klirens kreatyniny
Klirens kreatyniny to parametr laboratoryjny oceniający sprawność funkcjonowania nerek poprzez pomiar szybkości, z jaką kreatynina jest usuwana z krwi i wydalana z moczem. Jest to jeden z najważniejszych wskaźników funkcji nerek, pozwalający na ocenę filtracji kłębuszkowej (GFR).
Badanie klirensu kreatyniny może być wykonywane na podstawie dobowej zbiórki moczu lub szacowane ze stężenia kreatyniny w surowicy przy użyciu wzorów, takich jak MDRD, Cockcrofta-Gaulta czy CKD-EPI. Wartości prawidłowe wynoszą 97-137 ml/min u mężczyzn i 88-128 ml/min u kobiet, choć mogą się różnić w zależności od stosowanej metody.
Obniżenie klirensu kreatyniny wskazuje na upośledzenie funkcji nerek i może występować w przewlekłej chorobie nerek, ostrej niewydolności nerek, nefropatii cukrzycowej, nefropatii nadciśnieniowej oraz innych schorzeniach nefrologicznych. Parametr ten jest kluczowy przy dostosowywaniu dawek leków wydalanych przez nerki oraz monitorowaniu progresji chorób nerek.
Warto pamiętać, że na wynik klirensu kreatyniny mogą wpływać czynniki takie jak wiek, płeć, masa mięśniowa, stan nawodnienia, dieta bogata w białko czy niektóre leki. Dlatego interpretacja wyników powinna zawsze uwzględniać stan kliniczny pacjenta oraz inne parametry laboratoryjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clexane 10 000 j.m. (100 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa (Clexane) jest dostępna w ampułko-strzykawkach o stężeniach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml i stosowana jest głównie w profilaktyce oraz leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), zatorowości płucnej, niestabilnej dławicy piersiowej oraz świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od ryzyka pacjenta i wskazania klinicznego: np. profilaktyka u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem to 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, a u pacjentów z wysokim ryzykiem 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, z rozpoczęciem podawania odpowiednio 2 godziny lub 12 godzin przed zabiegiem chirurgicznym. W leczeniu zakrzepicy stosuje się schematy oparte na masie ciała: 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg) dwa razy na dobę, z czasem leczenia około 10 dni i możliwością kontynuacji doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi. U pacjentów z aktywną chorobą nowotworową zaleca się początkowo 100 j.m./kg mc. dwa razy na dobę przez 5-10 dni, a następnie 150 j.m./kg mc. raz na dobę do 6 miesięcy.
chirurgia ortopedyczna, choroba nowotworowa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dostęp naczyniowy, enoksaparyna, fibryna, fibrynoliza, hemodializa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, leczenie trombolityczne, lek przeciwzakrzepowy, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, profilaktyka ŻChZZ, przezskórna interwencja wieńcowa, terapia przeciwpłytkowa, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Somatostatyna – Dawkowanie i sposób podawania
Somatostatyna, ze względu na krótki okres półtrwania w osoczu (1-2 minuty), wymaga podawania w formie ciągłego wlewu dożylnego. Preparat Somatostatin-Eumedica jest dostępny w postaci liofilizowanego proszku, który należy rozpuścić bezpośrednio przed podaniem w 1 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, uzyskując stężenie 0,25 mg/ml lub 3 mg/ml. Standardowa dawka u dorosłych wynosi 3,5 μg/kg mc./godz., co dla pacjenta o masie 75 kg odpowiada 6 mg na dobę (250 μg/godz.). Czas trwania wlewu wynosi od 12 do 24 godzin, zależnie od dawki. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) dawkę należy zmniejszyć do 1,75 μg/kg mc./godz., zarówno przy wlewie ciągłym, jak i bolusie. U osób z zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki. Somatostatyny nie zaleca się stosować u dzieci i młodzieży z powodu braku danych klinicznych.
