P-glikoproteina
P-glikoproteina (P-gp, ABCB1) to białko transportowe należące do nadrodziny transporterów ABC (ATP-binding cassette), występujące w błonach komórkowych różnych tkanek, w tym w barierze krew-mózg, jelitach, wątrobie i nerkach. Jej główną funkcją jest aktywne usuwanie ksenobiotyków i potencjalnie szkodliwych substancji z wnętrza komórek, co stanowi ważny mechanizm ochronny organizmu.
W kontekście klinicznym P-glikoproteina odgrywa kluczową rolę w farmakokinetyce wielu leków, wpływając na ich wchłanianie, dystrybucję i wydalanie. Jest odpowiedzialna za zjawisko oporności wielolekowej (MDR – multidrug resistance), szczególnie istotne w terapii przeciwnowotworowej, gdzie nadekspresja P-gp w komórkach nowotworowych prowadzi do zmniejszonego wewnątrzkomórkowego stężenia cytostatyków i obniżonej skuteczności leczenia.
Funkcjonowanie P-glikoproteiny może być modyfikowane przez inhibitory (np. werapamil, cyklosporynę A) lub induktory (np. rifampicynę, dziurawiec), co ma znaczenie w przewidywaniu interakcji lekowych. Polimorfizmy genu MDR1 kodującego P-gp mogą wpływać na indywidualną zmienność w odpowiedzi na leczenie, stanowiąc przedmiot badań farmakogenetycznych i medycyny spersonalizowanej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Torvacard 20 20 mg
Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportery OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu i ryzyko miopatii. Silne inhibitory CYP3A4 (np. klarytromycyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) oraz inhibitory transporterów (np. cyklosporyna, glekaprewir/pibrentaswir) mogą zwiększać AUC atorwastatyny nawet do 9,4-krotnie, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki do maksymalnie 10 mg/dobę z monitorowaniem klinicznym. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil) również podwyższają stężenia leku, co wymaga dostosowania dawki i ścisłej kontroli pacjenta. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, przy czym ryfampicyna wykazuje dodatkowo hamowanie OATP1B1, co komplikuje farmakokinetykę i wymaga jednoczesnego podawania oraz monitorowania skuteczności terapii.
atorwastatyna, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, ezetymib, glekaprewir/pibrentaswir, inhibitor proteazy HIV, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny, letermowir, miopatia, P-glikoproteina, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfampicyna, transporter wątrobowy, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bellix 20 mg
Bilastyna, substancja czynna leku Bellix, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny, z biodostępnością wynoszącą 61%. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 5 do 220 mg, z wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (84-90%) i minimalnym metabolizmem, co potwierdza wydalanie w postaci niezmienionej (95% dawki: 28,3% z moczem, 66,5% z kałem). Okres półtrwania bilastyny u zdrowych osób wynosi średnio 14,5 godziny. Bilastyna jest substratem transporterów P-gp i OATP, jednak jej wpływ hamujący na te transportery jest klinicznie nieistotny ze względu na wysokie wartości IC50 (≥ 300 μM) w porównaniu do maksymalnego stężenia w osoczu. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się wzrost AUC0-∞ i wydłużenie czasu półtrwania, jednak stężenia leku pozostają w bezpiecznym zakresie, a eliminacja z moczem następuje w ciągu 48-72 godzin.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, alergiczne zapalenie spojówek, BCRP, bilastyna, biodostępność, ciężkie zaburzenie nerek, Cmax, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, łagodne zaburzenie nerek, OAT1, OAT3, OATP, OCT1, OCT2, okres półtrwania, P-glikoproteina, przewlekła pokrzywka, stężenie hamujące IC50, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, umiarkowane zaburzenie nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Elvanse 40 mg
Lisdeksamfetaminy dimezylan, substancja czynna Elvanse, nie wykazuje istotnego wpływu na główne izoformy cytochromu P450 (CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4) ani na transporter P-gp, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez te szlaki. W badaniach klinicznych jednoczesne stosowanie guanfacyny o przedłużonym uwalnianiu zwiększyło jej Cmax o 19% i AUC o 7%, jednak zmiany te nie mają znaczenia klinicznego. Podobnie, interakcje z wenlafaksyną (225 mg) i lisdeksamfetaminy (70 mg) wykazały niewielkie zmiany w stężeniach metabolitów i leku macierzystego, bez wpływu na ekspozycję deksamfetaminy. pH moczu istotnie wpływa na farmakokinetykę amfetaminy: zakwaszenie moczu (np. witamina C, tiazydy, dieta wysokobiałkowa) zwiększa wydalanie i skraca okres półtrwania, natomiast alkalizacja (np. wodorowęglan sodu, dieta bogata w owoce i warzywa) wydłuża okres półtrwania i zmniejsza wydalanie.
amfetamina, AUC, chlorpromazyna, Cmax, CYP2D6, cytochrom P450, deksamfetamina, guanetydyna, guanfacyna, haloperydol, inhibitory monoaminooksydazy, kortykosteroidy, kwas askorbinowy, leki hipotensyjne, leki opioidowe, leki tiazydowe, lisdeksamfetaminy dimezylan, O-desmetylowenlafaksyna, P-glikoproteina, pH moczu, przełom nadciśnieniowy, SNRI, SSRI, układ sercowo-naczyniowy, węglan litu, wenlafaksyna, wodorowęglan sodu, zaburzenia psychotyczne, zespół serotoninowy, złośliwa hipertermia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dabigatran Etexilate Viatris 110 mg
Dabigatran eteksylat w dawce 110 mg podawany doustnie ulega szybkiej konwersji do aktywnego dabigatranu, z biodostępnością około 6,5% i osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w 0,5-2 godziny u zdrowych osób. W okresie pooperacyjnym wchłanianie jest opóźnione do około 6 godzin, co wiąże się z wpływem znieczulenia i pooperacyjnego porażenia przewodu pokarmowego. Pokarm nie zmienia całkowitej biodostępności, lecz opóźnia czas osiągnięcia Cmax o około 2 godziny. Dabigatran wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (34-35%) i objętość dystrybucji 60-70 L. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% dawki), z klirensem około 100 mL/min i okresem półtrwania 11 godzin u osób starszych, wydłużającym się do 12-14 godzin po wielokrotnym podaniu. Integralność kapsułek HPMC jest kluczowa dla zachowania stabilnej biodostępności, gdyż uszkodzenie otoczki zwiększa ją nawet o 75% po pojedynczej dawce.
acyloglukuronid, AUC, biodostępność, biotransformacja, Cmax, dabigatran eteksylat, filtracja kłębuszkowa, glukuronidacja, hemodializa, izoenzym cytochromu P450, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezastawkowe migotanie przedsionków, objętość dystrybucji, P-glikoproteina, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Autokila 200 mg
Hydroksychlorochina, składnik aktywny Hydroxychloroquine TZF, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 79% (±12%) i osiąga maksymalne stężenia w osoczu po 3-4 godzinach. Lek wykazuje bardzo dużą objętość dystrybucji (5500 l w krwi, 44 000 l w osoczu) oraz kumuluje się w tkankach takich jak oczy, nerki, wątroba i płuca, a także w krwinkach (współczynnik krew/osocze 7,2). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2C8, CYP3A4, CYP2D6, FMO-1 i MAO-A, bez dominacji pojedynczego izoenzymu CYP. Hydroksychlorochina ma długi okres półtrwania 30-50 dni, a 20-25% dawki jest wydalane z moczem w formie niezmienionej. W stanie stacjonarnym u pacjentów z toczniem lub RZS stężenia we krwi wynoszą 450-490 ng/ml przy dawce 200 mg/dobę oraz 870-970 ng/ml przy dawce 400 mg/dobę, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 200-500 mg/dobę.
białko transportowe, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, dystrybucja leku, farmakokinetyka liniowa, hydroksychlorochina, inhibitor CYP2D6, interakcja lekowa, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kumulacja tkankowa, monoaminooksydaza A, monooksygenaza flawinowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, populacja pediatryczna, profil eliminacji, reumatoidalne zapalenie stawów, siarczan hydroksychlorochiny, toczeń rumieniowaty, wiek podeszły - Leksykon leków
Interakcje leku – Mirexan 150 mg
Dabigatran eteksylat (Mirexan) jest substratem P-glikoproteiny (P-gp), co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych wpływających na jego stężenie osoczowe i ryzyko krwawień. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz glekaprewir/pibrentaswir, zwiększają AUC₀-∞ i Cₘₐₓ dabigatranu około 2,3-2,5-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory P-gp, w tym werapamil, amiodaron, chinidyna, tikagrelor i klarytromycyna, powodują wzrost ekspozycji na dabigatran w zakresie 1,15-2,8 razy, co wymaga ostrożności, monitorowania klinicznego i ewentualnej redukcji dawki. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie AUC i Cₘₐₓ o około 65%), ziele dziurawca, karbamazepina i fenytoina, obniżają stężenie dabigatranu, co może prowadzić do utraty skuteczności terapeutycznej i jest wskazaniem do unikania ich jednoczesnego stosowania.
