neutropenia
Neutropenia to stan hematologiczny charakteryzujący się obniżoną liczbą neutrofilów we krwi obwodowej poniżej 1500/μl (1,5 × 10⁹/l). Neutrofile stanowią najliczniejszą populację granulocytów i odgrywają kluczową rolę w odpowiedzi immunologicznej organizmu przeciwko infekcjom bakteryjnym i grzybiczym.
W zależności od stopnia nasilenia, neutropenię klasyfikuje się jako łagodną (1000-1500/μl), umiarkowaną (500-1000/μl) i ciężką (<500/μl). Ryzyko wystąpienia infekcji znacząco wzrasta przy wartościach poniżej 500/μl, szczególnie gdy stan ten utrzymuje się przez dłuższy czas.
Etiologia neutropenii obejmuje choroby hematologiczne (np. zespoły mielodysplastyczne, białaczki), działania niepożądane leków (chemioterapeutyki, niektóre antybiotyki), infekcje (wirusowe, bakteryjne), choroby autoimmunologiczne oraz wrodzone zaburzenia hematopoezy. Neutropenia może być także objawem niedoborów pokarmowych (witaminy B12, kwasu foliowego).
Diagnostyka neutropenii wymaga określenia jej charakteru (ostra vs przewlekła), oceny szpiku kostnego oraz wykluczenia potencjalnych przyczyn. Leczenie zależy od etiologii i obejmuje leczenie choroby podstawowej, odstawienie leków wywołujących neutropenię, stosowanie czynników wzrostu granulocytów (G-CSF) oraz profilaktykę i leczenie infekcji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Risperidon Vipharm 2 mg
Risperidon Vipharm, lek przeciwpsychotyczny, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które występują z różną częstością i nasileniem. Najczęstsze działania niepożądane (≥10% pacjentów) to parkinsonizm, sedacja/senność, ból głowy oraz bezsenność. Występowanie parkinsonizmu i akatyzji wykazuje zależność od dawki. Działania niepożądane obejmują m.in. zaburzenia hematologiczne (neutropenia, agranulocytoza), endokrynologiczne (hiperprolaktynemia, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego), metaboliczne (zwiększenie masy ciała, cukrzyca z częstością 0,43%), neurologiczne (zespół pozapiramidowy, w tym parkinsonizm, akatyzja, dystonia), kardiologiczne (tachykardia, wydłużenie odstępu QT, migotanie przedsionków) oraz zaburzenia ze strony układu oddechowego, pokarmowego, skóry i mięśniowo-szkieletowego. U dzieci i młodzieży (5-17 lat) obserwuje się podobny profil działań niepożądanych, z większą częstością występowania senności, zmęczenia, bólu głowy, wzmożonego łaknienia i innych objawów.
agranulocytoza, akatyzja, arytmia komorowa, atetoza, choreoatetoza, cukrzyca, dyskineza, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipoglikemia, jaskra, lek przeciwpsychotyczny, małopłytkowość, migotanie komór, mlekotok, neutropenia, niedokrwistość, paliperidon, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, rysperydon, sedacja, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia miesiączkowania, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatrucie wodne, zespół niespokojnych nóg, zespół pozapiramidowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Penicillinum Crystallisatum TZF 3000000 j.m.
Benzylopenicylina potasowa (Penicillinum Crystallisatum TZF) może wywoływać szereg działań niepożądanych, z których najpoważniejsze to rzadkie (<1/10 000) reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk naczynioruchowy, zespół choroby posurowiczej oraz wstrząs anafilaktyczny, stanowiące bezpośrednie zagrożenie życia. Częstość nieznana obejmuje odczyn Jarischa-Herxheimera, objawiający się gorączką, ogólnym rozbiciem i bólem głowy, szczególnie podczas leczenia kiły. Reakcje skórne, takie jak wysypki, świąd i pokrzywka, występują niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), natomiast ciężkie reakcje dermatologiczne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) są bardzo rzadkie (<1/10 000). Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) obserwuje się zaburzenia hematologiczne, w tym neutropenię, eozynofilię, małopłytkowość oraz niedokrwistość hemolityczną, zwłaszcza przy dużych dawkach leku.
aminotransferaza asparaginianowa, arytmia, azot mocznikowy, benzylopenicylina potasowa, choroba posurowicza, eozynofilia, kandydoza, małopłytkowość, nadmierna ruchliwość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Jarischa-Herxheimera, pęcherzowe złuszczające zapalenie, penicylina krystaliczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wzmożone odruchy, zakrzepowe zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lepsitam
Lewetyracetam (Lepsitam) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie konieczna może być modyfikacja dawkowania w zależności od stopnia dysfunkcji. U chorych z ciężką niewydolnością wątroby wskazana jest dokładna ocena funkcji nerek przed ustaleniem schematu terapeutycznego. Należy monitorować ryzyko ostrego uszkodzenia nerek, które może pojawić się od kilku dni do kilku miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Ponadto, w początkowym okresie terapii obserwuje się rzadkie przypadki zaburzeń hematologicznych, takich jak neutropenia, agranulocytoza, leukopenia, małopłytkowość oraz pancytopenia, co wymaga rutynowej kontroli morfologii krwi u pacjentów z objawami predysponującymi. Istotne jest także monitorowanie stanu psychicznego pacjentów ze względu na zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych oraz występowanie objawów psychotycznych i zaburzeń behawioralnych, w tym drażliwości i agresji, które mogą wymagać modyfikacji lub odstawienia leku zgodnie z zaleceniami.
agranulocytoza, brak laktazy, depresja, dysfagia, dysfunkcja nerek, funkcja endokrynologiczna, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, morfologia krwi, myśli samobójcze, napad padaczkowy, nefropatia, neutropenia, nietolerancja galaktozy, objaw psychotyczny, ostre uszkodzenie nerek, pancytopenia, powikłanie hematologiczne, reakcja alergiczna, zaburzenie behawioralne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krzepnięcia krwi, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fulvestrant Zentiva 250 mg/5 ml
Fulvestrant Zentiva (250 mg/5 ml) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które różnią się częstością i nasileniem, co wymaga starannego monitorowania podczas terapii. W monoterapii najczęściej obserwuje się odczyny w miejscu podania, astenia, nudności oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna). Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest jako bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10) oraz niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). W terapii skojarzonej z palbocyklibem, na podstawie badania PALOMA3, najczęstsze działania niepożądane to neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, zakażenia, zapalenie jamy ustnej, biegunka, małopłytkowość oraz zwiększona aktywność AspAT, z medianą czasu ekspozycji na fulwestrant wynoszącą 11,2 miesiąca. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko neutropenii stopnia ≥3 oraz żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, które wymagają intensywnego nadzoru klinicznego.
astenia, biegunka, ból mięśniowo-szkieletowy, ból pleców, ból stawów, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, jadłowstręt, kandydoza pochwy, krwiak w miejscu podania, krwotok z pochwy, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, nasilone łzawienie, nerwoból, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, odczyn w miejscu podania, rak piersi, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, receptor hormonalny, stężenie bilirubiny, suchość oka, uderzenie gorąca, upławy, wymioty, wysypka, zaburzenie smaku, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie, zakażenie dróg moczowych, zakrzepica żylna, zapalenie jamy ustnej, zapalenie nerwu kulszowego, zapalenie wątroby, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed
Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u pacjentów z aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron, niewydolnością serca, zaburzeniami czynności nerek i wątroby oraz u kobiet w ciąży lub planujących ciążę. Nie zaleca się rozpoczynania terapii inhibitorami ACE (ramipryl) lub AIIRA w ciąży, a w przypadku jej stwierdzenia należy natychmiast przerwać leczenie. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i elektrolitów, zwłaszcza potasu i sodu, ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipokaliemii oraz zaburzeń równowagi elektrolitowej. Maksymalna dawka ramiprylu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie powinna przekraczać 2,5 mg, a produkt o dawkach innych niż 2,5 mg+5 mg+12,5 mg jest przeciwwskazany w tej grupie. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z chorobami współistniejącymi zaleca się szczegółową kontrolę parametrów biochemicznych i hemodynamicznych, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii.
agranulocytoza, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, encefalopatia wątrobowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatriemia, hipowolemia, inhibitor ACE, inhibitor neprylizyny, jaskra z zamkniętym kątem, kolagenoza, małopłytkowość, nadczynność przytarczyc, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, śpiączka wątrobowa, tiazyd, tiazydowy lek moczopędny, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, torsade de pointes, twardzina, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zastoinowa niewydolność serca, zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół wątrobowo-nerkowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefepime Solufarma 500 mg
Cefepime Solufarma, jako cefalosporynowy antybiotyk, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały zidentyfikowane na podstawie badań klinicznych obejmujących 5598 pacjentów. Najczęściej obserwowane objawy to dolegliwości żołądkowo-jelitowe (np. biegunka) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka i reakcje anafilaktyczne, takie jak wstrząs anafilaktyczny i obrzęk naczynioruchowy. Profil bezpieczeństwa jest podobny u niemowląt, dzieci i dorosłych. Poważne powikłania hematologiczne obejmują agranulocytozę, leukopenię, neutropenię i trombocytopenię, natomiast powikłania neurologiczne, takie jak encefalopatia, drgawki i mioklonie, występują głównie u pacjentów z niewydolnością nerek, zwłaszcza przy dawkach przekraczających zalecane. Wśród zmian laboratoryjnych najczęściej obserwowano podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (3,6%), aminotransferazy asparaginianowej (2,5%), fosfatazy zasadowej, bilirubiny całkowitej, anemię, eozynofilię, wydłużenie czasu protrombinowego i częściowej tromboplastyny (2,8%) oraz dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy u 18,7% pacjentów.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina całkowita, cefalosporyna, cefepim, drgawki, drgawki miokloniczne, drożdżyca jamy ustnej, encefalopatia, eozynofilia, fosfataza zasadowa, glukozuria, leukopenia, małopłytkowość, nefropatia toksyczna, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie jelita grubego, zapalenie pochwy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Navelbine 10 mg/ml
Winorelbina w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji (10 mg/ml, pH 3,3-3,8) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na alkaloidy Vinca lub substancje pomocnicze preparatu. Ze względu na jej wpływ na układ krwiotwórczy, lek nie powinien być stosowany przy liczbie neutrofilów <1500/mm³ oraz liczbie płytek krwi <100 000/mm³, co wiąże się z ryzykiem ciężkich infekcji i krwawień. Ponadto, przeciwwskazaniem są ciężkie lub niedawno przebytych zakażenia (w ciągu ostatnich 2 tygodni) oraz jednoczesne stosowanie ze szczepionką przeciwko żółtej febrze, ze względu na ryzyko poważnych powikłań infekcyjnych. Karmienie piersią stanowi kolejne bezwzględne przeciwwskazanie, wymagające przerwania laktacji przed rozpoczęciem terapii.
alkaloidy Vinca, działania niepożądane, infuzja, koncentrat do sporządzania roztworu, lek cytostatyczny, małopłytkowość, nadwrażliwość, Navelbine, neutrofil, neutropenia, płytki krwi, powikłania septyczne, stan hematologiczny, szczepionka przeciwko żółtej febrze, terapia cytotoksyczna, układ krwiotwórczy, układ odpornościowy, winorelbina, zakażenie, żywa atenuowana szczepionka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Piperacillin + Tazobactam Eugia 2 g + 0,25 g
Piperacillin + Tazobactam Eugia to antybiotyk beta-laktamowy z inhibitorem beta-laktamaz, dostępny w dawkach 2 g + 0,25 g oraz 4 g + 0,5 g, stosowany do infuzji. Preparat wykazuje szerokie spektrum działania i jest wskazany u dorosłych oraz dzieci powyżej 2 lat w leczeniu ciężkich zakażeń, takich jak szpitalne zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), powikłane zakażenia jamy brzusznej (np. zapalenie otrzewnej, ropnie) oraz zakażenia skóry i tkanek miękkich, w tym stopy cukrzycowej. Ponadto, lek jest stosowany w bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami oraz u pacjentów z neutropenią i gorączką o podłożu bakteryjnym. W populacji pediatrycznej (2-12 lat) wskazania ograniczają się do powikłanych zakażeń jamy brzusznej oraz gorączki neutropenicznej. Należy unikać stosowania u dorosłych w przypadku bakteriemii wywołanej przez szczepy E. coli i K. pneumoniae produkujące ESBL, niewrażliwe na ceftriakson.
antybiotyk beta-laktamowy, bakteriemia, beta-laktamaza ESBL, ciężkie zapalenie płuc, Escherichia coli, gorączka neutropeniczna, infekcja górnych dróg moczowych, inhibitor beta-laktamaz, Klebsiella pneumoniae, lek przeciwbakteryjny, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niewydolność serca, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakterii na antybiotyki, patogeny wielolekooporne, penicylina, perforacja przewodu pokarmowego, perforacja wyrostka robaczkowego, piperacylina sodowa, piperacylina z tazobaktamem, powikłane zakażenie dróg moczowych, powikłane zakażenie jamy brzusznej, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, respiratorowe zapalenie płuc, ropień wewnątrzbrzuszny, roztwór do infuzji, szpitalne zapalenie płuc, tazobaktam sodowy, zakażenie stopy cukrzycowej, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Debecylina 1200000 j.m.
Benzylopenicylina benzatynowa lecytynowana (Debecylina) może wywoływać działania niepożądane obejmujące liczne układy organizmu, z częstością występowania nieznaną. Szczególnie istotne są reakcje nadwrażliwości, od łagodnych zmian skórnych (pokrzywka, świąd, rumień) po zagrażające życiu wstrząsy anafilaktyczne, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii i wdrożenia leczenia przeciwhistaminowego, kortykosteroidów oraz adrenaliny w przypadku wstrząsu. U pacjentów leczonych z powodu kiły może wystąpić reakcja Jarisch-Herxheimera, manifestująca się gorączką, dreszczami i bólami mięśni, będąca efektem masowego rozpadu krętków. W trakcie terapii należy monitorować morfologię krwi ze względu na ryzyko neutropenii, eozynofilii, trombocytopenii oraz niedokrwistości hemolitycznej, a także parametry wątrobowe i nerkowe ze względu na możliwe ich zaburzenia.
benzylopenicylina benzatynowa lecytynowana, choroba posurowicza, eozynofilia, hipoksja, krwiomocz, limfadenopatia, mioliza, nefropatia, neuropatia, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pęcherz neurogenny, pokrzywka, poprzeczne zapalenie rdzenia, rabdomioliza, reakcja Jarisch-Herxheimera, rumień, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śpiączka, świąd, trombocytopenia, uogólnione zapalenie skóry, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie rytmu serca, zapalenie okostnej, zespół Hoignè - Leksykon leków
Działania niepożądane – Karbagen 150 mg
Okskarbazepina (Karbagen) charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej (>10%) występują senność, bóle i zawroty głowy, podwójne widzenie, nudności, wymioty oraz zmęczenie. Często obserwuje się hiponatremię, z poziomem sodu w surowicy poniżej 125 mmol/l u 2,7% pacjentów, zwykle bezobjawową i nie wymagającą modyfikacji dawki. Rzadko mogą pojawić się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, agranulocytoza, pancytopenia czy niedokrwistość aplastyczna. Reakcje nadwrażliwości, w tym wielonarządowe z objawami skórnymi i gorączką, są bardzo rzadkie, ale mogą obejmować różne układy, w tym wątrobę, nerki, płuca i układ nerwowy. W sferze neurologicznej często występują ataksja, drżenie mięśni, oczopląs, zaburzenia koncentracji i mowy, a także zawroty głowy pochodzenia błędnikowego. Wśród działań niepożądanych psychicznych dominują pobudzenie, chwiejność afektu, stan splątania, depresja i apatia.
agranulocytoza, ataksja, białkomocz, blok przedsionkowo-komorowy, chwiejność afektu, depresja, drżenie mięśni, duszność, dyzartria, encefalopatia wątrobowa, eozynofilia, hamowanie szpiku kostnego, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość wielonarządowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, okskarbazepina, osteopenia, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, podwójne widzenie, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan splątania, toczeń rumieniowaty układowy, wymioty, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty błędnikowe, zespół Lyella, zespół nieprawidłowego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie - Leksykon substancji czynnych
Flupentyksol – Działania niepożądane
Flupentyksol, dostępny w formie tabletek powlekanych (Fluanxol) oraz roztworu do wstrzykiwań (Fluanxol Depot), jest lekiem przeciwpsychotycznym o profilu działań niepożądanych silnie zależnym od dawki. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu nerwowego i obejmują zaburzenia pozapiramidowe, takie jak senność, akatyzja, hiperkineza, hipokineza, drżenie, dystonia oraz parkinsonizm polekowy. Dyskinezy późne, choć rzadsze (≥1/1000 do <1/100), mogą utrzymywać się po odstawieniu leku i nie reagują na leczenie lekami przeciwparkinsonowskimi, które z kolei są skuteczne w łagodzeniu innych zaburzeń ruchowych. Wczesna faza terapii charakteryzuje się największą częstością i nasileniem działań niepożądanych, które zwykle ulegają zmniejszeniu w trakcie kontynuacji leczenia. Nagłe odstawienie flupentyksolu może wywołać objawy odstawienia, takie jak nudności, wymioty, biegunka, pocenie się, bóle mięśniowe, parestezje, bezsenność, lęk i pobudzenie, pojawiające się w ciągu 1-4 dni i ustępujące w 7-14 dni. Ponadto, flupentyksol może powodować poważne, choć rzadkie działania niepożądane, w tym wydłużenie odstępu QT, komorowe zaburzenia rytmu serca, złośliwy zespół neuroleptyczny, agranulocytozę oraz żylne choroby zatorowo-zakrzepowe.
agranulocytoza, akatyzja, brak miesiączki, częstoskurcz komorowy, drżenie, dyskinezy, dyskinezy późne, dystonia, flupentyksol, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, komorowe zaburzenia rytmu, lek przeciw parkinsonizmowi, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, migotanie komór, mlekotok, neutropenia, niedociśnienie, parkinsonizm, parkinsonizm polekowy, pochodne benzodiazepiny, propranolol, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia wytrysku, zaburzenia wzwodu, zaburzona tolerancja glukozy, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół odstawienia, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zatorowo-zakrzepowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pozakonazol Altan 300 mg
Bezpieczeństwo stosowania pozakonazolu w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji oceniono u 268 pacjentów, głównie z ostrą białaczką szpikową (AML), zespołami mielodysplastycznymi (MDS) oraz po przeszczepieniu krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT). Ekspozycja na lek po podaniu dożylnym była wyższa niż po podaniu doustnym, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Najczęstszym działaniem niepożądanym (>25%) była biegunka, występująca u 32% pacjentów przy dawce 300 mg raz na dobę. Stosowanie przez obwodowy cewnik dożylny wiązało się z wysokim ryzykiem zakrzepowego zapalenia żył (do 60% przy dawkach wielokrotnych), dlatego zaleca się podawanie leku przez centralny cewnik dożylny lub pojedynczy 30-minutowy wlew przez cewnik obwodowy, unikając dłuższego podawania.
anemia hemolityczna, biegunka, bradykardia, centralny cewnik dożylny, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, encefalopatia, eozynofilia, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, krwotok mózgowy, leukopenia, małopłytkowość, mioklonia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, niedoczynność nadnerczy, niedokrwistość, obwodowy cewnik dożylny, ostra białaczka szpikowa, pancytopenia, parestezja, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, reakcja nadwrażliwości, światłowstręt, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zakrzepowe zapalenie żył, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Aspergiloza – Objawy
Aspergiloza to infekcja wywołana przez grzyby z rodzaju Aspergillus, najczęściej atakująca układ oddechowy, z różnorodnymi postaciami klinicznymi zależnymi od stanu immunologicznego pacjenta. Alergiczna aspergiloza oskrzelowo-płucna (ABPA) występuje u chorych z astmą lub mukowiscydozą i objawia się zaostrzeniem astmy, kaszlem z odkrztuszaniem brązowego śluzu oraz rzadko gorączką. Aspergiloma rozwija się w jamach płucnych po przebytych chorobach, często powodując krwioplucie u 40-60% pacjentów. Przewlekła aspergiloza płucna (CPA) charakteryzuje się przewlekłym kaszlem, krwiopluciem u około 50% chorych, gorączką, nocnymi potami i utratą masy ciała, z ryzykiem progresji do włóknienia i śmiertelnością sięgającą 40%. Inwazyjna aspergiloza dotyczy pacjentów z ciężkim niedoborem odporności, manifestując się gorączką, krwiopluciem, dusznością i bólem w klatce piersiowej, z 20% śmiertelnością w ciągu 6 tygodni i bliską 100% przy zajęciu ośrodkowego układu nerwowego.