działanie niepożądane, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, okres półtrwania, podanie w bolusie, proszek liofilizowany, rozpuszczalnik, roztwór chlorku sodu, Somatostatin-Eumedica, somatostatyna, wlew ciągły, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Beloflow 5 mg
Beloflow, zawierający bursztynian solifenacyny w dawkach 5 mg i 10 mg, jest stosowany u dorosłych, w tym osób starszych, w leczeniu wymagającym indywidualizacji dawki. Standardowa dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg w przypadku niewystarczającej odpowiedzi klinicznej. Lek nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. W przypadku pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min) oraz łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby, nie jest wymagana modyfikacja dawki. Natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens ≤ 30 ml/min) oraz umiarkowanymi zaburzeniami wątroby (7-9 punktów w skali Child-Pugh) zaleca się ostrożność i nie przekraczanie dawki 5 mg raz na dobę.
bursztynian solifenacyny, choroba współistniejąca, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dysfagia, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, linia podziału, nelfinawir, odpowiedź terapeutyczna, podanie doustne, podeszły wiek, populacja pediatryczna, postać farmaceutyczna, rytonawir, skala Child-Pugh, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Naproksen – Dawkowanie i sposób podawania
Naproksen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), stosowany jest w leczeniu szerokiego spektrum schorzeń zapalnych i bólowych, w tym chorób reumatycznych (reumatoidalne zapalenie stawów, choroba zwyrodnieniowa stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa), ostrych stanów zapalnych narządu ruchu, napadów dny moczanowej, bolesnego miesiączkowania oraz migrenowych bólów głowy. Dawkowanie u dorosłych waha się od 500 mg do 1375 mg na dobę, podawane w dawkach podzielonych co 6-12 godzin, w zależności od wskazania i postaci farmaceutycznej. W leczeniu młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów stosuje się dawkę 10 mg/kg masy ciała na dobę w dwóch dawkach podzielonych. Preparaty doustne należy przyjmować podczas lub po posiłku, tabletki dojelitowe połykać w całości, a zawiesinę dokładnie wstrząsnąć przed użyciem. Preparaty miejscowe (żele) stosuje się 4-5 razy dziennie, nakładając pasek o długości około 4 cm na zmienione chorobowo miejsce.
bolesne miesiączkowanie, choroba reumatyczna, choroba zwyrodnieniowa stawów, dawka nasycająca, dna moczanowa, gorączka, klirens kreatyniny, migrena, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostry stan zapalny narządu ruchu, preparat zewnętrzny, produkt o zmodyfikowanym uwalnianiu, reumatoidalne zapalenie stawów, sumatryptan, tabletka dojelitowa, wolna frakcja naproksenu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna, żel do stosowania miejscowego, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon substancji czynnych
Kwas ibandronowy – Dawkowanie i sposób podawania
Kwas ibandronowy, należący do bisfosfonianów, jest stosowany w leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej oraz w zapobieganiu zdarzeniom kostnym u pacjentów z przerzutami nowotworowymi do kości, głównie raka piersi. Dawkowanie zależy od postaci farmaceutycznej i wskazań: doustnie 150 mg raz w miesiącu w osteoporozie, 50 mg codziennie w profilaktyce powikłań kostnych w nowotworach, dożylnie 3 mg co 3 miesiące w osteoporozie, 6 mg co 3-4 tygodnie w zapobieganiu zdarzeniom kostnym u chorych na raka piersi oraz 2-6 mg (zwykle 2-4 mg) w leczeniu hiperkalcemii nowotworowej. Podawanie doustne wymaga przyjmowania na czczo, co najmniej 60 minut przed posiłkiem, w pozycji wyprostowanej, z unikaniem pozycji leżącej przez godzinę po podaniu. W przypadku pominięcia dawki doustnej 150 mg, zaleca się przyjęcie tabletki następnego dnia, jeśli do kolejnej dawki pozostaje ponad 7 dni, lub pominięcie dawki, jeśli mniej niż 7 dni. Dawkowanie dożylne wymaga dostosowania czasu infuzji i objętości wlewu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.
bisfosfoniany, bisfosfoniany w osteoporozie, hiperkalcemia nowotworowa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu, kwas ibandronowy, niewydolność nerek, nowotwór, osteoporoza, osteoporoza pomenopauzalna, owrzodzenie jamy ustnej, przerzuty do kości, rak piersi z przerzutami, roztwór do wstrzykiwań, suplementacja wapnia, tabletka powlekana, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bigetra 75 mg
Bigetra, zawierająca 75 mg dabigatranu eteksylanu (w postaci mezylanu), jest wskazana do prewencji pierwotnej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po zabiegach ortopedycznych u dorosłych i dzieci powyżej 8 lat zdolnych do połykania kapsułek. Dawkowanie jest uzależnione od masy ciała i wieku pacjenta, z dawką początkową podawaną w ciągu 1-4 godzin po zabiegu oraz dawką podtrzymującą stosowaną od pierwszego dnia po operacji. W przypadku alloplastyki stawu kolanowego standardowa dawka wynosi 110 mg na start, a następnie 220 mg raz na dobę przez 10 dni, natomiast dla stawu biodrowego odpowiednio 110 mg i 220 mg przez 28-35 dni. Dawkę zmniejsza się do 75 mg na start i 150 mg podtrzymująco u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (CrCL 30-50 ml/min), osób powyżej 75 roku życia oraz u pacjentów przyjmujących werapamil, amiodaron lub chinidynę.
alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, amiodaron, chinidyna, dabigatran eteksylat, hemostaza, heparyna niefrakcjonowana, hipowolemia, klirens kreatyniny, lek przeciwzakrzepowy, metoda Cockcroft-Gault, mezylan, odwodnienie, prewencja pierwotna żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, werapamil, zabieg ortopedyczny, zaburzenie czynności nerek, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simvastatin Bluefish 10 mg
Simvastatin Bluefish jest stosowany doustnie w leczeniu hipercholesterolemii oraz profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych, z dawkowaniem od 5 mg do 80 mg na dobę, podawanym wieczorem w pojedynczej dawce. Dawka początkowa u dorosłych wynosi zwykle 10-20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20-40 mg/dobę w przypadku konieczności znacznego obniżenia LDL-C (>45%). Dla pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną zaleca się dawkę początkową 40 mg/dobę, stosowaną jako uzupełnienie innych metod leczenia. Maksymalna dawka 80 mg/dobę jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których niższe dawki nie przyniosły efektu terapeutycznego. Dawkowanie powinno być modyfikowane co najmniej co 4 tygodnie, a pacjent powinien stosować dietę niskocholesterolową. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, z zakresem do 40 mg/dobę, dostosowywana indywidualnie do celu terapeutycznego.
amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, leki hipolipemizujące, leki wiążące kwasy żółciowe, lomitapid, menarche, miopatia, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, skala Tannera, symwastatyna, werapamil, zaburzenia czynności nerek, zdarzenia sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Paroxinor 20 mg
Lek Paroxinor zawiera 20 mg paroksetyny (chlorowodorku półwodnego) w formie tabletek powlekanych, które należy podawać raz na dobę, najlepiej rano z posiłkiem. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego: w ciężkiej depresji zalecana dawka to 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg/dobę; w zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych dawka początkowa wynosi 20 mg/dobę, zalecana 40 mg/dobę, a maksymalna 60 mg/dobę; w zaburzeniach lękowych z napadami lęku dawka początkowa to 10 mg/dobę, zalecana 40 mg/dobę, maksymalna 60 mg/dobę. W fobii społecznej, zaburzeniach lękowych uogólnionych oraz stresowych zaburzeniach pourazowych dawka wynosi 20 mg/dobę z możliwością zwiększenia do 50 mg/dobę. Leczenie powinno trwać odpowiednio długo, zwykle kilka miesięcy, a w depresji co najmniej 6 miesięcy, aby zapewnić pełne ustąpienie objawów. U osób starszych dawki są podobne jak u dorosłych, jednak maksymalna dawka nie powinna przekraczać 40 mg/dobę. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub wątroby zaleca się stosowanie dawek zbliżonych do dolnej granicy zakresu dawkowania ze względu na zwiększone stężenia leku w osoczu.
agorafobia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, epizod ciężkiej depresji, fobia społeczna, klirens kreatyniny, lęk napadowy, objaw odstawienia, odpowiedź terapeutyczna, osocze, paroksetyna, paroksetyna chlorowodorek półwodny, reakcja odstawienia, tabletka powlekana, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Arlevert 20 mg + 40 mg
Produkt leczniczy Arlevert zawiera 20 mg cynaryzyny oraz 40 mg dimenhydraminy w jednej tabletce. Standardowe dawkowanie u dorosłych i osób w podeszłym wieku to 1 tabletka trzy razy na dobę, przyjmowana po posiłku, bez rozgryzania, popijana niewielką ilością płynu. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności i monitorowanie stanu klinicznego, natomiast lek jest przeciwwskazany przy klirensie kreatyniny poniżej 25 ml/min (ciężkie zaburzenia nerek). Arlevert jest również przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, a brak danych klinicznych wyklucza stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia.
absorpcja substancji czynnych, Arlevert, bilans korzyści i ryzyka, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cynaryzyna i dimenhydramina, efekt terapeutyczny, klirens kreatyniny, lekarz prowadzący, pacjent pediatryczny, podrażnienie błony śluzowej, przewód pokarmowy, stan kliniczny pacjenta, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Elecoxel 200 mg
Celekoksyb (Elecoxel) jest selektywnym inhibitorem COX-2 z grupy NLPZ, dostępnym w kapsułkach 100 mg i 200 mg. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na celekoksyb, substancje pomocnicze (w tym laktozę jednowodną: 23,56 mg w kapsułce 100 mg i 47,12 mg w kapsułce 200 mg), sulfonamidy oraz u osób z aktywną chorobą wrzodową, krwawieniem z przewodu pokarmowego, chorobą zapalną jelit. Ponadto, nie należy stosować go u pacjentów z reakcjami nadwrażliwości na inne NLPZ lub ASA, objawiającymi się astmą, ostrym zapaleniem błony śluzowej nosa, polipami nosowymi, obrzękiem naczynioruchowym czy pokrzywką. Przeciwwskazania obejmują także kobiety w ciąży, karmiące piersią oraz kobiety w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na potencjalne działanie teratogenne.
albumina w surowicy, astma, celekoksyb, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, choroba zapalna jelit, działanie teratogenne, Elecoxel, inhibitor COX-2, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na składniki, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, polipy nosowe, skala Child-Pugh, sulfonamid, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia wątroby, zapalenie błony śluzowej nosa, zastoinowa niewydolność serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zyrtec 1 mg/ml
Roztwór doustny Zyrtec (1 mg/ml cetyryzyny dichlorowodorku) stosuje się zgodnie z wiekiem i stanem klinicznym pacjenta. Standardowa dawka u dorosłych i osób starszych z prawidłową czynnością nerek wynosi 10 mg (10 ml roztworu) raz na dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie modyfikuje się w zależności od eGFR: przy umiarkowanych zaburzeniach (30–<60 ml/min) zaleca się 5 mg raz na dobę, przy ciężkich (15–<30 ml/min) 5 mg co drugi dzień, a w schyłkowej chorobie nerek (<15 ml/min) stosowanie jest przeciwwskazane. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby bez niewydolności nerek nie ma konieczności zmiany dawki. Dawkowanie u dzieci zależy od wieku: 2,5 mg dwa razy na dobę (2–6 lat), 5 mg dwa razy na dobę (6–12 lat) oraz 10 mg raz na dobę dla młodzieży powyżej 12 lat.
cetyryzyna dichlorowodorek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dializa, EGFR, filtracja kłębuszkowa, glikol propylenowy, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, metylu parahydroksybenzoesan, propylu parahydroksybenzoesan, schyłkowa choroba nerek, sorbitol, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Doloxib 90 mg
Dawkowanie etorykoksybu (Doloxib) powinno być dostosowane do wskazań klinicznych z uwzględnieniem ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych, które wzrasta wraz z dawką i czasem terapii. Zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy okres. W chorobie zwyrodnieniowej stawów dawka początkowa wynosi 30 mg/dobę, maksymalnie 60 mg/dobę, natomiast w reumatoidalnym zapaleniu stawów i zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa standardowa dawka to 60 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 90 mg/dobę. W ostrym zapaleniu stawów w przebiegu dny moczanowej stosuje się 120 mg/dobę przez maksymalnie 8 dni, a w bólu po zabiegach stomatologicznych 90 mg/dobę przez maksymalnie 3 dni. U pacjentów z niewydolnością wątroby dawki należy odpowiednio zmniejszyć zgodnie ze skalą Childa-Pugha, a u osób z klirensem kreatyniny <30 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u osób w podeszłym wieku ani u pacjentów z klirensem kreatyniny ≥30 ml/min.
analgezja pooperacyjna, ból pooperacyjny, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dna moczanowa, działanie przeciwbólowe, etorykoksyb, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, powikłanie sercowo-naczyniowe, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Childa-Pugha, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biofuroksym 750 mg
Biofuroksym, zawierający cefuroksym sodowy, jest dostępny w dawkach 250 mg, 500 mg i 750 mg jako proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań. Dawkowanie u dorosłych i dzieci ≥40 kg wynosi od 750 mg co 6-8 godzin do 1,5 g co 8 godzin, w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, podawane dożylnie lub domięśniowo. U dzieci <40 kg dawka wynosi 30-100 mg/kg mc./dobę, podzielona na 2-4 dawki dożylne. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawkowanie należy modyfikować zgodnie z klirensem kreatyniny: >20 ml/min/1,73 m² bez zmiany, 10-20 ml/min/1,73 m² 750 mg 2x/dobę, <10 ml/min/1,73 m² 750 mg 1x/dobę, a u pacjentów hemodializowanych dawkę 750 mg podaje się po każdej dializie. Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki, więc niewydolność wątroby nie wymaga korekty dawki.
Biofuroksym, cefuroksym, cefuroksym sodowy, cesarskie cięcie, chirurgia przewodu pokarmowego, ciągła infuzja, ciężkie zakażenie, dializa otrzewnowa, hemodializa, klirens kreatyniny, niskoprzepływowa hemofiltracja, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, róża, tętniczo-żylna hemodializa, wlew kroplowy, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wysokoprzepływowa hemofiltracja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie tkanki podskórnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Citabax 20 20 mg
Cytalopram, substancja czynna leku Citabax, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~80%) niezależną od obecności pokarmu oraz średnim Tmax wynoszącym 3,8 godziny. Lek wykazuje znaczną dystrybucję tkankową z objętością dystrybucji około 12,3 l/kg i umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (<80%). Metabolizm cytalopramu prowadzi do powstania aktywnych metabolitów (demetylocytalopram, didemetylocytalopram, N-tlenek cytalopramu) o słabszym działaniu hamującym wychwyt zwrotny serotoniny niż związek macierzysty. Eliminacja leku odbywa się głównie z żółcią (85%), a w mniejszym stopniu przez nerki (15%), z okresem półtrwania około 1,5 doby i klirensem całkowitym osocza około 0,33 l/min. Farmakokinetyka cytalopramu jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po 1-2 tygodniach stosowania, przy dawce 40 mg/dobę osiągając średnie stężenie w osoczu 250 nmol/l (zakres 100-500 nmol/l). Nie stwierdzono istotnej korelacji między stężeniem leku a efektem terapeutycznym lub działaniami niepożądanymi.
biodostępność, cytalopram, deaminowana pochodna kwasu propionowego, demetylocytalopram, didemetylocytalopram, dystrybucja tkankowa, działanie niepożądane, farmakokinetyka cytalopramu, klirens doustny, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osocza, klirens wątrobowy, liniowość kinetyki, maksymalne stężenie w osoczu, N-tlenek cytalopramu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wychwyt zwrotny serotoniny, wydzielanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rosuvastatin Krka 30 mg
Lek Rosuvastatin Krka dostępny jest w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg, 30 mg i 40 mg w formie tabletek powlekanych. Stosowanie tego preparatu jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na rozuwastatynę lub substancje pomocnicze, aktywną chorobą wątroby (w tym trwałym, niewyjaśnionym wzrostem aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy), ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatią, a także w trakcie terapii przeciwwirusowej sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir oraz cyklosporyną. Ponadto lek jest przeciwwskazany w ciąży, okresie karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Zawartość laktozy w tabletkach wzrasta wraz z dawką (od 41,9 mg w dawce 5 mg do 167,6 mg w dawce 40 mg), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy. Szczególną ostrożność należy zachować przy dawkach 30 mg i 40 mg, które wiążą się z wyższym ryzykiem miopatii i rabdomiolizy, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami predysponującymi do tych powikłań.
aminotransferaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, działanie niepożądane, działanie teratogenne, farmakoterapia, fibrat, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, leczenie hipolipemizujące, lek przeciwwirusowy, miopatia, miotoksyczność, nadwrażliwość, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, pochodzenie azjatyckie, rabdomioliza, rozuwastatyna w osoczu, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, statyna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mirzaten 45 mg 45 mg
Mirzaten (mirtazapina) stosuje się w dawkach od 15 mg do 45 mg na dobę, rozpoczynając terapię od 15 mg lub 30 mg podawanych raz dziennie wieczorem. Efekt przeciwdepresyjny pojawia się zwykle po 1-2 tygodniach, a pełna odpowiedź kliniczna powinna być widoczna w ciągu 2-4 tygodni. W przypadku braku poprawy dawkę można zwiększyć do maksymalnie 45 mg, a jeśli po kolejnych 2-4 tygodniach nie nastąpi poprawa, leczenie należy przerwać. Terapia powinna trwać co najmniej 6 miesięcy od ustąpienia objawów, z zaleceniem stopniowego odstawiania leku, aby uniknąć objawów odstawienia. U osób starszych dawka jest taka sama, jednak zwiększanie jej wymaga ścisłej kontroli lekarskiej. U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <40 ml/min) oraz wątroby należy zachować ostrożność ze względu na zmniejszony klirens mirtazapiny. Leku nie stosuje się u osób poniżej 18 roku życia z powodu braku potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
badanie kliniczne, dawka początkowa, dawka podzielona, dawka terapeutyczna, efekt przeciwdepresyjny, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, mirtazapina, objawy depresji, objawy odstawienia, odpowiedź kliniczna, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, tabletka powlekana, terapia przeciwdepresyjna, właściwości farmakokinetyczne, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dulofor
Duloksetyna w dawkach 30 mg i 60 mg wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z historią epizodów manii, chorobą afektywną dwubiegunową, napadami padaczkowymi oraz u osób z ryzykiem zachowań samobójczych, zwłaszcza w początkowym okresie terapii i u pacjentów poniżej 25 roku życia. Monitorowanie kliniczne jest niezbędne ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, IMAO, tryptany, buprenorfina). Duloksetyna może powodować wzrost ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca, co wymaga regularnego monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i chorobami układu sercowo-naczyniowego. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, w tym zachowań samobójczych. Należy również zwrócić uwagę na ryzyko hiponatremii (stężenie sodu <110 mmol/l), szczególnie u osób starszych i pacjentów z predyspozycjami do zaburzeń równowagi płynów.
akatyzja, antagonista dopaminy, buprenorfina, choroba afektywna dwubiegunowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duloksetyna, hemodializa, hiperrefleksja, hipertermia, hiponatremia, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, jaskra z wąskim kątem, klirens kreatyniny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, marskość wątroby, napad padaczkowy, neuropatia cukrzycowa, niepokój psychoruchowy, NLPZ, przełom nadciśnieniowy, rozszerzenie źrenic, SIADH, tachykardia, tryptan, uszkodzenie wątroby, wysiłkowe nietrzymanie moczu, zaburzenie czynności seksualnej, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie lękowe uogólnione, zapalenie wątroby, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Crosuvo Plus 5 mg + 10 mg
Lek Crosuvo Plus, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich: nadwrażliwość na substancje czynne lub pomocnicze, aktywna choroba wątroby, utrzymujące się zwiększenie aktywności aminotransferaz przekraczające 3-krotnie górną granicę normy (GGN), ciąża, karmienie piersią oraz brak skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym, ciężkie zaburzenia czynności nerek z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min, miopatia, a także jednoczesne stosowanie cyklosporyny lub skojarzenia sofosbuwiru, welpataswiru z woksylaprewirem. Dawkowanie leku obejmuje 5 mg + 10 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 10 mg oraz 40 mg + 10 mg, przy czym najwyższa dawka wymaga szczególnej ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
aktywna choroba wątroby, aminotransferazy w surowicy, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyklosporyna, działanie teratogenne, dziedziczne choroby układu mięśniowego, fibrat, górna granica normy, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, miopatia, nadwrażliwość, niedoczynność tarczycy, nieplanowana ciąża, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, sofosbuwir, statyna, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, welpataswir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dulofor 30 mg
Lek Dulofor (duloksetyna) w dawkach 30 mg i 60 mg, dostępny w postaci kapsułek dojelitowych, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnie nie stosuje się go u pacjentów z nadwrażliwością na duloksetynę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (1,95 mg w dawce 30 mg; 3,9 mg w dawce 60 mg), czerwień Allura (E 129) (0,167 mg w dawce 30 mg; 0,390 mg w dawce 60 mg) oraz żółcień pomarańczową (E 110) (0,152 mg w dawce 60 mg). Przeciwwskazaniem jest także jednoczesne stosowanie nieselektywnych, nieodwracalnych inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Duloksetyna jest przeciwwskazana u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u osób z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, co wiąże się z ryzykiem przełomu nadciśnieniowego.
choroba wątroby, cyprofloksacyna, czerwień Allura, duloksetyna, dysfagia, enoksacyna, fluwoksamina, inhibitor CYP1A2, inhibitor monoaminooksydazy, kapsułka dojelitowa twarda, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, przełom nadciśnieniowy, układ serotoninergiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zespół serotoninowy, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Egzysta 300 mg
Pregabalina (lek Egzysta) jest dostępna w kapsułkach o dawkach od 25 mg do 300 mg, a standardowy zakres dawkowania wynosi 150-600 mg/dobę, podzielony na 2-3 dawki (BID lub TID). W leczeniu bólu neuropatycznego, padaczki oraz uogólnionych zaburzeń lękowych dawka początkowa wynosi 150 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 600 mg/dobę w odstępach tygodniowych. W przypadku konieczności zakończenia terapii zaleca się stopniowe odstawianie leku przez co najmniej 7 dni, aby uniknąć objawów odstawiennych. Pregabalina jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, zgodnie z klirensem kreatyniny (CLcr). Dawkowanie u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek jest szczegółowo określone, np. dla CLcr ≥60 ml/min dawka wynosi 150-600 mg/dobę, a dla CLcr <15 ml/min 25-75 mg/dobę, z dodatkową dawką po hemodializie.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biseptol (200 mg + 40 mg)/5 ml
Lek Biseptol w postaci zawiesiny doustnej zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu w 5 ml preparatu. Dawkowanie jest uzależnione od wieku, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta, a także funkcji nerek. Standardowa dawka dla dzieci i młodzieży wynosi 6 mg trimetoprimu i 30 mg sulfametoksazolu na kilogram masy ciała na dobę, podawana co 12 godzin, z możliwością zwiększenia o 50% w ciężkich zakażeniach. Dla dorosłych standardowa dawka to 20 ml zawiesiny co 12 godzin, z możliwością zmniejszenia do 10 ml przy długotrwałej terapii lub zwiększenia do 30 ml w ciężkich infekcjach. U pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min konieczna jest modyfikacja dawki, a przy wartości poniżej 15 ml/min lek jest przeciwwskazany.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Diovan 160 mg
Walsartan (Diovan) stosowany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz po zawale mięśnia sercowego, z indywidualnym dostosowaniem dawkowania do stanu klinicznego pacjenta. W nadciśnieniu początkowa dawka wynosi 80 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 320 mg, a efekt terapeutyczny obserwuje się po 2-4 tygodniach. Po zawale mięśnia sercowego leczenie rozpoczyna się od 20 mg dwa razy na dobę, stopniowo zwiększając do 160 mg dwa razy na dobę w ciągu 3 miesięcy. W niewydolności serca dawka początkowa to 40 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 160 mg dwa razy na dobę, maksymalna dawka dobowa wynosi 320 mg. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 80 mg/dobę. U osób starszych oraz pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawkowania.
