Właściwości farmakokinetyczne
Lirra 5 mg

Charakterystyka farmakokinetyki lewocetyryzyny

Farmakokinetyka lewocetyryzyny charakteryzuje się przebiegiem liniowym, niezależnością od dawki i czasu oraz wykazuje małą zmienność osobniczą. Profil farmakokinetyczny samego enancjomeru jest identyczny jak w przypadku podania cetyryzyny, przy czym podczas procesów wchłaniania i eliminacji nie dochodzi do odwrócenia chiralności.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym lewocetyryzyna wchłania się szybko i w znacznym stopniu. Maksymalne stężenie w osoczu u dorosłych pacjentów występuje po około 0,9 godziny od przyjęcia leku. Stan stacjonarny osiągany jest po dwóch dniach regularnego stosowania. Stężenia maksymalne wynoszą zazwyczaj 270 ng/ml po jednorazowym podaniu dawki 5 mg oraz 308 ng/ml po wielokrotnym podaniu tej samej dawki. Warto zaznaczyć, że stopień wchłaniania leku nie zależy od przyjmowanej dawki ani od spożywanego pokarmu, aczkolwiek pokarm może zmniejszyć maksymalne stężenie leku w osoczu oraz opóźnić jego wystąpienie.²

Dystrybucja

Dane dotyczące tkankowej dystrybucji lewocetyryzyny u ludzi oraz jej przenikania przez barierę krew-mózg nie są dostępne. Badania na modelach zwierzęcych (szczury i psy) wykazały, że największe stężenia leku występują w wątrobie i nerkach, natomiast najniższe stężenia obserwowano w obrębie ośrodkowego układu nerwowego. U ludzi lewocetyryzyna w znacznym stopniu (90%) wiąże się z białkami osocza. Dystrybucja leku jest ograniczona, czego dowodzi niewielka objętość dystrybucji wynosząca 0,4 l/kg.³

Metabolizm

Lewocetyryzyna charakteryzuje się ograniczonym metabolizmem u ludzi – jedynie mniej niż 14% podanej dawki podlega biotransformacji. Z tego powodu różnice wynikające z polimorfizmu genetycznego lub jednoczesnego stosowania inhibitorów enzymatycznych nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Główne szlaki metaboliczne obejmują:

• utlenianie pierścienia aromatycznego
• N- i O-dealkilację
• sprzęganie z tauryną

Reakcje dealkilacji przebiegają głównie przy udziale izoenzymu CYP 3A4, natomiast utlenianie pierścienia aromatycznego zachodzi z udziałem wielu, częściowo niezidentyfikowanych izoform cytochromu P450. Lewocetyryzyna w stężeniach znacznie przekraczających stężenia maksymalne występujące po zastosowaniu klinicznej dawki 5 mg nie wpływa na aktywność izoenzymów CYP 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 i 3A4.⁴

Ze względu na ograniczony zakres metabolizmu oraz brak zdolności do hamowania aktywności enzymów metabolizujących, interakcje lewocetyryzyny z innymi substancjami leczniczymi są mało prawdopodobne.⁵

Wydalanie

Okres półtrwania lewocetyryzyny w osoczu u osób dorosłych wynosi średnio 7,9 ± 1,9 godziny. U małych dzieci obserwuje się krótszy okres półtrwania. Średni pozorny całkowity klirens u dorosłych to 0,63 ml/min/kg. Lewocetyryzyna i jej metabolity są wydalane głównie z moczem (85,4% podanej dawki), natomiast z kałem eliminowane jest jedynie 12,9% dawki. Lek jest wydalany zarówno poprzez przesączanie kłębuszkowe, jak i w mechanizmie aktywnego wydzielania kanalikowego.⁶

Farmakokinetyka w wybranych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

Pozorny klirens lewocetyryzyny wykazuje zależność od klirensu kreatyniny. W związku z tym u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek zaleca się dostosowanie odstępów między kolejnymi dawkami leku. U osób ze schyłkową niewydolnością nerek z bezmoczem całkowity klirens lewocetyryzyny ulega znacznemu zmniejszeniu – o około 80% w porównaniu do osób z prawidłową funkcją nerek. Podczas standardowego czterogodzinnego zabiegu hemodializy usuwane jest mniej niż 10% podanej dawki lewocetyryzyny.<sup data-drug="Lirra" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Pozorny klirens lewocetyryzyny zależy od klirensu kreatyniny. Dlatego u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek zaleca się dostosowanie odstępów pomiędzy kolejnymi dawkami lewocetyryzyny. U osób ze schyłkową niewydolnością nerek z bezmoczem całkowity klirens leku jest zmniejszony o około 80% w porównaniu do klirensu u osób zdrowych. Ilość lewocetyryzyny usunięta w czasie standardowego czterogodzinnego zabiegu hemodializy wynosiła 7

Dzieci i młodzież

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u dzieci w wieku 6-11 lat, o masie ciała 20-40 kg, którym podawano doustnie pojedynczą dawkę 5 mg lewocetyryzyny, wykazały, że zarówno wartości C_max, jak i AUC były około dwukrotnie większe niż u zdrowych dorosłych ochotników. Średnie stężenie maksymalne wynosiło 450 ng/ml i osiągane było średnio po 1,2 godziny od podania. Klirens całkowity znormalizowany względem masy ciała był o 30% większy, a okres półtrwania eliminacji o 24% krótszy u dzieci w porównaniu do osób dorosłych.⁸

Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych u dzieci poniżej 6. roku życia. Dostępne są natomiast wyniki retrospektywnej analizy farmakokinetycznej przeprowadzonej w populacji 323 pacjentów (181 dzieci w wieku 1-5 lat, 18 dzieci w wieku 6-11 lat oraz 124 dorosłych w wieku 18-55 lat), którzy otrzymywali lewocetyryzynę w dawkach pojedynczych lub wielokrotnych od 1,25 mg do 30 mg. Analiza wykazała, że stężenia osoczowe po podaniu dawki 1,25 mg raz na dobę dzieciom w wieku od 6 miesięcy do 5 lat są porównywalne do stężeń uzyskiwanych u osób dorosłych przyjmujących 5 mg leku raz na dobę.⁹

Pacjenci w podeszłym wieku

Dane dotyczące farmakokinetyki lewocetyryzyny u pacjentów w podeszłym wieku są ograniczone. Po doustnym podawaniu leku w dawce 30 mg raz na dobę przez 6 dni 9 pacjentom w wieku 65-74 lat stwierdzono, że całkowity klirens był o 33% mniejszy w porównaniu do młodszych dorosłych. Rozmieszczenie racematu cetyryzyny było bardziej zależne od funkcji nerek niż od wieku, co można również odnieść do lewocetyryzyny, ponieważ oba związki są wydalane głównie przez nerki. U pacjentów w podeszłym wieku dawkę lewocetyryzyny należy dostosowywać w zależności od czynności nerek.¹⁰

Płeć

Wpływ płci na farmakokinetykę lewocetyryzyny badano u 77 pacjentów (40 mężczyzn i 37 kobiet). Zaobserwowano nieznacznie krótszy okres półtrwania u kobiet (7,08 ± 1,72 godziny) niż u mężczyzn (8,62 ± 1,84 godziny). Klirens po podaniu doustnym, dostosowany do masy ciała, był porównywalny u kobiet (0,67 ± 0,16 ml/min/kg) i mężczyzn (0,59 ± 0,12 ml/min/kg). U obu płci z prawidłową funkcją nerek stosuje się takie same dawki dobowe i zachowuje identyczne odstępy między dawkami.¹¹

Rasa

Nie prowadzono badań oceniających wpływ rasy na działanie lewocetyryzyny. Biorąc pod uwagę fakt, że lek jest eliminowany głównie przez nerki, a międzyrasowe różnice w klirensie kreatyniny nie są istotne klinicznie, nie należy oczekiwać znaczących różnic w parametrach farmakokinetycznych lewocetyryzyny zależnych od rasy. W przypadku cetyryzyny (racematu) nie odnotowano różnic kinetycznych związanych z rasą.¹²

Zaburzenia czynności wątroby

Nie prowadzono badań farmakokinetyki lewocetyryzyny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z przewlekłymi chorobami wątroby (wątrobowokomórkowymi, cholestatycznymi lub z żółciową marskością wątroby), którym podawano pojedyncze dawki 10 lub 20 mg cetyryzyny (racematu), zaobserwowano wydłużenie okresu półtrwania o 50% przy jednoczesnym zmniejszeniu klirensu o 40% w porównaniu do osób z prawidłową funkcją wątroby.¹³

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

Wpływ lewocetyryzyny na reakcje skórne wywołane przez histaminę nie wykazuje korelacji ze stężeniem leku w osoczu.¹⁴

Podsumowanie właściwości farmakokinetycznych