ABPA, alergiczna aspergiloza oskrzelowo-płucna, aspergiloma, chemioterapia przeciwnowotworowa, choroba płuc, czop śluzowy, grzybiak kropidlakowy, grzybicze zapalenie zatok, hipoksemia, inwazyjna aspergiloza, kortykosteroid, krwioplucie, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, mukowiscydoza, neutropenia, niedodma, niewydolność oddechowa, obturacyjna choroba płuc, osłabiony układ immunologiczny, POChP, przeszczep szpiku kostnego, przewlekła aspergiloza płucna, rozstrzeń oskrzeli, włóknienie płuc, zapalenie dróg oddechowych, zapalenie zatok przynosowych, zatoka przynosowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polpril 2,5 mg
Produkt leczniczy Polpril zawierający 2,5 mg ramiprylu wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z dominującym suchym kaszlem oraz reakcjami hipotonicznymi. Częste działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) obejmują niedokrwienie mięśnia sercowego, tachykardię, zaburzenia rytmu serca, obrzęki obwodowe, niedociśnienie, bóle głowy, zawroty, zaburzenia nastroju, zaburzenia widzenia i słuchu, nieproduktywny kaszel, zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności nerek, wysypkę, skurcze mięśni, hiperkaliemię oraz zespół SIADH. Poważne działania niepożądane, takie jak obrzęk naczynioruchowy, zapalenie trzustki, neutropenia/agranulocytoza, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona) oraz ostra niewydolność wątroby, występują rzadziej, ale wymagają natychmiastowego odstawienia leku i specjalistycznej interwencji. Monitorowanie parametrów kardiologicznych, nerkowych, hematologicznych oraz elektrolitów jest kluczowe w trakcie terapii.
agranulocytoza, aplazja szpiku, cholestatyczne zapalenie wątroby, cytolityczne zapalenie wątroby, częstoskurcz, dławica piersiowa, eozynofilia, ginekomastia, hiperkaliemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor ACE, leukopenia, łuszczyca, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezje, pęcherzyca, pokrzywka, przemijający napad niedokrwienny, ramipryl, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, tachykardia, udar niedokrwienny, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenia lękowe, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego, zapalenie oskrzeli, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie zatok przynosowych, zawał serca, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dololibre 50 mg/ml
Naproksen, substancja czynna leku Dololibre, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o szerokim spektrum działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, występującymi bardzo często (≥1/10) i często (≥1/100 do <1/10). Do najczęstszych należą nudności, wymioty, zgaga, ból żołądka, zaparcia lub biegunka oraz niewielka utrata krwi, która może prowadzić do niedokrwistości. Wrzody żołądka i dwunastnicy, krwawienia, perforacje oraz zapalenia przewodu pokarmowego występują z częstością od niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) do częstości nieznanej. Naproksen może również wywoływać poważne działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego (bardzo rzadko: nadciśnienie, częstoskurcz, niewydolność serca), hematologicznego (niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia, leukopenia), immunologicznego (wysypka, reakcje anafilaktyczne), wątroby (podwyższenie aminotransferaz, zapalenie wątroby) oraz nerek (obrzęki, ostra niewydolność nerek). Występują także objawy neurologiczne (bóle głowy, zawroty, zaburzenia OUN) i skórne (plamica, łysienie, ciężkie reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona). Pacjenci w podeszłym wieku są szczególnie narażeni na ciężkie powikłania przewodu pokarmowego, a długotrwałe stosowanie wymaga monitorowania parametrów hematologicznych i biochemicznych.
W praktyce klinicznej istotne jest szybkie rozpoznanie i natychmiastowe odstawienie naproksenu w przypadku wystąpienia objawów alarmowych, takich jak duszność, obrzęk twarzy lub gardła, krwawe wymioty, czarne stolce, silny ból brzucha lub głowy, zaburzenia świadomości, objawy ze strony serca czy ciężkie reakcje skórne. Lek Dololibre zawiera także substancje pomocnicze (E218, sacharozę, sorbitol, sód), które mogą wywoływać dodatkowe reakcje niepożądane, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub kontrolujących spożycie sodu. Działania niepożądane u dzieci i młodzieży są podobne do dorosłych, jednak szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych ze względu na zwiększone ryzyko powikłań. Znajomość pełnego spektrum działań niepożądanych naproksenu oraz ich częstości jest kluczowa dla bezpiecznego stosowania leku i minimalizacji ryzyka poważnych powikłań.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, biegunka, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, choroba Leśniowskiego-Crohna, częstoskurcz, eozynofilowe zapalenie płuc, fotodermatoza, hematuria, hiperkaliemia, hiperurykemia, kłębuszkowe zapalenie nerek, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, liszaj płaski, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, przewód pokarmowy, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień trwały polekowy, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tętnicze zdarzenie zakrzepowe, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Temozolomide Glenmark 100 mg
Temozolomid Glenmark, dostępny w kapsułkach o dawkach 5 mg, 20 mg, 100 mg, 140 mg, 180 mg oraz 250 mg, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych obejmującym głównie zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, układu nerwowego oraz hematologiczne. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to nudności (43%) i wymioty (36%), zwykle o nasileniu 1-2 stopnia (0-5 epizodów wymiotów/24h), z ciężkimi przypadkami stanowiącymi około 4%. Istotne są również zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość, często o nasileniu 3-4 stopnia, które mogą wymagać przerwania terapii lub transfuzji. Dodatkowo, często występują bóle głowy, drgawki, jadłowstręt, zmęczenie oraz wysypka, które mogą wymagać odpowiedniego leczenia objawowego i modyfikacji dawki leku.
ból głowy, czynnik wzrostu, drgawka, działanie niepożądane, glejak, jadłowstręt, kapsułka twarda, leczenie przeciwwymiotne, lek przeciwbólowy, lek przeciwdrgawkowy, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, nudności i wymioty, środek przeczyszczający, temozolomid, transfuzja krwi, wysypka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie skóry, zaburzenie żołądka i jelit, zaparcie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amisulpryd Holsten 200 mg
Amisulpryd Holsten w dawce 200 mg, stosowany jako lek przeciwpsychotyczny, może wywoływać liczne działania niepożądane, które wymagają ścisłego monitorowania klinicznego. Najczęściej obserwuje się objawy pozapiramidowe, takie jak drżenie, wzmożone napięcie mięśniowe, hipokineza, akatyzja oraz zwiększone wydzielanie śliny, które są zależne od dawki i zwykle mają umiarkowane nasilenie. Istotnym efektem jest również przemijające zwiększenie stężenia prolaktyny, prowadzące do hiperprolaktynemii manifestującej się mlekotokiem, zatrzymaniem miesiączki, ginekomastią, bólem piersi i zaburzeniami erekcji. Rzadziej mogą wystąpić poważne powikłania neurologiczne, takie jak ostra dystonia, późne dyskinezy oraz napady drgawkowe. Wśród działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego należy zwrócić uwagę na niedociśnienie, bradykardię oraz ryzyko wydłużenia odstępu QT, torsade de pointes, tachykardii komorowej, migotania komór, a nawet nagłego zgonu. Zgłaszano także przypadki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, w tym zatoru tętnicy płucnej i zakrzepicy żył głębokich.
agranulocytoza, akatyzja, amenorrhea, aminotransferazy, amisulpryd, bradykardia, choroba zakrzepowo-zatorowa, drżenie, dyskinezy późne, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertonia mięśniowa, hipokineza, hipotensja, insomnia, kręcz szyi, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, migotanie komór, mlekotok, napad drgawkowy, neutropenia, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, sialorrhea, somnolencja, szczękościsk, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie krążenia, zespół odstawienny noworodków, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zavedos 5 mg
Lek Zavedos (chlorowodorek idarubicyny), należący do grupy antracyklin, wykazuje istotne działania niepożądane, które wymagają ścisłego monitorowania. Najpoważniejszymi powikłaniami są mielosupresja manifestująca się ciężką leukopenią, neutropenią, małopłytkowością i niedokrwistością, a także rzadko pancytopenią. Kardiotoksyczność, zależna od dawki kumulacyjnej, może prowadzić do zagrażającej życiu zastoinowej niewydolności serca, a także do zaburzeń rytmu (bradykardia, tachykardia zatokowa, tachyarytmia), uszkodzenia mięśnia sercowego (zawał, zapalenie mięśnia i osierdzia), bloków przewodzenia (blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi pęczka Hisa) oraz kardiomiopatii. Często obserwuje się również powikłania żołądkowo-jelitowe, takie jak zapalenie błony śluzowej, owrzodzenia jamy ustnej i żołądka, wymioty, biegunka z ryzykiem odwodnienia oraz zapalenie okrężnicy z możliwością perforacji. Miejscowe działania niepożądane obejmują zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył oraz martwicę tkanek w przypadku wycieku leku poza naczynie.
