Właściwości farmakokinetyczne
Fraxiparine 2850 j.m. a.Xa/0,3 ml

Właściwości farmakokinetyczne nadroparyny wapniowej (Fraxiparine)

Nadroparyna wapniowa (Nadroparinum calcicum) jest substancją czynną produktu leczniczego Fraxiparine, stosowanego w postaci roztworu do wstrzykiwań. Właściwości farmakokinetyczne tej substancji charakteryzują się określonymi parametrami, które zostały zbadane na podstawie zmian aktywności anty-Xa w osoczu. Należy zaznaczyć, że nadroparyna jest wydalana głównie przez nerki.¹

Wchłanianie

Po podaniu podskórnym nadroparyny wapniowej, maksymalna aktywność w osoczu występuje po około 3 godzinach od momentu iniekcji. W przypadku stosowania wielokrotnego, okres półtrwania wynosi około 8 do 10 godzin. Istotne jest, że aktywność anty-Xa przekraczająca poziom 0,05 j.m./ml utrzymuje się przez co najmniej 18 godzin od momentu wstrzyknięcia leku. Biodostępność nadroparyny wapniowej po podaniu podskórnym jest praktycznie całkowita i wynosi około 88%. ^{0,05 j.m./ml) utrzymuje się co najmniej przez 18 godzin od momentu wstrzyknięcia. Biodostępność jest praktycznie całkowita (około 88%).”>2}

Metabolizm

Parametry kinetyczne nadroparyny wapniowej są oceniane przede wszystkim za pomocą zmian aktywności biologicznej, a nie przez oznaczanie stężeń w osoczu. Z tego powodu nie są dostępne wiarygodne dane dotyczące metabolizmu tego produktu leczniczego.³

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki nadroparyny wapniowej u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Podczas stosowania leku u tej grupy pacjentów należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ w badaniach klinicznych raportowano pojedyncze przypadki zwiększenia aktywności aminotransferaz, które na ogół miały charakter przemijający.⁴

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ma odpowiednich danych farmakokinetycznych specyficznych dla osób w podeszłym wieku. Należy jednak zauważyć, że ze względu na charakter leczonej patologii, znaczący procent pacjentów w próbach klinicznych stanowiły osoby starsze. Generalnie, czynność nerek zmniejsza się wraz z wiekiem, co wpływa na eliminację nadroparyny wapniowej, która jest wolniejsza u pacjentów w podeszłym wieku. U tych pacjentów należy brać pod uwagę możliwość występowania zaburzeń czynności nerek przy ustalaniu dawkowania.⁵

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

W badaniu klinicznym oceniającym farmakokinetykę nadroparyny wapniowej po podaniu dożylnym u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o różnym stopniu nasilenia, wykazano wyraźną zależność między klirensem nadroparyny wapniowej a klirensem kreatyniny.⁶

U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 36-43 ml/min) obserwowano istotne zmiany parametrów farmakokinetycznych w porównaniu do osób zdrowych:

• Średnie wartości AUC zwiększone o 52%⁷
• Okres półtrwania wydłużony o 39%⁸
• Średni klirens osoczowy nadroparyny wapniowej zmniejszony do 63% wartości prawidłowych⁹

W badaniu obserwowano dużą zmienność międzyosobniczą.¹⁰

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 10-20 ml/min) zmiany parametrów farmakokinetycznych były jeszcze bardziej wyraźne:

• Średnie wartości AUC zwiększone o 95%¹¹
• Okres półtrwania wydłużony o 112%¹²
• Klirens osoczowy nadroparyny wapniowej zmniejszony o 50% w porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością nerek¹³

W przypadku pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 3-6 ml/min) poddawanych hemodializie, również obserwowano istotne zmiany parametrów farmakokinetycznych:

• Średnie wartości AUC zwiększone o 62%¹⁴
• Okres półtrwania wydłużony o 65%¹⁵
• Klirens osoczowy zmniejszony do 67% wartości obserwowanych u pacjentów z prawidłową czynnością nerek¹⁶

Zestawienie zmian parametrów farmakokinetycznych u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Wyniki badań farmakokinetycznych jednoznacznie wskazują na konieczność dostosowania dawkowania nadroparyny wapniowej u pacjentów z różnym stopniem zaburzenia czynności nerek, z uwagi na znaczące zmiany w parametrach farmakokinetycznych, a szczególnie na zmniejszony klirens leku i wydłużony okres półtrwania.¹⁷