toksyczność rozwojowa
Toksyczność rozwojowa to termin medyczny odnoszący się do niekorzystnego wpływu substancji chemicznych, leków lub innych czynników na rozwój organizmu, szczególnie w okresie prenatalnym. Obejmuje ona wszelkie zaburzenia rozwojowe powstające w wyniku ekspozycji płodu na czynniki szkodliwe, które mogą prowadzić do wad wrodzonych, zaburzeń wzrostu, dysfunkcji narządów lub śmierci płodu.
Czynniki o potencjale toksyczności rozwojowej mogą wywoływać różnorodne efekty w zależności od dawki, czasu ekspozycji oraz okresu rozwojowego, w którym doszło do narażenia. Szczególnie wrażliwe są okresy organogenezy (4-10 tydzień ciąży u ludzi), kiedy formują się podstawowe struktury narządów. Ekspozycja w tym czasie może prowadzić do poważnych wad strukturalnych, podczas gdy narażenie w późniejszych etapach ciąży częściej skutkuje zaburzeniami funkcjonalnymi lub opóźnieniem wzrostu.
W praktyce klinicznej ocena toksyczności rozwojowej ma kluczowe znaczenie przy klasyfikacji bezpieczeństwa leków w ciąży, kategoryzacji substancji chemicznych oraz formułowaniu zaleceń dla kobiet ciężarnych. Badania nad toksycznością rozwojową obejmują modele zwierzęce oraz analizy epidemiologiczne, które pozwalają identyfikować potencjalne teratogeny i określać bezpieczne poziomy ekspozycji dla ludzi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mirexan 75 mg
Przedkliniczne badania dabigatranu eteksylanu, substancji czynnej leku Mirexan, potwierdzają jego bezpieczeństwo w dawkach terapeutycznych, nie wykazując szczególnych zagrożeń dla człowieka w standardowych modelach farmakologicznych. Efekty toksyczne obserwowane były głównie w wyniku nasilonego działania farmakodynamicznego antykoagulanta, przede wszystkim zwiększonego ryzyka krwawień. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności, a długoterminowe testy toksykologiczne na szczurach i myszach, przy dawkach do 200 mg/kg (wielokrotność dawek stosowanych u ludzi), nie potwierdziły działania kancerogennego. Dane toksykologiczne u młodych zwierząt nie wskazały na zwiększoną wrażliwość na toksyczność dabigatranu eteksylanu.
antykoagulant, badania farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie toksykologiczne długoterminowe, dabigatran eteksylat, działanie farmakodynamiczne, działanie guzotwórcze, działanie kancerogenne, genotoksyczność, incydent krwawienia, model przedkliniczny, potencjał mutagenny, rozwój prenatalny i postnatalny, toksyczność rozrodcza, toksyczność rozwojowa, toksyczność u młodych osobników, toksyczność wielokrotnego podania, wada rozwojowa płodu, zagnieżdżenie zapłodnionego jaja - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rombidux 15 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Rombidux, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń toksycznych, genotoksycznych ani rakotwórczych. Toksyczność po podaniu wielokrotnym wiązała się głównie z nasileniem działania farmakodynamicznego jako inhibitora czynnika Xa, co wpływa na kaskadę krzepnięcia. U szczurów przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym zaobserwowano wzrost stężeń immunoglobulin IgG i IgA, co może sugerować modyfikację odpowiedzi immunologicznej, choć znaczenie kliniczne tego efektu pozostaje niejasne.
antykoagulant, działanie antykoagulacyjne, działanie rakotwórcze, fototoksyczność, genotoksyczność, immunoglobuliny IgG i IgA, inhibitor czynnika Xa, kaskada krzepnięcia, odpowiedź immunologiczna, powikłanie krwotoczne, rozwój przed- i pourodzeniowy, rywaroksaban, samoistne poronienie, toksyczność po podaniu jednokrotnym, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność u nieletnich, wada rozwojowa, zaburzenie kostnienia, zaburzenie krzepnięcia, zmiana łożyskowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Maysiglu 100 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny wykazały szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek stosowanych klinicznie u ludzi, z brakiem toksycznych efektów przy ekspozycji do 19-krotności dawki klinicznej. W modelach zwierzęcych zaobserwowano toksyczność wątrobową i nerkową u gryzoni przy 58-krotnym przekroczeniu ekspozycji klinicznej, a także nieprawidłowości uzębienia u szczurów przy 67-krotnym przekroczeniu dawki. U psów przy 23-krotnym przekroczeniu dawki klinicznej wystąpiły przemijające objawy neurotoksyczne (ataksyjne ruchy, drżenia, zmiany oddechowe i behawioralne) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym przekroczeniu dawki nie stwierdzono takich efektów. Badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego, a działanie kancerogenne ograniczało się do zwiększonej częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy 58-krotnym przekroczeniu dawki, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością. Nie stwierdzono wpływu na płodność u szczurów, a rozwój prenatalny i postnatalny przebiegał bez istotnych zaburzeń, z wyjątkiem niewielkiego wzrostu częstości zniekształceń żeber u płodów przy ekspozycji >29-krotnej dawki klinicznej. U królików odnotowano toksyczność matczyną przy podobnym poziomie ekspozycji.
