Właściwości farmakokinetyczne
ApoRami 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne ramiprylu

Ramipryl, substancja czynna preparatu ApoRami, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku oraz szczególnych grup pacjentów.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym ramipryl jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie ramiprylu w osoczu krwi osiągane jest w ciągu jednej godziny od przyjęcia leku. Badania oceniające wydalanie substancji z moczem wykazały, że stopień wchłaniania wynosi co najmniej 56%. Istotną informacją kliniczną jest fakt, że spożycie pokarmu nie wpływa znacząco na proces wchłaniania ramiprylu, co oznacza, że lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków.²

Biodostępność aktywnego metabolitu ramiprylatu po doustnym podaniu 2,5 mg i 5 mg ramiprylu wynosi 45%. Jest to istotny parametr z punktu widzenia skuteczności terapeutycznej, gdyż to właśnie ramiprylat jest odpowiedzialny za działanie farmakologiczne leku.³

Maksymalne stężenie ramiprylatu, który jest jedynym aktywnym metabolitem ramiprylu, osiągane jest po 2-4 godzinach od momentu przyjęcia leku. Przy standardowym dawkowaniu raz na dobę stan stacjonarny w osoczu jest osiągany około czwartego dnia leczenia, co należy uwzględnić podczas oceny pełnego efektu terapeutycznego.⁴

Dystrybucja

Ramipryl wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza na poziomie 73%. Natomiast jego aktywny metabolit – ramiprylat – wiąże się z białkami osocza w mniejszym stopniu, wynoszącym około 56%. Wartości te mają znaczenie dla oceny potencjalnych interakcji lekowych z innymi substancjami silnie wiążącymi się z białkami.⁵

Metabolizm

Ramipryl podlega intensywnym procesom metabolicznym w organizmie. Jest niemal całkowicie metabolizowany do ramiprylatu, który stanowi jego aktywną farmakologicznie formę. W dalszych etapach przemian metabolicznych powstają kolejne związki: ester diektopiperazynowy, kwas diektopiperazynowy oraz glukuronidy zarówno ramiprylu, jak i ramiprylatu. Szczególnie istotny jest pierwszy etap przemiany ramiprylu do ramiprylatu, ponieważ determinuje on skuteczność terapeutyczną leku.⁶

Eliminacja

Metabolity ramiprylu są wydalane głównie przez nerki. Charakterystyczną cechą ramiprylatu jest wielofazowy sposób zmniejszania się jego stężenia w osoczu. Ta właściwość wynika z silnego, ulegającego wysyceniu wiązania z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE) oraz powolnej dysocjacji od tego enzymu. W rezultacie ramiprylat cechuje się przedłużoną fazą końcowej eliminacji przy bardzo małym stężeniu w osoczu.⁷

Efektywny okres półtrwania ramiprylatu zależy od zastosowanej dawki. Przy dawkach 5-10 mg przyjmowanych raz na dobę wynosi on 13-17 godzin. Natomiast przy mniejszych dawkach (1,25-2,5 mg) okres ten ulega wydłużeniu. Różnica ta jest związana ze zdolnością enzymu do wiązania ramiprylatu i ma znaczenie kliniczne przy doborze dawkowania.⁸

Przenikanie do mleka matki

Badania wykazały, że po podaniu pojedynczej dawki doustnej ramiprylu nie wykrywa się ani ramiprylu, ani jego metabolitu w mleku kobiecym. Należy jednak zaznaczyć, że nie zostały przeprowadzone badania oceniające wpływ długotrwałego, wielokrotnego podawania leku na jego przenikanie do mleka matki.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się zmniejszone nerkowe wydzielanie ramiprylatu. Klirens nerkowy ramiprylatu wykazuje proporcjonalną zależność od klirensu kreatyniny. Ta zmiana prowadzi do podwyższonych stężeń ramiprylatu w osoczu, które obniżają się wolniej niż u osób z prawidłową czynnością nerek. Z tego powodu u pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania ramiprylu.¹⁰

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ramiprylu do ramiprylatu jest opóźniony z powodu obniżonej aktywności esteraz wątrobowych. W rezultacie stężenie ramiprylu w osoczu jest podwyższone u tych pacjentów. Interesujące jest to, że maksymalne stężenia ramiprylatu nie różnią się istotnie od stężeń obserwowanych u osób z prawidłową czynnością wątroby. Oznacza to, że pomimo opóźnionej przemiany, ostateczna ilość aktywnego metabolitu w osoczu pozostaje porównywalna.¹¹

Dzieci i młodzież

Profil farmakokinetyczny ramiprylu został oceniony u 30 młodocianych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, w wieku od 2 do 16 lat, o masie ciała >10 kg. Po zastosowaniu dawek w zakresie 0,05-0,2 mg/kg masy ciała zaobserwowano, że ramipryl podlega szybkiej i intensywnej przemianie do ramiprylatu. Ramiprylat osiągał maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 2-3 godzin od podania leku. ^{10 kg. Po zastosowaniu dawki od 0,05 do 0,2 mg/kg mc., ramipryl był szybko i intensywnie metabolizowany do ramiprylatu. Ramiprylat osiągnął maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 2-3 godzin.”>12}

W badaniach u dzieci wykazano silną korelację klirensu ramiprylatu z masą ciała (p<0,01) oraz dawką leku (p<0,001). Wraz z wiekiem dzieci zaobserwowano zwiększenie zarówno klirensu, jak i objętości dystrybucji leku w całym zakresie stosowanych dawek.<sup data-drug="ApoRami" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens ramiprylatu jest silnie skorelowany z masą ciała (p < 0,01), jak również z dawką (p 13

Istotne z punktu widzenia dawkowania u dzieci są obserwacje porównawcze z dorosłymi. Dawka 0,05 mg/kg masy ciała u dzieci zapewniała poziom ekspozycji porównywalny do stosowanego u dorosłych w dawce 5 mg. Natomiast dawka 0,2 mg/kg masy ciała u dzieci powodowała ekspozycję większą niż u dorosłych otrzymujących maksymalną zalecaną dawkę 10 mg na dobę.¹⁴