amiodaron, chinidyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylat, digoksyna, dronedaron, działanie niepożądane, działanie przeciwpłytkowe, działanie przeciwzakrzepowe, farmakokinetyka i farmakodynamika, glekaprewir, heparyna niskocząsteczkowa, induktor P-gp, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwotok, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, P-glikoproteina, pantoprazol, pozakonazol, ranitydyna, ryfampicyna, ryzyko krwawienia, stężenie osoczowe dabigatranu, takrolimus, tikagrelor, transporter błonowy, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bigetra 75 mg
Dabigatran eteksylan, substancja czynna leku Bigetra (75 mg, kapsułki twarde), był oceniany w badaniach klinicznych u około 64 000 pacjentów, z czego 35 000 otrzymywało dabigatran w dawkach dobowych 150 mg lub 220 mg. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, występujące u około 14% pacjentów, z częstością dużych krwawień poniżej 2%. Krwawienia mogą mieć charakter utajony lub jawny, obejmując różne lokalizacje, w tym błony śluzowe przewodu pokarmowego i układu moczowo-płciowego, co wymaga monitorowania klinicznego oraz badań laboratoryjnych hemoglobiny i hematokrytu. Ryzyko krwawień jest zwiększone u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek oraz u tych przyjmujących leki wpływające na hemostazę lub silne inhibitory P-glikoproteiny. W przypadku niekontrolowanego krwawienia dostępny jest swoisty czynnik odwracający działanie dabigatranu – idarucyzumab.
agranulocytoza, alloplastyka stawu biodrowego, antagonista witaminy K, dabigatran eteksylan, duże krwawienie, dysfagia, enoksaparyna, hemostaza, hiperbilirubinemia, idarucyzumab, inhibitor P-glikoproteiny, krwawienie, krwiomocz, krwioplucie, krwotok wewnątrzczaszkowy, małopłytkowość, nefropatia związana z leczeniem przeciwzakrzepowym, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, P-glikoproteina, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skurcz oskrzeli, zaburzenie czynności nerek, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Storvas CRT 20 mg
Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportery OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu i bezpieczeństwo terapii. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, klarytromycyna, azole przeciwgrzybicze, inhibitory proteazy HIV) powodują znaczne zwiększenie stężenia atorwastatyny, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki oraz ścisłego monitorowania pacjenta. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil, flukonazol, amiodaron) również podwyższają stężenie leku, wskazując na konieczność dostosowania dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, potencjalnie zmniejszając skuteczność terapii, co wymaga monitorowania efektu hipolipemizującego. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję na lek, a ich jednoczesne stosowanie z atorwastatyną wymaga zmniejszenia dawki i ostrożności, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących letermowir i cyklosporynę razem, gdzie stosowanie atorwastatyny jest przeciwwskazane.
azole przeciwgrzybicze, białko oporności raka piersi, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, glikozydy nasercowe, hepatotoksyczność, induktory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, klirens żółciowy, kwas fusydowy, leki przeciwdnawe, leki przeciwwirusowe HCV, leki przeciwzakrzepowe, leki żółciopędne, miopatia, OATP1B1, P-glikoproteina, pochodne kumaryny, pochodne kwasu fibrynowego, rabdomioliza, terapia hipolipemizująca, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Adadut 0,5 mg
Dutasteryd, substancja czynna Adadut, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5 cytochromu P450, co determinuje jego potencjał do interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. rytonawir, indynawir, nefazodon, itrakonazol, ketokonazol) mogą znacząco zwiększać stężenie dutasterydu w surowicy, co wymaga rozważenia zmniejszenia częstości podawania leku w przypadku działań niepożądanych. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 i P-glikoproteiny (werapamil, diltiazem) podnoszą stężenie dutasterydu o 1,6–1,8-krotnie, co wskazuje na konieczność monitorowania pacjenta. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych stwierdzono z cholestyraminą, warfaryną, digoksyną, tamsulozyną i terazosyną, co umożliwia bezpieczne stosowanie terapii skojarzonych. Dutasteryd nie wykazuje działania indukującego ani hamującego na izoenzymy CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, minimalizując ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy.
