Właściwości farmakokinetyczne tadalafilu

Poniżej przedstawiono szczegółowe dane farmakokinetyczne dotyczące tadalafilu, substancji czynnej zawartej w tabletce powlekanej Tadilecto 5 mg. Właściwości farmakokinetyczne obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania leku w organizmie, co jest istotne dla zrozumienia działania substancji czynnej oraz prawidłowego jej dawkowania u różnych grup pacjentów.

Wchłanianie

Tadalafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest średnio po 2 godzinach od momentu przyjęcia leku. Należy zauważyć, że bezwzględna dostępność biologiczna tadalafilu po podaniu doustnym nie została precyzyjnie określona. ¹

Co istotne z klinicznego punktu widzenia, pokarm nie wpływa na szybkość i stopień wchłaniania tadalafilu, co oznacza, że produkt leczniczy Tadilecto może być przyjmowany niezależnie od posiłków. Dodatkowo, pora przyjmowania leku (rano czy wieczorem) nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę wchłaniania leku. ²

Dystrybucja

Po wchłonięciu tadalafil ulega szerokiej dystrybucji w organizmie, czego dowodem jest średnia objętość dystrybucji wynosząca około 63 litrów. Wartość ta wskazuje na efektywne rozmieszczanie substancji czynnej w tkankach organizmu. W stężeniach terapeutycznych, aż 94% tadalafilu w osoczu wiąże się z białkami. Ważną obserwacją kliniczną jest fakt, że w przypadku zaburzeń czynności nerek stopień wiązania tadalafilu z białkami nie ulega zmianie. ³

Badania wykazały, że mniej niż 0,0005% podanej dawki tadalafilu pojawia się w nasieniu u zdrowych osób, co stanowi istotną informację odnośnie bezpieczeństwa stosowania leku. ⁴

Metabolizm

Tadalafil podlega procesom metabolicznym głównie za pośrednictwem izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450. Głównym metabolitem wykrywanym w krwioobiegu jest glukuronian metylokatecholu. Z farmakokinetycznego punktu widzenia istotne jest, że ten metabolit wykazuje działanie co najmniej 13 000 razy słabsze na fosfodiesterazę typu 5 (PDE5) w porównaniu do tadalafilu. Przy obserwowanych stężeniach, metabolit ten nie jest uznawany za klinicznie aktywny. ⁵

Wydalanie

U zdrowych osób średni klirens tadalafilu po podaniu doustnym wynosi 2,5 l/godzinę. Okres półtrwania tadalafilu u zdrowych ochotników osiąga średnio 17,5 godziny, co ma istotne znaczenie dla schematu dawkowania leku. Tadalafil jest wydalany głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, przy czym dominującą drogą eliminacji jest wydalanie z kałem (około 61% dawki), natomiast w mniejszym stopniu substancja jest wydalana z moczem (około 36% dawki). ⁶

Liniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka tadalafilu u zdrowych osób wykazuje liniowość zarówno w odniesieniu do dawki, jak i czasu. W zakresie dawek od 2,5 do 20 mg, ekspozycja (AUC) na tadalafil zwiększa się proporcjonalnie do dawki. Stan stacjonarny tadalafilu w osoczu jest osiągany stosunkowo szybko, bo w ciągu 5 dni przyjmowania leku raz na dobę. ⁷

Warto podkreślić, że farmakokinetyka określona w ujęciu populacyjnym u pacjentów z zaburzeniami erekcji jest podobna do farmakokinetyki obserwowanej u osób bez takich zaburzeń. ⁸

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U zdrowych osób w podeszłym wieku (65 lat lub starszych) obserwuje się zmniejszony klirens tadalafilu po podaniu doustnym w porównaniu z osobami młodszymi. Skutkuje to zwiększeniem ekspozycji (AUC) o 25% w stosunku do zdrowych osób w wieku od 19 do 45 lat. Należy jednak podkreślić, że to związane z wiekiem działanie nie jest klinicznie znaczące i nie wymaga modyfikacji dawkowania. ⁹

Niewydolność nerek

W farmakologicznych badaniach klinicznych po podaniu pojedynczej dawki tadalafilu (od 5 do 20 mg) wykazano, że ekspozycja (AUC) na substancję czynną jest zwiększona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W szczególności:

• U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny od 51 do 80 ml/min) ekspozycja na tadalafil była dwukrotnie większa niż u zdrowych osób
• U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 31 do 50 ml/min) również obserwowano dwukrotny wzrost ekspozycji
• U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie ekspozycja była dwukrotnie większa, a stężenie maksymalne (Cmax) o 41% większe niż u zdrowych osób

Co istotne z klinicznego punktu widzenia, hemodializa w nieistotnym stopniu wpływa na eliminację tadalafilu. ¹⁰

Niewydolność wątroby

Po podaniu dawki 10 mg, ekspozycja na tadalafil (AUC) u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B w skali Child-Pugh) jest porównywalna z ekspozycją u zdrowych osób. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C w skali Child-Pugh) są ograniczone. ¹¹

Należy podkreślić, że nie przeprowadzono badań dotyczących przyjmowania tadalafilu w schemacie raz na dobę u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku, gdy tadalafil ma być stosowany w schemacie raz na dobę, lekarz powinien starannie przeanalizować stosunek korzyści do ryzyka u danego pacjenta. ¹²

Pacjenci z cukrzycą

Ekspozycja na tadalafil (AUC) u pacjentów z cukrzycą była o około 19% mniejsza w porównaniu z osobami zdrowymi. Ta różnica w ekspozycji nie jest jednak na tyle istotna, aby wymagała modyfikacji dawki leku u pacjentów diabetologicznych. ¹³