został opracowany tak, aby minimalizować ryzyko działań niepożądanych, co jest istotne w kontekście długoterminowej terapii zastępczej nikotyną. Analizy porównawcze ekspozycji ogólnoustrojowej wykazały, że dawki stosowane terapeutycznie są znacznie niższe niż te wywołujące toksyczność w badaniach eksperymentalnych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa preparatu.
działanie toksyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, mutagenność nikotyny, nieprawidłowości rozwojowe, nikotynowa terapia zastępcza, opóźnienie wzrostu, OUN, potencjał mutagenny, profil toksykologiczny, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, zaburzenia OUN, zaprzestanie palenia, zwierzęta laboratoryjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ugramel 5 mg
Prasugrel, substancja czynna leku Ugramel dostępnego w dawkach 5 mg i 10 mg, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. Nie stwierdzono istotnych zagrożeń przy stosowaniu w zalecanych dawkach terapeutycznych, a efekty uboczne pojawiały się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne poziomy u ludzi. Badania toksyczności rozwojowej na szczurach i królikach nie wykazały wad wrodzonych, nawet przy dawkach przekraczających 240-krotnie zalecane dobowe dawki podtrzymujące (w przeliczeniu na mg/m²). Podawanie prasugrelu w tych wysokich dawkach nie wpływało negatywnie na rozwój behawioralny ani płciowy potomstwa, a jedynie zaobserwowano nieznaczne zmniejszenie masy ciała potomstwa związane z wpływem na masę ciała samic lub ilość przyjmowanego pokarmu.
analiza toksyczności, badanie okołoporodowe, badanie przedkliniczne, dawka podtrzymująca, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, efekt uboczny, farmakologia bezpieczeństwa, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja enzymów wątrobowych, nowotwór wątroby, potencjał genotoksyczny, prasugrel, substancja czynna, tabletka powlekana, toksyczność rozwojowa, Ugramel, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne ryzyko toksyczności rozwojowej, szczególnie u małp, gdzie dawki 0,5-4 mg/kg/dobę indukowały wady wrodzone takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie 10-20 mg/kg/dobę skutkowało brakiem płata środkowego płuc i przemieszczeniem nerek. Toksyczność ostra u szczurów była niska, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) obserwowano odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). U małp wielokrotne podawanie 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni powodowało poważną toksyczność wielonarządową i śmiertelność, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym, atrofię grasicy i łagodne zmniejszenie liczby leukocytów, co odpowiada dawce stosowanej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała i czerwona, krwotok wielonarządowy, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutacja bakterii, narząd wewnętrzny, NOAEL, płat środkowy płuca, płytka krwi, polidaktylia, potencjał genotoksyczny i karcynogenny, przemieszczenie nerki, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, test mikrojąderek komórkowych, tkanka miękka i szkielet, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, utrata masy ciała, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne, potwierdzone badaniami na małpach (dawki 0,5–4 mg/kg mc./dobę) oraz królikach (3, 10, 20 mg/kg mc./dobę). U potomstwa obserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. W badaniach toksyczności rozwojowej u królików stwierdzono brak płata środkowego płuc przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę oraz przemieszczenie nerek przy dawce 20 mg/kg mc./dobę. Badania ostrej toksyczności wskazały na dawkę letalną doustną powyżej 2000 mg/kg mc. u gryzoni. Wielokrotne podawanie lenalidomidu szczurzym (75–300 mg/kg mc./dobę) prowadziło do odwracalnego zwiększenia mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, działanie mutagenne, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, nefrotoksyczność, oligodaktylia, parametry hematologiczne, polidaktylia, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność rozwojowa, toksyczność układu krwiotwórczego, wady wrodzone kończyn - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Grindeks 5 mg
Lenalidomid wykazuje wyraźny potencjał teratogenny, co potwierdzają badania rozwoju zarodkowo-płodowego na małpach (dawki 0,5–4 mg/kg/dobę) oraz królikach (3, 10, 20 mg/kg/dobę). U potomstwa obserwowano liczne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, deformacje kończyn (np. zgięte, skrócone, brak rotacji, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych, takie jak odbarwienia, czerwone ogniska, mały pęcherzyk żółciowy czy wadliwie rozwinięta przepona. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (dawki 75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). U małp wielokrotne podawanie dawek 4 i 6 mg/kg/dobę skutkowało śmiertelnością i istotną toksycznością hematologiczną oraz zapaleniem przewodu pokarmowego, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i atrofie grasicy, z minimalnym wpływem na liczbę leukocytów przy 1 mg/kg/dobę, co odpowiada dawce stosowanej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, hematopoeza, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, toksyczność rozwojowa, wady wrodzone kończyn, zaburzenie czynności nerek, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Excedrin Duo 200 mg + 500 mg
Produkt leczniczy Excedrin Duo zawiera 500 mg paracetamolu oraz 200 mg ibuprofenu w formie tabletek powlekanych. Bezpieczeństwo stosowania tej kombinacji zostało potwierdzone na podstawie danych przedklinicznych oraz długoletniej praktyki klinicznej. Profil toksykologiczny obu substancji jest dobrze udokumentowany, a dostępne badania na modelach zwierzęcych nie wykazują istotnych dodatkowych zagrożeń poza tymi już opisanymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Nie stwierdzono nowych, specyficznych informacji, które miałyby wpływ na decyzje kliniczne dotyczące przepisywania tego preparatu.
badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, dane przedkliniczne, ibuprofen, model zwierzęcy, paracetamol, paracetamol i ibuprofen, praktyka kliniczna, profil bezpieczeństwa, profil toksykologiczny, rozwój płodu, substancja czynna, tabletka powlekana, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Solifenacin Vivanta 5 mg
Solifenacyna bursztynianu, dostępna w dawkach 5 mg (zawierająca 3,8 mg solifenacyny) oraz 10 mg (7,5 mg solifenacyny), wymaga ostrożności przy stosowaniu u kobiet w ciąży ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa. Badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, rozwój zarodka, płodu ani przebieg porodu, jednak brak jest pełnych danych potwierdzających bezpieczeństwo u ludzi. W związku z tym decyzja o terapii powinna być indywidualna, uwzględniająca stosunek korzyści do ryzyka oraz możliwość zastosowania alternatywnych leków o lepszym profilu bezpieczeństwa. Dodatkowo, preparaty zawierają laktozę jednowodną w ilości 67,75 mg (5 mg tabletka) i 135,5 mg (10 mg tabletka), co należy uwzględnić u pacjentek z nietolerancją laktozy.
akcja porodowa, badanie przedkliniczne, działanie teratogenne, karmienie piersią, laktacja, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, płodność, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka kobiecego, rozwój płodu, rozwój zarodka, Solifenacin Vivanta, solifenacyna bursztynianu, solifenacyna w ciąży, tabletka powlekana, toksyczność rozwojowa, zaburzenia rozwoju