alkalizacja moczu, anafilaksja, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, chlorowodorek idarubicyny, cytostatyk antracyklinowy, działanie niepożądane, frakcja wyrzutowa lewej komory, hematotoksyczność, hiperpigmentacja skóry, hiperurykemia, jadłowstręt, kardiomiopatia, kardiomiopatia antracyklinowa, kardiotoksyczność, krwotok mózgowy, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, martwica tkanek, mielosupresja, neutropenia, niedokrwistość, ostra białaczka szpikowa, owrzodzenie błony śluzowej, owrzodzenie żołądka, pancytopenia, posocznica, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przetoczenie krwi, terminologia MedDRA, wtórna białaczka, wynaczynienie, zahamowanie szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół lizy guza, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Darunavir Synoptis 600 mg
Darunavir Synoptis, zawierający darunawir w skojarzeniu z rytonawirem, jest stosowany w terapii zakażeń HIV, z dawkowaniem 600/100 mg dwa razy na dobę u pacjentów wcześniej leczonych oraz 800/100 mg raz na dobę u pacjentów nieleczonych. W badaniu obejmującym 2613 pacjentów, 51,3% zgłaszało co najmniej jedno działanie niepożądane podczas średniego czasu terapii wynoszącego 95,3 tygodnia. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka (≥ 1/10), nudności, wysypka, ból głowy i wymioty. Ciężkie działania niepożądane obejmują ostrą niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, małopłytkowość, martwicę kości oraz zapalenie wątroby. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (wiek 3-17 lat) jest zbliżony do dorosłych. U pacjentów z współistniejącym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C obserwowano częstsze podwyższenie aminotransferaz wątrobowych.
aftowe zapalenie jamy ustnej, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cytolityczne zapalenie wątroby, darunawir z rytonawirem, dna moczanowa, hemofilia, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, inhibitor proteazy, insulinooporność, kamica nerkowa, lek przeciwretrowirusowy, leukopenia, łojotokowe zapalenie skóry, małopłytkowość, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, stłuszczenie wątroby, terapia przeciwretrowirusowa, wirus opryszczki, wirusowe zapalenie wątroby, zakażenie HIV, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Bluefish 5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) u myszy i szczurów wynoszą odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, natomiast psy tolerują doustne dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy ostrej toksyczności obejmowały zmniejszenie aktywności, śpiączkę, drgawki, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym zależne od dawki leukopenię u myszy i niespecyficzne zmniejszenie leukocytów u szczurów. U psów poddanych dawkom 8-10 mg/kg/dobę (AUC 12-15-krotnie wyższe niż u ludzi przy dawce 12 mg) stwierdzono odwracalną neutropenię, trombocytopenię i niedokrwistość, bez uszkodzenia progenitorowych komórek szpiku.
ataksja, AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, cykl płciowy, cytopenia, dawka śmiertelna, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, komórki progenitorowe szpiku, leukocyt, model zwierzęcy, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, szpik kostny, toksyczność ostra, trombocytopenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aryfrenix 30 mg
Aryfrenix, zawierający arypiprazol, jest stosowany w leczeniu schizofrenii oraz epizodów maniakalnych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej typu I. W badaniach klinicznych najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były akatyzja i nudności, występujące u ponad 3% pacjentów. Objawy pozapiramidowe (EPS) pojawiały się rzadziej u pacjentów leczonych arypiprazolem w porównaniu do haloperydolu (25,8% vs. 57,3% w schizofrenii oraz 23,5% vs. 53,3% w epizodach maniakalnych). Akatyzja występowała u 12,1% pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi i 6,2% pacjentów ze schizofrenią, co stanowi istotny element monitorowania terapii. Dystonia, choć rzadsza, może pojawić się już w pierwszych dniach leczenia, szczególnie u młodszych pacjentów i mężczyzn, manifestując się m.in. skurczami mięśni szyi i trudnościami w przełykaniu.
akatyzja, arypiprazol, choroba afektywna dwubiegunowa, drgawki grand mal, dysfagia, dyskineza, dystonia, epizod maniakalny, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hiperseksualność, hiponatremia, kwasica ketonowa, leukopenia, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, parkinsonizm, późna dyskineza, prolaktyna, reakcja anafilaktyczna, schizofrenia, śpiączka hiperosmolarna, sztywność mięśniowa, trombocytopenia, uzależnienie od hazardu, zaburzenia kontroli impulsów, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – LisiHEXAL 20 20 mg
Lizynopryl, substancja czynna leku LisiHEXAL 20, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych o zróżnicowanej częstości i nasileniu, co wymaga starannego monitorowania pacjentów podczas terapii. Do często występujących działań należą zawroty głowy, bóle głowy, suchy kaszel oraz działanie ortostatyczne, w tym niedociśnienie ortostatyczne, które szczególnie u osób starszych może prowadzić do poważnych powikłań. Rzadziej obserwuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak zmniejszenie hemoglobiny i hematokrytu, a bardzo rzadko ciężkie stany jak agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna czy zahamowanie czynności szpiku kostnego. Reakcje anafilaktyczne o nieznanej częstości mogą mieć gwałtowny przebieg i stanowić zagrożenie życia. Ponadto, rzadko występuje zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) oraz hipoglikemia, co jest istotne u pacjentów z cukrzycą lub stosujących leki hipoglikemizujące.
agranulocytoza, chłoniak rzekomy skóry, choroba autoimmunologiczna, działanie niepożądane leku, działanie ortostatyczne, eozynofilowe zapalenie płuc, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor ACE, lek hipoglikemizujący, leukopenia, limfadenopatia, lizynopryl, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy jelit, ostra niewydolność nerek, przeciwciało przeciwjądrowe, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SIADH, skąpomocz, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, zjawisko Raynauda - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fromilid 250 250 mg
Klarytromycyna, substancja czynna preparatu Fromilid 250 mg, jest antybiotykiem makrolidowym stosowanym zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, które zwykle mają łagodne nasilenie. U pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza przy dawkach dobowych 1000 mg, częściej występują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, neurologiczne (ból głowy, zaburzenia smaku), reakcje skórne (wysypka), zaburzenia słuchu oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz AspAT i AlAT. W około 2-3% przypadków stwierdzono istotne zwiększenie AspAT, AlAT oraz nieprawidłowości hematologiczne, takie jak leukopenia i trombocytopenia.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk makrolidowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, depersonalizacja, drgawki, duszność, eozynofilia, jadłowstręt, kandydoza, klarytromycyna, leukopenia, neutropenia, niestrawność, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezje, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, suchość w jamie ustnej, trombocytopenia, trombocytoza, wymioty, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zakażenie Mycobacterium, zator płuc, zespół nabytego niedoboru odporności - Leksykon leków
Działania niepożądane – Penicillinum procainicum L TZF 1 200 000 j.m.