ataksja, działanie hepatotoksyczne, działanie kancerogenne, genotoksyczność, hepatotoksyczność i nefrotoksyczność, indukcja nowotworów, nadmierne ślinienie, neurotoksyczność, nowotwory wątroby, objawy neurologiczne, przenikanie do mleka, rozwój pourodzeniowy, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wady żeber, wpływ na płodność, wymioty pieniste, zaburzenia oddechowe, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Orebriton 60 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tikagreloru, obejmujące farmakologię, toksykologię oraz badania reprodukcyjne, nie wykazały niedopuszczalnego ryzyka działań niepożądanych u ludzi. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano podrażnienie przewodu pokarmowego, korespondujące z działaniami niepożądanymi u pacjentów. U samic szczurów poddanych wysokim dawkom tikagreloru stwierdzono zwiększoną częstość występowania gruczolakoraków macicy oraz gruczolakoraków wątroby, jednak mechanizmy tych zmian są specyficzne dla gatunku i nie mają prawdopodobnie znaczenia klinicznego dla ludzi. Margines bezpieczeństwa dla nieprawidłowości rozwojowych u szczurów wynosił 5,1, a u królików 4,5, przy czym obserwowano niewielkie opóźnienia rozwojowe i zmiany w układzie szkieletowym płodów przy podawaniu dużych dawek tikagreloru ciężarnym samicom.
badanie farmakokinetyczne, badanie farmakologiczne, badanie kancerogenności, genotoksyczność, gruczolak wątroby, gruczolakorak macicy, nieprawidłowość rozwojowa, nieregularny cykl, opóźnienie dojrzewania wątroby, podrażnienie przewodu pokarmowego, przenikanie do mleka, rozwój układu szkieletowego, toksyczność po podaniu pojedynczej dawki, toksyczność rozwojowa, wpływ na reprodukcję, zaburzenie równowagi hormonalnej, zmniejszona przeżywalność noworodków, zwiększenie aktywności enzymatycznej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anopyrin 75 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu acetylosalicylowego wykazały selektywną toksyczność narządową, z głównym uszkodzeniem nerek jako organu docelowego. Inne narządy nie wykazywały istotnych zmian patologicznych, co wskazuje na relatywnie korzystny profil bezpieczeństwa w odniesieniu do większości układów. W modelach toksyczności rozwojowej na szczurach stwierdzono działanie fetotoksyczne i teratogenne, jednak efekty te pojawiały się jedynie przy dawkach co najmniej 7-krotnie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi w profilaktyce sercowo-naczyniowej, co ogranicza bezpośrednie przeniesienie tych wyników na praktykę kliniczną.
dawka terapeutyczna, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, kwas acetylosalicylowy, profil bezpieczeństwa, salicylany, toksyczność narządowa, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie nerek, wskazania sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Berinert 500 500 j.m./ml
Berinert, ludzki inhibitor C1-esterazy, jest stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią, jednak dostępne dane kliniczne dotyczące jego bezpieczeństwa w tych grupach są ograniczone. Dotychczasowe obserwacje nie wykazały zwiększonego ryzyka stosowania preparatu u kobiet ciężarnych, co jest zgodne z faktem, że substancja czynna jest fizjologicznym składnikiem ludzkiego osocza. Nie przeprowadzono badań toksyczności ani wpływu na rozwój płodowy u zwierząt, a ryzyko działań niepożądanych związanych z rozwojem prenatalnym u ludzi jest uznawane za niskie. Stosowanie Berinert w ciąży powinno być ograniczone do ścisłych wskazań medycznych, po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aripiprazole +pharma 15 mg
Badania przedkliniczne arypiprazolu wykazały brak istotnych zagrożeń dla pacjentów przy stosowaniu klinicznych dawek do 30 mg/dobę. Toksyczność obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne zalecane, co potwierdzają badania na szczurach (20-60 mg/kg mc./dobę) i małpach (25-125 mg/kg mc./dobę). U szczurów stwierdzono toksyczny wpływ na nadnercza, w tym gromadzenie lipofuscyny i obumieranie komórek miąższowych, a także zwiększoną częstość raków nadnerczy przy dawce 60 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ekspozycji AUC przekraczającej 10-krotnie wartość u ludzi. U małp zaobserwowano kamicę żółciową związaną z odkładaniem siarczanowych metabolitów arypiprazolu, jednak stężenia tych metabolitów w żółci ludzkiej przy dawce 30 mg/dobę były znacznie niższe (6%) niż u zwierząt i poniżej granicy rozpuszczalności in vitro. Badania toksykologiczne na młodych szczurach i psach nie wykazały neurotoksyczności ani negatywnego wpływu na rozwój.
arypiprazol, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak nadnercza, hydroksyarypiprazol, kamica żółciowa, komórki miąższowe, lipofuscyna, mineralizacja kości płodu, neurotoksyczność, potencjał genotoksyczny, rak nadnerczy, toksyczność ciążowa, toksyczność nadnerczy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, związki siarczanowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elvanse 40 mg
Lisdeksamfetaminy dimezylan (Elvanse) przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo, w tym potencjał uzależniający, toksyczność po wielokrotnym podaniu, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na rozwój i rozród. Badania na modelach zwierzęcych wykazały, że lek wywołuje stymulujące działanie na OUN o opóźnionym początku i krótszym czasie trwania niż deksamfetamina, z niższym potencjałem uzależniającym w porównaniu do metylofenidatu i kokainy. W toksyczności po wielokrotnym podaniu obserwowano typowe dla amfetamin objawy, takie jak zwiększona aktywność, spadek masy ciała, apetytu i spowolnienie wzrostu. Testy genotoksyczności (m.in. test Amesa, test mikrojądrowy) nie wykazały działania mutagennego, a badania rakotwórczości na mieszaninie enancjomerów D i L amfetaminy nie potwierdziły działania kancerogennego przy dawkach do 30 mg/kg mc./dobę u myszy i 5 mg/kg mc./dobę u szczurów.
deksamfetamina, ekspozycja na amfetaminę, Elvanse, funkcje seksualne, genotoksyczność, lek psychostymulujący, lisdeksamfetamina dimezylan, metylofenidat, neurotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, potencjał uzależniający, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotnego podania, zaburzenia pamięci, zaburzenia uczenia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sandimmun 50 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące cyklosporyny (Sandimmun) wskazują na brak działania teratogennego u szczurów i królików przy dawkach doustnych do 300 mg/kg mc./dobę, jednak obserwowano toksyczność zarodkowo-płodową, objawiającą się zmniejszoną masą ciała płodów oraz opóźnionym rozwojem kośćca. W badaniach dożylnych u szczurów (6 i 12 mg/kg mc./dobę) stwierdzono zwiększoną częstość ubytku przegrody międzykomorowej, co sugeruje potencjalne ryzyko dla rozwoju układu sercowo-naczyniowego. U królików poddanych ekspozycji podskórnej (10 mg/kg mc./dobę) zaobserwowano zmniejszoną liczbę nefronów, hipertrofię nerek, nadciśnienie i postępującą niewydolność nerek do 35 tygodnia życia. W badaniach rozwoju okołoporodowego u szczurów dawka 45 mg/kg mc./dobę wiązała się ze zwiększoną śmiertelnością przed- i poimplantacyjną oraz zmniejszonym przyrostem masy ciała potomstwa. Badania płodności u szczurów przy dawkach do 15 mg/kg mc./dobę nie wykazały negatywnego wpływu na zdolności reprodukcyjne.
chłoniak limfocytowy, cyklosporyna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolak wysepek trzustkowych, hipertrofia nerek, komórki Langerhansa, nadciśnienie układowe, nefron, niewydolność nerek, NOEL, nowotwór wątroby, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój kośćca, śmiertelność potomstwa, toksyczność rozwojowa, toksyczność zarodkowo-płodowa, ubytek przegrody międzykomorowej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Mirtor 30 mg
Mirtazapina, dostępna w dawkach 15 mg, 30 mg i 45 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, jest stosowana u kobiet w ciąży i karmiących z zachowaniem szczególnej ostrożności. Dane kliniczne są ograniczone, jednak nie wykazano zwiększonego ryzyka wad wrodzonych u płodów matek przyjmujących mirtazapinę. Badania przedkliniczne nie potwierdziły działania teratogennego, choć zaobserwowano zwiększoną toksyczność rozwojową. Istotne jest monitorowanie potencjalnego ryzyka przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN), zwłaszcza przy stosowaniu leków wpływających na serotoninę w końcowym okresie ciąży, co może dotyczyć również mirtazapiny. Zaleca się regularne kontrole lekarskie, dostosowanie dawkowania oraz obserwację noworodka pod kątem objawów odstawienia po porodzie.
badania toksyczności, dane przedkliniczne, działanie teratogenne, mechanizm działania leku, mirtazapina, Mirtor, nawrót choroby, objawy odstawienia, planowanie ciąży, PPHN, przenikanie do mleka kobiecego, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodka, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, serotonina, symptom, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dabigatran Etexilate Adamed 110 mg
Dabigatran Etexilate Adamed zawiera dabigatran eteksylat w dawce 110 mg i jest stosowany jako lek przeciwzakrzepowy. U pacjentek w wieku rozrodczym konieczne jest stosowanie skutecznej antykoncepcji oraz informowanie o ryzyku związanym z zajściem w ciążę podczas terapii. Stosowanie dabigatranu w ciąży jest przeciwwskazane, chyba że istnieją bezwzględne wskazania medyczne, a decyzja o leczeniu powinna uwzględniać bilans korzyści i ryzyka. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa u kobiet ciężarnych są ograniczone, natomiast badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję, w tym zmniejszenie liczby zagnieżdżeń i zwiększoną śmiertelność płodów przy ekspozycji 5-krotnie wyższej niż u ludzi. Karmienie piersią podczas terapii dabigatranem jest przeciwwskazane z powodu braku danych o przenikaniu leku do mleka i potencjalnym ryzyku dla niemowląt.
badanie prenatalne, dabigatran eteksylat, dawka toksyczna, ekspozycja na dabigatran, ginekolog-położnik, leczenie przeciwzakrzepowe, płodność, płodność męska, powikłanie zakrzepowe, przenikanie do mleka kobiecego, toksyczność rozwojowa, umieralność płodów, utrata zapłodnionego jaja, wada rozwojowa płodu, wpływ na reprodukcję, zagnieżdżenie zapłodnionego jaja, zespół wielospecjalistyczny - Leksykon substancji czynnych
Węglan wapnia – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Węglan wapnia jest powszechnie stosowanym suplementem jonów wapnia, szczególnie istotnym w okresie ciąży i laktacji ze względu na zwiększone zapotrzebowanie organizmu. Dane kliniczne wskazują, że preparaty zawierające węglan wapnia, takie jak Calperos czy Gaviscon (w tym Gaviscon Duo), nie wykazują negatywnego wpływu na płodność ani rozwój płodu, pod warunkiem stosowania dawek leczniczych. W trzecim trymestrze ciąży dawka dobowa węglanu wapnia nie powinna przekraczać 1500 mg, aby uniknąć ryzyka hiperkalcemii i jej potencjalnego niekorzystnego wpływu na płód. Brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa preparatu Rexorubia, dlatego jego stosowanie w ciąży wymaga konsultacji lekarskiej.
