izoenzym CYP3A4

Izoenzym CYP3A4 to najważniejszy przedstawiciel rodziny cytochromu P450, odpowiedzialny za metabolizm około 50% stosowanych leków. Jest głównie zlokalizowany w wątrobie i jelicie cienkim, gdzie pełni kluczową rolę w pierwszej fazie biotransformacji ksenobiotyków.

CYP3A4 charakteryzuje się szeroką specyficznością substratową, co oznacza, że może metabolizować związki o różnorodnych strukturach chemicznych. Jego aktywność podlega znacznym różnicom międzyosobniczym oraz może być indukowana lub hamowana przez liczne substancje, co stanowi podstawę wielu istotnych klinicznie interakcji lekowych.

Wśród substratów CYP3A4 znajdują się leki z różnych grup terapeutycznych, m.in. statyny, leki przeciwarytmiczne, immunosupresyjne, przeciwnowotworowe czy przeciwdrgawkowe. Inhibitory tego izoenzymu (np. ketokonazol, erytromycyna, sok grejpfrutowy) mogą znacząco zwiększać stężenie jego substratów w osoczu, prowadząc do nasilenia działań niepożądanych, podczas gdy induktory (np. rifampicyna, dziurawiec) mogą obniżać skuteczność terapeutyczną leków metabolizowanych przez CYP3A4.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadalafil Teva 10 mg

Tadalafil Teva w dawce 10 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach. Jego farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5-20 mg, a okres półtrwania wynosi około 17,5 godziny, co umożliwia długotrwałe działanie leku. Pokarm oraz pora podania nie wpływają istotnie na wchłanianie, co pozwala na elastyczne stosowanie. Tadalafil wykazuje dużą objętość dystrybucji (~63 l) i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (94%). Metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 do nieaktywnych klinicznie metabolitów, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i moczem (36%). U pacjentów z zaburzeniami erekcji farmakokinetyka jest zbliżona do osób zdrowych, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę.
białka osocza, ciężka niewydolność wątroby, compliance pacjenta, cukrzyca, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka leku, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, metabolit nieaktywny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, profil farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, stosunek korzyści do ryzyka, substancja czynna, tadalafil, wchłanianie leku, właściwości farmakokinetyczne tadalafilu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia erekcji
Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Właściwości farmakokinetyczne

Pazopanib, inhibitor kinazy tyrozynowej stosowany w terapii onkologicznej, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 19 ± 13 µg/ml osiągane po medianie 3,5 godziny po podaniu pojedynczej dawki 800 mg. AUC0-∞ wynosi około 650 ± 500 µg·h/ml, z istotnym wzrostem ekspozycji przy podawaniu wielokrotnym (AUC0-T wzrasta 1,23-4-krotnie). Podanie leku z posiłkiem zwiększa AUC i Cmax około dwukrotnie, dlatego zaleca się przyjmowanie pazopanibu na czczo (co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku). Rozkruszenie tabletki 400 mg powoduje wzrost AUC(0-72) o 46% i podwojenie Cmax, co wskazuje na zwiększoną biodostępność i szybsze wchłanianie. Pazopanib wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, jest substratem P-gp i BCRP, a jego metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z powstawaniem czterech metabolitów o niskiej aktywności farmakologicznej. Eliminacja jest powolna, z okresem półtrwania około 30,9 godziny, głównie przez przewód pokarmowy (kał), z wydalaniem nerkowym poniżej 4% dawki.
aminotransferaza alaninowa, białko oporności raka piersi, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cytochrom P450, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dawkowanie, eliminacja leku, farmakokinetyka, forma farmaceutyczna, glikoproteina p, inhibitor kinazy tyrozynowej, interakcje z pokarmem, izoenzym CYP3A4, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności wątroby, maksymalna tolerowana dawka, maksymalne stężenie w osoczu, modelowanie farmakokinetyczne, okres półtrwania, stan stacjonarny, trudność w połykaniu, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Silcontrol MAX 50 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu przez CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, ketokonazol czy erytromycyna, znacząco zwiększają stężenia syldenafilu (np. rytonawir powoduje 4-krotny wzrost Cmax i 11-krotne zwiększenie AUC), co wymaga redukcji dawki do 25 mg na 48 godzin lub unikania jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4, jak ryfampicyna czy bozentan, obniżają stężenia syldenafilu (bozentan zmniejsza AUC o 62,6% i Cmax o 55,4%), co może wymagać zwiększenia dawki. Syldenafil nie wpływa istotnie na metabolizm innych leków metabolizowanych przez CYP450, ze względu na niskie stężenia terapeutyczne (około 1 µM). Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z warfaryną, tolbutamidem, azytromycyną czy lekami zobojętniającymi kwas solny.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, azotany, azytromycyna, bozentan, cGMP, cymetydyna, cytochrom P450, dipirydamol, diuretyk pętlowy, erytromycyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, interakcja z alkoholem, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek beta-adrenolityczny, lek zobojętniający, lek α-adrenolityczny, metabolizm leku, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, rozszerzenie naczyń, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl walsartan, sakwinawir, sok grejpfrutowy, teofilina, tiazydowy lek moczopędny, tolbutamid, warfaryna, zaburzenia erekcji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadilecto 5 mg

Tadalafil, substancja czynna w preparacie Tadilecto 5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 2 godziny po podaniu. Objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a wiązanie z białkami osocza sięga 94%. Metabolizm odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a główny metabolit, glukuronian metylokatecholu, jest klinicznie nieaktywny. Okres półtrwania tadalafilu u zdrowych ochotników wynosi średnio 17,5 godziny, a klirens 2,5 l/h. Eliminacja zachodzi głównie przez kał (61% dawki) oraz mocz (36% dawki). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę. Podawanie leku niezależnie od posiłków oraz pory dnia nie wpływa istotnie na jego farmakokinetykę.
ciężka niewydolność wątroby, dostępność biologiczna, ekspozycja na lek, farmakokinetyka tadalafilu, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens tadalafilu, łagodne zaburzenie czynności nerek, metabolit tadalafilu, nieaktywny metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, tadalafil, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji
Leksykon leków
Interakcje leku – Maxon 100 mg

Syldenafil, składnik leku Maxon, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, sakwinawir, erytromycyna, cymetydyna, ketokonazol i itrakonazol, znacząco zwiększają stężenie syldenafilu w surowicy (np. rytonawir podnosi Cmax o 300% i AUC o 1000%), co wymaga redukcji dawki początkowej do 25 mg, a w przypadku rytonawiru maksymalna dawka nie powinna przekraczać 25 mg na 48 godzin. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan (zmniejszenie AUC o 62,6% i Cmax o 55,4%) oraz ryfampicyna, obniżają stężenie syldenafilu, co może wymagać zwiększenia dawki. Syldenafil jest słabym inhibitorem CYP450 i nie wpływa istotnie na metabolizm innych leków, jednak obserwuje się interakcje kliniczne z bozentanem (wzrost AUC bozentanu o 49,8%) oraz z sakubitrylem z walsartanem, które nasilają efekt hipotensyjny.
alfa-adrenolityki, amlodypina, azotany, azytromycyna, barbiturany, bozentan, cGMP, cymetydyna, cytochrom P450, doksazosyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sok grejpfrutowy, tlenek azotu, tolbutamid, warfaryna, wazodylatacja
Leksykon substancji czynnych
Dydrogesteron – Interakcje

