Leki w grupie
„leki stosowane w zaburzeniach erekcji”

Leki stosowane w zaburzeniach erekcji to grupa preparatów farmakologicznych przeznaczonych do leczenia dysfunkcji erekcji (ED). Działają one głównie poprzez zwiększenie przepływu krwi do ciał jamistych prącia, umożliwiając osiągnięcie i utrzymanie erekcji wystarczającej do odbycia stosunku płciowego. Większość z tych leków to inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5), które działają poprzez blokowanie enzymu rozkładającego cGMP (cykliczny guanozynomonofosforan), co prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich i zwiększenia napływu krwi do prącia.

Główne substancje czynne stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji to sildenafil (Viagra, Maxigra, Sildenafil Medana), tadalafil (Cialis, Tadalafil Mylan), wardenafil (Levitra, Vivanza) oraz awanafil (Spedra). Leki te różnią się między sobą czasem działania – od krótkodziałających jak sildenafil i wardenafil (4-6 godzin) do długodziałających jak tadalafil (do 36 godzin). Awanafil charakteryzuje się najszybszym początkiem działania, często już po 15-30 minutach od przyjęcia.

Największą zaletą stosowania leków na zaburzenia erekcji jest ich wysoka skuteczność – pomagają one osiągnąć satysfakcjonującą erekcję u 60-80% pacjentów z różnymi przyczynami dysfunkcji erekcyjnej. Są również stosunkowo bezpieczne przy właściwym stosowaniu i pod nadzorem lekarza. Nowoczesne preparaty cechują się mniejszą liczbą działań niepożądanych i interakcji z innymi lekami w porównaniu do starszych generacji leków.

Największe niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem tych leków obejmują potencjalne interakcje z lekami zawierającymi azotany (stosowanymi w chorobie niedokrwiennej serca), które mogą prowadzić do niebezpiecznego spadku ciśnienia krwi. Przeciwwskazane jest również łączenie ich z alfa-blokerami bez odpowiedniego dostosowania dawki. Do częstych działań niepożądanych należą: bóle głowy, zaczerwienienie twarzy, niestrawność, niedrożność nosa oraz zaburzenia widzenia. W rzadkich przypadkach mogą wystąpić poważniejsze skutki uboczne, takie jak priapizm (przedłużająca się, bolesna erekcja) czy nagła utrata słuchu lub wzroku.

Oprócz inhibitorów PDE-5, do grupy leków stosowanych w zaburzeniach erekcji zaliczamy również: alprostadil (Caverject, Viridal) – stosowany w postaci iniekcji do ciał jamistych lub w formie czopka docewkowego (MUSE); Papawerynę – stosowaną w iniekcjach do ciał jamistych; oraz johimbinę – lek o ograniczonej skuteczności stosowany głównie w zaburzeniach erekcji o podłożu psychogennym. Dostępne są również preparaty złożone do iniekcji, zawierające kombinacje papawerymy, fentolaminy i alprostadilu, oferujące wysoką skuteczność w przypadkach opornych na leczenie doustne.