alginian, badanie niekliniczne, badanie z grupą kontrolną, dane postmarketingowe, dawka lecznicza, hiperkalcemia, jon wapnia, karmienie piersią, mleko kobiece, niedobór wapnia, preparat złożony, przedawkowanie wapnia, substancja aktywna, substancja czynna, toksyczność rozrodcza, toksyczność rozwojowa, trzeci trymestr ciąży, wada rozwojowa, węglan wapnia, zaawansowana ciąża - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hevipoint 200 mg
Przedkliniczne badania acyklowiru, substancji czynnej leku Hevipoint, wykazały brak potencjału mutagennego i rakotwórczego. Testy in vitro i in vivo nie wykazały uszkodzeń DNA ani zmian genetycznych, które mogłyby prowadzić do mutacji. Długotrwałe badania na szczurach i myszach nie potwierdziły właściwości kancerogennych. Ponadto, badania teratologiczne na królikach, myszach i szczurach nie wykazały działania embriotoksycznego ani teratogennego przy standardowym podaniu ogólnoustrojowym. Wysokie dawki podskórne u samic szczura wywołały wady płodów, jednak były one związane z toksycznością matki i nie mają znanego znaczenia klinicznego dla standardowego stosowania u ludzi.
acyklowir, badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, płodność, podanie doustne, podanie ogólnoustrojowe, podanie podskórne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, spermatogeneza, substancja czynna, toksyczność, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie DNA, właściwości mutagenne, właściwości rakotwórcze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cytisinicline Pro-Pharma 1,5 mg
Przedkliniczne badania farmakologiczne i toksykologiczne cytyzynikliny wykazały szeroki indeks terapeutyczny, potwierdzający relatywnie bezpieczny profil substancji. Testy na myszach, szczurach i psach nie ujawniły istotnej toksyczności po podaniu wielokrotnym, ze szczególnym uwzględnieniem braku negatywnego wpływu na hematopoezę, błonę śluzową żołądka, nerki, wątrobę oraz inne narządy wewnętrzne. Badania kardiologiczne na modelu świnek morskich nie wykazały zaburzeń rytmu serca po jednorazowym podaniu leku. Analiza cytotoksyczności na izolowanych komórkach wątroby i nerek wskazała na brak istotnego działania toksycznego w porównaniu z nikotyną, z wyjątkiem zwiększonej peroksydacji lipidów, co może być związane z ograniczoną biotransformacją substancji w hepatocytach.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, biotransformacja w hepatocytach, błona śluzowa żołądka, cytyzyna, cytyzyniklina, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie cytotoksyczne, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, hematopoeza, indeks terapeutyczny, kancerogeneza, peroksydacja lipidów, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cytarabine Kabi 100 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cytarabiny wykazały istotne działanie embriotoksyczne i teratogenne u gryzoni, szczególnie przy dawkach odpowiadających klinicznym, podawanych w okresie organogenezy. Ponadto, cytarabina indukuje toksyczność rozwojową, w tym uszkodzenia rozwijającego się mózgu w okresach około- i pourodzeniowych. Badania in vitro potwierdziły genotoksyczność leku, manifestującą się działaniem mutagennym i klastogennym, a także wykazały potencjał karcinogenny poprzez złośliwą transformację komórek gryzoni. Te wyniki podkreślają konieczność ostrożnej oceny ryzyka stosowania cytarabiny, zwłaszcza u kobiet w ciąży i pacjentów w wieku rozrodczym.
aberracja chromosomowa, badania in vitro, cytarabina, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt klastogenny, embriotoksyczność, genotoksyczność, okres okołoporodowy, okres pourodzeniowy, organogeneza, potencjał karcinogenny, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, właściwości karcinogenne, złośliwa transformacja - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Mirzaten 30 mg 30 mg
Przed zastosowaniem mirtazapiny u pacjentek w wieku rozrodczym, ciężarnych lub karmiących piersią, konieczne jest dokładne rozważenie stosunku korzyści do ryzyka oraz przekazanie pacjentce pełnej informacji o bezpieczeństwie terapii. Dane kliniczne dotyczące stosowania mirtazapiny w ciąży są ograniczone, jednak nie wykazano zwiększonego ryzyka wad wrodzonych. Badania przedkliniczne nie potwierdziły działania teratogennego, choć zaobserwowano zwiększoną toksyczność rozwojową. Istotne jest także omówienie potencjalnego ryzyka zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN), szczególnie w kontekście mechanizmu działania leku wpływającego na stężenie serotoniny, co jest analogiczne do ryzyka obserwowanego przy stosowaniu SSRI w III trymestrze ciąży. Zaleca się monitorowanie noworodka pod kątem objawów odstawienia, jeśli mirtazapina była stosowana w okresie ciąży lub bezpośrednio przed porodem.
- Leksykon substancji czynnych
Doksepina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Doksepina, substancja czynna leku Doxepin Teva, została poddana szczegółowym badaniom przedklinicznym, które nie wykazały działania teratogennego przy dawkach do 25 mg/kg mc./dobę podawanych doustnie przez 8-9 miesięcy. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono negatywnego wpływu na wielkość miotów, liczbę żywych urodzeń ani proces laktacji, co wskazuje na brak istotnych zaburzeń funkcji rozrodczych u samic. Jednakże, u samców szczurów poddanych długotrwałej ekspozycji na najwyższą dawkę (25 mg/kg mc./dobę) zaobserwowano istotne statystycznie zmniejszenie liczby zapłodnień, sugerujące potencjalny wpływ na płodność męską przy wysokich dawkach i długotrwałym stosowaniu.