Dydrogesteron, syntetyczny progestagen stosowany m.in. w preparatach Duphaston (10 mg) oraz Femoston (w różnych formach), jest metabolizowany głównie do aktywnego 20 α-dihydrodydrogesteronu (DHD) przez aldo-keto reduktazę 1C oraz częściowo przez CYP3A4. Indukcja enzymów cytochromu P450 (szczególnie izoenzymów 2B6, 3A4, 3A5, 3A7) przez leki przeciwdrgawkowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina), przeciwzakaźne (ryfampicyna, ryfabutyna, newirapina, efawirenz), inhibitory proteazy HIV (rytonawir, nelfinawir) oraz produkty ziołowe (dziurawiec, szałwia, miłorząb) prowadzi do przyspieszonego metabolizmu dydrogesteronu i zmniejszenia jego skuteczności klinicznej. W preparatach złożonych zawierających estradiol (Femoston, Femoston conti, Femoston mini) może to skutkować osłabieniem działania terapeutycznego oraz zmianami w profilu krwawień z dróg rodnych. Dydrogesteron i DHD nie wykazują istotnego wpływu na metabolizm innych leków przez CYP450, jednak estrogeny w preparatach złożonych mogą hamować kompetycyjnie enzymy CYP450, co zwiększa ryzyko toksyczności leków o wąskim indeksie terapeutycznym (takrolimus, cyklosporyna A, fentanyl, teofilina). Ponadto, estrogeny indukują glukuronidację lamotryginy, co obniża jej stężenie i może pogorszyć kontrolę napadów padaczkowych.
aktywność AlAT, aldo-keto reduktaza, cyklosporyna A, cytochrom P450, cytochrom P450 2E1, dehydrogenaza alkoholowa, dydrogesteron, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, estradiol, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, glukuronidacja, hormon steroidowy, hormonalna terapia zastępcza, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymu cytochromu, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, lamotrygina, lek przeciwdrgawkowy, nelfinawir, newirapina, ombitaswir parytaprewir rytonawir, progestagen syntetyczny, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, szlak metaboliczny, takrolimus, teofilina, wąski indeks terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Fokusin SR 0,4 mg

Chlorowodorek tamsulosyny (Fokusin SR 0,4 mg) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Tamsulosyna jest metabolizowana głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, co powoduje, że silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) znacząco zwiększają ekspozycję na lek (AUC 2,8×, Cmax 2,2×), co jest przeciwwskazane u pacjentów z fenotypem wolno metabolizującym CYP2D6. Inhibitory CYP2D6 (np. paroksetyna) powodują umiarkowany wzrost Cmax (1,3×) i AUC (1,6×) tamsulosyny, zwykle bez konieczności modyfikacji dawki. Cymetydyna i furosemid wpływają na stężenie tamsulosyny w osoczu odpowiednio zwiększając i zmniejszając je, jednak bez konieczności zmiany dawkowania. Diklofenak i warfaryna mogą zwiększać wydalanie tamsulosyny, co wymaga monitorowania skuteczności terapii.
amitryptylina, antagonista receptora H2, antagonista receptorów α1-adrenergicznych, atenolol, chlormadynon, chlorowodorek tamsulosyny, cymetydyna, diazepam, diklofenak, diuretyk pętlowy, działanie hipotensyjne, enalapril, fenotyp wolno metabolizujący CYP2D6, furosemid, glibenklamid, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, łagodny rozrost gruczołu krokowego, metabolizm wątrobowy, obniżenie ciśnienia tętniczego, paroksetyna, propranolol, rozszerzenie naczyń krwionośnych, symwastatyna, teofilina, trichlormetiazyd, warfaryna, wolna frakcja tamsulosyny
Leksykon leków
Interakcje leku – Prograf 0,5 mg

Takrolimus, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 w wątrobie i ścianie jelita, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami, produktami roślinnymi oraz żywnością, co istotnie wpływa na jego stężenie w surowicy i bezpieczeństwo terapii immunosupresyjnej. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol czy klarytromycyna, mogą znacząco zwiększać stężenie takrolimusu, natomiast induktory, np. ryfampicyna czy fenytoina, obniżają jego poziom, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia leku i dostosowania dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na unikanie grejpfrutów i soku grejpfrutowego oraz jednoczesne stosowanie leków nefrotoksycznych i innych immunosupresyjnych, np. cyklosporyny, ze względu na ryzyko nasilenia nefro- i neurotoksyczności. Takrolimus silnie wiąże się z białkami osocza, co może prowadzić do zwiększenia frakcji wolnej i potencjalnego nasilenia działań niepożądanych.
acyklowir, amfoterycyna B, aminoglikozyd, biodostępność leku, charakterystyka produktu leczniczego, cyklosporyna, cytryniec chiński, dysfagia, działanie immunosupresyjne, dziurawiec zwyczajny, farmaceuta kliniczny, farmakokinetyka takrolimusu, fenytoina, gancyklowir, gospodarka lipidowa, hepatotoksyczność, hiperglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor gyrazy, inhibitor P-glikoproteiny, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, kannabidiol, karbamazepina, ketokonazol, klirens wątrobowy, metabolizm takrolimusu, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, newirapina, odstęp QT, posakonazol, preparat ziołowy, ryfabutyna, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, sulfametoksazol z trimetoprimem, terapia immunosupresyjna, transplantolog, wankomycyna, wiązanie z białkami osocza, worykonazol
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apra 15 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Apra, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (87%) oraz Tmax wynoszącym 3-5 godzin, niezależnie od spożycia posiłków. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, które katalizują dehydrogenację, hydroksylację i N-dealkilację. Aktywny metabolit, dehydroarypiprazol, stanowi około 40% AUC i wykazuje podobne powinowactwo do receptorów dopaminowych jak związek macierzysty. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6: około 75 godzin u szybkich metabolizerów i 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, dominującą rolę odgrywa klirens wątrobowy, a eliminacja z moczem jest minimalna (<1% niezmienionego leku).
albuminy osocza, arypiprazol, biodostępność, biodostępność po podaniu doustnym, biotransformacja arypiprazolu, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna leku, dystrybucja pozanaczyniowa, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, faza eliminacji, hydroksylacja, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, receptor dopaminowy, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, szybki metabolizer, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer
Leksykon leków
Interakcje leku – Fenta MX 50 50 mcg/h

Fentanyl stosowany w systemie transdermalnym wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Interakcje farmakodynamiczne obejmują synergistyczne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w połączeniu z benzodiazepinami, innymi opioidami, lekami uspokajającymi, trankwilizerami, lekami przeciwhistaminowymi o działaniu sedatywnym oraz gabapentynoidami, co może prowadzić do ciężkiej depresji oddechowej, niedociśnienia, głębokiej sedacji, a nawet śpiączki lub zgonu. Ponadto, jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia działania opioidowego i serotoninergicznego, a leki serotoninergiczne (SSRI, SNRI) zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego. Agoniści i antagoniści receptorów opioidowych, tacy jak buprenorfina, nalbufina czy pentazocyna, mogą antagonizować działanie fentanylu i wywoływać objawy odstawienne. Szczególną uwagę należy zwrócić na bezwzględne przeciwwskazanie do spożywania alkoholu podczas terapii fentanylem, ze względu na ryzyko addytywnej depresji oddechowej i innych poważnych działań niepożądanych.
benzodiazepina, buprenorfina, cytochrom P450, depresja oddechowa, erytromycyna, fenobarbital, fentanyl transdermalny, flukonazol, gabapentynoid, hipotensja, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, receptor opioidowy, rytonawir, sedacja, SNRI, SSRI, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Alcreno 100 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Alcreno, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, niezależną od przyjmowania z pożywieniem. W stanie stacjonarnym maksymalne stężenie molowe aktywnego metabolitu norkwetiapiny stanowi około 35% stężenia kwetiapiny. Farmakokinetyka obu związków jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę). Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, co ma znaczenie dla dystrybucji i potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP3A4, a mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny. Badania wskazują na niskie ryzyko klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450.
białko osocza, biodostępność leku, biotransformacja leku, farmakokinetyka liniowa, inhibitor enzymatyczny, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens kwetiapiny, kwetiapina, metabolit, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norkwetiapina, okres półtrwania, pole pod krzywą, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, wchłanianie leku, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Interakcje leku – Kvelux SR 300 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC kwetiapiny 5-8-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenytoina) znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (do 450%), obniżając jej skuteczność terapeutyczną. Połączenie z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego. Jednoczesne stosowanie z lekami cholinolitycznymi może nasilać działania niepożądane, takie jak suchość w ustach, zaparcia, zaburzenia widzenia i retencja moczu. Tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co może obniżać jej efektywność.
cymetydyna, depresja oddechowa, działanie cholinolityczne, działanie hipotensyjne, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipokaliemia, imipramina, induktor CYP3A4, induktor enzymów mikrosomalnych, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, leukopenia, morfologia krwi, neutropenia, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ serotoninergiczny, walproinian sodu, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Medical Valley 25 mg

Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne parametry w obu grupach. Dawkowanie w zakresie 25-100 mg powoduje proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, a podczas wielokrotnego podawania obserwuje się kumulację leku (3-4-krotna) oraz jego głównego metabolitu (7-10-krotna). Stan stacjonarny osiągany jest po 10-14 dniach, przy łącznym stężeniu osoczowym sunitynibu i metabolitu wynoszącym 62,9-101 ng/ml, co odpowiada skutecznemu hamowaniu fosforylacji receptorów i zahamowaniu wzrostu nowotworów. Sunitynib wiąże się z białkami osocza w 95%, a jego metabolit w 90%, ma dużą pozorną objętość dystrybucji (2230 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do aktywnego dezetylosunitynibu. Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (16%).
BCRP, biodostępność, Cmax, cytochrom P450, czynny metabolit, dawkowanie pediatryczne, dezetylosunitynib, ECOG, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, GIST, guz nowotworowy, hemodializa, induktor enzymu, inhibitor izoenzymu, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens sunitynibu, kumulacja leku, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie osoczowe, sunitynib, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Actavis 5 mg

Farmakokinetyka tadalafilu jest istotnie modyfikowana przez inhibitory i induktory cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4. Ketokonazol w dawce 200 mg/dobę podwaja ekspozycję (AUC) na tadalafil 10 mg, a dawka 400 mg/dobę zwiększa AUC tadalafilu 20 mg czterokrotnie. Rytonawir (200 mg dwa razy dziennie) podwaja AUC tadalafilu 20 mg, nie wpływając na Cmax. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżać skuteczność leku. Tadalafil w dawkach 5-20 mg nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich łączna terapia jest przeciwwskazana; azotany można stosować dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Współstosowanie z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną (4-8 mg/dobę), zwiększa ryzyko istotnej hipotensji i omdleń, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Inne leki przeciwnadciśnieniowe (blokery kanałów wapniowych, inhibitory ACE, β-adrenolityki, diuretyki, blokery receptorów angiotensyny II) wykazują minimalne klinicznie istotne interakcje z tadalafilem (10-20 mg), choć możliwe jest niewielkie nasilenie efektu hipotensyjnego.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, czas protrombinowy, doksazosyna, enalapril, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor cytochromu P450, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanał wapniowy, lek blokujący receptor angiotensyny II, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek β-adrenolityczny, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, nitrogliceryna, P-glikoproteina, R-warfaryna, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, sakwinawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pazopanib Zentiva 200 mg

Pazopanib wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne, z umiarkowaną szybkością wchłaniania po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) około 19 ± 13 µg/ml po 3,5 godzinach od dawki 800 mg u pacjentów z guzami litymi. Całkowita ekspozycja (AUC0-∞) wynosi około 650 ± 500 µg·h/ml, z obserwowanym wzrostem AUC0-T do 4-krotnego podczas codziennego stosowania. Biodostępność nie wzrasta proporcjonalnie przy dawkach powyżej 800 mg. Podanie leku z posiłkiem podwaja AUC i Cmax, dlatego zaleca się przyjmowanie pazopanibu na czczo (co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku). Rozkruszenie tabletki 400 mg zwiększa AUC(0-72) o 46% i podwaja Cmax, skracając tmax o około 2 godziny. Pazopanib wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, jest substratem P-gp i BCRP, a jego metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8. Metabolity stanowią jedynie 6% ekspozycji i mają ograniczoną aktywność biologiczną, co wskazuje, że efekt terapeutyczny zależy głównie od niezmienionego leku. Eliminacja jest powolna, z okresem półtrwania około 30,9 godziny, głównie przez kał, z minimalnym (<4%) wydalaniem nerkowym, co pozwala na stosowanie bez konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z klirensem kreatyniny >30 ml/min.
biodostępność leku, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, eliminacja leku, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, maksymalna tolerowana dawka, metabolizm leku, okres półtrwania leku, podwyższona aktywność AlAT, stężenie bilirubiny, stężenie maksymalne w osoczu, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wchłanianie leku, wpływ pokarmu na wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paclitaxel Kabi 6 mg/ml

Paklitaksel, podawany dożylnie w dawkach 135 mg/m² i 175 mg/m² w infuzji trwającej 3 lub 24 godziny, wykazuje dwufazowy spadek stężenia w osoczu z okresem półtrwania fazy eliminacji od 3 do 52,7 godzin. Klirens całkowity mieści się w zakresie 11,6-24 l/godz./m², przy czym obserwuje się nieliniową farmakokinetykę – wzrost dawki o 30% skutkuje wzrostem Cmax o 75% i AUC-∞ o 81%. Objętość dystrybucji jest znaczna (198-688 l/m²), co wskazuje na intensywną dystrybucję pozanaczyniową i wysokie wiązanie z białkami osocza (89-98%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C8 i CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim z żółcią; wydalanie nerkowe jest ograniczone (1,3-12,6% dawki w postaci niezmienionej). U pacjentów hemodializowanych farmakokinetyka paklitakselu pozostaje w granicach wartości obserwowanych u osób z prawidłową czynnością nerek.
cytochrom P450, dystrybucja leku, hemodializa, infuzja dożylna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, klirens całkowity, klirens nerkowy, metabolit, metabolizm wątrobowy, mięsak Kaposiego, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, pole pod krzywą stężenia, różnice osobnicze, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nexium 40 mg

Ezomeprazol charakteryzuje się pozorną objętością dystrybucji około 0,22 l/kg oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (97%). Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z wyraźnym wpływem polimorfizmu genetycznego CYP2C19 na farmakokinetykę. U osób wolno metabolizujących (2,9 ± 1,5% populacji) całkowita ekspozycja na lek jest dwukrotnie wyższa, a maksymalne stężenie w surowicy o około 60% większe niż u szybko metabolizujących, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Klirens osoczowy wynosi około 17 l/godz. po jednorazowej dawce i 9 l/godz. po wielokrotnym podaniu, a okres półtrwania to około 1,3 godziny. Ezomeprazol wykazuje farmakokinetykę nieliniową z zależnym od dawki wzrostem AUC po wielokrotnym podaniu, co jest związane z hamowaniem enzymu CYP2C19. Biodostępność i maksymalne stężenia w osoczu różnią się w zależności od drogi podania: po dożylnym podaniu 40 mg maksymalne stężenie wynosi około 13,6 μmol/l, a po doustnym 4,6 μmol/l.
biodostępność, choroba refluksowa przełyku, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, farmakokinetyka nieliniowa, hydroksylacja i demetylacja, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klirens osoczowy, krwawienie z wrzodu, krzywa stężenia, kumulacja leku, metabolizm całkowity, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stężenie osoczowe, wlew ciągły, wolno metabolizujący, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadalafil Actavis 10 mg

Tadalafil wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Bezwzględna dostępność biologiczna nie jest jednoznacznie określona, jednak farmakokinetyka leku nie jest istotnie modyfikowana przez posiłki ani porę dnia. Objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a stopień wiązania z białkami osocza to 94%. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z powstaniem nieaktywnego metabolitu glukuronianu metylokatecholu. Klirens wynosi 2,5 l/h, a okres półtrwania około 17,5 godziny. Eliminacja zachodzi głównie przez kał (61%) i nerki (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę. U pacjentów z zaburzeniami erekcji farmakokinetyka jest podobna do osób zdrowych.
AUC, ciężka niewydolność wątroby, dostępność biologiczna, ekspozycja na lek, fosfodiesteraza typu 5, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens leku, łagodne zaburzenie czynności nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny leku, stężenie leku w osoczu, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji, zmniejszenie klirensu
Leksykon leków
Interakcje leku – Midazolam hameln 2 mg/ml

