klirens kreatyniny
Klirens kreatyniny to parametr laboratoryjny oceniający sprawność funkcjonowania nerek poprzez pomiar szybkości, z jaką kreatynina jest usuwana z krwi i wydalana z moczem. Jest to jeden z najważniejszych wskaźników funkcji nerek, pozwalający na ocenę filtracji kłębuszkowej (GFR).
Badanie klirensu kreatyniny może być wykonywane na podstawie dobowej zbiórki moczu lub szacowane ze stężenia kreatyniny w surowicy przy użyciu wzorów, takich jak MDRD, Cockcrofta-Gaulta czy CKD-EPI. Wartości prawidłowe wynoszą 97-137 ml/min u mężczyzn i 88-128 ml/min u kobiet, choć mogą się różnić w zależności od stosowanej metody.
Obniżenie klirensu kreatyniny wskazuje na upośledzenie funkcji nerek i może występować w przewlekłej chorobie nerek, ostrej niewydolności nerek, nefropatii cukrzycowej, nefropatii nadciśnieniowej oraz innych schorzeniach nefrologicznych. Parametr ten jest kluczowy przy dostosowywaniu dawek leków wydalanych przez nerki oraz monitorowaniu progresji chorób nerek.
Warto pamiętać, że na wynik klirensu kreatyniny mogą wpływać czynniki takie jak wiek, płeć, masa mięśniowa, stan nawodnienia, dieta bogata w białko czy niektóre leki. Dlatego interpretacja wyników powinna zawsze uwzględniać stan kliniczny pacjenta oraz inne parametry laboratoryjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gadovist 1,0 604,72 mg/ml
Gadobutrol, substancja czynna preparatu Gadovist 1,0, charakteryzuje się farmakokinetyką typową dla związków wysoce hydrofilnych i biologicznie obojętnych, eliminowanych głównie przez nerki w postaci niezmienionej. Po dożylnym podaniu dawki 0,1 mmol/kg masy ciała, maksymalne stężenie w osoczu wynosi około 0,59 mmol/l po 2 minutach, a okres półtrwania wynosi średnio 1,81 godziny. Klirens nerkowy (1,1-1,7 ml/min/kg) jest zbliżony do klirensu inuliny, co wskazuje na eliminację głównie przez filtrację kłębuszkową. U dzieci i młodzieży farmakokinetyka jest zbliżona do dorosłych, z niemal całkowitym wydaleniem (ok. 99%) dawki z moczem w ciągu 6 godzin. U osób starszych (>65 lat) obserwuje się wzrost ekspozycji o 33-54%, wydłużenie okresu półtrwania o 33-58% oraz zmniejszenie klirensu osoczowego o 25-35%, jednak całkowite wydalanie następuje w ciągu 24 godzin. W przypadku zaburzeń czynności nerek okres półtrwania wydłuża się do 5,8 godz. (łagodne do umiarkowanego) i 17,6 godz. (ciężkie), a wydalanie jest opóźnione, co może wymagać hemodializy w celu przyspieszenia eliminacji.
działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie uczulające, filtracja kłębuszkowa, gadobutrol, Gadovist, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kurczliwość mięśnia sercowego, organogeneza, podanie dotętnicze, podanie pozanaczyniowe, przenikanie przez łożysko, przestrzeń zewnątrzkomórkowa, środek kontrastowy, środek kontrastowy oparty na gadolinie, toksyczność reprodukcyjna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, związek hydrofilny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Candezek Combi 16 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Candezek Combi, zawierający kandesartan cyleksetyl (8 lub 16 mg) oraz amlodypinę (5 lub 10 mg), stosowany jest w terapii zastępczej nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Standardowa dawka to 1 kapsułka na dobę, dobrana zgodnie z wcześniejszym leczeniem osobnymi preparatami. U osób w podeszłym wieku nie wymaga się modyfikacji dawkowania, jednak zaleca się ostrożność przy zwiększaniu dawki. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności nerek nie ma potrzeby zmiany dawki, natomiast u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami wskazane jest monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny. Dane dotyczące stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (Clcr <15 ml/min) oraz poddawanych hemodializie są ograniczone, dlatego wymagana jest szczególna ostrożność i ścisłe monitorowanie parametrów klinicznych. Amlodypina i kandesartan nie są usuwane przez dializę, a zmiany stężenia amlodypiny w osoczu nie korelują z ciężkością niewydolności nerek.