badanie przedkliniczne, chlorowodorek, dawka terapeutyczna, doksepina, Doxepin Teva, dysfagia, działanie teratogenne, funkcja reprodukcyjna, funkcja rozrodcza, kapsułka twarda, laktacja, parametr rozrodczy, płodność, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, teratogenność, toksyczność rozwojowa, wielkość miotu, zapłodnienie, żywe urodzenie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vesoligo 5 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Vesoligo, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Ocena toksyczności po wielokrotnym podaniu, badania nad rozrodczością, rozwojem zarodkowo-płodowym oraz genotoksycznością i potencjałem rakotwórczym nie ujawniły szczególnych ryzyk dla człowieka. W badaniach tych monitorowano parametry kliniczne, biochemiczne, hematologiczne oraz histopatologiczne, potwierdzając bezpieczeństwo stosowania solifenacyny w dawkach terapeutycznych.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie histopatologiczne, badanie prenatalne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja w osoczu, farmakokinetyka solifenacyny, genotoksyczność, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, solifenacyna bursztynian, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, układ sercowo-naczyniowy, Vesoligo - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zevtera 500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ceftobiprolu medokarylu sodowego, substancji czynnej Zevtera 500 mg, wykazały odwracalne nefrotoksyczne działanie na nerki u szczurów i marmozet po podaniu dużych dawek, szczególnie w formie bolusa. Mechanizm nefrotoksyczności wiązał się z odkładaniem się materiału podobnego do leku w dystalnych kanalikach nerkowych. Nie zaobserwowano jednak toksyczności nerkowej przy stężeniach w moczu do 12-krotnie wyższych niż u ludzi po dawce terapeutycznej. Neurotoksyczność objawiająca się konwulsjami występowała przy ekspozycji przekraczającej 6-krotność Cmax obserwowanego u ludzi. Reakcje miejscowe, takie jak podrażnienie i tworzenie skrzeplin w miejscu infuzji, stwierdzono u małych zwierząt (szczury, marmozety), natomiast u psów nie odnotowano takich efektów. W badaniach rozwojowych na szczurach dawki toksyczne dla matki powodowały zmniejszenie wielkości miotów i przeżywalności do 4 dni po urodzeniu.
antybiotyk cefalosporynowy, badanie przedkliniczne, ceftobiprol, ceftobiprol medokaryl sodowy, dawka terapeutyczna, dystalne kanaliki nerkowe, infuzja, konwulsje, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, podanie dożylne, profil bezpieczeństwa leku, reakcja miejscowa, skrzeplina, stężenie w moczu, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaroxaban OLIMP 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywaroksabanu wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa farmakologicznego i toksykologicznego, bez istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego i ośrodkowego układu nerwowego przy stężeniach klinicznych. Toksyczność ostra po podaniu jednokrotnym nie ujawniła ryzyka przedawkowania, mimo mechanizmu hamowania czynnika Xa. W badaniach wielokrotnych zaobserwowano immunologiczne zwiększenie stężeń IgG i IgA u szczurów, jednak znaczenie kliniczne tych zmian pozostaje niejasne. Rywaroksaban nie wykazał działania genotoksycznego (test Amesa, testy mutacji genowych i aberracji chromosomowych in vitro i in vivo) ani kancerogennego, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowe. Ponadto, brak fototoksyczności po ekspozycji na promieniowanie UV wskazuje na bezpieczeństwo stosowania leku w warunkach ekspozycji na światło słoneczne.
aberracja chromosomowa, badanie kancerogenne, badanie toksykologiczne, działanie antykoagulacyjne, działanie farmakodynamiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, efekt immunomodulacyjny, fototoksyczność, genotoksyczność, hamowanie czynnika Xa, immunoglobuliny, inhibitor czynnika Xa, kaskada krzepnięcia, lek antykoagulacyjny, mutacja genowa, poronienie, reakcja fototoksyczna, rozwój pourodzeniowy, rozwój prenatalny, rywaroksaban, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, zaburzenie kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vincetan 5 mg
Preparat winpocetyny (Vincetan) wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań toksykologicznych na modelach zwierzęcych. W badaniach toksyczności ostrej nie udało się ustalić LD50 u psów przy dawkach doustnych powyżej 400 mg/kg m.c. ze względu na objawy nietolerancji (wymioty). Toksyczność podostra i przewlekła wykazała tolerancję dożylną u szczurów do 8 mg/kg m.c. przez 14 dni oraz u psów do 5 mg/kg m.c. przez 28 dni bez działań niepożądanych, natomiast wyższe dawki indukowały objawy autonomiczne (ślinienie, tachykardia, tachypnoe). Długoterminowe podawanie doustne w dawkach do 100 mg/kg m.c. u szczurów nie wywołało zmian klinicznych ani laboratoryjnych, a u psów dawka 45 mg/kg m.c. wiązała się z obniżonym apetytem i wymiotami. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność samców i samic, jednak toksyczność rozwojowa wykazała istotne różnice międzygatunkowe: u szczurów dawki odpowiadające klinicznym wywoływały wady rozwojowe, natomiast u królików, bardziej zbliżonych metabolicznie do człowieka, toksyczność płodowa pojawiała się przy dawkach 15-krotnie wyższych (300 mg/kg/dobę). Podawanie dożylne nasilało toksyczność u ciężarnych, objawiając się krwawieniami z łożyska i poronieniami.