Benzylopenicylina prokainowa lecytynowana (Penicillinum Procainicum L TZF) może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości, sklasyfikowane według MedDRA. Bardzo rzadko (<1/10 000) obserwuje się zakażenia drożdżakami Candida, wynikające z zaburzenia flory bakteryjnej. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) występują zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i niedokrwistość, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek. Reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, reakcje posurowicze oraz reakcja Jarisch-Herxheimera, również występują rzadko i wymagają natychmiastowego odstawienia leku oraz odpowiedniego leczenia. Drgawki, związane z dużymi dawkami i niewydolnością nerek, oraz rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, mogą pojawić się z częstością nieokreśloną.
adrenalina, agranulocytoza, aminotransferazy, atrofia mięśnia, benzylopenicylina prokainowa lecytynowana, choroba posurowicza, Clostridioides difficile, drgawki, drożdżaki, fosfataza alkaliczna, glikokortykosteroidy, kandydoza, kreatynina, leki przeciwhistaminowe, leukopenia, mocznik, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, plamica, pokrzywka, psychoza prokainowa, reakcja Jarisch-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zespół Hoignè, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Klabax 250 mg/5 ml 250 mg/5 ml
Terapia klarytromycyną (Klabax 250 mg/5 ml, granulat do sporządzania zawiesiny doustnej) wiąże się z występowaniem działań niepożądanych, głównie ze strony przewodu pokarmowego, takich jak ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, które mają zazwyczaj łagodne nasilenie. U pacjentów immunoniekompetentnych stosujących dawki 1000 mg i 2000 mg/dobę najczęściej obserwowano nudności, wymioty, zaburzenia smaku, ból brzucha, biegunkę, wysypkę, wzdęcia, ból głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu oraz podwyższenie enzymów wątrobowych (SGOT, SGPT). Dawka 4000 mg/dobę wiązała się z 3-4-krotnie wyższą częstością działań niepożądanych, w tym znacznym podwyższeniem enzymów wątrobowych oraz leukopenią i trombocytopenią u 2-3% pacjentów. U dzieci (6 miesięcy–12 lat) profil działań niepożądanych jest podobny do dorosłych, a zalecana jest postać zawiesiny.
agranulocytoza, AIDS, allopurynol, antybiotyk makrolidowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, depresja, dezorientacja, drgawki, drżenie, duszność, dysfagia, dyskineza, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fibraty, głuchota, jadłowstręt, klarytromycyna, kolchicyna, leukopenia, mania, mięśnie prążkowane, migotanie komór, migotanie przedsionków, neutropenia, nudności, obniżona odporność, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, róża, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, senność, stan splątania, statyny, suchość w ustach, szumy uszne, torsade de pointes, triazolam, trombocytemia, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia słuchu, zaburzenia smaku, zakażenie mykobakteryjne, zapalenie żyły, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapina Viatris
Olanzapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, wykazuje opóźnioną poprawę kliniczną, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta w pierwszych tygodniach terapii. Nie zaleca się stosowania olanzapiny u pacjentów z psychozą lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie wyższe ryzyko śmiertelności (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotny wzrost zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%) w porównaniu z placebo, szczególnie u osób powyżej 65-75 lat. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina może nasilać objawy parkinsonizmu i omamy, nie wykazując przewagi nad placebo w leczeniu psychozy. Zespół neuroleptycznego złośliwego (ZZN) jest rzadkim, ale potencjalnie śmiertelnym powikłaniem, objawiającym się m.in. hipertermią, sztywnością mięśni i zaburzeniami świadomości, wymagającym natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, olanzapina może indukować hiperglikemię, zaostrzenie cukrzycy, zmiany w profilu lipidowym oraz przemijające podwyższenie aminotransferaz (AlAT, AspAT), co wymaga regularnego monitorowania glikemii, lipidów i funkcji wątroby zgodnie z zaleceniami (glukoza: na początku, po 12 tygodniach i co rok; lipidy: na początku, po 12 tygodniach i co 5 lat; masa ciała: na początku, po 4, 8, 12 tygodniach i kwartalnie).
agonista dopaminy, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferaza wątrobowa, aspartam, choroba Parkinsona, cukrzyca, działanie przeciwcholinergiczne, fenyloketonuria, hipereozynofilia, hiperglikemia, kinaza kreatynowa, kwasica ketonowa, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, zaburzenie przemiany lipidów, zapalenie wątroby, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pemetrexed Eugia 100 mg
Pemetrexed Eugia, dostępny w dawkach 100 mg i 500 mg jako proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, wykazuje istotne działania niepożądane, głównie w zakresie hematologicznym i gastroenterologicznym. Najczęściej obserwuje się mielosupresję manifestującą się neutropenią, leukopenią, niedokrwistością oraz trombocytopenią, co zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. W układzie pokarmowym dominują objawy takie jak zapalenie jamy ustnej, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia oraz zapalenie przełyku i jelit. Rzadziej występują poważne powikłania, w tym krwotoki i perforacje jelit. Ponadto, częstość występowania nefrotoksyczności jest wysoka, objawiająca się zmniejszeniem klirensu kreatyniny i wzrostem jej stężenia we krwi, a także niewydolnością nerek. Reakcje skórne, takie jak wysypka, złuszczanie, łysienie oraz rzadkie, ale ciężkie zespoły Stevensa-Johnsona i toksyczna martwica naskórka, również stanowią istotne zagrożenie.
aminotransferaza, arytmia nadkomorowa, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, gamma-glutamylotransferaza, gorączka neutropeniczna, hiperpigmentacja, incydent naczyniowo-mózgowy, jadłowstręt, krwotok śródczaszkowy, leukopenia, łysienie, martwica kanalików nerkowych, martwica rozpływna naskórka, mielosupresja, nefrogenna moczówka prosta, neuropatia czuciowa, neuropatia ruchowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, pancytopenia, pemetreksed, perforacja jelita, pokrzywka, rumień, rumień wielopostaciowy, sepsa, śródmiąższowe zapalenie płuc, suche zapalenie rogówki i spojówki, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, udar niedokrwienny, wstrząs anafilaktyczny, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelit, zapalenie skóry pęcherzowe, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołu naczyniówkowego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroid plexus carcinoma (CPC) to agresywny, złośliwy nowotwór wywodzący się z nabłonka splotu naczyniówkowego, stanowiący 10-20% guzów tego typu i 2-5% dziecięcych guzów mózgu, głównie u dzieci poniżej 2 roku życia. Charakterystyczne jest występowanie wodogłowia, prawdopodobnie związane z nadprodukcją lub zaburzeniem przepływu płynu mózgowo-rdzeniowego. Podstawą leczenia jest całkowite usunięcie guza, co jest wyzwaniem ze względu na bogate unaczynienie i niską objętość krążącej krwi. Pooperacyjna opieka pielęgniarska obejmuje monitorowanie drenów, funkcji neurologicznych oraz wczesne wykrywanie powikłań. Standardowo stosuje się chemioterapię (karboplatyna, etopozyd, winkrystyna) oraz radioterapię u dzieci powyżej 3 roku życia, z uwzględnieniem ryzyka neurotoksyczności u młodszych pacjentów. W opiece pielęgniarskiej kluczowe jest monitorowanie toksyczności hematologicznej, profilaktyka infekcji oraz wsparcie psychologiczne dla pacjentów i rodzin.
badanie genetyczne, chemioterapia wysokodawkowa, choroid plexus carcinoma, dostęp naczyniowy, etopozyd, guz splotu naczyniówkowego, karboplatyna, lek przeciwdrgawkowy, lek steroidowy, małopłytkowość, nabłonek splotu naczyniówkowego, napromienianie osi mózgowo-rdzeniowej, neuro-onkolog, neurochirurg, neutropenia, nudności i wymioty, oddział intensywnej terapii, płyn mózgowo-rdzeniowy, powikłanie infekcyjne, przeszczepienie komórek macierzystych, radiochirurgia, radioterapeuta, reakcja nadwrażliwości, toksyczność hematologiczna, winkrystyna, wodogłowie, zespół Li-Fraumeni - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Ranbaxy 15 mg
Lenalidomid Ranbaxy wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazania i schematu leczenia, z częstością występowania działań niepożądanych sięgającą nawet 79% w przypadku neutropenii u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim (NDMM) w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT). Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne (neutropenia 42,2-79,0%, trombocytopenia 21,5-72,3%, niedokrwistość 13,8-70,7%), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka 22,8-54,5%, zaparcia 17,4-56,1%) oraz objawy ogólne takie jak zmęczenie (17,9-73,7%) i neuropatia obwodowa (71,8% w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem). Ciężkie działania niepożądane, takie jak zapalenie płuc (10,6% w leczeniu podtrzymującym NDMM), niewydolność nerek (6,3%) oraz żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, występują z różną częstością w zależności od populacji pacjentów i schematu terapii. Szczególnie niepokojący jest wzrost wczesnych zgonów u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza i dużym rozmiarem guza (≥5 cm lub ≥3 zmiany ≥3 cm), gdzie odnotowano 20% zgonów w ciągu 20 tygodni terapii lenalidomidem.
alergiczne zapalenie skóry, astenia, biegunka, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lenalidomid, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk obwodowy, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, skurcze mięśni, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Ranbaxy 10 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, choć rzadko opisywane w literaturze, stanowi istotne zagrożenie ze względu na dominującą hematologiczną toksyczność. W badaniach klinicznych odnotowano przypadki podawania dawek znacznie przekraczających standardowe, sięgających do 150 mg w terapii wielokrotnej oraz nawet 400 mg w pojedynczej dawce. Główne objawy przedawkowania to supresja szpiku kostnego, neutropenia, trombocytopenia oraz anemia, co wymaga szczególnej uwagi w monitorowaniu parametrów hematologicznych. Toksyczność ograniczająca dawkę obserwowano już przy dawkach powyżej 150 mg, co wskazuje na konieczność ścisłej kontroli klinicznej pacjentów z podejrzeniem przedawkowania.
anemia, antidotum, dawka lenalidomidu, dawka terapeutyczna, działanie toksyczne, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, lenalidomid, Lenalidomide Ranbaxy, morfologia krwi, neutropenia, parametry hematologiczne, płytki krwi, powikłania krwotoczne, supresja szpiku kostnego, toksyczność dawki, trombocytopenia, zaburzenia układu krwiotwórczego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Carboplatin Accord
Karboplatyna powinna być podawana wyłącznie pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza onkologa, z zapewnieniem dostępu do odpowiedniego sprzętu diagnostycznego i terapeutycznego. Monitorowanie obejmuje regularne badania morfologii krwi (przed terapią i co tydzień), a także ocenę funkcji nerek i wątroby. Leczenie nie powinno być powtarzane częściej niż co 4 tygodnie, aby umożliwić regenerację układu krwiotwórczego. Główne działania niepożądane to mielosupresja (leukopenia, neutropenia, trombocytopenia), której nadir występuje średnio po 21 dniach w monoterapii i 15 dniach w terapii skojarzonej. W przypadku leukocytów <2000/mm³ lub płytek <100 000/mm³ zaleca się odroczenie leczenia do poprawy parametrów, zwykle po 5-6 tygodniach, z możliwością konieczności transfuzji i redukcji dawki. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wcześniejszym leczeniem cisplatyną, obniżoną sprawnością, w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek, gdzie ryzyko toksyczności jest zwiększone.
chemioterapia, choroba zarostowa żył wątrobowych, klirens nerkowy, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, morfologia krwi obwodowej, nadir hematologiczny, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, obwodowa toksyczność neurologiczna, ostra białaczka promielocytowa, ostra białaczka szpikowa, ototoksyczność, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, trombocytopenia, zaburzenie słuchu, zahamowanie szpiku kostnego, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Kounisa, zespół lizy guza, zespół mielodysplastyczny, zespół niedrożności zatokowej wątroby, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii - Leksykon leków
Działania niepożądane – Duracef 500 mg
Cefadroksyl, stosowany w dawce 500 mg (Duracef), wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla cefalosporyn. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak biegunka, niestrawność, nudności i wymioty, które mogą ulec złagodzeniu przy przyjmowaniu leku podczas posiłku. Istotnym, choć rzadkim powikłaniem jest rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, mogące wystąpić zarówno w trakcie terapii, jak i po jej zakończeniu. Reakcje alergiczne obejmują gorączkę, świąd, wysypkę, pokrzywkę oraz obrzęk naczynioruchowy, a w rzadkich przypadkach ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczno-rozpływna martwica naskórka. Ponadto, mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne i objawy choroby posurowiczej, które stanowią zagrożenie życia.
agranulocytoza, aminotransferazy, cefadroksyl, cefalosporyny, cholestaza, choroba posurowicza, idiosynkrazja, kandydoza narządów płciowych, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia układu krwiotwórczego, zakażenie pochwy, zapalenie pochwy, zapalna choroba jelit, zastój żółci, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Aspergiloza – Epidemiologia
Aspergiloza, choć nie jest chorobą podlegającą obowiązkowemu zgłaszaniu w USA, dotyka globalnie ponad 14 milionów osób, z dominacją postaci alergicznych (ABPA około 4 mln, ciężka astma z wrażliwością na grzyby 6,5 mln, przewlekła aspergiloza płucna 3 mln) w porównaniu do inwazyjnej aspergilozy (około 300 000 przypadków rocznie). Inwazyjna aspergiloza płucna (IPA) jest szczególnie groźna u pacjentów z obniżoną odpornością, takich jak osoby z AIDS, nowotworami hematologicznymi, przedłużoną neutropenią, biorcy przeszczepów oraz pacjenci po terapii immunosupresyjnej. Częstość występowania IPA u hospitalizowanych wzrosła o 44% w latach 2004-2013, a śmiertelność na oddziałach intensywnej terapii przekracza 80%. Czynniki ryzyka obejmują głęboką neutropenię, stosowanie glikokortykosteroidów, terapię modulatorami immunologicznymi, ciężką chorobę wątroby, zakażenie grypą oraz terapię pozaustrojowego utlenowania krwi. W ostatnim czasie obserwuje się także wzrost zachorowań na IPA u pacjentów z COVID-19, z częstością sięgającą ponad 30% na OIT. Epidemiologia wskazuje na regionalne różnice w dominujących gatunkach Aspergillus, z A. flavus dominującym w krajach tropikalnych, co jest związane z warunkami klimatycznymi i geograficznymi. Globalne ocieplenie może rozszerzyć zasięg tych patogenów, zwiększając ryzyko zakażeń u kolejnych milionów osób.
alergiczna aspergiloza oskrzelowo-płucna, Aspergillus, Aspergillus flavus, Aspergillus fumigatus, aspergiloza, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, COVID-19, glikokortykosteroidy, gruźlica, inhibitory TNF-α, inwazyjna aspergiloza, inwazyjna aspergiloza płucna, mukowiscydoza, neutropenia, oddział intensywnej terapii, oporność na azole, ostra białaczka szpikowa, polimorfizm genu, posakonazol, pozaustrojowe utlenowanie krwi, profilaktyka przeciwgrzybicza, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep narządu miąższowego, przewlekła aspergiloza płucna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozstrzenie oskrzeli, sarkoidoza, worykonazol, zakażenie szpitalne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Trexan Neo 2,5 mg
Metotreksat, substancja czynna leku Trexan Neo, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki, drogi podania, częstotliwości oraz czasu ekspozycji. Do najpoważniejszych powikłań należą supresja szpiku kostnego (leukopenia, trombocytopenia, niedokrwistość), toksyczność płucna (śródmiąższowe zapalenie płuc), hepatotoksyczność (marskość i włóknienie wątroby), nefrotoksyczność (niewydolność nerek), neurotoksyczność oraz incydenty zakrzepowo-zatorowe i wstrząs anafilaktyczny. Bardzo często (≥1/10) obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zapalenie jamy ustnej, nudności, ból brzucha) oraz podwyższone parametry czynności wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina, fosfataza zasadowa). Często (≥1/100 do <1/10) występują leukopenia, niedokrwistość, zapalenie płuc, owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej i zmiany skórne.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, azotemia, białkomocz, ból brzucha, depresja szpiku kostnego, eozynofilia, hepatotoksyczność, hipogammaglobulinemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, jadłowstręt, krwawienie pęcherzykowe, krwiomocz, leukoencefalopatia, leukopenia, marskość wątroby, martwica kości szczęki, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niestrawność, niewydolność nerek, obrzęk mózgu, oligospermia, osteoporoza, owrzodzenie błony śluzowej, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, posocznica, retinopatia, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie pęcherzyków płucnych, śródmiąższowe zapalenie płuc, supresja szpiku kostnego, tamponada serca, toksyczne rozdęcie okrężnicy, toksyczność płucna, trombocytopenia, włóknienie śródmiąższowe, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie oportunistyczne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc Pneumocystis jiroveci, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie przeciążeniowe, zwyrodnienie tłuszczowe wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aprepitant Accord
Podczas stosowania leku Aprepitant Accord należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na ograniczone dane kliniczne w tej grupie. Lek wchodzi w interakcje z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania, zwłaszcza w przypadku immunosupresantów (cyklosporyna, takrolimus, syrolimus, ewerolimus), opioidowych leków przeciwbólowych (alfentanyl, fentanyl), pochodnych alkaloidów sporyszu oraz chinidyny. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z irynotekanem, która może zwiększać toksyczność chemioterapeutyku, manifestującą się m.in. neutropenią i biegunką. Ponadto, u pacjentów przyjmujących warfarynę konieczne jest ścisłe monitorowanie INR podczas terapii i przez 14 dni po jej zakończeniu, aby uniknąć ryzyka krwawień lub zakrzepów.
alfentanyl, alkaloid sporyszu, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, dysfagia, ewerolimus, fentanyl, irynotekan, lek immunosupresyjny, neutropenia, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, środek antykoncepcyjny hormonalny, syrolimus, takrolimus, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, współczynnik INR, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Holoxan 1 g
Ifosfamid, substancja czynna leku Holoxan (1 g ifosfamidu), wykazuje udokumentowaną toksyczność teratogenną na modelach zwierzęcych oraz poważne ryzyko dla płodu u kobiet w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze. Ekspozycja na ifosfamid może prowadzić do opóźnienia wzrostu płodu, niedokrwistości noworodków oraz licznych wad wrodzonych. Analogicznie do cyklofosfamidu, ryzyko poronień i wad wrodzonych może utrzymywać się nawet po zakończeniu terapii, co wymaga starannej oceny korzyści i ryzyka przed zastosowaniem leku u kobiet w wieku rozrodczym. Ifosfamid przenika do mleka matki, powodując u niemowląt neutropenię, trombocytopenię, niedokrwistość oraz zaburzenia przewodu pokarmowego, co stanowi przeciwwskazanie do karmienia piersią podczas terapii.
azoospermia, brak miesiączki, cyklofosfamid, działanie genotoksyczne, hipoplazja szpiku, Holoxan, ifosfamid, karmienie piersią, leukopenia, malformacja płodu, neutropenia, niedobór hemoglobiny, niedokrwistość noworodkowa, oksazafosforyna, oligospermia, oogeneza, opóźnienie wzrostu płodu, organogeneza, pancytopenia, pierwszy trymestr ciąży, poronienie, przenikanie do mleka matki, przewód pokarmowy, spermatogeneza, stężenie hemoglobiny, substancja czynna, toksyczność płodowa, trombocytopenia, wada wrodzona, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Metoclopramidum 0,5% Polpharma 5 mg/ml
Metoclopramidum 0,5% Polpharma (5 mg/ml metoklopramidu chlorowodorku, roztwór do wstrzykiwań) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony układu nerwowego, wynikającymi z blokady receptorów dopaminergicznych. Najczęściej obserwuje się senność (≥1/10), a także zaburzenia pozapiramidowe, takie jak objawy parkinsonizmu, akatyzja, dystonia i dyskineza, szczególnie u dzieci i młodzieży oraz po przekroczeniu zalecanych dawek. Rzadziej występują drgawki, bóle i zawroty głowy, a także poważne powikłania, takie jak dyskineza późna i złośliwy zespół neuroleptyczny. Metoklopramid może powodować istotne zaburzenia kardiologiczne, w tym spadek ciśnienia tętniczego (często), bradykardię (niezbyt często), a także zatrzymanie akcji serca, blok przedsionkowo-komorowy, wydłużenie QT, torsade de pointes i tachykardię (częstość nieznana), zwłaszcza po podaniu dożylnym. Ponadto, obserwuje się zaburzenia endokrynologiczne związane z hiperprolaktynemią, takie jak brak miesiączki, mlekotok, ginekomastia i impotencja.
agranulocytoza, akatyzja, astenia, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba Parkinsona, depresja, dezorientacja, drgawka, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, ginekomastia, guz chromochłonny, hiperprolaktynemia, hipertermia, hipotensja, leukopenia, methemoglobinemia, metoklopramid chlorowodorek, mlekotok, neutropenia, nietrzymanie moczu, obrzęk krtani, omam, omdlenie, ostre nadciśnienie tętnicze, porfiria, reakcja anafilaktyczna, receptor dopaminergiczny, reduktaza NADH cytochromu b5, skurcz oskrzeli, sodu pirosiarczyn, sulfhemoglobinemia, sztywność mięśniowa, tachykardia, torsade de pointes, wstrząs, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie autonomiczne, zaburzenie pozapiramidowe, zahamowanie zatokowe, zatrzymanie akcji serca, złośliwy zespół neuroleptyczny