amlodypina, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciśnienie tętnicze, hemodializa, kandesartan cyleksetylu, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, nadciśnienie tętnicze, parametry czynności wątroby, podanie doustne, stężenie amlodypiny w osoczu, stężenie potasu i kreatyniny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – AuroValsart 80 mg
Walsartan (AuroValsart) jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz po zawale mięśnia sercowego, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań, wieku i stanu pacjenta. W nadciśnieniu początkowa dawka wynosi 80 mg raz dziennie, z możliwością zwiększenia do 320 mg. Po zawale mięśnia sercowego leczenie rozpoczyna się od 20 mg dwa razy dziennie, stopniowo zwiększając do 160 mg dwa razy dziennie. W niewydolności serca dawka początkowa to 40 mg dwa razy dziennie, z możliwością zwiększenia do 320 mg w dawkach podzielonych. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 80 mg/dobę. U osób starszych i pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, jednak wymagana jest regularna kontrola czynności nerek i stężenia potasu.
beta-adrenolityk, cholestaza, ciśnienie tętnicze, diuretyk, dysfagia, działanie przeciwnadciśnieniowe, ekspozycja ustrojowa, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek trombolityczny, marskość wątroby żółciowa, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, receptor β-adrenergiczny, roztwór doustny, statyna, stężenie potasu, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Co-Amlessa 4 mg + 10 mg + 1,25 mg
Co-Amlessa to lek złożony o stałej dawce, zawierający peryndopryl (2-8 mg), amlodypinę (5-10 mg) oraz indapamid (0,625-2,5 mg), przeznaczony do stosowania u pacjentów z ustabilizowanym nadciśnieniem tętniczym po wcześniejszym leczeniu poszczególnymi składnikami w tych samych dawkach. Maksymalna dawka dobowa wynosi 8 mg peryndoprylu + 10 mg amlodypiny + 2,5 mg indapamidu. Lek podaje się doustnie, jedną tabletkę raz na dobę, najlepiej rano przed posiłkiem, co zapewnia stabilne stężenie substancji czynnych i poprawia adherencję. Preparat nie jest wskazany do leczenia początkowego nadciśnienia i wymaga indywidualnego dostosowania dawki poszczególnych składników w przypadku konieczności modyfikacji terapii.
amlodypina w postaci bezylanu, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, indapamid, klirens kreatyniny, leczenie początkowe, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, peryndopryl z tert-butyloaminą, podanie doustne, stężenie amlodypiny, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olmita
Produkt leczniczy Olmita, zawierający olmesartan medoksomil i amlodypinę, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z hipowolemią lub niedoborem sodu, gdzie przed rozpoczęciem terapii należy wyrównać zaburzenia elektrolitowe, aby uniknąć objawowego niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza po pierwszej dawce. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny, a stosowanie leku jest przeciwwskazane przy klirensie kreatyniny <20 ml/min. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu lub leków oszczędzających potas. U osób z nadciśnieniem nerkowo-naczyniowym, zwłaszcza z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych, leczenie olmesartanem może prowadzić do ostrego niedociśnienia, azotemii i niewydolności nerek, dlatego wymagana jest ścisła kontrola parametrów nerkowych.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, atrofia kosmków jelitowych, azotemia, choroba niedokrwienna serca, enteropatia typu celiakii, hiperkaliemia, hipowolemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, leki moczopędne oszczędzające potas, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk płuc, oliguria, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, przeszczepienie nerki, schyłkowa niewydolność nerek, skąpomocz, terapia diuretyczna, udar, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krążenia mózgowego, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Calfos
Produkt leczniczy Calfos zawiera 0,266 mg kalcyfediolu jednowodnego (0,255 mg kalcyfediolu) i wymaga ścisłego monitorowania parametrów biochemicznych, takich jak stężenie 25(OH)D, wapnia, fosforu oraz aktywność fosfatazy zasadowej w surowicy, a także zawartość wapnia i fosforu w dobowej zbiórce moczu. Szczególną uwagę należy zwrócić na zmniejszenie aktywności fosfatazy alkalicznej, które może poprzedzać hiperkalcemię. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) kalcyfediol wykazuje zmniejszoną skuteczność z powodu upośledzonej przemiany do kalcytriolu, co wymaga ostrożności i regularnego monitorowania wapnia i fosforu. W przypadku niewydolności serca konieczne jest częste oznaczanie stężenia wapnia, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących glikozydy naparstnicy, ze względu na ryzyko hiperkalcemii i zaburzeń rytmu serca.
25-hydroksywitamina D, cholesterol w surowicy, choroba ziarniniakowa, etanol, fosfataza zasadowa, glikozyd naparstnicy, gruźlica, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hormon przytarczyc, kalcyfediol, kamica nerkowa, klirens kreatyniny, niedoczynność przytarczyc, niewydolność serca, przewlekła choroba nerek, sarkoidoza, sorbitol, zaburzenie czynności nerek, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Azibiot 500 mg
Azytromycyna w dawce 500 mg w formie tabletek powlekanych stosowana jest raz na dobę, co poprawia compliance pacjentów. W zakażeniach dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich u dorosłych oraz dzieci >45 kg zaleca się podawanie 500 mg przez 3 dni (łącznie 1,5 g). W przypadku niepowikłanych zakażeń Chlamydia trachomatis stosuje się jednorazowo 1 g (2 tabletki), natomiast przy zakażeniach Neisseria gonorrhoeae zalecana jest dawka 2 g (4 tabletki) azytromycyny jednorazowo, w skojarzeniu z 500 mg ceftriaksonu domięśniowo. U osób w podeszłym wieku dawkowanie jest takie samo jak u dorosłych, jednak ze względu na ryzyko arytmii, w tym torsade de pointes, wymagana jest szczególna ostrożność.
azytromycyna, ceftriakson, Chlamydia trachomatis, compliance pacjenta, eliminacja azytromycyny, farmakokinetyka azytromycyny, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, Neisseria gonorrhoeae, pacjent geriatryczny, schorzenie wątrobowe, tabletka powlekana, torsade de pointes, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakażenie cewki moczowej, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie szyjki macicy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Finaride 5 mg
Finaride, zawierający 5 mg finasterydu w formie tabletek powlekanych, jest stosowany doustnie w dawce 5 mg raz na dobę, niezależnie od posiłków. Tabletki należy połykać w całości, co jest kluczowe dla zachowania właściwości farmakokinetycznych leku. Pełna ocena skuteczności terapii wymaga co najmniej 6-miesięcznego stosowania, co należy jasno zakomunikować pacjentowi. Modyfikacja dawkowania nie jest konieczna u większości pacjentów, w tym u osób z niewydolnością nerek (nawet przy klirensie kreatyniny 9 ml/min) oraz u pacjentów powyżej 70. roku życia, mimo nieco wolniejszego wydalania leku. Brak jest jednak danych klinicznych dotyczących stosowania finasterydu u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz u osób poddawanych hemodializie, co wymaga ostrożności i monitorowania funkcji wątroby lub stanu pacjenta.
badania farmakokinetyczne, Finaride, finasteryd, hemodializa, klirens kreatyniny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, laktoza jednowodna, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, stężenie substancji czynnej, tabletki powlekane, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie finasterydu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Aurovitas 15 mg; 20 mg
Rivaroxaban Aurovitas, dostępny w dawkach 15 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, jest stosowany w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP) oraz profilaktyce nawrotów tych schorzeń. Terapia dzieli się na fazę początkową (dzień 1-21) z dawką 15 mg dwa razy na dobę (łącznie 30 mg/dobę) oraz fazę kontynuacji (od 22. dnia) z dawką 20 mg raz na dobę. Czas leczenia jest indywidualizowany w zależności od czynników ryzyka, z zaleceniem minimum 3 miesięcy dla epizodów wywołanych przejściowymi czynnikami ryzyka oraz dłuższym leczeniem w przypadku idiopatycznych lub nawrotowych ZŻG/ZP. Po co najmniej 6 miesiącach standardowej terapii można rozważyć profilaktykę przedłużoną dawką 10 mg raz na dobę, a u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu – 20 mg raz na dobę.
antagonista witaminy K, działanie przeciwzakrzepowe, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, INR, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, krwawienie, marskość wątroby, niewydolność nerek, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka przedłużona, rywaroksaban, stosunek korzyści do ryzyka, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aglan 15 mg
Produkt leczniczy Aglan zawiera meloksykam w stężeniu 10 mg/ml, podawany w dawce standardowej 15 mg (1,5 ml) raz na dobę w formie głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 15 mg, a leczenie iniekcyjne jest zwykle ograniczone do pojedynczej dawki lub maksymalnie 2-3 dni w sytuacjach, gdy podanie doustne lub doodbytnicze jest niemożliwe. U pacjentów geriatrycznych oraz osób z podwyższonym ryzykiem działań niepożądanych (choroby przewodu pokarmowego, układu sercowo-naczyniowego) zaleca się dawkę zmniejszoną do 7,5 mg (połowa ampułki). W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie odpowiedzi klinicznej i okresowa ocena potrzeby kontynuacji leczenia.
choroba przewodu pokarmowego, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, działanie niepożądane, endoproteza stawu biodrowego, klirens kreatyniny, kontrola objawów, meloksykam, naczynie żylne, niewydolność nerek, pacjent dializowany, parametry farmakokinetyczne, postać doustna, roztwór do wstrzykiwań, schorzenie układu sercowo-naczyniowego, sól enolowa, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Candepres
Stosowanie kandesartanu cyleksetylu (Candepres) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca oraz zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny poniżej 15 ml/min. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy oraz ciśnienia tętniczego, szczególnie podczas zwiększania dawki. U pacjentów dializowanych oraz po przeszczepieniu nerki konieczne jest indywidualne dostosowanie terapii i ścisła kontrola parametrów hemodynamicznych. Podwójna lub potrójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) z zastosowaniem inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek, a w razie konieczności wymaga nadzoru specjalistycznego i częstego monitorowania czynności nerek, elektrolitów i ciśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, brak laktazy, choroba niedokrwienna mózgu, choroba niedokrwienna serca, dziedziczna nietolerancja galaktozy, hemodializa, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, hipovolemia, inhibitor ACE, kandesartan, kandesartan cyleksetylu, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, klirens kreatyniny, lek moczopędny oszczędzający potas, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, przeszczepienie nerki, schyłkowa niewydolność nerek, skąpomocz, stężenie potasu i kreatyniny, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon substancji czynnych
Dabigatran eteksylan – Przeciwwskazania stosowania
Dabigatran eteksylan jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CrCL <30 ml/min u dorosłych, eGFR <50 ml/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży), czynnym istotnym klinicznie krwawieniem oraz u osób z wysokim ryzykiem poważnego krwawienia, w tym z owrzodzeniami przewodu pokarmowego, nowotworami złośliwymi o wysokim ryzyku krwawienia, niedawnymi urazami lub zabiegami neurochirurgicznymi. Przeciwwskazane jest także stosowanie dabigatranu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wpływającymi na przeżycie (np. aktywna choroba wątroby, enzymy wątrobowe >2x ULN, marskość wątroby), po wszczepieniu sztucznej zastawki serca wymagającej antykoagulacji oraz w trakcie jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów P-glikoproteiny (ketokonazol, cyklosporyna, itrakonazol, dronedaron, glekaprewir/pibrentaswir). Leczenie skojarzone z innymi antykoagulantami jest przeciwwskazane poza określonymi sytuacjami klinicznymi (np. przejście między lekami, podtrzymanie drożności cewników, ablacja cewnikowa).
Przed rozpoczęciem terapii należy dokładnie ocenić funkcję nerek (oznaczyć CrCL lub eGFR), funkcję wątroby oraz ryzyko krwawienia, a także wykluczyć obecność sztucznej zastawki serca i nadwrażliwość na składniki leku. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCL 30-50 ml/min) wskazana jest redukcja dawki i ścisłe monitorowanie. Osoby powyżej 75. roku życia wymagają szczególnej ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko krwawień, zwłaszcza przy współistniejących czynnikach ryzyka. Stosowanie dabigatranu wbrew przeciwwskazaniom może prowadzić do kumulacji leku, poważnych krwawień zagrażających życiu, interakcji lekowych zwiększających stężenie dabigatranu oraz powikłań zakrzepowo-zatorowych, szczególnie u pacjentów ze sztucznymi zastawkami serca.
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, antykoagulant doustny, czynne krwawienie, dabigatran eteksylan, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P-glikoproteiny, klirens kreatyniny, krwotok śródczaszkowy, malformacja tętniczo-żylna, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, próba wątrobowa, sztuczna zastawka serca, tętniak naczyniowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żylaki przełyku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan HCT EGIS 40 mg + 12,5 mg
Telmisartan HCT EGIS, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje farmakokinetykę, w której jednoczesne podawanie obu składników nie wpływa na ich wzajemne parametry. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością zależną od dawki: 42% dla 40 mg i 58% dla 160 mg. Spożycie pokarmu powoduje niewielkie zmniejszenie AUC (6% przy 40 mg, 19% przy 160 mg), bez istotnego wpływu na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w >99,5%, ma pozorną objętość dystrybucji około 500 l i jest metabolizowany do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja następuje głównie z kałem (>97%) drogą żółciową, z klirensem osoczowym >1500 ml/min i okresem półtrwania >20 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax w 1-3 godziny, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami w 68%, a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi 0,83-1,14 l/kg. Jest wydalany niemal całkowicie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin (wydłużonym do 34 godzin przy niewydolności nerek).
acyloglukuronid, AUC, biodostępność telmisartanu, cytochrom P450, droga żółciowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w osoczu, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, stężenie maksymalne, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fulvestrant Eugia
Fulwestrant Eugia wymaga szczególnej ostrożności u pacjentek z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza łagodnymi i umiarkowanymi, gdzie konieczne jest dostosowanie dawkowania i ścisłe monitorowanie funkcji wątroby. U pacjentek z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min) istnieje ryzyko kumulacji leku i zwiększenia działań niepożądanych. Ze względu na domięśniową drogę podania, fulwestrant jest przeciwwskazany lub wymaga ostrożności u pacjentek ze skazą krwotoczną, trombocytopenią oraz stosujących leki przeciwzakrzepowe, ze względu na ryzyko powikłań krwotocznych i neurologicznych reakcji w miejscu wstrzyknięcia (np. rwa kulszowa, neuropatia obwodowa). Ponadto, u pacjentek z zaawansowanym rakiem piersi obserwuje się zwiększone ryzyko powikłań zatorowo-zakrzepowych, co należy uwzględnić przy kwalifikacji do terapii.
alkohol benzylowy, benzylu benzoesan, choroba wątroby, epilepsja, fulwestrant, interakcja diagnostyczna, klirens kreatyniny, lek przeciwzakrzepowy, mechanizm działania leku, nerwoból, neuropatia obwodowa, osteoporoza, palbocyklib, podanie domięśniowe, rak piersi, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, receptor estrogenowy, rozsiew do narządów miąższowych, rwa kulszowa, skaza krwotoczna, terapia skojarzona, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie zatorowo-zakrzepowe, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Empelic 10 mg
Empagliflozyna (lek Empelic) dostępna jest w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg i 25 mg. W leczeniu cukrzycy typu 2 zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 25 mg u pacjentów z eGFR ≥60 ml/min/1,73 m², którzy dobrze tolerują lek i wymagają lepszej kontroli glikemii. Maksymalna dawka dobowa wynosi 25 mg. W niewydolności serca, niezależnie od obecności cukrzycy, stosuje się dawkę 10 mg raz na dobę, bez modyfikacji w zależności od kontroli glikemii. U pacjentów z eGFR <60 ml/min/1,73 m² skuteczność glikemiczna empagliflozyny jest ograniczona, a u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m²) stosowanie leku nie jest zalecane. W przypadku niewydolności serca terapia może być kontynuowana do eGFR 20 ml/min/1,73 m² lub CrCl 20 ml/min. U pacjentów dializowanych i ze schyłkową niewydolnością nerek brak jest danych potwierdzających skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.
cukrzyca typu 2, EGFR, empagliflozyna, hipoglikemia, klirens kreatyniny, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhiperglikemiczny, monitorowanie pacjenta, niedocukrzenie, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, ryzyko sercowo-naczyniowe, schyłkowa niewydolność nerek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszenie objętości płynów - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Elestar HCT 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Elestar HCT to lek trójskładnikowy zawierający olmesartan medoksomil, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Dostępny jest w pięciu wariantach dawkowania, umożliwiających indywidualne dostosowanie terapii: od 20 mg olmesartanu + 5 mg amlodypiny + 12,5 mg hydrochlorotiazydu do maksymalnej dawki 40 mg + 10 mg + 25 mg na dobę. Dawkowanie dobiera się w zależności od dotychczasowego leczenia i kontroli ciśnienia, z zaleceniem stopniowego dostosowywania dawek przed przejściem na terapię trójskładnikową. U pacjentów z ustabilizowanym ciśnieniem, stosujących dwuskładnikowe preparaty i pojedyncze składniki, możliwe jest przejście na Elestar HCT o równoważnych dawkach. Lek podaje się doustnie, raz dziennie, niezależnie od posiłku, nie żując tabletek.
amlodypina, cholestaza, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, Elestar HCT, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, leczenie skojarzone, monitorowanie ciśnienia tętniczego, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, okres półtrwania amlodypiny, olmesartan medoksomil, preparat dwuskładnikowy, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, terapia trójskładnikowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fraxiparine 2850 j.m. a.Xa/0,3 ml
Nadroparyna wapniowa, stosowana w postaci roztworu do wstrzykiwań (Fraxiparine), charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~88%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po około 3 godzinach. Okres półtrwania wynosi 8-10 godzin, a aktywność anty-Xa utrzymuje się powyżej 0,05 j.m./ml przez co najmniej 18 godzin. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki, co determinuje konieczność ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u osób w podeszłym wieku, u których obserwuje się spowolnioną eliminację. Brak jest szczegółowych danych dotyczących metabolizmu oraz farmakokinetyki u pacjentów z niewydolnością wątroby, choć odnotowano sporadyczne, przemijające wzrosty aktywności aminotransferaz.
aktywność anty-Xa, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dysfagia, Fraxiparine, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, nadroparyna wapniowa, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, parametr farmakokinetyczny, podanie podskórne, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wartość AUC, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Voriconazole hameln 200 mg
Przed rozpoczęciem terapii worykonazolem konieczne jest monitorowanie i korekta zaburzeń elektrolitowych, takich jak hipokaliemia, hipomagnezemia i hipokalcemia, zarówno przed leczeniem, jak i w jego trakcie. Worykonazol należy podawać dożylnie z maksymalną szybkością 3 mg/kg mc./godz. przez 1-3 godziny, rozpoczynając od dawki nasycającej 6 mg/kg mc. co 12 godzin (dożylnie) lub 400 mg co 12 godzin (doustnie u pacjentów ≥40 kg) w pierwszych 24 godzinach, a następnie dawki podtrzymującej 4 mg/kg mc. dwa razy na dobę dożylnie lub 200 mg dwa razy na dobę doustnie. U młodzieży dawka nasycająca dożylna wynosi 9 mg/kg mc. co 12 godzin, a podtrzymująca 8 mg/kg mc. dwa razy na dobę, z zaleceniem rozpoczęcia terapii dożylnie i przejścia na doustną po poprawie klinicznej. Dawkowanie u młodzieży 12-17 lat o masie ≥50 kg jest takie samo jak u dorosłych. Terapia powinna trwać możliwie najkrócej, a w przypadku leczenia długotrwałego (>180 dni) konieczna jest ocena stosunku korzyści do ryzyka, zwłaszcza ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa hydroksypropylobetadeksu, substancji pomocniczej w postaci dożylnej.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina całkowita, biodostępność leku, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dawkowanie worykonazolu, fosfataza zasadowa, hemodializa, hipokaliemia, immunosupresja, infuzja dożylna, inwazyjne zakażenie grzybicze, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, lek przeciwgrzybiczny, marskość wątroby, neutropenia, niewydolność nerek, rozcieńczenie leku, stężenie kreatyniny, stężenie leku w osoczu, zaburzenia elektrolitowe, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fraxodi 19 000 j.m. AXa/ml
Nadroparyna wapniowa, substancja czynna leku Fraxodi, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3 godzinach oraz biodostępnością około 88%. Okres półtrwania wynosi 8-10 godzin, a aktywność anty-Xa utrzymuje się powyżej 0,05 j.m./ml przez co najmniej 18 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Lek jest eliminowany głównie przez nerki, co ma kluczowe znaczenie przy doborze dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z umiarkowanym (klirens kreatyniny 36-43 ml/min) i ciężkim (10-20 ml/min) upośledzeniem czynności nerek obserwuje się odpowiednio wzrost AUC o 52% i 95%, wydłużenie okresu półtrwania o 39% i 112%, oraz zmniejszenie klirensu osoczowego do 63% i 50% wartości prawidłowej. U pacjentów poddawanych hemodializie (klirens 3-6 ml/min) wzrost AUC wynosi 62%, a okres półtrwania wydłuża się o 65%, przy klirensie osoczowym zmniejszonym do 67% wartości prawidłowej.
aktywność anty-Xa, aminotransferazy, biodostępność leku, efekt terapeutyczny, Fraxodi, hemodializa, iniekcja, klirens kreatyniny, klirens nadroparyny, kumulacja leku, nadroparyna wapniowa, okres półtrwania, podanie podskórne, pole pod krzywą, powikłanie krwotoczne, schemat dawkowania, wchłanianie substancji czynnej, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Febuxostat Laboratorios Liconsa 80 mg
Febuxostat Laboratorios Liconsa jest stosowany doustnie w dawce początkowej 80 mg raz na dobę, niezależnie od posiłków, w leczeniu dny moczanowej i hiperkrytynemii. Po 2-4 tygodniach terapii należy monitorować stężenie kwasu moczowego w surowicy; jeśli przekracza 6 mg/dl (357 µmol/l), dawkę można zwiększyć do 120 mg raz na dobę. Celem terapii jest utrzymanie stężenia kwasu moczowego poniżej 6 mg/dl. Profilaktyka przeciw zaostrzeniom dny powinna być prowadzona przez co najmniej 6 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. U osób w wieku podeszłym oraz pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz ciężkich zaburzeń wątroby (klasa C wg Childa-Pugha) skuteczność i bezpieczeństwo stosowania nie zostały w pełni ocenione.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawkowanie febuksostatu, dna moczanowa, febuksostat, febuksostat półwodny, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, profilaktyka zaostrzeń dny moczanowej, skala Childa-Pugha, stężenie kwasu moczowego, stężenie kwasu moczowego w surowicy, tabletka powlekana, terapia febuksostatem, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tarcefoksym
Stosowanie cefotaksymu (Tarcefoksym) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym reakcji anafilaktycznych, które mogą wystąpić zwłaszcza przy podaniu parenteralnym. Przed terapią należy dokładnie wykluczyć nadwrażliwość na beta-laktamy. W przypadku wstrząsu anafilaktycznego wskazane jest natychmiastowe podanie epinefryny, leków przeciwhistaminowych oraz kortykosteroidów, a także monitorowanie funkcji życiowych. Należy przestrzegać zalecanego czasu infuzji (minimum 60 sekund) ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca przy szybkim podaniu dożylnym, zwłaszcza do żył centralnych. U pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego istnieje ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, które wymaga przerwania terapii i ewentualnego leczenia metronidazolem lub wankomycyną. Cefotaksym może powodować zaburzenia OUN, w tym drgawki, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, dlatego konieczne jest dostosowanie dawki na podstawie klirensu kreatyniny.
agranulocytoza, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, cefalosporyna I generacji, cefotaksym, ciśnienie tętnicze krwi, Clostridium difficile, eozynofilia, epinefryna, hemoliza, klirens kreatyniny, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, lidokaina, metronidazol, morfologia krwi obwodowej, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, podanie dożylne, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, trombocytopenia, wankomycyna, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zapalenie okrężnicy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Trelema 50 mg
Lakozamid, dostępny w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, jest stosowany w leczeniu padaczki zarówno w monoterapii, jak i terapii wspomagającej. Dawkowanie u dorosłych rozpoczyna się zwykle od 50 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększania dawki co tydzień o 100 mg/dobę, do maksymalnie 600 mg/dobę w monoterapii oraz 400 mg/dobę w terapii wspomagającej. U dzieci o masie ciała poniżej 50 kg dawkowanie jest indywidualizowane i wyrażone w mg/kg, z dawką początkową 1 mg/kg dwa razy na dobę i maksymalną dawką do 12 mg/kg/dobę, zależnie od masy ciała i rodzaju terapii. Lakozamid należy podawać dwa razy na dobę w odstępach około 12 godzin, niezależnie od posiłków, a w przypadku pominięcia dawki zaleca się jej natychmiastowe przyjęcie, chyba że do kolejnej dawki pozostało mniej niż 6 godzin. Dawkę nasycającą 200 mg jednorazowo można rozważyć u pacjentów ≥50 kg, jednak pod ścisłym nadzorem ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca i działań niepożądanych OUN.
dawka nasycająca, działanie niepożądane, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia, napad częściowy, napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, schyłkowa niewydolność nerek, stan padaczkowy, syrop, terapia wspomagająca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rosuvastatin Krka 5 mg
Lek Rosuvastatin Krka zawiera rozuwastatynę wapniową i jest dostępny w dawkach od 5 mg do 40 mg w postaci tabletek powlekanych, z zawartością laktozy od 41,9 mg do 167,6 mg w zależności od dawki. Stosowanie leku jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, aktywną chorobą wątroby (w tym trwałym, >3-krotnym wzrostem aminotransferaz), ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatią, w trakcie terapii sofosbuwirem/welpataswirem/woksylaprewirem, cyklosporyną, a także u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Szczególną ostrożność należy zachować przy dawkach 30 mg i 40 mg, które są przeciwwskazane u pacjentów z czynnikami ryzyka miopatii i rabdomiolizy, takimi jak umiarkowana niewydolność nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), niedoczynność tarczycy, choroby mięśni w wywiadzie, wcześniejsze uszkodzenia mięśni po statynach lub fibratach, nadużywanie alkoholu, pochodzenie azjatyckie, jednoczesne stosowanie fibratów oraz sytuacje zwiększające stężenie rozuwastatyny w osoczu.
aminotransferazy, choroba mięśni, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dziedziczna choroba mięśni, EGFR, ezetymib, fibrat, funkcja nerek, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, kwas nikotynowy, miopatia, nadużywanie alkoholu, nadwrażliwość, niedoczynność tarczycy, parametry wątrobowe, rabdomioliza, rozuwastatyna wapniowa, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, umiarkowana niewydolność nerek, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meropenem Genoptim 500 mg
Meropenem Genoptim jest dostępny w dawkach 500 mg i 1 g jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Standardowe dawkowanie u dorosłych i młodzieży wynosi od 500 mg do 2 g co 8 godzin, w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia. W ciężkich zakażeniach, zwłaszcza wywołanych przez bakterie o obniżonej wrażliwości, dawka może być zwiększona do 2 g trzy razy na dobę. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała i wieku, z dawkami od 10 mg/kg do 40 mg/kg co 8 godzin, przy czym dzieci powyżej 50 kg otrzymują dawki jak dorośli. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawki w zależności od klirensu kreatyniny, z podawaniem dawek co 12 lub 24 godziny, a u pacjentów dializowanych dawkę należy podać po zakończeniu hemodializy.
Acinetobacter, dializa otrzewnowa, Enterobacteriaceae, hemodializa, hemofiltracja, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, meropenem, mukowiscydoza, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, Pseudomonas aeruginosa, respiratorowe zapalenie płuc, szpitalne zapalenie płuc, terapia przeciwbakteryjna, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie poporodowe, zakażenie skóry, zakażenie śródporodowe, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie opon mózgowych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Trund 100 mg/ml
Lewetyracetam, substancja czynna leku Trund, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz szybkim wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 1,3 godzinie u dorosłych. Farmakokinetyka leku jest liniowa, z niewielką zmiennością wewnątrz- i międzyosobniczą, bez wpływu płci, rasy czy rytmu dobowego. Okres półtrwania u dorosłych wynosi 7±1 godzin, a klirens całkowity około 0,96 ml/min/kg masy ciała. Lewetyracetam jest wydalany głównie przez nerki (95% dawki), głównie przez filtrację kłębuszkową z reabsorpcją kanalikową, a jego metabolizm jest minimalny, prowadząc do powstania nieaktywnego metabolitu ucb L057. U osób starszych okres półtrwania wydłuża się do 10-11 godzin, co wiąże się z obniżoną funkcją nerek, a u pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawki na podstawie klirensu kreatyniny. Dializa usuwa około 51% leku w trakcie 4-godzinnego zabiegu.
bezmocz, biodostępność, cytochrom P450, dializa, enzymatyczna hydroliza, filtracja kłębuszkowa, glukuronidacja, glukuronylotransferaza, hydroksylaza epoksydowa, interakcje lekowe, izoenzymy, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lewetyracetam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, reabsorpcja kanalikowa, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ivares 5 mg
Właściwe dawkowanie iwabradyny jest kluczowe dla optymalizacji efektów terapeutycznych i minimalizacji działań niepożądanych. U pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową poniżej 75 roku życia dawka początkowa wynosi 5 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 7,5 mg dwa razy na dobę po 3-4 tygodniach, jeśli częstość akcji serca (HR) w spoczynku utrzymuje się powyżej 60 uderzeń/min i objawy dławicowe nadal występują. U osób ≥75 lat zaleca się dawkę początkową 2,5 mg dwa razy na dobę z ostrożnym zwiększaniem dawki. W leczeniu przewlekłej niewydolności serca dawka początkowa to również 5 mg dwa razy na dobę (2,5 mg u pacjentów starszych), z modyfikacją dawki po 2 tygodniach w zależności od HR: zwiększenie do 7,5 mg przy HR >60/min, utrzymanie dawki przy HR 50-60/min oraz zmniejszenie do 2,5 mg lub przerwanie leczenia przy HR <50/min lub objawach bradykardii. Monitorowanie HR jest niezbędne, a leczenie należy przerwać, jeśli HR pozostaje poniżej 50 uderzeń/min mimo redukcji dawki.
24-godzinne monitorowanie, badanie EKG, bradykardia, częstość akcji serca, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dławica piersiowa stabilna, Ivares, iwabradyna, klirens kreatyniny, niedociśnienie, niewydolność wątroby, objawy dławicowe, przewlekła niewydolność serca, stężenie leku, tabletka powlekana, uczucie zmęczenia, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ambrisentan AOP 10 mg
Ambrisentan AOP jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg, stosowany w terapii tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH). Monoterapia rozpoczyna się od dawki 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg w zależności od tolerancji i odpowiedzi klinicznej. W terapii skojarzonej z tadalafilem docelowa dawka ambrisentanu wynosi 10 mg raz na dobę, przy stopniowej eskalacji dawki tadalafilu z 20 mg do 40 mg w ciągu 8 tygodni. W przypadku współstosowania z cyklosporyną A u dorosłych dawka ambrisentanu powinna być ograniczona do 5 mg raz na dobę, a stan pacjenta wymaga ścisłego monitorowania. U dzieci i młodzieży (8-18 lat) dawkowanie jest dostosowane do masy ciała, z dawkami początkowymi od 2,5 mg do 5 mg i możliwością zwiększenia do 7,5 mg lub 10 mg, zależnie od masy i tolerancji. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 8 roku życia. Pacjenci w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek nie wymagają modyfikacji dawkowania, jednak u osób z klirensem kreatyniny <30 ml/min zaleca się ostrożność przy zwiększaniu dawki.
ambrisentan, aminotransferazy wątrobowe, cyklosporyna A, eskalacja dawki, glukuronidacja, klirens kreatyniny, monoterapia ambrisentanem, PAH, przerwanie terapii, tabletka powlekana, terapia skojarzona, tętnicze nadciśnienie płucne, tolerancja leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – neoFuragina 50 mg
Lek neoFuragina zawiera 50 mg furazydyny, pochodnej nitrofuranu, i posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Bezwzględnie nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na furazydynę lub inne nitrofurany oraz na substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (18,80 mg) i sacharozę (10,00 mg), co jest istotne u osób z nietolerancją tych cukrów. Przeciwwskazania obejmują także okresy ciąży: pierwszy trymestr oraz od 38. tygodnia ciąży i poród, ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu i niedokrwistości hemolitycznej u noworodka. Lek jest również przeciwwskazany u dzieci i młodzieży z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa oraz potencjalnego ryzyka działań niepożądanych.
donoszona ciąża, dysfagia, furazydyna, hemoliza erytrocytów, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na lek, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja cukrów, niewydolność nerek, pierwszy trymestr ciąży, pochodna nitrofuranu, polineuropatia, polineuropatia cukrzycowa, stężenie kreatyniny, zaburzenie enzymatyczne