badanie histologiczne, badanie laboratoryjne, badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna, dawka śmiertelna LD50, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, krwawienie łożyskowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przepływ łożyskowy, śmiertelność zarodkowo-płodowa, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, winpocetyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały istotne ryzyko teratogenne, potwierdzone na modelach zwierzęcych, w tym u małp i królików. U ciężarnych samic małp obserwowano poważne wady wrodzone potomstwa, takie jak atrezja odbytu, liczne deformacje kończyn (w tym oligo- i polidaktylia) oraz zmiany narządów wewnętrznych. U królików dawki 10 i 20 mg/kg/dobę powodowały brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, a także zmiany w tkankach miękkich i szkielecie płodów. Toksyczność ostra u gryzoni ujawniła dawki letalne powyżej 2000 mg/kg/dobę, natomiast długoterminowe podawanie szczurzym dawkom 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni skutkowało odwracalnym zwiększeniem mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały ciężką toksyczność hematologiczną i immunologiczną, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i atrofie grasicy, przy dawce 1 mg/kg/dobę obserwowano łagodny spadek leukocytów, co odpowiada dawce stosowanej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, AUC, chłoniak myszy, embriotoksyczność, funkcja nerek, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, mutacja bakteryjna, NOAEL, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, przemieszczenie nerki, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko teratogenne, szpik kostny, test in vitro, test in vivo, test mikrojądrowy, toksyczność nerkowa, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Meteospasmyl 60 mg + 300 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Meteospasmyl, zawierającego alwerynę cytrynian 60 mg oraz symetykon 300 mg, wykazały bardzo niski profil toksyczności zarówno dla poszczególnych substancji czynnych, jak i ich połączenia. Badania ostrej toksyczności przeprowadzone na modelach zwierzęcych (myszy, szczury) z różnymi drogami podania potwierdziły bezpieczeństwo stosowania leku. Długoterminowa ekspozycja na wielokrotne dawki, podawane doustnie i parenteralnie, również nie wykazała istotnych działań niepożądanych, co jest istotne w kontekście przewlekłego stosowania produktu leczniczego.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Mirtor 15 mg
Mirtazapina, dostępna w dawkach 15 mg, 30 mg i 45 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, wymaga ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Aktualne dane nie wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych, jednak badania na zwierzętach wykazały zwiększoną toksyczność rozwojową. Istnieje potencjalne ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN) związane z lekami wpływającymi na serotoninę, co może dotyczyć również mirtazapiny, zwłaszcza przy stosowaniu w ostatnim trymestrze ciąży. Zaleca się dokładną ocenę stosunku korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem lub kontynuacją terapii oraz wnikliwą obserwację noworodka pod kątem objawów odstawienia, jeśli lek był stosowany w końcowym okresie ciąży.
badania toksyczności, ciąża, działanie teratogenne, karmienie piersią, mirtazapina, Mirtor, objawy odstawienia, obserwacja noworodka, przenikanie do mleka matki, przetrwałe nadciśnienie płucne u noworodka, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, toksyczność rozwojowa, wady wrodzone płodu, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Diaril 3 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa glimepirydu, substancji czynnej leku Diaril, wykazały, że stosowanie dawek przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne u ludzi wiąże się głównie z działaniami niepożądanymi wynikającymi z jego farmakodynamicznego efektu hipoglikemizującego. Standardowe badania farmakologiczne nie ujawniły istotnych zagrożeń dla kluczowych układów fizjologicznych przy dawkach terapeutycznych. Ponadto, badania toksyczności po wielokrotnym podaniu nie wykazały efektów toksycznych niezwiązanych z hipoglikemią, a testy genotoksyczności i karcynogenności nie potwierdziły potencjału mutagennego ani zwiększonego ryzyka nowotworów.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, badanie toksyczności, Diaril, działanie farmakodynamiczne, działanie hipoglikemizujące, embriotoksyczność, glimepiryd, hipoglikemia, obniżanie stężenia glukozy, poziom glukozy, rozwój płodowy, ryzyko rozwoju nowotworów, stymulacja wydzielania insuliny, teratogenność, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie genetyczne, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Cyklosporyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania cyklosporyny wykazały brak działania mutagennego i teratogennego w standardowych testach u szczurów (dawki do 17 mg/kg mc./dobę) oraz królików (do 30 mg/kg mc./dobę), a także przy wyższych dawkach doustnych do 300 mg/kg mc./dobę. Jednakże dawki toksyczne (np. 30 mg/kg mc./dobę u szczurów i 100 mg/kg mc./dobę u królików) indukowały embriotoksyczność i fetotoksyczność, objawiające się zwiększoną śmiertelnością przed- i pourodzeniową, zmniejszoną masą ciała płodów oraz opóźnieniami w rozwoju kośćca. W badaniach rozwojowych u szczurów dawka 45 mg/kg mc./dobę powodowała zwiększoną śmiertelność potomstwa i zmniejszenie przyrostu masy ciała, przy czym NOEL był niższy niż maksymalna dawka zalecana u ludzi (MRHD) obliczana na podstawie powierzchni ciała (BSA). U szczurów poddanych dożylnemu podaniu cyklosporyny (12 mg/kg mc./dobę) zaobserwowano zwiększoną częstość ubytku przegrody międzykomorowej, efekt ten występował już przy dawkach 6 mg/kg mc./dobę, poniżej MRHD, jednak brak potwierdzenia u innych gatunków ogranicza interpretację kliniczną. U królików ekspozycja in utero (10 mg/kg mc./dobę podskórnie) wiązała się z nefropatią, nadciśnieniem i niewydolnością nerek, co również nie zostało potwierdzone u innych gatunków.