beta-adrenolityk, cholestaza, dializoterapia, Diovan, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek trombolityczny, marskość wątroby żółciowa, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, roztwór doustny, statyna, stężenie potasu, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solifenacin succinate + Tamsulosin hydrochloride Adamed 6 mg + 0,4 mg
Produkt leczniczy Solifenacin succinate + Tamsulosin hydrochloride Adamed zawiera solifenacynę bursztynian (6 mg) oraz tamsulosynę chlorowodorek (0,4 mg) w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu. Po wielokrotnym podaniu, tmax dla solifenacyny wynosi 4,27–4,76 h, a dla tamsulosyny 3,47–5,65 h. Cmax solifenacyny mieści się w zakresie 26,5–32,0 ng/ml, a tamsulosyny 6,56–13,3 ng/ml; AUC dla solifenacyny wynosi 528–601 ng·h/ml, a dla tamsulosyny 97,1–222 ng·h/ml. Biodostępność solifenacyny to około 90%, natomiast tamsulosyny 70–79%. Wysokotłuszczowy posiłek zwiększa Cmax tamsulosyny o 54% i AUC o 33%, nie wpływając na farmakokinetykę solifenacyny. Interakcje z werapamilem powodują wzrost Cmax i AUC obu substancji, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. Okres półtrwania wynosi odpowiednio 49,5–53,0 h dla solifenacyny i 12,8–14,0 h dla tamsulosyny. Farmakokinetyka obu leków wykazuje zmienność zależną od wieku, wzrostu i stężenia α1-kwaśnej glikoproteiny, jednak bez klinicznego wpływu na dawkowanie.
4R-hydroksy solifenacyna, 4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny, biodostępność solifenacyny, efekt pierwszego przejścia, gamma-glutamylotranspeptydaza, hemodializa, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, maksymalne stężenie w osoczu, N-glukuronid, N-tlenek solifenacyny, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia w czasie, siarczan tamsulosyny, skala Child-Pugh, solifenacyny bursztynian, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tamsulosyny chlorowodorek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Fomed 0,5 mg
Entekavir Fomed jest wskazany do leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B i powinien być stosowany pod nadzorem lekarza doświadczonego w terapii tej choroby. Dawkowanie u dorosłych zależy od historii leczenia analogami nukleozydów oraz stanu czynności wątroby: u pacjentów nieleczonych wcześniej analogami zaleca się 0,5 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, przy czym podawanie na czczo jest wymagane w tych grupach. U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 50 ml/min) konieczne jest dostosowanie dawki, np. 0,25 mg co 48 godzin lub 0,15 mg raz na dobę w zależności od stopnia niewydolności, z preferencją stosowania roztworu doustnego przy dawkach < 0,5 mg. Leczenie dzieci i młodzieży o masie ciała ≥ 32,6 kg stosuje dawkę 0,5 mg raz na dobę, a u lżejszych pacjentów zaleca się preparat w formie roztworu. Optymalny czas terapii nie jest jednoznacznie ustalony, jednak u pacjentów z dodatnim HBeAg leczenie powinno trwać co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBe, a u pacjentów z ujemnym HBeAg do uzyskania serokonwersji HBs lub braku skuteczności terapii.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, antygen HBeAg, dializa otrzewnowa, DNA wirusa HBV, entekawr, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, monoterapia, mutacje warunkujące oporność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, oporność wirusa HBV, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, ujemny HBeAg, wiremia, wyrównana czynność wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Walsartan Krka
Walsartan wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu, diuretyków oszczędzających potas lub leków podwyższających stężenie potasu (np. heparyny). U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) oraz dializowanych brak jest wystarczających danych, dlatego zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów nerkowych. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby bez cholestazy stosowanie walsartanu powinno być ostrożne. Walsartan może powodować objawowe niedociśnienie tętnicze u pacjentów z niedoborem sodu i/lub odwodnieniem, dlatego przed terapią należy wyrównać te zaburzenia. U pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej konieczna jest regularna kontrola czynności nerek, a u pacjentów po przeszczepie nerki brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, azot mocznikowy we krwi, azotemia, brak laktazy, cholestaza, dializoterapia, diuretyk oszczędzający potas, dziedziczna nietolerancja galaktozy, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek beta-adrenolityczny, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, nefropatia cukrzycowa, niedobór sodu, niedociśnienie tętnicze, obrzęk głośni, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, oliguria, ostra niewydolność nerek, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółciowa marskość wątroby, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej