toksyczność rozwojowa
Toksyczność rozwojowa to termin medyczny odnoszący się do niekorzystnego wpływu substancji chemicznych, leków lub innych czynników na rozwój organizmu, szczególnie w okresie prenatalnym. Obejmuje ona wszelkie zaburzenia rozwojowe powstające w wyniku ekspozycji płodu na czynniki szkodliwe, które mogą prowadzić do wad wrodzonych, zaburzeń wzrostu, dysfunkcji narządów lub śmierci płodu.
Czynniki o potencjale toksyczności rozwojowej mogą wywoływać różnorodne efekty w zależności od dawki, czasu ekspozycji oraz okresu rozwojowego, w którym doszło do narażenia. Szczególnie wrażliwe są okresy organogenezy (4-10 tydzień ciąży u ludzi), kiedy formują się podstawowe struktury narządów. Ekspozycja w tym czasie może prowadzić do poważnych wad strukturalnych, podczas gdy narażenie w późniejszych etapach ciąży częściej skutkuje zaburzeniami funkcjonalnymi lub opóźnieniem wzrostu.
W praktyce klinicznej ocena toksyczności rozwojowej ma kluczowe znaczenie przy klasyfikacji bezpieczeństwa leków w ciąży, kategoryzacji substancji chemicznych oraz formułowaniu zaleceń dla kobiet ciężarnych. Badania nad toksycznością rozwojową obejmują modele zwierzęce oraz analizy epidemiologiczne, które pozwalają identyfikować potencjalne teratogeny i określać bezpieczne poziomy ekspozycji dla ludzi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Relanium 5 mg/ml
W charakterystyce produktu leczniczego Relanium (diazepam) w stężeniu 5 mg/ml, w postaci roztworu do wstrzykiwań, brak jest szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tej konkretnej formulacji. Dokumentacja rejestracyjna nie zawiera wyników badań toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjału mutagennego, genotoksycznego, kancerogennego, wpływu na płodność, toksyczności rozwojowej ani tolerancji miejscowej. Należy podkreślić, że brak tych danych odnosi się wyłącznie do specyficznej formulacji produktu, a nie do samej substancji czynnej – diazepamu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rytmonorm 300 300 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa propafenonu chlorowodorku, substancji czynnej leku Rytmonorm 300, wykazała korzystny profil bezpieczeństwa bez istotnych zagrożeń dla układów sercowo-naczyniowego, oddechowego i nerwowego przy stosowaniu terapeutycznym. Badania toksyczności przewlekłej na zwierzętach nie ujawniły istotnych efektów toksycznych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w terapii długoterminowej. Testy genotoksyczności, obejmujące mutacje genowe, aberracje chromosomowe oraz uszkodzenia DNA, nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego, a badania karcynogenności nie wskazały na ryzyko rozwoju nowotworów w dawkach klinicznych.
aberracja chromosomowa, dawka terapeutyczna, efekt toksyczny, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, karcynogenność, mutacja genowa, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, propafenon chlorowodorek, rozwój embrionalno-płodowy, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ fizjologiczny, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Digoxin WZF 0,25 mg/ml
W badaniach przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa digoksyny, stosowanej w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 0,25 mg/ml, nie wykazano potencjału genotoksycznego. Testy in vitro, w tym test Amesa oraz badania na komórkach chłoniaka myszy, nie potwierdziły zdolności digoksyny do indukcji uszkodzeń materiału genetycznego. Brak jest jednak danych dotyczących działania mutagennego i rakotwórczego, co wskazuje na konieczność dalszych badań w tym zakresie, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu leku.
badanie in vitro, bezpieczeństwo kliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, chłoniak myszy, digoksyna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, indukcja mutacji, materiał genetyczny, potencjał genotoksyczny, profil farmakologiczny, rozrodczość, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Canesten 500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa klotrymazolu, substancji czynnej Canesten (500 mg, tabletka dopochwowa), wykazały dobrą tolerancję miejscową oraz brak istotnych zagrożeń toksykologicznych przy stosowaniu dopochwowym. Kompleksowa ocena obejmowała badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa. Wyniki nie wskazały na ryzyko dla człowieka przy zalecanym stosowaniu. Toksyczność rozwojowa zaobserwowana była jedynie przy bardzo wysokich dawkach ogólnoustrojowych (100 mg/kg u szczurów), znacznie przekraczających ekspozycję kliniczną.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja systemowa, genotoksyczność, karmienie piersią, klotrymazol, podanie dopochwowe, podanie dożylne, przenikanie leku do mleka, tabletka dopochwowa, toksyczność płodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, tolerancja miejscowa, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ibuvit D3 4000 IU 4000 IU
Cholekalcyferol, aktywny składnik leku Ibuvit D3 4000 IU, charakteryzuje się dobrze udokumentowanym profilem bezpieczeństwa w zastosowaniach klinicznych. Dane przedkliniczne nie wskazują na istotne zagrożenia toksykologiczne przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami dawkowania. Przewlekłe przedawkowanie może prowadzić do hiperkalcemii, a badania na modelach zwierzęcych wykazały teratogenne działanie cholekalcyferolu jedynie przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane u ludzi. Wady rozwojowe obejmowały zniekształcenia szkieletowe, małogłowie oraz wady serca, jednak ryzyko to jest minimalne przy dawkach terapeutycznych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivabradine Genoptim 7,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa iwabradyny, przeprowadzone zgodnie z wymogami oceny nowych substancji leczniczych, nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego ani genotoksycznego przy stosowaniu leku Ivabradine Genoptim. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność u szczurów obu płci. Jednakże, podczas ekspozycji ciężarnych szczurów i królików na dawki porównywalne z terapeutycznymi u ludzi, zaobserwowano zwiększoną częstość wad serca u płodów szczurów oraz sporadyczne przypadki agenezji palców u królików, co wskazuje na potencjalne działanie teratogenne iwabradyny. W badaniach długoterminowych na psach (dawki 2, 7 i 24 mg/kg m.c./dobę przez 1 rok) odnotowano przemijające zmiany w siatkówce, korelujące z farmakodynamicznym mechanizmem działania leku na prądy Ih, bez trwałego uszkodzenia struktur oka.
bezpieczeństwo farmakologiczne, choroby układu sercowo-naczyniowego, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, iwabradyna, kancerogenność, organogeneza, prądy Ih, rozrodczość, rozwój płodu, ryzyko środowiskowe, teratogenność, toksyczność, toksyczność iwabradyny, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wady serca płodu, wiek reprodukcyjny, wrodzony brak palców, zdolności reprodukcyjne, zmiany siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Glurenorm 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa glikwidonu wykazały bardzo niski potencjał toksyczny substancji. W badaniach toksyczności ostrej doustnej LD50 przekraczała 10 g/kg masy ciała u myszy, szczurów, królików i psów, natomiast dożylna LD50 u szczurów wynosiła 144-180 mg/kg. Długoterminowe podawanie doustne w dawkach do 200 mg/kg/dobę (18 miesięcy) oraz do 1000 mg/kg/dobę (6 miesięcy) u szczurów, a także do 20 mg/kg/dobę u psów przez 18 miesięcy, nie wykazało istotnych działań niepożądanych. Testy genotoksyczności (m.in. test Amesa, test mikrojądrowy, test aberracji chromosomowych) nie potwierdziły mutagenności ani klastogenności glikwidonu. Dodatkowo, badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały potencjału nowotworotwórczego substancji.
aberracja chromosomowa, chomik chiński, dawka letalna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, genotoksyczność, glikwidon, hipoglikemia, karcynogenność, LD50, obrót kostny, sonda żołądkowa, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność subchroniczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Teva 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wskazują na istotne ryzyko teratogenności, potwierdzone w badaniach na małpach (dawki 0,5–4 mg/kg/dobę) oraz królikach (3, 10, 20 mg/kg/dobę). U potomstwa małp zaobserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików stwierdzono brak płata środkowego płuc przy dawkach ≥10 mg/kg/dobę oraz przemieszczenie nerek przy dawce 20 mg/kg/dobę. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów (75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) odnotowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi. U małp dawki 4–6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały ciężką toksyczność hematologiczną i śmiertelność, natomiast dawki 1–2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodną leukopenię, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę jest zbliżona do ekspozycji klinicznej u ludzi (AUC). Testy mutagenności wykazały brak działania mutagennego, jednak brak jest danych dotyczących karcynogenności lenalidomidu.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, komórki mieloidalne, krwinki, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, nefrotoksyczność, oligodaktylia, płytki krwi, polidaktylia, szpik kostny, toksyczność rozwojowa, upośledzona funkcja nerek, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluconazolum Aflofarm 5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flukonazolu wykazały, że obserwowane efekty toksyczne pojawiały się przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję kliniczną. W długoterminowych badaniach na myszach i szczurach, przy dawkach 2,5, 5 oraz 10 mg/kg mc./dobę (około 2-7-krotność dawki ludzkiej), nie stwierdzono potencjału rakotwórczego, choć u samców szczurów poddanych dawkom 5 i 10 mg/kg mc./dobę zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków wątrobowokomórkowych. Flukonazol nie wpływał negatywnie na płodność samców i samic szczurów przy dawkach doustnych 5-20 mg/kg mc./dobę oraz pozajelitowych 5-75 mg/kg mc./dobę. W badaniach toksyczności rozwojowej dawki 5-10 mg/kg mc. nie wykazywały działania teratogennego, natomiast dawki ≥25 mg/kg mc. wiązały się z anatomicznymi zmianami u płodów, takimi jak dodatkowe żebra, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego i opóźnienie kostnienia.
dawka terapeutyczna, dodatkowe żebro, działanie teratogenne, efekt teratogenny, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki, opóźnienie kostnienia, płód martwy, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego, potencjał rakotwórczy, przeżywalność noworodków, rozszczep podniebienia, śmiertelność zarodków, stężenie estrogenów, teratogenność, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, zmiana hormonalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Biofuroksym 750 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cefuroksymu w postaci soli sodowej, obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, potencjał genotoksyczny oraz wpływ na reprodukcję i rozwój, nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu terapeutycznym. Badania farmakologiczne potwierdziły brak klinicznie istotnych zaburzeń funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego, oddechowego i ośrodkowego układu nerwowego. Toksydologiczne analizy, w tym parametry biochemiczne, hematologiczne oraz histopatologiczne, nie wykazały patologicznych zmian nawet przy dawkach przekraczających terapeutyczne. Testy genotoksyczności (mutacje genowe, aberracje chromosomowe, uszkodzenia DNA) dały wyniki ujemne, co wyklucza mutagenne i klastogenne działanie cefuroksymu. Ponadto, badania reprodukcyjne nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, rozwój prenatalny i postnatalny ani teratogenności.
aberracja chromosomowa, Biofuroksym, cefalosporyna, cefuroksym, działanie karcinogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, efekt teratogenny, farmakologia bezpieczeństwa, gamma-glutamylotranspeptydaza, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piloxidil 20 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa minoksydylu, substancji czynnej produktu Piloxidil 20 mg/ml, obejmują szeroki zakres analiz farmakologicznych, toksykologicznych oraz reprodukcyjnych. Wyniki nie wskazują na istotne ryzyko dla ludzi przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano istotne zmiany hemodynamiczne w sercach psów, jednak są one specyficzne dla tego gatunku i nie występują u ludzi. Badania płodności na szczurach wykazały negatywny wpływ minoksydylu w dawkach od 3 do 80 mg/kg mc., natomiast toksyczność rozwojowa ujawniała się przy dawkach 569-1139 razy wyższych niż stosowane u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa w kontekście teratogenności.
aplikacja miejscowa, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja u ludzi, genotoksyczność, łysienie androgenowe, margines bezpieczeństwa, minoksydyl, płodność, podanie doustne, ryzyko teratogenne, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na rozrodczość, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Septolete Junior 1,2 mg
Cetylopirydyniowy chlorek, substancja czynna preparatu Septolete Junior (1,2 mg na pastylkę), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. W badaniach toksyczności ostrej doustnej LD50 wynosiła 192-538 mg/kg u szczurów oraz 108-195 mg/kg u myszy, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawki terapeutycznej. Długotrwałe podawanie u królików nie wywołało zmian makropatologicznych, potwierdzając dobrą tolerancję substancji. Ponadto, badania reprodukcyjne na szczurach nie wykazały toksyczności rozwojowej, zaburzeń okołoporodowych ani wpływu na płodność, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania u populacji reprodukcyjnej.
badanie genotoksyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, błona śluzowa, chlorek cetylopirydyniowy, czwartorzędowy związek amoniowy, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, działanie odkażające, działanie rakotwórcze, margines bezpieczeństwa leku, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kventiax SR 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny (substancji czynnej preparatu Kventiax SR) wykazały brak działania genotoksycznego zarówno w testach in vitro, jak i in vivo, co eliminuje ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano specyficzne zmiany, takie jak zmiany pigmentacji tarczycy u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy oraz obniżenie stężenia T3 (trijodotyroniny) w osoczu u małp Cynomolgus, a także zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów. U psów stwierdzono zmętnienie soczewki i zaćmę, co sugeruje potencjalny wpływ na tkankę oczną. W badaniach toksyczności rozwojowej na królikach odnotowano zwiększoną częstość przykurczów kończyn, związanych z ekspozycją na dawki porównywalne do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
białe krwinki, ciąża urojona, czerwone krwinki, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormony tarczycowe, kwetiapina, pigmentacja tarczycy, płodność, procesy rozrodcze, prolaktyna, przykurcz kończyn, test in vitro, test in vivo, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, trijodotyronina, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Berinert 3000 3000 j.m.
Ludzki inhibitor C1-esterazy, będący substancją czynną produktu leczniczego Berinert (dostępnego w dawkach 2000 j.m. i 3000 j.m.), jest naturalnym składnikiem ludzkiego osocza i stosowanym lekiem podawanym podskórnie (s.c.). Dane kliniczne, obejmujące 344 pacjentki, w tym 36 kobiet z 50 ciążami podczas terapii, nie wykazały zwiększonego ryzyka działań niepożądanych ani negatywnego wpływu na płodność, rozwój prenatalny czy zdrowie noworodków. Nie przeprowadzono jednak badań toksyczności na zwierzętach w okresie ciąży i rozwoju płodowego. Po rekonstytucji roztwór zawiera 500 j.m./ml ludzkiego inhibitora C1-esterazy oraz 65 mg/ml białka całkowitego, a zawartość sodu może sięgać do 486 mg (około 21 mmol) na 100 ml roztworu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dalacin T 10 mg/ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa klindamycyny w postaci emulsji na skórę Dalacin T (10 mg/ml) wykazała brak działania mutagennego w testach mikrojądrowym u szczurów oraz rewersji mutacji Amesa. Badania reprodukcyjne na szczurach, którym podawano dawki do 300 mg/kg/dobę (około 1,1-krotność maksymalnej dawki u ludzi w przeliczeniu na mg/m²), nie wykazały negatywnego wpływu na zdolność do rozrodu ani kopulacji. Ponadto, badania teratologiczne na szczurach i królikach, z podawaniem doustnym i podskórnym, nie potwierdziły teratogenności ani innych szkodliwych efektów na rozwój zarodka i płodu, z wyjątkiem przypadków toksyczności matczynej, która mogła wtórnie wpływać na rozwój.
Dalacin T, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosforan klindamycyny, funkcja reprodukcyjna, klindamycyna, mutacja powrotna, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie chromosomu - Leksykon substancji czynnych
Iwabradyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa iwabradyny wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych, genotoksycznych oraz rakotwórczych przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach wielokrotnego podawania u różnych gatunków zwierząt nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, jednak podczas ekspozycji w okresie organogenezy zaobserwowano zwiększoną częstość wad serca u płodów szczurów oraz przypadki wrodzonego braku palców u królików. W badaniach na psach, przy dawkach 2, 7 i 24 mg/kg m.c./dobę przez 1 rok, odnotowano przemijające zmiany w siatkówce, które nie prowadziły do trwałego uszkodzenia struktur oka i były zgodne z farmakodynamicznym mechanizmem działania iwabradyny, polegającym na blokowaniu prądu Ih w siatkówce, analogicznym do prądu If w sercu.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, dławica piersiowa, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, iwabradyna, kanał jonowy, niewydolność serca, organogeneza, płodność, potencjał genotoksyczny, prąd If, prąd Ih, ryzyko teratogenne, schorzenie sercowo-naczyniowe, stymulator serca, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ, wada serca płodu, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wrodzony brak palców - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Zentiva 7,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne ryzyko toksyczności rozwojowej, w tym teratogenne działanie u małp i królików. U małp podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg m.c./dobę, co skutkowało wadami wrodzonymi kończyn (np. atrezja odbytu, oligo- i polidaktylia) oraz anomaliami narządów wewnętrznych. U królików dawki 3, 10 i 20 mg/kg m.c./dobę powodowały brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek przy dawce 20 mg/kg m.c./dobę. Lenalidomid wykazywał również ostrą toksyczność, jednak dawki letalne doustne u gryzoni przekraczały 2000 mg/kg m.c./dobę. W badaniach przewlekłych na szczurach (75-300 mg/kg m.c./dobę przez 26 tygodni) obserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg m.c./dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4 i 6 mg/kg m.c./dobę przez 20 tygodni wywołały śmiertelność, zmniejszenie masy ciała, cytopenie i krwotoki wielonarządowe, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg m.c./dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i atrofie grasicy.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, dawka letalna, dawka toksyczna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja terapeutyczna, komórka mieloidalna, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, pęcherzyk żółciowy, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polalid 20 mg
Lenalidomid, substancja czynna leku Polalid, wykazuje wyraźne działanie teratogenne potwierdzone w badaniach przedklinicznych na małpach i królikach. U małp dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę indukowały liczne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, deformacje kończyn (np. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji), a także zmiany w narządach wewnętrznych, takie jak odbarwienia i obecność mas tkankowych. U królików dawki 10 i 20 mg/kg/dobę powodowały brak płata środkowego płuc, przemieszczenie nerek oraz zmiany w tkankach miękkich i szkielecie płodów. Ostra toksyczność lenalidomidu ujawnia się przy dawkach doustnych przekraczających 2000 mg/kg/dobę u gryzoni, natomiast toksyczność przewlekła u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) objawia się odwracalnym zwiększeniem mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co jest około 25-krotnie wyższą ekspozycją niż u ludzi ocenianą na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała i czerwona, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, ostra toksyczność, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, poziom NOAEL, profil bezpieczeństwa lenalidomidu, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, test mikrojąderkowy, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon substancji czynnych
Tadalafil – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu obejmowały ocenę toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję. Nie wykazano istotnych zagrożeń dla człowieka, nawet przy dawkach znacznie przekraczających stosowane klinicznie. W badaniach teratogenności i toksyczności rozwojowej u szczurów i myszy, dawki do 1000 mg/kg/dobę nie wywołały efektów teratogennych, embriotoksycznych ani fetotoksycznych. Dawka 30 mg/kg/dobę u szczurów była poziomem bez obserwowanych efektów niepożądanych, a ekspozycja AUC u ciężarnych samic szczura była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Badania płodności nie wykazały negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze u zwierząt doświadczalnych.
AUC, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie przedurodzeniowe i pourodzeniowe, badanie teratogenności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, ekspozycja terapeutyczna, genotoksyczność, lek niezwiązany, margines bezpieczeństwa, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone Exeltis 500 mg
Badania przedkliniczne abirateronu octanu wykazały istotne zmiany w narządach rozrodczych i androgenozależnych u zwierząt, związane z farmakologicznym mechanizmem inhibitora biosyntezy androgenów. Obserwowano znaczące obniżenie stężenia testosteronu, prowadzące do zmniejszenia masy narządów (szczególnie układu rozrodczego), zmian morfologicznych i histopatologicznych w narządach rodnych, nadnerczach, przysadce mózgowej oraz sutkach. Wszystkie zmiany hormonalne i morfologiczne były całkowicie lub częściowo odwracalne po 4-tygodniowym okresie rekonwalescencji. W badaniach płodności u szczurów odnotowano odwracalne zmniejszenie płodności u obu płci w okresie 4-16 tygodni po zakończeniu terapii. W toksyczności rozwojowej stwierdzono zmniejszenie masy płodu, obniżoną przeżywalność oraz wpływ na zewnętrzne narządy płciowe, jednak bez działania teratogennego.
androgeny, działanie teratogenne, farmakologia, genotoksyczność, gospodarka hormonalna, histopatologia, inhibitor biosyntezy androgenów, mechanizm działania leku, mechanizm farmakologiczny, narządy płciowe, narządy rozrodcze, nowotwór z komórek śródmiąższowych, octan abirateronu, przysadka mózgowa, rakotwórczość, testosteron, toksyczność, toksyczność rozwojowa, zmiany hormonalne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Zali 150 mg
Dabigatran eteksylanu (Zali 150 mg) jest przeciwzakrzepowym lekiem wymagającym szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. U pacjentek w wieku reprodukcyjnym konieczne jest stosowanie skutecznej antykoncepcji oraz informowanie o ryzyku ekspozycji płodu na lek. Dane kliniczne dotyczące stosowania dabigatranu w ciąży są bardzo ograniczone, a badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję, w tym zmniejszenie liczby zagnieżdżeń i zwiększoną utratę zapłodnionych jaj przy dawkach 5-krotnie wyższych niż terapeutyczne (70 mg/kg). W badaniach toksyczności rozwojowej obserwowano zmniejszenie masy ciała płodów, obniżenie wskaźników przeżywalności oraz wzrost częstości wad rozwojowych przy dawkach 5-10-krotnie wyższych od ekspozycji u ludzi. Z tego względu dabigatran nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że korzyści przewyższają ryzyko, a terapia wymaga ścisłego monitorowania matki i płodu.
antykoncepcja, badanie prenatalne i postnatalne, badanie przedkliniczne, dabigatran eteksylanu, dawka toksyczna dla matki, ekspozycja płodu, kapsułka twarda, karmienie piersią, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy, parametr farmakokinetyczny, płodność samicy, terapia przeciwzakrzepowa, toksyczność rozwojowa, umieralność płodu, utrata zapłodnionego jaja, wada rozwojowa płodu, wpływ produktu leczniczego, zagnieżdżenie zapłodnionego jaja, Zali - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sildenafil Zentiva 20 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne syldenafilu, obejmujące konwencjonalne testy farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, oceny rakotwórczości oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi przy stosowaniu dawki terapeutycznej 20 mg trzy razy na dobę. Szczególną uwagę zwrócono na badania reprodukcyjne, gdzie u szczurów poddanych dawce 60 mg/kg (około 50-krotnie wyższej niż u ludzi) zaobserwowano zmniejszenie liczby młodych w miocie, obniżenie masy urodzeniowej oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków, jednak efekty te nie mają bezpośredniego przełożenia na bezpieczeństwo kliniczne w zalecanych dawkach.
badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, ekspozycja wewnątrzmaciczna, genotoksyczność, model zwierzęcy, profil bezpieczeństwa, syldenafil, toksyczność ogólna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroFena 200 mcg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa fentanylu, substancji czynnej leku AuroFena (dostępnego w dawkach 100, 200 i 400 µg w formie tabletek podpoliczkowych), nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Standardowe testy farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz rakotwórczości potwierdziły brak działań niepożądanych. Badania toksyczności rozwojowej u szczurów i królików w okresie organogenezy nie wykazały wad rozwojowych ani zmian rozwojowych. Wysokie dawki (300 µg/kg/dobę, podskórnie) u szczurów wywołały specyficzne efekty na męski układ rozrodczy, interpretowane jako wynik działania uspokajającego fentanylu. Ponadto, toksyczne dawki u matek powodowały obniżenie przeżywalności potomstwa oraz opóźnienia rozwojowe, zaburzenia sensoryczne, odruchowe i behawioralne, co mogło wynikać z bezpośredniego wpływu substancji lub pośrednio z pogorszonej opieki matczynej.
badanie farmakologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, cytrynian fentanylu, działanie uspokajające, fentanyl, genotoksyczność, laktacja, mysz transgeniczna, opóźnienie rozwoju, organogeneza, płodność, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, preparat histologiczny, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, tabletka podpoliczkowa, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, toksyczność zarodka i płodu, układ rozrodczy męski, wada rozwojowa, wskaźnik przeżycia, zaburzenie czucia, zaburzenie odruchów, zaburzenie zachowania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaroxaban APC 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywaroksabanu w dawce 20 mg wykazały brak specyficznej toksyczności narządowej, genotoksyczności oraz działania rakotwórczego, co potwierdza profil bezpieczeństwa zgodny z mechanizmem selektywnego inhibitora czynnika Xa. Analizy farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu jednokrotnym i wielokrotnym, fototoksyczności oraz toksyczności u młodych osobników nie ujawniły istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. Zaobserwowano natomiast wzrost stężeń immunoglobulin IgG i IgA w osoczu szczurów przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym, co jest zgodne z farmakodynamicznym działaniem leku. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono wpływu na płodność, jednakże rywaroksaban wywoływał powikłania krwotoczne związane z jego działaniem przeciwkrzepliwym.
badanie genotoksyczności, działanie kancerogenne, działanie przeciwkrzepliwe, farmakologia bezpieczeństwa, fototoksyczność, immunoglobuliny IgG i IgA, inhibitor czynnika Xa, kaskada krzepnięcia, krwawienie okołoporodowe, mechanizm farmakologiczny, patologia łożyska, powikłanie krwotoczne, rywaroksaban, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, zaburzenie kostnienia, zmiana wątrobowa, żywotność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rymphysia 500 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa inhibitora alfa1-proteinazy zawartego w produkcie leczniczym Rymphysia została przeprowadzona na różnych modelach zwierzęcych, w tym na myszach, szczurach, świnkach morskich, królikach oraz psach. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych niepożądanych efektów na układy sercowo-naczyniowy, oddechowy, nerwowy oraz wydalniczy. Testy toksyczności ostrej i podostrej (do 1 miesiąca) nie ujawniły odchyleń w parametrach biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania inhibitora alfa1-proteinazy w dawkach badanych w modelach zwierzęcych.
badanie histopatologiczne, badanie toksykologiczne, białko fizjologiczne, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, inhibitor alfa1-proteinazy, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, rakotwórczość, reakcja immunologiczna, reakcja nadwrażliwości, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, układ wydalniczy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Naramig 2,5 mg
Naratryptan (Naramig 2,5 mg), lek z grupy tryptanów stosowany w terapii migreny, wymaga ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania teratogennego, jednak zaobserwowano toksyczne efekty rozwojowe, takie jak poronienie poimplantacyjne, zmiany szkieletowe i trzewne oraz obniżoną żywotność potomstwa, które wystąpiły przy jednoczesnej toksyczności u samic ciężarnych. Dane z rejestrów ciąż wskazują na brak jednoznacznych dowodów na zwiększone ryzyko wad wrodzonych u ludzi, jednak ze względu na ograniczoną liczebność badanej populacji, stosowanie naratryptanu w ciąży powinno być rozważane jedynie wtedy, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaroxaban Bayer 2,5 mg
Rywaroksaban przeszedł szerokie badania przedkliniczne, które potwierdziły jego korzystny profil bezpieczeństwa farmakologicznego. Badania toksyczności ostrej i wielokrotnego podania nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka, a obserwowane efekty toksyczne były związane z farmakodynamicznym mechanizmem działania leku, w tym zwiększeniem stężeń immunoglobulin IgG i IgA u szczurów. Nie stwierdzono działania fototoksycznego, genotoksycznego ani rakotwórczego, co wskazuje na niskie ryzyko uszkodzeń genetycznych i kancerogenezy. Ponadto, rywaroksaban nie wpływał negatywnie na płodność samców i samic szczurów, co jest istotne z punktu widzenia stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie rakotwórcze, fototoksyczność, fotowrażliwość, genotoksyczność, immunoglobulina, kancerogeneza, poronienie, powikłanie krwotoczne, rywaroksaban, toksyczność ostra, toksyczność pediatryczna, toksyczność prenatalna, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, zaburzenie kostnienia, zmiana łożyskowa, zmiana wątrobowa - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z boczni piłkowanej – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Produkt leczniczy Fitoprost zawiera 160 mg wyciągu z Serenoa repens (boczni piłkowanej), odpowiadającego 1040-1440 mg owoców tej rośliny, pozyskiwanego metodą ekstrakcji nadkrytycznym dwutlenkiem węgla. W dostępnej dokumentacji brak jest szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tego wyciągu w formie zastosowanej w Fitoprost, w tym ocen toksyczności ostrej, przewlekłej, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego oraz toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej. Brak tych danych ogranicza możliwość pełnej oceny profilu bezpieczeństwa produktu na etapie przedklinicznym.
bocznie piłkowana, dane przedkliniczne, doświadczenie kliniczne, dwutlenek węgla w warunkach nadkrytycznych, Fitoprost, genotoksyczność, owoc boczni piłkowanej, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wyciąg z Serenoa repens - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Ranbaxy 7,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne u małp przy dawkach 0,5-4 mg/kg/dobę, manifestujące się poważnymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu oraz liczne deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji). U królików, przy dawkach 3-20 mg/kg/dobę, zaobserwowano anomalie rozwojowe, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek. Toksyczność ostra wykazała dawki letalne powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi. U małp, dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni indukowały znaczną toksyczność hematologiczną i narządową, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały łagodne, odwracalne zmiany w szpiku i układzie immunologicznym, przy czym 1 mg/kg/dobę odpowiada dawce ludzkiej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuca, polidaktylia, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, toksyczność szpiku kostnego, układ krwiotwórczy, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tramapar 37,5 mg + 325 mg
Produkt leczniczy Tramapar, zawierający 37,5 mg tramadolu chlorowodorku i 325 mg paracetamolu, nie wykazuje działania teratogennego w dawkach terapeutycznych, co potwierdzają badania na szczurach. Jednakże, przy podaniu toksycznych dawek (50/434 mg/kg tramadol/paracetamol, czyli 8,3-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi) zaobserwowano działanie embriotoksyczne, objawiające się zmniejszeniem masy ciała płodów oraz zwiększoną liczbą nadliczbowych żeber. Niższe dawki (10/87 i 25/217 mg/kg) nie wykazywały szkodliwego wpływu na zarodek i płód. Badania mutagenności i rakotwórczości poszczególnych składników wskazują na brak potencjału genotoksycznego i onkogennego przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych, co potwierdzają dane dotyczące tramadolu i paracetamolu.
badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, kostnienie, nadliczbowe żebra, potencjał onkogenny, przenikanie przez łożysko, śmiertelność noworodków, toksyczność rozwojowa, toksyczność u samic, toksyczność układu rozrodczego, tramadolu chlorowodorek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lynagex XR 330 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Lusama, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokimi badaniami przedklinicznymi. W badaniach farmakologicznych na modelach zwierzęcych tolerancja była dobra przy dawkach odpowiadających klinicznym. Toksyczność po podaniu wielokrotnym ujawniała głównie objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zmniejszenie lub nadmierna aktywność oraz ataksja. Istotnym spostrzeżeniem było występowanie zaniku siatkówki u starszych szczurów albinotycznych przy dawkach ≥5-krotnie przekraczających maksymalną ekspozycję u ludzi. Badania teratogenności nie wykazały działania teratogennego u myszy, szczurów i królików, a toksyczność płodowa pojawiała się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne. Zaburzenia rozwojowe u młodych szczurów obserwowano przy ekspozycji >2-krotnie większej niż u ludzi. Wpływ na płodność samców i samic szczurów był przemijający i występował tylko przy ekspozycji znacznie przekraczającej dawki terapeutyczne, co wskazuje na minimalne znaczenie kliniczne tych efektów.
ataksja, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie karcynogenności, bruksizm, cykl rozrodczy, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, naczyniakomięsak krwionośny, narząd rozrodczy, ośrodkowy układ nerwowy, parametry nasienia, płodność, płytki krwi, pregabalina, proces zwyrodnieniowy, proliferacja komórek śródbłonka, toksyczność płodowa, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielokrotna, zaburzenie rozwojowe, zanik siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azacitidine Onko 25 mg/ml
Przedkliniczne badania azacytydyny wykazały jej genotoksyczne działanie, obejmujące indukcję mutacji genowych oraz aberracji chromosomowych in vitro w komórkach bakterii i ssaków. W modelach zwierzęcych stwierdzono kancerogenność leku, manifestującą się powstawaniem nowotworów układu krwiotwórczego, chłonno-siateczkowego, płuc, sutków, skóry oraz jąder u myszy i szczurów po podaniu dootrzewnowym przez okres do 52 tygodni. W badaniach embriotoksyczności azacytydyna wywoływała wewnątrzmaciczną śmierć płodu z częstością 44% przy pojedynczym podaniu podczas organogenezy, a także liczne wady rozwojowe OUN (egzencefalia, przepuklina mózgowa), kończyn (mikromelia, syndaktylia, oligodaktylia) oraz inne anomalie (mikroftalmia, mikrognatia, wytrzewienie) u myszy i szczurów. Podanie leku przed implantacją nie wywoływało efektów embriotoksycznych, natomiast ekspozycja w trakcie organogenezy była wyraźnie teratogenna.
aberracja chromosomowa, azacytydyna, dysfagia, działanie rakotwórcze, egzencefalia, embriotoksyczność, genotoksyczność, mikroftalmia, mikrognatia, mikromelia, nieprawidłowości OUN, nowotwór układu krwiotwórczego, obrzęk, oligodaktylia, organogeneza, potencjał kancerogenny, przepuklina mózgowa, resorpcja zarodka, ryzyko teratogenne, stopa zdeformowana, syndaktylia, toksyczność rozwojowa, układ chłonno-siateczkowy, wytrzewienie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ampres 10 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące chloroprokainy chlorowodorku (Ampres 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa w zakresie toksyczności ogólnej. Toksyczność obserwowano jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne stężenia terapeutyczne u ludzi, co sugeruje szeroki margines bezpieczeństwa klinicznego. Testy genotoksyczności in vitro nie wykazały istotnego potencjału mutagennego ani klastogennego, co potwierdza brak uszkodzeń materiału genetycznego komórek w warunkach laboratoryjnych. Te wyniki wspierają bezpieczeństwo molekularne chloroprokainy przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami terapeutycznymi. Niemniej jednak, w danych przedklinicznych brak jest długoterminowych badań na zwierzętach oceniających potencjalne działanie rakotwórcze chloroprokainy oraz badań dotyczących toksyczności reprodukcyjnej, w tym wpływu na płodność, przebieg ciąży, rozwój płodu i okres pourodzeniowy. Brak tych informacji stanowi istotne ograniczenie w pełnej ocenie bezpieczeństwa, zwłaszcza u pacjentów w wieku rozrodczym, kobiet w ciąży i karmiących piersią. Podsumowując, chloroprokaina wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w zakresie toksyczności ogólnej i genotoksyczności, jednak konieczne są dalsze badania dotyczące potencjału rakotwórczego i wpływu na układ rozrodczy.
aberracja chromosomowa, chloroprokainy chlorowodorek, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, maksymalne stężenie, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil toksyczności, roztwór do wstrzykiwań, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bevimlar 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywaroksabanu wykazały brak istotnych zagrożeń toksycznych przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Standardowe testy farmakologiczne nie ujawniły niepożądanych efektów na główne układy fizjologiczne, a toksyczność ostra po podaniu jednokrotnym była zgodna z mechanizmem działania inhibitora czynnika Xa. W badaniach wielokrotnego podawania u szczurów zaobserwowano wzrost stężeń immunoglobulin IgG i IgA w osoczu, co wiązało się z farmakodynamicznym efektem leku, bez dodatkowego ryzyka toksyczności. Rywaroksaban nie wykazywał działania fototoksycznego, genotoksycznego ani rakotwórczego, a także nie wpływał negatywnie na płodność samców i samic szczurów. W badaniach u młodych szczurów przez 3 miesiące od 4 dnia życia stwierdzono wzrost krwawień okołoporodowych niezwiązany z dawką, bez toksyczności narządowej, co podkreśla konieczność monitorowania ryzyka krwawień u młodych pacjentów.
badanie pourodzeniowe, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fototoksyczność, genotoksyczność, immunoglobuliny, immunoglobuliny osoczowe, inhibitor czynnika Xa, krwawienie okołoporodowe, patologia łożyska, płodność, powikłanie krwotoczne, reakcja fototoksyczna, rywaroksaban, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, zaburzenie kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neupogen 600 mcg/ml (30 mln j.m./0,5 ml)
Przedkliniczne badania toksyczności filgrastymu (Neupogen) wykazały charakterystyczne dla mechanizmu działania leku efekty farmakologiczne, takie jak leukocytoza, rozrost elementów krwiotwórczych szpiku, tworzenie ziarnistości pozaszpikowej oraz powiększenie śledziony, które były całkowicie odwracalne po zaprzestaniu terapii. W modelach zwierzęcych, szczególnie u królików, podawanie filgrastymu w dawce 80 μg/kg mc./dobę w okresie organogenezy wiązało się z toksycznością matczyną, zwiększoną częstością poronień oraz zmniejszeniem masy płodu. Dawka 100 μg/kg mc./dobę indukowała wady rozwojowe płodu i toksyczność matczyną przy ekspozycji 50-90-krotnie wyższej niż u pacjentów stosujących dawkę kliniczną 5 μg/kg mc./dobę. Poziom NOAEL dla toksyczności zarodkowo-płodowej ustalono na 10 μg/kg mc./dobę, co odpowiada 3-5-krotnemu narażeniu klinicznemu.
filgrastym, krwinka biała, laktacja, leukocyt, narażenie ogólnoustrojowe, Neupogen, NOAEL, organogeneza, poronienie po implantacji, różnicowanie cech zewnętrznych, rozwój postnatalny, samoistne poronienie, śledziona, szpik kostny, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa płodu, wskaźnik przeżywalności, ziarnistość pozaszpikowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cirrus 5 mg + 120 mg
Produkt leczniczy Cirrus, zawierający 5 mg cetyryzyny dichlorowodorku o natychmiastowym uwalnianiu oraz 120 mg pseudoefedryny chlorowodorku o przedłużonym uwalnianiu, przeszedł szczegółowe badania przedkliniczne oceniające toksyczność ogólną, mutagenność, klastogenność oraz wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa. W badaniach na szczurach i małpach (dawki odpowiednio ≥30 mg/kg i ≥40 mg/kg mc./dobę) nie zaobserwowano toksyczności, przy czym dawki te były odpowiednio 8- i 11-krotnie wyższe niż zalecane u ludzi. Ekspozycja ogólnoustrojowa u małp była większa niż u ludzi, natomiast u szczurów mniejsza. Brak jest specyficznych badań rakotwórczości dla kombinacji cetyryzyny i pseudoefedryny, jednak dostępne dane nie wskazują na działanie mutagenne ani klastogenne, co sugeruje niskie ryzyko potencjału rakotwórczego u ludzi.
badania przedkliniczne, cetyryzyna dichlorowodorek, ciąża, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, karmienie piersią, małpy cynomolgus, narażenie ogólnoustrojowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, pseudoefedryna chlorowodorek, rozwój płodowy, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Grindeks 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, oparte na danych z badań na szczurach oraz porównaniach z cytalopramem, wykazały potencjalną kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca przy ekspozycjach przekraczających 8-krotnie maksymalne stężenia osiągane klinicznie (maksymalne stężenia w osoczu). Wartość AUC dla escytalopramu była 3-4 razy wyższa niż w warunkach klinicznych, a dla cytalopramu 6-7 razy wyższa. Mechanizm kardiotoksyczności wiąże się prawdopodobnie z nasilonym wpływem na aminy biogenne i wtórnymi zmianami hemodynamicznymi, jednak nie potwierdzono klinicznego znaczenia tych efektów. Długotrwałe podawanie leku powodowało fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie, która ustępowała po zakończeniu terapii, a jej kliniczne znaczenie pozostaje nieustalone.
amfifilne kationy, aminy biogenne, badanie przedkliniczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnione kostnienie, przepływ wieńcowy, przeżywalność, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiany hemodynamiczne, zmniejszona masa płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neosine forte 500 mg/5 ml
Inozyna pranobeksu, substancja czynna Neosine forte, wykazuje niską toksyczność w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) przy dawkach sięgających 1500 mg/kg masy ciała na dobę, co stanowi 50-krotność maksymalnej zalecanej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg m.c./dobę). Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały potencjału nowotworowego, a standardowe testy mutagenności in vivo i in vitro (w tym na ludzkich limfocytach) potwierdziły brak właściwości mutagennych i genotoksycznych inozyny pranobeksu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka LD50, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, inozyna pranobeksu, limfocyt krwi obwodowej, nowotwór, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, teratogenność, test mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, właściwość karcynogenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Binatta 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej leku BINATTA (tabletki o przedłużonym uwalnianiu), wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały potencjału rakotwórczego tapentadolu, co sugeruje niskie ryzyko kancerogenności u ludzi. Ocena wpływu na rozrodczość wykazała brak negatywnego wpływu na płodność szczurów, choć przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszenie przeżywalności zarodków, bez jednoznacznego wskazania, czy efekt ten dotyczył samców czy samic. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie potwierdziły działania teratogennego przy podaniu dożylnym i podskórnym.
aberracja chromosomowa in vitro, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karmienie piersią, maksymalna dawka tolerowana, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przeżywalność zarodków, receptor opioidowy μ, reprodukcja i rozwój, tapentadol, test Amesa, toksyczność rozwojowa