chłoniak limfocytowy, cyklosporyna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolak z komórek wysepek trzustkowych, hipertrofia nerek, leczenie immunosupresyjne, nadciśnienie układowe, niewydolność nerek, nowotwór wątrobowokomórkowy, nowotwór z komórek wątrobowych, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, rozwój kośćca, śmiertelność poimplantacyjna, śmiertelność potomstwa, toksyczność embrionalna, toksyczność płodowa, toksyczność rozwojowa, ubytek przegrody międzykomorowej, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lexotan 3 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne bromazepamu wykazały brak działania kancerogennego oraz genotoksycznego, co potwierdzono zarówno in vitro, jak i in vivo. W modelu szczurzym nie zaobserwowano indukcji nowotworów, a testy genotoksyczności nie wykazały uszkodzeń materiału genetycznego. Ponadto, codzienne podawanie bromazepamu drogą doustną nie wpłynęło negatywnie na płodność i zdolności reprodukcyjne szczurów, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów w wieku rozrodczym.
badanie genotoksyczności, badanie kancerogenności, bezpieczeństwo przedkliniczne, bromazepam, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, masa płodu, płodność, poród martwego płodu, potencjał genotoksyczny, przeżywalność młodych, przyrost masy ciała, resorpcja płodów, śmiertelność płodów, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Astepro 1,5 mg/ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa azelastyny chlorowodorku obejmowała szeroki zakres badań toksykologicznych, genotoksycznych, rakotwórczych oraz wpływu na rozrodczość. Badania na świnkach morskich nie wykazały działania alergizującego, co jest istotne w kontekście leczenia schorzeń alergicznych dróg oddechowych. Testy genotoksyczne in vitro i in vivo nie potwierdziły działania genotoksycznego, a długoterminowe badania na szczurach i myszach nie wykazały potencjału rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych zaobserwowano zależne od dawki zmniejszenie indeksu płodności u szczurów przy dawkach doustnych powyżej 3,0 mg/kg mc./dobę, jednak bez strukturalnych zmian patologicznych w narządach rozrodczych. Działania embriotoksyczne i teratogenne występowały jedynie przy dawkach toksycznych dla matki, np. 68,6 mg/kg mc./dobę u myszy i szczurów.
azelastyna chlorowodorek, dawka toksyczna, działanie alergizujące, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, indeks płodności, maksymalna dawka dobowa, opóźnienie wzrostu, podanie donosowe, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, śmierć płodu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, zaburzenie kostne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Eugia 15 mg
Dane przedkliniczne lenalidomidu wykazały, że dawki letalne ostre u gryzoni przekraczają 2000 mg/kg/dobę, co jest znacznie wyższe niż dawki terapeutyczne u ludzi, wskazując na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach długoterminowych na szczurach dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofie układu chłonnego i szpiku. Przy dawkach 1-2 mg/kg/dobę przez rok obserwowano odwracalne zmiany hematologiczne i atrofie grasicy, a dawka 1 mg/kg/dobę odpowiadająca ekspozycji klinicznej wiązała się z łagodnym zmniejszeniem leukocytów.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, dawka letalna, działanie mutagenne, komórki mieloidalne i erytroidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe i czerwone, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, płytki krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, szpik kostny, teratogenność leku, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, utrata masy ciała, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaroxaban Aurovitas 15 mg; 20 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Rivaroxaban Aurovitas, przeszedł szeroki zakres badań przedklinicznych oceniających jego profil bezpieczeństwa. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka, a toksyczność ostra po pojedynczej dawce nie ujawniła działań niepożądanych. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym obserwowano efekty wynikające z mechanizmu działania inhibitora czynnika Xa, w tym zwiększenie stężeń immunoglobulin IgG i IgA u szczurów przy ekspozycji odpowiadającej stężeniom klinicznym. Rywaroksaban nie wykazywał fototoksyczności ani genotoksyczności, a także nie zwiększał ryzyka nowotworów, co jest istotne dla bezpieczeństwa długotrwałej terapii przeciwzakrzepowej.
badanie przedkliniczne, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, immunoglobuliny, inhibitor czynnika Xa, karmienie piersią, lek przeciwzakrzepowy, pacjent pediatryczny, parametr immunologiczny, powikłanie krwotoczne, reakcja fototoksyczna, Rivaroxaban Aurovitas, rywaroksaban, rywaroksaban w ciąży, terapia przeciwzakrzepowa, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotna, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa, zaburzenie kostnienia, zmiana łożyskowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abirateron Aristo 500 mg
Dane przedkliniczne dotyczące abirateronu octanu, substancji czynnej leku Abirateron Aristo, wskazują na charakterystyczne dla jego działania farmakologicznego zmniejszenie stężeń krążącego testosteronu, co skutkowało odwracalnymi zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi w narządach rozrodczych, nadnerczach, przysadce oraz sutkach. W badaniach na szczurach zaobserwowano istotne, lecz odwracalne w ciągu 4-16 tygodni, obniżenie płodności u obu płci. Ponadto, toksyczny wpływ na rozwój płodów obejmował zmniejszenie masy i przeżywalności płodów oraz zmiany w zewnętrznych narządach płciowych, bez wykazania działania teratogennego. Wszystkie zmiany hormonalne i morfologiczne ustępowały po zakończeniu podawania substancji, co potwierdza ich związek z farmakologicznym profilem abirateronu.
abirateron octan, androgen, badanie farmakologiczne, badanie toksyczności, działanie teratogenne, genotoksyczność, nadnercza, narząd rozrodczy, nowotwór komórek interstycjalnych, profil bezpieczeństwa, przysadka, rakotwórczość, testosteron, toksyczność rozwojowa, zmiana morfologiczna, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levosimendan Accord 2,5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lewozymendanu wykazały brak istotnej toksyczności ogólnej oraz genotoksyczności przy krótkotrwałym stosowaniu, co potwierdza bezpieczeństwo leku w tych aspektach. Jednakże, lewozymendan wykazuje istotny wpływ na rozrodczość i rozwój płodów u zwierząt doświadczalnych, w tym obniżenie płodności u samic szczurów, zmniejszenie liczby młodych w miocie, zwiększoną liczbę resorpcji zarodków oraz poronień poimplantacyjnych. Ponadto, obserwowano uogólnione zmniejszenie stopnia kostnienia u płodów szczurów i królików oraz nieprawidłowy rozwój kości nadpotylicznej u królików. Lewozymendan przenika również do mleka matki, co ma znaczenie przy stosowaniu u kobiet karmiących piersią.