Midazolam jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tych enzymów. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, worykonazol, itrakonazol, flukonazol, pozakonazol, makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna), inhibitory proteazy HIV (lopinawir/rytonawir) oraz inhibitory proteazy HCV (boceprewir, telaprewir), znacząco zwiększają stężenie midazolamu w osoczu (od 1,6 do 5,4-krotnie) i wydłużają jego okres półtrwania (do 3-krotnie). Szczególnie niebezpieczne są interakcje z ketokonazolem i inhibitorami proteazy HIV, które mogą wymagać intensywnego monitorowania klinicznego na oddziale intensywnej terapii. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, mitotan i enzalutamid, powodują znaczne obniżenie ekspozycji na midazolam (spadek stężenia nawet do 90%) i skrócenie okresu półtrwania o 50-60%, co może wymagać zwiększenia dawki midazolamu. Interakcje te są bardziej nasilone po podaniu doustnym niż dożylnym, ze względu na obecność CYP3A4 w przewodzie pokarmowym.
antagonista receptora histaminowego, antybiotyk makrolidowy, aprepitant, atorwastatyna, barbiturat, benzodiazepina, bloker kanału wapniowego, cytochrom P450, depresja oddechowa, diltiazem, efawirenz, enzalutamid, erytromycyna, etomidat, fentanyl, indukcja enzymatyczna, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HCV, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketamina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens ogólnoustrojowy, klobazam, kwas walproinowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający dożylny, midazolam, minimalne stężenie pęcherzykowe, mitotan, nefazodon, pochodna opioidowa, pozakonazol, propofol, roksytromycyna, ryfampicyna, śpiączka, telitromycyna, tikagrelor, wemurafenib, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Camlocor 16 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Camlocor, zawierający kandesartan cyleksetylu i amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z właściwości obu składników. Kandesartan może powodować hiperkaliemię przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas, suplementów potasu lub heparyny, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Interakcje z inhibitorami ACE, innymi antagonistami receptora angiotensyny II oraz aliskirenem zwiększają ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, dlatego ich łączne stosowanie jest przeciwwskazane. NLPZ mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe kandesartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek, szczególnie u osób starszych, co wymaga odpowiedniego nawodnienia i monitorowania. Ponadto, stosowanie litu z kandesartanem może prowadzić do wzrostu stężenia litu i nasilenia jego toksyczności, co wymaga ścisłej kontroli.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, dysfagia, enalapril, etynyloestradiol lewonorgestrel, ewerolimus, glibenklamid, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hydrochlorotiazyd, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP3A4, kandesartan cyleksetylu, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, leki moczopędne oszczędzające potas, makrolid, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nifedypina, ostra niewydolność nerek, preparaty litu, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, ziele dziurawca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fulvestrant Vipharm 250 mg/5 ml

Fulvestrant Vipharm, podawany domięśniowo w dawce 500 mg (dwie ampułko-strzykawki po 250 mg), charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 5 dnia po podaniu. W stanie stacjonarnym średnie parametry farmakokinetyczne to: AUC 475 ng·dni/ml (zmienność 33,4%), Cmax 25,1 ng/ml (zmienność 35,3%) oraz Cmin 16,3 ng/ml (zmienność 25,9%). Fulwestrant wykazuje szeroką dystrybucję w tkankach (Vdss 3-5 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (99%), głównie z lipoproteinami VLDL, LDL i HDL. Metabolizm leku jest złożony, z udziałem enzymu CYP3A4 in vitro, jednak dane in vivo sugerują udział innych enzymów, a eliminacja zachodzi głównie z kałem, z klirensem około 11±1,7 ml/min/kg. Końcowy okres półtrwania wynosi około 50 dni, co jest determinowane głównie przez tempo wchłaniania z miejsca podania.
dystrybucja fulwestrantu, eliminacja fulwestrantu, fulwestrant, globulina wiążąca hormony płciowe, izoenzym CYP3A4, lipoproteina HDL, lipoproteina LDL, lipoproteina VLDL, metabolizm fulwestrantu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie domięśniowe, pole pod krzywą, profil farmakokinetyczny, przedłużone uwalnianie, przedwczesne dojrzewanie płciowe, roztwór do wstrzykiwań, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół McCune-Albrighta
Leksykon leków
Interakcje leku – Elicea Q-Tab 15 mg

Escytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak zespół serotoninowy, wydłużenie odstępu QT oraz zwiększone ryzyko krwawień. Przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. ryzyko zespołu serotoninowego, konieczne 14-dniowe odstępy), odwracalnym selektywnym inhibitorem MAO-A (moklobemid) oraz lekami wydłużającymi QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne). Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (tramadol, buprenorfina, sumatryptan), leków obniżających próg drgawkowy oraz leków przeciwzakrzepowych i NLPZ, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, drgawek i krwawień. Zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów klinicznych i krzepnięcia krwi.
astemizol, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, CYP2D6, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec, erytromycyna, escytalopram, ezomeprazol, fenotiazyna, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, Hypericum perforatum, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksifloksacyna, nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pimozyd, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, SSRI, sumatryptan, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doloxib 30 mg

Etorykoksyb, substancja czynna Doloxibu, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (~100%) po podaniu doustnym oraz farmakokinetyką liniową w dawkach klinicznych (30-120 mg). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 120 mg wynosi średnio 3,6 μg/ml, osiągane jest około 1 godziny po podaniu (Tmax), a pole pod krzywą (AUC0-24h) wynosi 37,8 μg∙h/ml. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~92%) i dużą objętość dystrybucji (Vdss ~120 l), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Etorykoksyb jest intensywnie metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, z udziałem innych cytochromów P450, a jego metabolity nie wykazują istotnej aktywności wobec COX-2 ani COX-1, potwierdzając selektywność działania. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, z mniej niż 1% leku wydalanym w postaci niezmienionej w moczu. Okres półtrwania wynosi około 22 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po około 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę, z wskaźnikiem kumulacji około 2.
bariera krew-mózg, bariera łożyska, ciężkie zaburzenia wątroby, COX-1, COX-2, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, działanie leku, etorykoksyb, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, kwas karboksylowy, metabolit, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, posiłek bogatotłuszczowy, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, szlak metaboliczny, umiarkowane zaburzenia wątroby, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik kumulacji, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Trazodone Neuraxpharm 50 mg

Trazodon Neuraxpharm charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, co umożliwia szybki początek działania terapeutycznego. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP3A4 z rodziny cytochromu P450, obejmującemu N-utlenianie i hydroksylację. W wyniku tych procesów powstaje aktywny metabolit m-chlorofenylopiperazyna, który wpływa na całkowity efekt farmakologiczny. Profil farmakokinetyczny trazodonu pozostaje podobny niezależnie od dawki (50 mg, 100 mg, 150 mg), choć stężenia osoczowe są proporcjonalne do podanej dawki.
aktywność farmakologiczna, cytochrom P450, efekt farmakologiczny, faza końcowa eliminacji, hydroksylacja, induktor CYP3A4, interakcje lekowe, izoenzym CYP3A4, klirens trazodonu, koniugacja, m-chlorofenylopiperazyna, metabolity leku, metabolizm leku, mikrosomy wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, postać niezwiązana leku, przenikanie do mleka kobiecego, stężenie osoczowe, trazodon, trazodon chlorowodorek, upośledzenie funkcji nerek, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – BDS N 0,5 mg/ml

Budezonid, dostępny w stężeniach 0,125 mg/ml, 0,25 mg/ml oraz 0,5 mg/ml w produkcie BDS N, charakteryzuje się biodostępnością ogólnoustrojową po nebulizacji u dorosłych na poziomie około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki dostarczonej. Maksymalne stężenie w osoczu po podaniu dawki 2 mg osiąga około 4 nmol/l w ciągu 10-30 minut. Substancja wykazuje objętość dystrybucji około 3 l/kg masy ciała oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (85-90%). Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (głównie przez CYP3A4), z około 90% przemianą do metabolitów o aktywności glikokortykosteroidowej <1%. Klirens ogólnoustrojowy u dorosłych wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania 2-3 godziny, co tłumaczy łagodny profil działań niepożądanych. Kinetyka jest proporcjonalna do dawki, jednak istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP3A4, np. ketokonazolu, który może zwiększyć stężenie budezonidu w osoczu nawet 7,8-krotnie.
16α-hydroksyprednizolon, 6β-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność ogólnoustrojowa, budezonid, cytochrom P450, dostępność ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, inhibitor CYP3A4, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klirens ogólnoustrojowy, klirens układowy, metabolit budezonidu, metabolizm pierwszego przejścia, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proporcjonalność do dawki, stężenie w osoczu, zawiesina do nebulizacji
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Aurovitas 20 mg

Escytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań klinicznych. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. fenelzyna, tranylcypromina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając 14-dniowej przerwy po odstawieniu inhibitora MAO przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniowej przerwy po zakończeniu terapii escytalopramem przed podaniem inhibitora MAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych inhibitorów MAO-A, takich jak moklobemid i linezolid, z koniecznością stosowania minimalnych dawek i ścisłej kontroli klinicznej. Escytalopram jest również przeciwwskazany w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, haloperydol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre fluorochinolony), co zwiększa ryzyko torsade de pointes. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (tramadol, tryptany, opioidy), leków obniżających próg drgawkowy, litu, tryptofanu, preparatów z dziurawca zwyczajnego oraz leków przeciwzakrzepowych i NLPZ, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, drgawek, krwawień oraz arytmii.
arytmia złośliwa, buprenorfina, cymetydyna, cytochrom P450, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, metabolizm leku, metoprolol, moklobemid, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, SSRI, tiorydazyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sorafenib Sandoz 200 mg

Sorafenib, podawany doustnie w formie tabletek powlekanych zawierających 200 mg substancji czynnej, charakteryzuje się biodostępnością względną na poziomie 38-49% w porównaniu z roztworem doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga po około 3 godzinach, a przyjmowanie leku z wysokotłuszczowym posiłkiem zmniejsza jego wchłanianie o 30%. Sorafenib wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,5%) oraz znaczną kumulację przy wielokrotnym podawaniu (2,5-7-krotny wzrost stężenia w stanie stacjonarnym osiąganym po 7 dniach). Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 25-48 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4 i UGT1A9, a głównym aktywnym metabolitem jest pirydyno-N-tlenek, stanowiący 9-16% krążących substancji. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (77% dawki, w tym 51% w formie niezmienionej) oraz z moczem (19%, głównie metabolity). Nie stwierdzono istotnego wpływu wieku (do 65 lat), płci, masy ciała ani rasy na farmakokinetykę sorafenibu.
biodostępność względna, cytochrom P450, dializoterapia, działanie niepożądane, glukuronidacja, glukuronidaza bakteryjna, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugha, okres półtrwania, pirydyno-N-tlenek, rak wątrobowokomórkowy, sorafenib tozylan, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, terapia przeciwnowotworowa, UDP-glukuronozylotransferaza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imatenil 400 mg

Farmakokinetyka imatynibu charakteryzuje się bardzo wysoką biodostępnością doustną na poziomie 98% oraz silnym wiązaniem z białkami osocza (95%), głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną. Lek wykazuje liniową zależność AUC w zakresie dawek 25-1000 mg, a okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a głównym metabolitem jest N-demetylowana pochodna piperazyny, wykazująca podobną aktywność biologiczną, jednak z ekspozycją stanowiącą 16% AUC leku macierzystego. Eliminacja zachodzi przede wszystkim przez kał (68%) i mocz (13%), z 25% dawki wydalanej w formie niezmienionej. Kumulacja leku w stanie stacjonarnym wynosi 1,5-2,5-krotnie przy podawaniu raz na dobę.
5-fluorouracyl, albumina, AUC, bilirubina, biodostępność bezwzględna, biodostępność imatynibu, biotransformacja imatynibu, CML, cytochrom P-450, dysfunkcja nerek, erytromycyna, flukonazol, induktor CYP3A4, inhibitor izoenzymu, izoenzym CYP3A4, klirens imatynibu, kwaśna alfa-glikoproteina, metabolit imatynibu, mikrosomy, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, parametry farmakokinetyczne, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa piperazyny, powierzchnia ciała, profil farmakokinetyczny, przerzuty do wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, stan równowagi farmakologicznej, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Betesda 20 mg/ml

Escytalopram, substancja czynna Betesda (krople doustne 20 mg/ml), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO, co może prowadzić do zespołu serotoninowego – terapia escytalopramem powinna być rozpoczęta minimum 14 dni po odstawieniu inhibitora MAO, a po zakończeniu leczenia escytalopramem należy zachować 7-dniową przerwę przed włączeniem inhibitora MAO. Przeciwwskazane jest także łączenie z moklobemidem i linezolidem ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, escytalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe antydepresanty, wybrane antybiotyki i leki przeciwmalaryczne) z uwagi na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Współistniejące stosowanie leków serotoninergicznych (opioidy, tryptany) wymaga ścisłej kontroli klinicznej z powodu ryzyka zespołu serotoninowego.
buprenorfina, bupropion, cymetydyna, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, esomeprazol, fenotiazyna, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, krzepnięcie krwi, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, neuroleptyk, nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, omeprazol, opioid, pimozyd, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Belupo 10 mg

Preparat Tadalafil Belupo, stosowany w dawkach 10 mg i 20 mg, jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę i 400 mg/dobę) oraz rytonawir (200 mg 2×/dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2- do 4-krotny, Cmax wzrost do 22%), co może nasilać działania niepożądane. Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają stężenie tadalafilu w osoczu nawet o 88%, co może prowadzić do utraty skuteczności terapeutycznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania tadalafilu z organicznymi azotanami ze względu na ryzyko nasilonej hipotensji, utrzymującej się ponad 24 godziny i ustępującej po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Ponadto, jednoczesne podawanie tadalafilu z doksazosyną (4 mg i 8 mg) może powodować istotne nasilenie działania hipotensyjnego i ryzyko omdleń, dlatego takie skojarzenie jest niewskazane.
alfuzosyna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azotan, bendrofluazyd, białko transportowe, bloker kanałów wapniowych, doksazosyna, enalapril, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor cytochromu P450, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący receptory α-adrenergiczne, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, R-warfaryna, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, sakwinawir, substrat CYP1A2, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, β-adrenolityk
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks 50 mg + 1000 mg

Produkt leczniczy Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks łączy farmakokinetykę dwóch substancji czynnych: sytagliptyny i metforminy. Sytagliptyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając Cₘₐₓ 950 nM w ciągu 1-4 godzin, z wysoką biodostępnością około 87%. Jej eliminacja odbywa się głównie przez nerki (87% dawki w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym około 350 ml/min. Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na enzymy CYP. Metformina osiąga Tₘₐₓ około 2,5 godziny, z biodostępnością 50-60%, wykazuje nieliniowe, wysycalne wchłanianie, a jej eliminacja odbywa się przez nerki z klirensem >400 ml/min i okresem półtrwania około 6,5 godziny. Pokarm zmniejsza i opóźnia wchłanianie metforminy, natomiast nie wpływa na farmakokinetykę sytagliptyny. Objętość dystrybucji sytagliptyny wynosi około 198 litrów, a metforminy 63-276 litrów, przy niskim stopniu wiązania z białkami osocza (odpowiednio 38% i niski).
badania przedkliniczne, biodostępność sytagliptyny, cukrzyca typu 2, działanie rakotwórcze, farmakokinetyka populacyjna, genotoksyczność, glikoproteina p, hepatotoksyczność, inhibitory izoenzymów, izoenzym CYP3A4, klirens nerkowy, metabolizm sytagliptyny, objętość dystrybucji, potencjalne działanie rakotwórcze, poziom bez obserwowanego działania, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, sytagliptyna i metformina chlorowodorek, transporter anionów organicznych, wchłanianie do krwiobiegu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cinacalcet Aurovitas 30 mg

Cynakalcet, substancja czynna leku Cinacalcet Aurovitas, charakteryzuje się po doustnym podaniu maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 2-6 godzin, z biodostępnością na czczo wynoszącą 20-25%. Obecność pokarmu zwiększa biodostępność o 50-80%, niezależnie od zawartości tłuszczu w posiłku. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~1000 l) i silne wiązanie z białkami osocza (97%). Eliminacja przebiega dwufazowo z początkowym okresem półtrwania około 6 godzin i końcowym 30-40 godzin. Stan równowagi farmakokinetycznej osiągany jest po 7 dniach stosowania, bez istotnej kumulacji. Cynakalcet jest metabolizowany głównie w wątrobie przez CYP3A4 i częściowo CYP1A2, a jego metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Lek jest silnym inhibitorem CYP2D6, nie wpływa jednak na inne izoenzymy P450 w stężeniach klinicznych. Eliminacja metabolitów odbywa się głównie przez nerki (80% dawki w moczu, 15% w kale).
AUC, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, Cmax, cynakalcet, cytochrom P450, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka, hemodializa, inhibitor CYP2D6, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP3A4, klirens, metabolit, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja, parathormon, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi stężenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pazopanib Pharmascience 400 mg

Pazopanib, podawany doustnie w dawce 800 mg u pacjentów z guzami litymi, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmₐₓ) około 19 ± 13 μg/ml po medianie 3,5 godziny, z AUC₀₋∞ wynoszącym około 650 ± 500 μg·h/ml. Codzienne podawanie powoduje wzrost ekspozycji (AUC₀₋T) od 1,23 do 4-krotności. Biodostępność leku istotnie wzrasta przy podaniu z pokarmem, zwłaszcza tłustym, co podwaja AUC i Cmₐₓ; dlatego zaleca się podawanie pazopanibu co najmniej godzinę przed lub dwie godziny po posiłku. Rozkruszenie tabletki 400 mg zwiększa AUC₍₀₋₇₂₎ o 46% i Cmₐₓ dwukrotnie, skracając czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmₐₓ) o około 2 godziny. Lek wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, jest substratem P-gp i BCRP, a metabolizowany głównie przez CYP3A4, z metabolitami odpowiadającymi za 6% ekspozycji, z których jeden wykazuje aktywność porównywalną do leku. Eliminacja jest powolna, z okresem półtrwania około 30,9 godziny, głównie przez kał, z mniej niż 4% wydalanym z moczem.
aminotransferaza alaninowa, białko oporności raka piersi, bilirubina, bilirubina całkowita, biodostępność leku, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, guz lity, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek przeciwnowotworowy, maksymalna tolerowana dawka, okres półtrwania leku, P-glikoproteina, parametr farmakokinetyczny, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atazanavir Zentiva 300 mg

Farmakokinetyka atazanawiru wykazuje nieliniowy rozkład, co wpływa na dawkowanie i przewidywanie stężeń leku. Po podaniu doustnym w skojarzeniu z rytonawirem (300 mg atazanawiru i 100 mg rytonawiru) u pacjentów zakażonych HIV, średnia geometryczna Cmax wynosi 4466 ng/ml (CV% 42%), Cmin 654 ng/ml (CV% 76%), a AUC 44185 ng•h/ml (CV% 51%). Monoterapia atazanawirem (400 mg) skutkuje niższymi stężeniami: Cmax 2298 ng/ml (CV% 71%), Cmin 120 ng/ml (CV% 109%) i AUC 14874 ng•h/ml (CV% 91%). Podawanie leku z lekkim posiłkiem zwiększa biodostępność (AUC o 33%, Cmax i stężenie 24-godzinne o 40%), natomiast posiłek wysokotłuszczowy opóźnia Tmax z 2,0 do 5,0 godzin i zwiększa 24-godzinne stężenie o 33%. Atazanawir wiąże się z białkami osocza w około 86%, metabolizowany jest głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim drogą wątrobową (79% z kałem, 13% z moczem). Średni okres półtrwania wynosi około 12 godzin przy dawce 300 mg z rytonawirem i lekkim posiłkiem.
albumina, atazanawir, biodostępność, czas półtrwania, dystrybucja leku, farmakokinetyka, farmakokinetyka w ciąży, hemodializa, HIV, hydroliza, izoenzym CYP3A4, kwaśna glikoproteina alfa 1, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit glukuronowy, minimalne stężenie w osoczu, N-dealkilacja, niewydolność nerek, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, rytonawir, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, wskaźnik rozpiętości stężeń, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Klacid 250 mg

Klarytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy i inhibitor izoenzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Przeciwwskazane jest jej stosowanie z lekami takimi jak astemizol, terfenadyna, cyzapryd, domperydon, pimozyd, alkaloidy sporyszu, doustny midazolam (7-krotne zwiększenie AUC), statyny metabolizowane przez CYP3A4 (lowastatyna, symwastatyna), lomitapid oraz kolchicyna u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby, ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym wydłużenia odstępu QT, torsade de pointes, rabdomiolizy, ostrego zatrucia i wzrostu aktywności aminotransferaz. Ponadto, klarytromycyna zwiększa stężenia leków takich jak chinidyna, dyzopiramid, doustne leki przeciwcukrzycowe (nateglinid, repaglinid), triazolobenzodiazepiny (np. midazolam i.v. – 2,7-krotny wzrost AUC), kortykosteroidy, omeprazol, inhibitory fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil, wardenafil), teofilina, karbamazepina, digoksyna oraz zmniejsza stężenie zydowudyny (zalecany 4-godzinny odstęp podania). W przypadku leków indukujących CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, dziurawiec) obserwuje się zmniejszenie stężenia klarytromycyny i potencjalne osłabienie jej działania terapeutycznego.
14-OH-klarytromycyna, alkaloid sporyszu, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, AUC, częstoskurcz komorowy, digoksyna, dihydroergotamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie niepożądane, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy, izoenzym CYP3A4, lowastatyna, metabolizm klarytromycyny, midazolam, migotanie komór, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odstęp QT, rabdomioliza, ryfabutyna, ryfampicyna, symwastatyna, torsade de pointes, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Claritine Allergy 1 mg/ml

Loratadyna, substancja czynna preparatu Claritine Allergy, jest metabolizowana głównie przez izoenzymy wątrobowe CYP3A4 i CYP2D6, co stanowi podstawę potencjalnych interakcji lekowych. Inhibitory tych enzymów, takie jak ketokonazol, erytromycyna oraz cymetydyna, powodują wzrost stężenia loratadyny w osoczu, jednak badania kliniczne nie wykazały istotnych klinicznie zmian, w tym wpływu na odstęp QT w EKG. Mimo umiarkowanego poziomu istotności tych interakcji, zaleca się ostrożność, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub przyjmujących wielolekowość, w tym inne inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, klarytromycyna) i CYP2D6 (fluoksetyna, paroksetyna), które mogą nasilać działania niepożądane loratadyny. W grupie pediatrycznej brak jest danych dotyczących interakcji, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
antybiotyk makrolidowy, chinidyna, cymetydyna, elektrokardiografia, erytromycyna, fluoksetyna, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, leczenie skojarzone, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, loratadyna, nefazodon, odstęp QT, paroksetyna, rytonawir, telitromycyna, test psychomotoryczny, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Davercin 250 mg

Lek Davercin zawierający 11,12-węglan erytromycyny A w dawce 250 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy, ciężką niewydolnością wątroby oraz u osób z wydłużonym odstępem QT (zarówno wrodzonym, jak i nabytym), historią torsades de pointes lub częstoskurczu komorowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko proarytmiczne związane z hipokaliemią i hipomagnezemią, które nasilają potencjalne zaburzenia rytmu serca. Ponadto, erytromycyna jest silnym inhibitorem CYP3A4, co powoduje liczne interakcje lekowe, zwłaszcza z inhibitorami reduktazy HMG-CoA (lowastatyna, symwastatyna), lekami przeciwhistaminowymi (astemizol, terfenadyna), prokinetykami (cisapryd, domperidon), neuroleptykami (pimozyd), pochodnymi ergotaminy oraz lomitapidem, co może prowadzić do zagrażających życiu działań niepożądanych, w tym rabdomiolizy i zaburzeń rytmu serca.
antybiotyk makrolidowy, bradykardia, choroba wieńcowa, cykliczny węglan erytromycyny, częstoskurcz komorowy, dysfagia, działanie proarytmiczne, ergotamina, hipercholesterolemia rodzinna, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP3A4, lek przeciwhistaminowy, lomitapid, nadwrażliwość na erytromycynę, nagła śmierć sercowa, neuroleptyk, niewydolność serca, niewydolność wątroby, prokinetyk przewodu pokarmowego, rabdomioliza, torsades de pointes, wrodzone wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Reltebon 80 mg

Oksykodon, substancja czynna Reltebonu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie oksykodonu z lekami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak benzodiazepiny, opioidy, gabapentynoidy, leki przeciwlękowe, nasenne, przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne, fenotiazyny, środki znieczulające, zwiotczające mięśnie, przeciwhistaminowe pierwszej generacji oraz niektóre przeciwwymiotne, co zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej i śpiączki. Spożywanie alkoholu podczas terapii oksykodonem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia depresji OUN i potencjalnie śmiertelnych powikłań. Ponadto, interakcje z inhibitorami MAO mogą prowadzić do niestabilności ciśnienia tętniczego i zaburzeń OUN, a ryzyko utrzymuje się do 2 tygodni po odstawieniu IMAO. Stosowanie oksykodonu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się zaburzeniami psychicznymi, autonomicznymi i nerwowo-mięśniowymi.
antagonista witaminy K, antybiotyk makrolidowy, antykoagulant, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, ból neuropatyczny, depresja oddechowa, depresja OUN, działanie przeciwcholinergiczne, gabapentynoidy, hipertermia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, niedrożność przewodu pokarmowego, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pregabalina, sedacja, SNRI, SSRI, toksyczność serotoninowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluxazol 150 mg

Flukonazol jest silnym inhibitorem CYP2C9, umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 oraz inhibitorem CYP2C19, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami metabolizowanymi przez te enzymy. Hamowanie enzymów utrzymuje się 4-5 dni po odstawieniu flukonazolu, co wynika z jego długiego okresu półtrwania. Przeciwwskazane jest łączenie flukonazolu z lekami wydłużającymi odstęp QTc i ryzykiem torsade de pointes, takimi jak cyzapryd, terfenadyna (zwłaszcza przy dawkach flukonazolu ≥400 mg/dobę), astemizol, pimozyd, chinidyna, erytromycyna oraz halofantryna. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu, zwłaszcza przy dawkach flukonazolu 800 mg. Flukonazol zwiększa stężenia wielu leków, m.in. benzodiazepin krótko działających (midazolam, triazolam – AUC wzrost 3,7-4,4-krotny), NLPZ (flurbiprofen, ibuprofen – AUC wzrost do 82%), celekoksybu (Cmax +68%, AUC +134%), leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna – wydłużenie czasu protrombinowego do 2-krotnego), immunosupresyjnych (takrolimus – 5-krotny wzrost stężenia, cyklosporyna – 1,8-krotny wzrost AUC), fenytoiny (AUC24 +75%, Cmin +128%) oraz iwakaftoru (3-krotny wzrost ekspozycji). Konieczne jest monitorowanie stężeń leków i dostosowanie dawek, aby uniknąć toksyczności i działań niepożądanych.
alkaloid barwinka, antagonista wapnia, benzodiazepina, cytochrom P450, czas protrombinowy, działanie niepożądane, farmakokinetyka, hepatotoksyczność, inhibitor izoenzymu, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, kardiotoksyczność, kinaza kreatynowa, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odstęp QTc, okres półtrwania, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, rabdomioliza, reakcja disulfiramopodobna, torsade de pointes, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Darunavir Aurovitas 800 mg

Darunavir Aurovitas, inhibitor proteazy HIV, wykazuje zwiększoną biodostępność u pacjentów zakażonych HIV-1, co jest związane z podwyższonym stężeniem kwaśnej glikoproteiny α1 (AAG) w osoczu, prowadzącym do większego wiązania leku. Darunavir jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, a stosowanie wzmacniaczy farmakokinetycznych, takich jak rytonawir (100 mg dwa razy na dobę) lub kobicystat, znacząco zwiększa ekspozycję na lek (np. 14-krotny wzrost AUC po dawce 600 mg darunawiru z rytonawirem). Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest w 2,5–4 godziny po podaniu doustnym, a biodostępność wzrasta z 37% do około 82% przy jednoczesnym stosowaniu rytonawiru. Lek należy podawać z jedzeniem, gdyż przyjmowanie na czczo obniża biodostępność. Darunavir wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie AAG, a jego objętość dystrybucji wynosi 88,1 ± 59,0 l, zwiększając się do 131 ± 49,9 l w obecności rytonawiru. Okres półtrwania wynosi około 15 godzin, a klirens wewnątrznaczyniowy zmniejsza się z 32,8 l/godz. do 5,9 l/godz. pod wpływem rytonawiru. U dzieci i młodzieży dawki dostosowane do masy ciała zapewniają farmakokinetykę porównywalną z dorosłymi, co potwierdzają badania w różnych grupach wiekowych (3–17 lat).
biodostępność leku, darunawir, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP3A, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, kobicystat, kwaśna glikoproteina α1, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwretrowirusowy, metabolizm wątrobowy, mutacje oporności, okres półtrwania, oksydacja, rytonawir, schemat przeciwretrowirusowy, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, wiremia HIV-1, zakażenie HIV
Leksykon substancji czynnych
Klotrymazol – Właściwości farmakokinetyczne

Klotrymazol, stosowany miejscowo w leczeniu grzybic skóry i błon śluzowych, charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym, co zapewnia wysoki profil bezpieczeństwa terapii. Po aplikacji na nieuszkodzoną skórę wchłanianie wynosi poniżej 2% dawki, natomiast po podaniu dopochwowym 3-10%. Stężenia leku w warstwach skóry wykazują gradient: od 50-500 μg/ml w warstwie rogowej naskórka do poniżej 0,1 μg/ml w tkance podskórnej. W osoczu stężenia klotrymazolu po podaniu miejscowym są bardzo niskie, poniżej 0,001 μg/ml na skórę i do 0,01 μg/ml po podaniu dopochwowym dawki 500 mg. Klotrymazol wiąże się w 50% z albuminami, a jego metabolizm wątrobowy jest szybki, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, głównie 2-chlorofenylo-4-hydroksyfenylo-fenylometanu.
biodostępność, błona śluzowa, cytochrom P-450, emulsja olej w wodzie, farmakokinetyka, grzybica skóry, interakcja z lekami, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, kapsułka dopochwowa, klotrymazol, metabolit, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nieuszkodzona skóra, okres półtrwania, skóra właściwa, stężenie klotrymazolu, stężenie w osoczu, stratum corneum, substancja przeciwgrzybicza, tabletka dopochwowa, tkanka podskórna, warstwa brodawkowata, warstwa kolczysta naskórka, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie minimalne, wchłanianie ogólnoustrojowe, wydalanie metabolitów, zastosowanie dopochwowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadilecto 2,5 mg

Tadalafil jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę i 400 mg/dobę) oraz rytonawir (200 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2-4-krotny, Cmax wzrost do 22%), co może podnosić ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, obniżają stężenie tadalafilu w osoczu nawet o 88%, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil nasila działanie hipotensyjne azotanów, co stanowi przeciwwskazanie do ich jednoczesnego stosowania; interakcja ta utrzymuje się ponad 24 godziny, a azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu, pod ścisłym nadzorem kardiologicznym. Ponadto, jednoczesne stosowanie tadalafilu z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną (4-8 mg/dobę), może prowadzić do istotnego nasilenia działania hipotensyjnego i ryzyka omdleń, dlatego takie połączenie nie jest zalecane.
alfuzosyna, azotan, cytochrom P450, czas krwawienia, czas protrombinowy, doksazosyna, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lek blokujący kanał wapniowy, lek blokujący receptor angiotensyny II, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek blokujący receptor β-adrenergiczny, lek przeciwcukrzycowy, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, R-warfaryna, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, sakwinawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny
Leksykon leków
Interakcje leku – Lanzul 30 mg

Lanzoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez zmianę pH żołądka oraz wpływ na enzymy wątrobowe, zwłaszcza CYP3A4 i CYP2C19. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami proteazy HIV (atazanawir, nelfinawir) oraz azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol, itrakonazol), gdzie zmniejszenie kwaśności soku żołądkowego prowadzi do znacznego obniżenia biodostępności tych leków, co jest przeciwwskazaniem do ich jednoczesnego stosowania. Wysokie dawki metotreksatu mogą ulegać kumulacji i wykazywać zwiększoną toksyczność w obecności lanzoprazolu, co wymaga rozważenia czasowego odstawienia IPP. Ponadto, lanzoprazol może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak takrolimus (wzrost stężenia nawet do 81%), co wymaga monitorowania i dostosowania dawki. Interakcje z warfaryną mogą prowadzić do wzrostu INR i ryzyka krwawień, dlatego konieczna jest ścisła kontrola parametrów krzepnięcia.
atazanawir, azolowy lek przeciwgrzybiczny, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa żołądka, czas protrombinowy, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, enzym metabolizujący, fluwoksamina, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, lanzoprazol, lek immunosupresyjny, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm wątrobowy, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nelfinawir, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ryfampicyna, sukralfat, takrolimus, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kwetina 100 mg

Kwetiapina wykazuje dobrą biodostępność po podaniu doustnym, niezależnie od przyjmowania pokarmu, co ułatwia stosowanie leku. Farmakokinetyka kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę). Po absorpcji około 83% kwetiapiny wiąże się z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP3A4, a mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny. Metabolity są wydalane głównie przez nerki (73%) i w mniejszym stopniu przez przewód pokarmowy (21%). Kwetiapina i jej metabolity są słabymi inhibitorami cytochromu P450, a klinicznie istotne interakcje farmakokinetyczne są mało prawdopodobne.
biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom P450, dawkowanie leku, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, kwetiapina, liniowość farmakokinetyczna, marskość alkoholowa wątroby, metabolizm kwetiapiny, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, parametr farmakokinetyczny, słaby inhibitor, stan stacjonarny, stężenie kwetiapiny, upośledzenie czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Doloxib 90 mg

Etorykoksyb, substancja czynna leku Doloxib, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków, co ma istotne znaczenie kliniczne. Podawanie etorykoksybu w dawce 120 mg/dobę pacjentom stosującym doustne leki przeciwzakrzepowe (np. warfarynę) powoduje wzrost INR o około 13%, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. Interakcje z lekami moczopędnymi, inhibitorami ACE i antagonistami receptora angiotensyny II mogą osłabiać ich działanie przeciwnadciśnieniowe i prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych i odwodnionych. Etorykoksyb w dawce 120 mg zwiększa stężenia metotreksatu w osoczu o 28% i zmniejsza jego klirens nerkowy o 13%, co wymaga obserwacji pacjentów pod kątem toksyczności. Ponadto, etorykoksyb zwiększa AUC etynyloestradiolu w doustnych lekach antykoncepcyjnych o 37-60%, a w hormonalnej terapii zastępczej podnosi stężenia estronu (41%), ekwiliny (76%) i 17-β-estradiolu (22%), co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych.
alkohol etylowy, antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyagregacyjne, działanie hepatotoksyczne, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymów, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P, izoenzym cytochromu P450, izoenzym SULT1E1, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek zobojętniający, metotreksat, mikonazol, minoksydyl, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, skoniugowany estrogen, stężenie maksymalne, sulfotransferaza, takrolimus, toksyczność digoksyny, worykonazol, żylny incydent zakrzepowo-zatorowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Imatinib Altan 400 mg

Imatynib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co powoduje liczne interakcje lekowe wpływające na jego stężenie w osoczu. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, mogą zwiększać Cmax imatynibu o 26% i AUC o 40%, co wymaga ostrożności i monitorowania działań niepożądanych. Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają Cmax o co najmniej 54% i AUC o 74%, co może prowadzić do niepowodzenia terapeutycznego i wskazuje na konieczność unikania ich jednoczesnego stosowania. Imatynib hamuje również metabolizm innych leków metabolizowanych przez CYP3A4, powodując wzrost ich stężeń, co jest szczególnie istotne w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak cyklosporyna, takrolimus, pimozyd czy fentanyl. Ponadto, imatynib hamuje CYP2D6, zwiększając Cmax i AUC metoprololu o około 23%, co wymaga monitorowania klinicznego u pacjentów stosujących ten lek.
alfentanyl, alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, bloker kanału wapniowego, bortezomib, chynidyna, cyklosporyna, CYP2D6, cytochrom P450, deksametazon, diergotamina, docetaksel, ergotamina, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, fosfenytoina, glejak złośliwy, heparyna niskocząsteczkowa, hepatotoksyczność, imatynib w osoczu, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, L-asparaginaza, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lewotyroksyna, metoprolol, mielosupresja, O-glukuronidacja, okskarbazepina, opioidowy lek przeciwbólowy, paracetamol, Ph+ ALL, pimozyd, pochodna kumaryny, prymidon, ryfampicyna, substrat CYP3A4, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, triazolobenzodiazepina, warfaryna, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Adalift 2,5 mg

Adalift (tadalafil) jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami tego izoenzymu, takimi jak ketokonazol (200 mg/dobę podwaja AUC i zwiększa Cmax o 15% przy dawce 10 mg; 400 mg/dobę czterokrotnie zwiększa AUC i Cmax o 22% przy dawce 20 mg) oraz ritonawir (200 mg dwa razy na dobę podwaja AUC przy dawce 20 mg). Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają AUC tadalafilu nawet o 88%, co może zmniejszać skuteczność leku. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane; interakcje utrzymują się do 48 godzin po ostatniej dawce tadalafilu (2,5–20 mg). Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną (4–8 mg/dobę), może prowadzić do istotnego nasilenia hipotensji i omdleń, dlatego jest niezalecane.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, cytochrom P450, doksazosyna, enalapril, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanał wapniowy, lek blokujący receptor angiotensyny II, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek blokujący receptor β-adrenergiczny, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lafactin 37,5 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna leku Lafactin, charakteryzuje się wysokim stopniem wchłaniania z przewodu pokarmowego (≥92%), jednak biodostępność całkowita wynosi 40-45% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie. Średni okres półtrwania wenlafaksyny wynosi 5±2 godziny, a jej aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV) 11±2 godziny. Po podaniu doustnym wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu maksymalne stężenia osiągane są odpowiednio po 2 i 3 godzinach, natomiast w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Lafactin) po 5,5 i 9 godzinach. Zarówno wenlafaksyna, jak i ODV wykazują kinetykę liniową w dawkach 75-450 mg/dobę, a ich wiązanie z białkami osocza jest niskie (27% i 30%), co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych. Metabolizm wenlafaksyny odbywa się głównie przez CYP2D6 do aktywnego ODV oraz przez CYP3A4 do mniej aktywnego N-demetylowenlafaksyny; lek jest słabym inhibitorem CYP2D6 i nie wpływa na CYP1A2, CYP2C9 i CYP3A4. Wydalanie następuje głównie przez nerki (87% dawki), w tym 5% w postaci niezmienionej, 29% ODV wolnej i 26% sprzężonej.
cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ekstensywny metabolizer, faza eliminacji, inhibitor CYP2D6, interakcje lekowe, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, kinetyka liniowa, klirens leku, klirens osoczowy, metabolit ODV, metabolizm ogólnoustrojowy, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, pacjent dializowany, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Tigrix 90 mg

Tikagrelor, aktywny składnik leku Tigrix, jest substratem i umiarkowanym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp). Interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na CYP3A4 mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 2,4-krotne zwiększenie Cmax i 7,3-krotne zwiększenie AUC tikagreloru, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. diltiazem, zwiększają Cmax tikagreloru o 69% i AUC 2,7-krotnie, wymagając ostrożności. Induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna, obniżają Cmax tikagreloru o 73% i AUC o 86%, co może zmniejszać skuteczność terapii i jest przeciwwskazane. Cyklosporyna zwiększa ekspozycję tikagreloru (Cmax 2,3x, AUC 2,8x), co wymaga ostrożności. Spożycie dużych ilości soku grejpfrutowego podwaja ekspozycję na tikagrelor, choć zwykle bez istotnego znaczenia klinicznego. Morfina i inne opioidy zmniejszają ekspozycję na tikagrelor o 35%, co może obniżać skuteczność leczenia u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym.
ACT, antagoniści receptora angiotensyny, antagoniści wapnia, aPTT, beta-adrenolityki, bradykardia, CPK, cyklosporyna, doustne środki antykoncepcyjne, glikoproteina p, heparyna drobnocząsteczkowa, induktory CYP3A, inhibitor P-gp, inhibitor P2Y12, inhibitory ACE, inhibitory CYP3A4, inhibitory GpIIb/IIIa, inhibitory pompy protonowej, inhibitory SSRI, izoenzym CYP3A4, kwas atorwastatyny, ostry zespół wieńcowy, rabdomioliza, silne inhibitory CYP3A4, sok grejpfrutowy, statyny, tikagrelor
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Actavis 2,5 mg

Badania interakcji lekowych z tadalafilem (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że tadalafil jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, a inhibitory tego izoenzymu, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę i 400 mg/dobę) oraz rytonawir (200 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2- do 4-krotny, Cmax wzrost do 22%). Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżać jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; interakcja utrzymuje się do 48 godzin po ostatniej dawce tadalafilu. Ponadto, jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) może prowadzić do istotnego nasilenia działania hipotensyjnego i ryzyka omdleń, co stanowi przeciwwskazanie do kojarzenia tych leków. W przypadku innych leków przeciwnadciśnieniowych (np. amlodypina, enalapril, metoprolol) tadalafil (10-20 mg) powoduje niewielkie, zazwyczaj klinicznie nieistotne obniżenie ciśnienia tętniczego.
azotan organiczny, czas protrombinowy, doksazosyna, działanie hipotensyjne, ekspozycja AUC, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens leku, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, lek przeciwnadciśnieniowy, metabolizm leków, monitorowanie hemodynamiczne, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, przeciwwskazanie, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, teofilina, warfaryna