5α-reduktaza, charakterystyka produktu leczniczego, cholestyramina, cytochrom P450, digoksyna, diltiazem, długotrwałe stosowanie leku, dutasteryd, dysfagia, farmakokinetyka leku, indynawir, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, łagodny rozrost gruczołu krokowego, nefazodon, P-glikoproteina, parametr farmakokinetyczny, rak gruczołu krokowego, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, swoisty antygen sterczowy, tamsulozyna, terazosyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Tadilecto 10 mg
Badania interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że jest on metabolizowany głównie przez CYP3A4. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę) i rytonawir (200 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2-4-krotny, Cmax wzrost do 22%), co wymaga ostrożności i rozważenia redukcji dawki. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają AUC tadalafilu o 88%, co może istotnie zmniejszyć jego skuteczność. Tadalafil nasila działanie hipotensyjne azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) może powodować znaczny spadek ciśnienia tętniczego i omdlenia, dlatego jest niewskazane. Inne α-adrenolityki (alfuzosyna, tamsulozyna) wymagają ostrożności, zwłaszcza u osób starszych. Tadalafil w dawkach 10-20 mg nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (np. amlodypina, enalapryl, metoprolol), choć może powodować niewielkie obniżenie ciśnienia, szczególnie u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, azotany organiczne, beta-adrenolityk, blokery kanałów wapniowych, CYP3A4, doksazosyna, etynyloestradiol, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, lek moczopędny tiazydowy, leki przeciwpadaczkowe, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, P-glikoproteina, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tadalafil, teofilina, terbutalina, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atorvastatin Aurovitas 40 mg
Atorwastatyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Całkowita biodostępność leku wynosi około 12%, co jest wynikiem intensywnego efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie, mimo wysokiej biodostępności postaci tabletki (95-99%). Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ~381 l) oraz bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (≥98%). Metabolizm atorwastatyny odbywa się głównie przez cytochrom P450 3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów hydroksylowych, które odpowiadają za około 70% całkowitej aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA. Okres półtrwania leku wynosi około 14 godzin, natomiast działanie farmakodynamiczne utrzymuje się 20-30 godzin dzięki obecności aktywnych metabolitów. Wydalanie następuje głównie z żółcią, bez istotnej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, biodostępność, cytochrom P-450 3A4, działanie hipolipemizujące, efekt pierwszego przejścia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klasyfikacja Child-Pugh, maksymalne stężenie w osoczu, miopatia, OATP1B1, P-glikoproteina, parametr farmakokinetyczny, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm SLCO1B1, polipeptyd 1B3, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, skala Tannera, stężenie LDL-C - Leksykon leków
Interakcje leku – Wasedoc 75 mg
Dabigatran eteksylan, będący substratem transportera P-glikoproteiny (P-gp), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność P-gp, co może znacząco modyfikować jego stężenia osoczowe i ryzyko krwawień. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz skojarzenie glekaprewiru i pibrentaswiru, zwiększają AUC i Cmax dabigatranu nawet ponad dwukrotnie (np. ketokonazol podnosi AUC0-∞ o 2,38-2,53 razy i Cmax o 2,35-2,49 razy), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, takie jak werapamil (zwłaszcza w postaci o natychmiastowym uwalnianiu podany 1h przed dabigatranem, zwiększający Cmax o ~2,8 razy i AUC o ~2,5 razy) czy amiodaron (wzrost AUC o ~1,6 razy i Cmax o ~1,5 razy), wymagają ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawki. Induktory P-gp, w tym ryfampicyna (zmniejszająca maksymalne stężenie dabigatranu o 65,5% i całkowitą ekspozycję o 67%), ziele dziurawca, karbamazepina i fenytoina, obniżają efektywność dabigatranu i powinny być unikane. Ponadto, inhibitory proteazy (np. rytonawir) nie były badane klinicznie, dlatego ich stosowanie z dabigatranem nie jest zalecane.
alkohol etylowy, amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylan, dekstran, desyrudyna, digoksyna, dronedaron, dziurawiec, enoksaparyna, fenytoina, fondaparynuks, glekaprewir i pibrentaswir, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, induktor P-gp, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, migotanie przedsionków, P-glikoproteina, pantoprazol, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, remisja szpiku kostnego, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, SNRI, SSRI, sulfinpirazon, takrolimus, tikagrelor, tyklopidyna, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Klacid 500 mg
Klarytromycyna, jako silny inhibitor izoenzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie klarytromycyny z lekami takimi jak astemizol, cyzapryd, domperydon, pimozyd, terfenadyna, alkaloidy sporyszu, doustny midazolam, lowastatyna, symwastatyna, lomitapid, tikagrelor, iwabradyna oraz ranolazyna ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT, torsade de pointes, rabdomiolizy, ostrego zatrucia czy znacznego wzrostu aktywności aminotransferaz. Ponadto, induktory CYP3A (np. ryfampicyna, efawirenz) obniżają stężenie klarytromycyny, osłabiając jej skuteczność, natomiast inhibitory proteaz (np. rytonawir) znacząco zwiększają jej stężenie (Cmax +31%, Cmin +182%, AUC +77%), co wymaga dostosowania dawki, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny 30-60 ml/min (zmniejszenie o 50%) i <30 ml/min (zmniejszenie o 75%).
alkaloid sporyszu, aminotransferaza, antagonista wapnia, bradyarytmia, częstoskurcz komorowy, hipoglikemia, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor proteazy, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A, klirens kreatyniny, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, migotanie komór, miopatia, niedokrwienie tkanki, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, rabdomioliza, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Sandimmun 50 mg/ml
Cyklosporyna, substancja czynna Sandimmun, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez modulację enzymów CYP3A4, transportera P-gp oraz białek OATP. Induktory CYP3A4/P-gp, takie jak barbiturany, karbamazepina, ryfampicyna (wymagająca 3-5-krotnego zwiększenia dawki cyklosporyny), czy ziele dziurawca, obniżają stężenie cyklosporyny, zmniejszając skuteczność immunosupresji. Z kolei inhibitory tych enzymów i transporterów, w tym azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, flukonazol, itrakonazol, worykonazol), makrolidy (erytromycyna zwiększająca AUC cyklosporyny 4-7-krotnie), blokery kanałów wapniowych (werapamil 2-3-krotnie), amiodaron, danazol, metyloprednizolon, czy telaprewir (4,64-krotne zwiększenie ekspozycji), podnoszą stężenie cyklosporyny i ryzyko nefrotoksyczności. Preparat Sandimmun zawiera 34% (v/v) etanolu (278 mg/ml), a spożycie alkoholu podczas terapii nasila hepatotoksyczność i wpływa na metabolizm leku, dlatego jest przeciwwskazane. Spożycie grejpfruta lub soku grejpfrutowego zwiększa biodostępność cyklosporyny, co wymaga unikania lub utrzymania stałego, niskiego spożycia.
aliskiren, ambrisentan, amfoterycyna B, aminoglikozyd, amiodaron, antybiotyk antracyklinowy, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, azytromycyna, białko transportujące aniony organiczne, biodostępność leku, bloker kanału wapniowego, bozentan, cyklosporyna, CYP3A4, cyprofloksacyna, dabigatran, digoksyna, diklofenak, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, eltrombopag, erytromycyna, etopozyd, ewerolimus, fluwastatyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kannabidiol, klarytromycyna, kolchicyna, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lowastatyna, mykofenolan mofetylu, mykofenolan sodu, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, oktreotyd, P-glikoproteina, pitawastatyna, prawastatyna, repaglinid, rozuwastatyna, ryfampicyna, statyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, telaprewir, wankomycyna, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Profitadal 5 mg
W badaniach klinicznych tadalafil w dawkach 10 mg i 20 mg wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez CYP3A4. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę) i rytonawir (200 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2- do 4-krotny, Cmax wzrost do 22%), co wymaga ostrożności w stosowaniu. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, potencjalnie obniżając jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu (2,5–20 mg). Ponadto, doksazosyna w dawkach 4–8 mg w połączeniu z tadalafilem (5–20 mg) istotnie nasila działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko omdleń, dlatego ich jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. Ostrożność wymaga także stosowanie innych leków α-adrenolitycznych (alfuzosyna, tamsulozyna), zwłaszcza u osób starszych, z zaleceniem rozpoczynania terapii od najmniejszych dawek i stopniowego ich zwiększania.
antagoniści receptora angiotensyny II, azotany organiczne, beta-blokery, czas protrombinowy, doksazosyna, dostępność biologiczna, działanie hipotensyjne, etynyloestradiol, finasteryd, indukcja enzymatyczna, induktory CYP3A4, inhibitory 5-alfa-reduktazy, inhibitory ACE, inhibitory CYP3A4, inhibitory PDE5, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, izoenzymy CYP450, kanały wapniowe, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, leki moczopędne tiazydowe, leki przeciwcukrzycowe, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, przeciwwskazanie, receptory α-adrenergiczne, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, stężenie leku we krwi, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atorvastatin Bluefish AB 80 mg
Atorwastatyna (Atorvastatin Bluefish AB) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność tabletek powlekanych wynosi 95-99% w porównaniu do roztworu doustnego, jednak całkowita biodostępność leku jest niska (~12%) z powodu efektu pierwszego przejścia i usuwania przez komórki błony śluzowej przewodu pokarmowego. Atorwastatyna wiąże się z białkami osocza w ≥98%, a jej objętość dystrybucji wynosi około 381 litrów, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzym CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów hydroksylowych, które odpowiadają za około 70% całkowitej aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA. Biologiczny okres półtrwania atorwastatyny wynosi około 14 godzin, natomiast okres działania hamującego enzym to 20-30 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja leku i metabolitów odbywa się głównie z żółcią, bez istotnej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, biodostępność ogólnoustrojowa, cytochrom P-450 3A4, dystrybucja tkankowa, efekt pierwszego przejścia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, P-glikoproteina, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, polimorfizm genu SLCO1B1, polipeptydy transportujące aniony organiczne, rabdomioliza, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, skala Tannera, stadium dojrzałości płciowej, transporter OATP1B1, wychwyt atorwastatyny, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Dimethyl fumarate Teva 240 mg
Fumaran dimetylu, stosowany w dawce 240 mg dwa razy na dobę, wykazuje ograniczone ryzyko interakcji farmakologicznych, nie wpływając istotnie na metabolizm przez układ cytochromu P450 ani na wiązanie z białkami osocza. Terapia skojarzona z dożylnymi kortykosteroidami w krótkich seriach nie zwiększa klinicznie istotnie częstości zakażeń u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym (SM). Szczepionki inaktywowane mogą być stosowane bezpiecznie, natomiast szczepionki żywe, atenuowane są przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko zakażeń. Jednoczesne stosowanie innych pochodnych kwasu fumarowego jest niewskazane z powodu ryzyka kumulacji ekspozycji. W badaniach klinicznych nie stwierdzono wpływu fumaranu dimetylu na farmakokinetykę interferonu beta-1a i octanu glatirameru, co umożliwia ich bezpieczne łączenie w terapii SM.
aminoglikozyd, białkomocz, cytochrom P450, doustny środek antykoncepcyjny, enzym CYP, etynyloestradiol, fumaran dimetylu, interferon beta-1a, interferon niepegylowany, kortykosteroid dożylny, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwnowotworowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, norgestymat, octan glatirameru, P-glikoproteina, pochodna kwasu fumarowego, progestagen, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, stwardnienie rozsiane, szczepionka inaktywowana, szczepionka polisacharydowa przeciwko pneumokokom, szczepionka przeciwko meningokokom, szczepionka z żywymi atenuowanymi drobnoustrojami, toksoid tężcowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Torvacard 40 40 mg
Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportery OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu i ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak telitromycyna, klarytromycyna, ketokonazol, cyklosporyna czy inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir), mogą zwiększać AUC atorwastatyny nawet do 9,4-krotnie, co wymaga redukcji dawki i ścisłego monitorowania. Umiarkowane inhibitory (erytromycyna, diltiazem) również podnoszą stężenia leku, a induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają jego poziomy, co może wymagać dostosowania dawkowania i kontroli skuteczności terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryfampicynę, która oprócz indukcji CYP3A4 hamuje OATP1B1, co znacząco obniża stężenie atorwastatyny, dlatego zaleca się jednoczesne podawanie obu leków i monitorowanie efektu terapeutycznego.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, działanie niepożądane, efekt hipolipemizujący, ezetymib, fibrat, glekaprewir, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor transportera, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, miopatia, P-glikoproteina, pibrentaswir, polipeptydy 1B1, polipeptydy 1B3, rabdomioliza, ryfampicyna, telaprewir, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Gastrostad 40 mg
Pantoprazol, jako silny inhibitor pompy protonowej, wywołuje długotrwałą inhibicję wydzielania kwasu solnego, co prowadzi do podwyższenia pH żołądka i może znacząco zmniejszać wchłanianie leków zależnych od kwaśnego środowiska, takich jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (zwłaszcza atazanawir). W przypadku jednoczesnego stosowania z inhibitorami proteazy HIV zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz monitorowanie miana wirusa. Ponadto, pantoprazol może wpływać na farmakodynamikę leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryn (warfaryna, fenprokumon), powodując wzrost INR i wydłużenie czasu protrombinowego, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. W terapii dużymi dawkami metotreksatu (≥ 300 mg) obserwowano zwiększenie stężenia metotreksatu, co może wymagać czasowego odstawienia pantoprazolu.
amoksycylina, atazanawir, biodostępność, choroba wątroby, CYP1A2, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, demetylacja, diazepam, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym CYP2C19, erlotynib, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, klarytromycyna, klirens nerkowy, krwawienie, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, leki azolowe, metotreksat, metronidazol, nifedypina, P-glikoproteina, pantoprazol, pH żołądka, pochodne kumaryny, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, środek zobojętniający kwas solny, toksyczność, warfaryna, współczynnik INR - Leksykon leków
Interakcje leku – Tulip 40 mg 40 mg
Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy; zaleca się unikanie takiego skojarzenia lub redukcję dawki i ścisłe monitorowanie. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podnoszą ekspozycję na lek, wymagając dostosowania dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabić efekt terapeutyczny; szczególnie ryfampicyna wymaga jednoczesnego podawania i monitorowania. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ogólnoustrojową ekspozycję, co wymaga zmniejszenia dawki i monitorowania, a stosowanie letermowiru z cyklosporyną i atorwastatyną jest przeciwwskazane.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, ezetymib, fibrat, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja lekowa, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, letermowir, miopatia, OATP1B1, P-glikoproteina, pochodna kwasu fibrynowego, polipeptydy transportujące aniony organiczne, rabdomioliza, ryfampicyna, warfaryna, żywica jonowymienna - Leksykon substancji czynnych
Dabigatran – Interakcje
Dabigatran eteksylat jest substratem P-glikoproteiny (P-gp), co stanowi główny mechanizm licznych interakcji lekowych wpływających na jego farmakokinetykę i bezpieczeństwo terapii przeciwzakrzepowej. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz glekaprewir z pibrentaswirem, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na dabigatran (wzrost AUC₀‐ᵤ i Cₘₐₓ o 2,1-2,5-krotnie), co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory o umiarkowanym wpływie, takie jak werapamil (zwiększenie ekspozycji 1,5-2,8-krotnie zależnie od postaci i czasu podania), amiodaron (1,5-1,6-krotny wzrost), chinidyna (1,5-1,6-krotny wzrost), klarytromycyna (1,15-1,19-krotny wzrost) oraz tikagrelor (1,46-1,95-krotny wzrost), wymagają zachowania ostrożności i monitorowania ryzyka krwawień, a w przypadku werapamilu rozważenia zmniejszenia dawki dabigatranu do 110 mg 2× dziennie. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna, ziele dziurawca, karbamazepina i fenytoina, obniżają ekspozycję na dabigatran o około 65%, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania. Nie zaleca się także kojarzenia dabigatranu z inhibitorami proteazy (np. rytonawirem) ze względu na nieznany, potencjalnie wysoki wpływ na P-gp.
ablacja cewnikowa, amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, białko transportowe, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylat, dekstran, desyrudyna, digoksyna, doustny antykoagulant, dronedaron, dziurawiec, farmakokinetyka dabigatranu, fenytoina, fondaparynuks, glekaprewir z pibrentaswirem, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, induktor P-glikoproteiny, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objaw krwawienia, P-glikoproteina, pantoprazol, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, stężenie dabigatranu, stężenie osoczowe, sulfinpirazon, takrolimus, terapia przeciwzakrzepowa, tikagrelor, tyklopidyna, werapamil - Leksykon substancji czynnych
Nalewka z dziurawca – Interakcje
Nalewka z dziurawca (Hyperici tinctura) w produkcie leczniczym Krople żołądkowe z papaweryną (Fortestomachicae) występuje w stężeniu 24,9 g/100 g produktu, z 70% etanolem jako ekstrahentem. Pomimo niskiej zawartości nalewki, konieczna jest ostrożność ze względu na potencjalne interakcje farmakologiczne. Przyjmowanie hiperforyny poniżej 1 mg/dobę i krócej niż 2 tygodnie nie wywołuje klinicznie istotnych interakcji, jednak brak oznaczenia hiperforyny w produkcie wymaga uwzględnienia ryzyka interakcji typowych dla dziurawca. Najważniejsze interakcje dotyczą leków przeciwdepresyjnych (SSRI, IMAO, trójpierścieniowe), gdzie ryzyko zespołu serotoninowego (ból głowy, nadciśnienie tętnicze, tachykardia) jest wysokie i stanowi zagrożenie życia. Ponadto, nalewka indukuje enzymy cytochromu P450 i P-glikoproteinę, co może obniżać stężenia leków antyretrowirusowych (np. indinawir), immunosupresyjnych (cyklosporyna), przeciwzakrzepowych (warfaryna), glikozydów nasercowych (digoksyna) oraz teofiliny, prowadząc do zmniejszenia skuteczności terapii i poważnych powikłań klinicznych, takich jak odrzucenie przeszczepu czy utrata kontroli nad astmą i niewydolnością serca.
cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie serotoninergiczne, glikozyd nasercowy, hiperforyna, hipertermia, indinawir, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, inhibitor selektywnego wychwytu zwrotnego serotoniny, lek antyretrowirusowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający oskrzela, nadciśnienie tętnicze, nalewka z dziurawca, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, tachykardia, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zakażenie HIV, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Jaxteran 120 mg
Fumaran dimetylu, substancja czynna produktu JAXTERAN stosowanego w terapii stwardnienia rozsianego (SM), wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków. Nie przeprowadzono badań dotyczących jednoczesnego stosowania z lekami przeciwnowotworowymi i immunosupresyjnymi, co wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko nasilenia immunosupresji i infekcji. Krótkotrwałe stosowanie dożylnych kortykosteroidów w rzutach SM nie zwiększa istotnie częstości infekcji. Szczepionki inaktywowane można podawać zgodnie z kalendarzem szczepień, natomiast żywe szczepionki są przeciwwskazane z powodu ryzyka zakażeń. Fumaran dimetylu jest metabolizowany przez esterazy i cykl kwasów trikarboksylowych, bez udziału układu CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych, potwierdzone badaniami z interferonem beta-1a i octanem glatirameru.
aminoglikozyd, białkomocz, cykl kwasów trikarboksylowych, cytochrom P450, doustny lek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, esteraza, etynyloestradiol, fumaran dimetylu, fumaran monometylu, interferon beta-1a, kortykosteroid dożylny, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwnowotworowy, niepegylowany interferon, niesteroidowy lek przeciwzapalny, norgestymat, octan glatirameru, P-glikoproteina, pochodna kwasu fumarowego, progestagen, prostaglandyna, rumień skórny, rzut choroby, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, sole litu, stwardnienie rozsiane, szczepionka inaktywowana, szczepionka polisacharydowa przeciwko pneumokokom, szczepionka przeciwko meningokokom, szczepionka żywa atenuowana, toksoid tężcowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kardatuxan 2,5 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku KARDATUXAN w dawce 2,5 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (80-100%) i szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmₐₓ) w ciągu 2-4 godzin po podaniu. Farmakokinetyka jest niemal liniowa do dawki 15 mg/dobę, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%). Rywaroksaban wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (92-95%) i umiarkowaną objętość dystrybucji (Vss około 50 l). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz szlaki niezależne od cytochromu P450, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (ok. 1/3 dawki w postaci niezmienionej), jak i z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u osób młodych i 11-13 godzin u osób starszych. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między płciami, a wpływ masy ciała i rasy na ekspozycję jest minimalny, nie wymagając modyfikacji dawkowania.
albumina, białko oporności raka piersi, biodostępność, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, czas protrombinowy, czynnik Xa, działanie farmakodynamiczne, enzym CYP2J2, enzym CYP3A4, jelito cienkie, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, krzywa stężenia od czasu, marskość wątroby, model Emax, model odcięcia liniowego, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie równowagi, odczynnik Neoplastin, okres półtrwania, okrężnica wstępująca, ostry zespół wieńcowy, P-glikoproteina, rywaroksaban, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zgłębnik żołądkowy