ciałko żółte, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, kość nadpotyliczna, kostnienie, lewozymendan, płodność, poronienie poimplantacyjne, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, resorpcja zarodka, rozrodczość, stosunek korzyści do ryzyka, teratogenność, toksyczność ogólna, toksyczność rozwojowa, toksykologia, uszkodzenie DNA, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dermovate 0,5 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa klobetazolu propionianu, substancji czynnej Dermovate, nie wykazały potencjału genotoksycznego w testach in vitro na komórkach bakteryjnych. Brak jest jednak długoterminowych badań na zwierzętach oceniających rakotwórczość tej substancji. W badaniach na szczurach, przy dawkach od 6,25 do 50 mcg/kg mc./dobę podawanych podskórnie, nie zaobserwowano wpływu na proces krycia, natomiast zmniejszenie płodności wystąpiło jedynie przy najwyższej dawce 50 mcg/kg mc./dobę. Wyniki te sugerują, że wysokie dawki klobetazolu mogą negatywnie wpływać na parametry płodności u gryzoni.
działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, efekt teratogenny, genotoksyczność, klobetazol propionian, potencjał onkogenny, rakotwórczość, rozszczep wargi i podniebienia, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ na płodność, wada rozwojowa, wewnątrzmaciczne opóźnienie wzrostu, wpływ na rozrodczość, wpływ transgeneracyjny, zaburzenie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tritace 10 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu, substancji czynnej Tritace, wykazały brak toksyczności ostrej przy podaniu doustnym u gryzoni i psów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa dawki pojedynczej. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach stwierdzono zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany morfologii krwi, typowe dla inhibitorów konwertazy angiotensyny. NOAEL wynosił odpowiednio 2,0 mg/kg mc./dobę u szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę u psów oraz 8,0 mg/kg mc./dobę u małp. Przy wysokich dawkach (do 250 mg/kg mc./dobę u psów i małp) obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co odzwierciedla farmakodynamiczne działanie leku. Szczególną uwagę zwraca nieodwracalne uszkodzenie nerek u młodych szczurów po pojedynczej dawce oraz u potomstwa szczurów płci żeńskiej przy dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę w okresie ciąży i laktacji, co wskazuje na ryzyko nefrotoksyczności w okresie rozwojowym.
aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, laktacja, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, mutagenność, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, Tritace, uszkodzenie nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon substancji czynnych
Bizmut – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Analiza bezpieczeństwa bizmutu potasu cytrynianu zasadowego, składnika leku Pylera, opiera się głównie na danych z badań koloidalnego cytrynianu bizmutu, wykazującego podobieństwo farmakokinetyczne i biologiczne. Badania przedkliniczne nie wykazały istotnych zagrożeń toksycznych, genotoksycznych, rakotwórczych ani wpływu na rozród i rozwój potomstwa. Chlorowodorek tetracykliny, drugi składnik Pylera, mimo braku istotnych zagrożeń toksycznych i genotoksycznych, wykazuje w modelach zwierzęcych negatywny wpływ na płodność samców (uszkodzenia plemników i jąder), przenikanie przez łożysko, toksyczność rozwojową (zwłaszcza opóźnienie rozwoju układu kostnego) oraz embriotoksyczność. Ponadto tetracyklina przenika do mleka u samic szczurów.
badania farmakologiczne, badania toksyczności, bizmut potasu cytrynian zasadowy, chlorowodorek tetracykliny, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, koloidalny cytrynian bizmutu, metronidazol, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, przenikanie przez łożysko, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ na rozród, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atofab 10 mg
Atomoksetyna, substancja czynna preparatu Atofab, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym obejmującym farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na rozród i rozwój potomstwa. Wyniki nie wskazują na istotne zagrożenia dla człowieka. Maksymalne tolerowane dawki w badaniach nieklinicznych generowały ekspozycję na atomoksetynę zbliżoną lub nieznacznie wyższą niż u osób z wolno metabolizującym CYP2D6 przy maksymalnej zalecanej dawce dobowej 1,4 mg/kg mc. Badania na młodych szczurach wykazały nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, opóźnienia w oddzielaniu napletka oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, jednak bez wpływu na płodność i zdolność reprodukcyjną.
atomoksetyna, badanie farmakologiczne, cytochrom CYP2D6, drożność pochwy, genotoksyczność, liczba plemników, masa najądrza, oddzielanie napletka, organogeneza, parametry farmakokinetyczne, płodność, rakotwórczość, rozwój neurobehawioralny, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, wczesna resorpcja - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Torecan 6,5 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne tietylperazyny, substancji czynnej leku Torecan, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Toksyczność obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Testy mutagenności in vitro na szczepach Salmonella typhimurium i Escherichia coli nie wykazały działania mutagennego, co sugeruje niskie ryzyko genotoksyczności. Brak jest jednak kompleksowych badań dotyczących karcynogenności tej substancji, co pozostawia tę kwestię otwartą.
badanie niekliniczne, badanie toksykologiczne, dawka kliniczna, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, Escherichia coli, genotoksyczność, karcynogenność, mutacja genetyczna, płodność, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozszczep wargi, Salmonella typhimurium, test mutagenności, tietylperazyna, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa