izoenzym CYP3A4

Izoenzym CYP3A4 to najważniejszy przedstawiciel rodziny cytochromu P450, odpowiedzialny za metabolizm około 50% stosowanych leków. Jest głównie zlokalizowany w wątrobie i jelicie cienkim, gdzie pełni kluczową rolę w pierwszej fazie biotransformacji ksenobiotyków.

CYP3A4 charakteryzuje się szeroką specyficznością substratową, co oznacza, że może metabolizować związki o różnorodnych strukturach chemicznych. Jego aktywność podlega znacznym różnicom międzyosobniczym oraz może być indukowana lub hamowana przez liczne substancje, co stanowi podstawę wielu istotnych klinicznie interakcji lekowych.

Wśród substratów CYP3A4 znajdują się leki z różnych grup terapeutycznych, m.in. statyny, leki przeciwarytmiczne, immunosupresyjne, przeciwnowotworowe czy przeciwdrgawkowe. Inhibitory tego izoenzymu (np. ketokonazol, erytromycyna, sok grejpfrutowy) mogą znacząco zwiększać stężenie jego substratów w osoczu, prowadząc do nasilenia działań niepożądanych, podczas gdy induktory (np. rifampicyna, dziurawiec) mogą obniżać skuteczność terapeutyczną leków metabolizowanych przez CYP3A4.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pantopraz 20 mg 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) wynoszącym 1,0-1,5 μg/ml osiąganym po 2,0-2,5 godzinach. Dostępność biologiczna tabletek dojelitowych wynosi około 77%, a farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 10-80 mg. Pantoprazol wiąże się silnie z białkami osocza (~98%) i ma ograniczoną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji ok. 0,15 l/kg). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2C19 (demetylacja i sprzęganie z siarczanem) oraz alternatywnie przez CYP3A4, a główny metabolit (demetylopantoprazol sprzężony z siarczanem) ma okres półtrwania około 1,5 godziny. Okres półtrwania eliminacji pantoprazolu u osób zdrowych wynosi około 1 godziny, a klirens około 0,1 l/h/kg. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (ok. 80%) i w mniejszym stopniu przez kał (ok. 20%). Spożycie pokarmu nie wpływa na AUC i Cmax, choć może opóźnić początek działania leku.
cytochrom P450, demetylacja, demetylopantoprazol, dostępność biologiczna, farmakokinetyka pantoprazolu, inhibitor pompy protonowej, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, komórki okładzinowe żołądka, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, pantoprazol, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, pompa protonowa, populacja pediatryczna, stężenie maksymalne, tabletka dojelitowa, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Syldenafil – Przedawkowanie

Syldenafil, stosowany głównie w leczeniu zaburzeń erekcji oraz nadciśnienia płucnego, wykazuje działanie poprzez selektywne hamowanie fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), co prowadzi do zwiększenia stężenia cGMP i rozszerzenia naczyń krwionośnych. Przedawkowanie syldenafilu, definiowane jako dawki powyżej 200 mg, a badane nawet do 800 mg, nie zwiększa skuteczności terapeutycznej, lecz znacząco nasila częstość i ciężkość działań niepożądanych. Do najczęstszych objawów należą bóle głowy, uderzenia gorąca, zawroty głowy, dolegliwości dyspeptyczne, uczucie zatkanego nosa oraz zaburzenia widzenia, w tym zmiany w rozróżnianiu kolorów i nadwrażliwość na światło. Mechanizm tych objawów wiąże się z rozszerzeniem naczyń w różnych obszarach ciała oraz hamowaniem PDE6 w siatkówce przy wysokich dawkach. Syldenafil silnie wiąże się z białkami osocza (~96%) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i CYP2C9, a jego okres półtrwania wynosi około 3-5 godzin, co determinuje czas trwania objawów przedawkowania.
azotany, białko osocza, ból głowy, choroba niedokrwienna serca, ciało jamiste prącia, ciśnienie tętnicze krwi, cykliczny guanozynomonofosforan, CYP2C9, cytochrom P450, dializa, dyspepsja, działanie farmakodynamiczne, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, farmakokinetyka, farmakokinetyka syldenafilu, fosfodiesteraza typu 5, fosfodiesteraza typu 6, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klirens kreatyniny, klirens leku, lek wazopresyjny, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, mięsień gładki, naczynie krwionośne, nadciśnienie płucne, nitrogliceryna, okres półtrwania, parametr życiowy, płynoterapia, przekrwienie błony śluzowej nosa, przewód pokarmowy, receptor alfa-adrenergiczny, rytonawir, siatkówka oka, syldenafil, tabletka powlekana, tlenek azotu, uderzenie gorąca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zawrót głowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tamoptim

Tamsulosyna w dawce 0,4 mg w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na ryzyko obniżenia ciśnienia tętniczego, w tym niedociśnienia ortostatycznego, które może prowadzić do omdleń. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie innych schorzeń imitujących objawy łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) poprzez badanie per rectum oraz oznaczenie stężenia PSA, które powinno być monitorowane systematycznie podczas leczenia. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) stosowanie tamsulosyny wymaga szczególnej ostrożności z powodu braku danych klinicznych. Rzadkim, ale poważnym działaniem niepożądanym jest obrzęk naczynioruchowy, który wymaga natychmiastowego przerwania terapii i ścisłej obserwacji pacjenta.
antagonista receptora alfa-1-adrenergicznego, chlorowodorek tamsulosyny, erytromycyna, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, jaskra, ketokonazol, klirens kreatyniny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, swoisty antygen sterczowy, tamsulosyna, zaćma, zmodyfikowane uwalnianie leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zalanzo 15 mg

Lanzoprazol, będący mieszaniną racemiczną dwóch enancjomerów, jest prolekiem aktywowanym w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych żołądka. Ze względu na jego szybki rozkład w żołądku, podawany jest w formie powlekanych preparatów dojelitowych, co zapewnia wysoką dostępność biologiczną na poziomie 80-90%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 1,5-2 godzinach od podania. Spożycie posiłków spowalnia wchłanianie i zmniejsza biodostępność o około 50%. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (97%) oraz intensywnym metabolizmem w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP2C19 i częściowo CYP3A4. Okres półtrwania wynosi 1-2 godziny, a eliminacja odbywa się dwutorowo – z moczem (ok. 1/3 dawki) i kałem (ok. 2/3 dawki). Metabolity lanzoprazolu wykazują minimalną lub brak aktywności farmakologicznej, co potwierdza, że efekt przeciwwydzielniczy zależy głównie od związku macierzystego.
aktywny enancjomer, biodostępność, biotransformacja, biotransformacja wątrobowa, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dysfagia, działanie niepożądane, efekt przeciwwydzielniczy, ekspozycja ogólnoustrojowa, faza eliminacji z osocza, homozygota, intensywny metabolizm, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, izotop węgla 14C, klirens leku, komórka okładzinowa, kumulacja leku, kwas solny, lanzoprazol, mieszanina racemiczna, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pochodna 5-hydroksylowa, pole pod krzywą stężenia, populacja pediatryczna, preparat dojelitowy, słaby metabolizm, sulfon, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zgłębnik żołądkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elicea Q-Tab 5 mg

Escytalopram, będący składnikiem leku Elicea Q-Tab dostępnym w dawkach 5-20 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz Tmax wynoszącym 4 godziny po wielokrotnym podaniu. Objętość dystrybucji wynosi 12-26 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza nie przekracza 80%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP2C19, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów demetylowanego (28-31% stężenia escytalopramu) i didemetylowanego (<5%). Okres półtrwania leku wynosi około 30 godzin, a klirens osoczowy po podaniu doustnym to około 0,6 l/min. Farmakokinetyka jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu, przy dawce 10 mg stężenie w osoczu wynosi średnio 50 nmol/l (zakres 20-125 nmol/l).
biodostępność bezwzględna, biotransformacja escytalopramu, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, escytalopram, farmakokinetyka liniowa, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit demetylowany, metabolit didemetylowany, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, wchłanianie escytalopramu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm leków, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Daktarin-oral 20 mg/g

Mikonazol, składnik preparatu Daktarin-oral, jest silnym inhibitorem izoenzymów CYP3A4 i CYP2C9, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych. Doustne stosowanie mikonazolu jest bezwzględnie przeciwwskazane z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. astemizol, pimozyd), alkaloidami sporyszu, inhibitorami reduktazy HMG-CoA (symwastatyna, lowastatyna) oraz triazolamem i doustnym midazolamem ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak torsade de pointes, ergotyzm, miopatia, rabdomioliza oraz nasilona sedacja. W przypadku innych leków metabolizowanych przez CYP3A4 i CYP2C9, takich jak warfaryna, pochodne sulfonylomocznika, fenytoina, inhibitory proteazy HIV (sakwinawir), leki przeciwnowotworowe (alkaloidy barwinka, busulfan, docetaksel), antagoniści kanału wapniowego, leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus, syrolimus) oraz inne wymienione substancje, konieczne jest monitorowanie stężeń leków i ewentualna redukcja dawek, aby uniknąć toksyczności i nasilenia działań niepożądanych.
alkaloidy barwinka, alkaloidy sporyszu, antagonista kanału wapniowego, astemizol, busulfan, cyklosporyna, cyzapryd, Daktarin-oral, docetaksel, dysfagia, ergotyzm, fenytoina, hipoglikemia, inhibitor proteazy HIV, inhibitory reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwzakrzepowy, lowastatyna, midazolam, mikonazol, nefrotoksyczność, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonylomocznika, rabdomioliza, sakwinawir, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, torsade de pointes, triazolam, warfaryna, werapamil, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Flutixon Neb 0,5 mg/2 ml

Flutykazon propionian, składnik aktywny Flutixon Neb (0,5 mg/2 ml, zawiesina do nebulizacji), charakteryzuje się niskim stężeniem w osoczu po podaniu wziewnym, co wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia i wysokiego klirensu ogólnoustrojowego zależnego od aktywności izoenzymu CYP3A4 w jelicie i wątrobie. Najistotniejsze klinicznie interakcje dotyczą silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak rytonawir, który w dawce 100 mg 2x/dobę może zwiększyć stężenie flutykazonu w osoczu kilkaset razy, prowadząc do znacznego obniżenia kortyzolu i ryzyka zespołu Cushinga oraz zahamowania czynności kory nadnerczy. Podobne, choć mniej nasilone, interakcje obserwuje się z ketokonazolem (wzrost ekspozycji o około 150%) oraz potencjalnie z itrakonazolem. Erytromycyna, jako umiarkowany inhibitor CYP3A4, powoduje jedynie pomijalne zwiększenie ekspozycji bez istotnego wpływu na kortyzol.
działanie immunosupresyjne glikokortykosteroidów, działanie niepożądane glikokortykosteroidów, erytromycyna, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klirens ogólnoustrojowy, kortyzol w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nebulizacja, rytonawir, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cyxodil 320 mcg/dawkę inh.

Cyklezonid, podawany wziewnie w postaci roztworu aerozolowego (Cyxodil), charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z przewidywalną ekspozycją ogólnoustrojową. Po podaniu wziewnym depozycja leku w płucach wynosi 52%, a dostępność biologiczna czynnego metabolitu przekracza 50%, co zapewnia efektywne miejscowe działanie w drogach oddechowych. Dostępność biologiczna po podaniu doustnym jest minimalna (<0,5% dla cyklezonidu i <1% dla metabolitu), co eliminuje ryzyko zwiększenia dawki ogólnoustrojowej z połkniętej części leku. Cyklezonid wykazuje dużą objętość dystrybucji (2,9 l/kg) oraz wysoki całkowity klirens z surowicy (2,0 l/h/kg), co wskazuje na efektywny metabolizm wątrobowy, głównie przez CYP3A4. Zarówno cyklezonid, jak i jego czynny metabolit wiążą się w ponad 98% z białkami osocza, co ogranicza frakcję wolną leku w krążeniu.
astma oskrzelowa, biodostępność wziewna, czynny metabolit, dawkowanie leku, depozycja leku, faza dystrybucji, hydroliza metabolitu, inhalator ciśnieniowy z dozownikiem, izoenzym CYP3A4, klirens leku, liniowa zależność, lipofilny ester, marskość wątroby, mikrosom wątroby ludzkiej, niecałkowite wchłanianie, objętość dystrybucji, podanie wziewne, scyntygrafia gamma, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib Bluefish 25 mg

Sunitynib Bluefish, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na ten enzym. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, erytromycyna, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, zwiększają Cmax sunitynibu i jego głównego metabolitu o 49% oraz AUC0-∞ o 51%, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki do minimum 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET). Z kolei silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i ziele dziurawca, obniżają Cmax o 23% i AUC0-∞ o 46%, co może wymagać stopniowego zwiększania dawki sunitynibu do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET). W przypadku inhibitorów BCRP (np. eltrombopag, lapatynib) zaleca się ścisłe monitorowanie tolerancji ze względu na potencjalne zwiększenie stężenia sunitynibu.
antybiotyk makrolidowy, AUC, BCRP, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dziurawiec, GIST, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, interakcja leku z alkoholem, izoenzym CYP3A4, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm leku, MRCC, nowotwory neuroendokrynne trzustki, nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, parametr farmakokinetyczny, pNET, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sok grejpfrutowy, sunitynib, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Spamilan 10 mg

Buspiron jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na ten enzym. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, nefazodon czy erytromycyna, powodują znaczące zwiększenie stężenia buspironu w osoczu (np. itrakonazol zwiększa Cmax 13-krotnie i AUC 19-krotnie, nefazodon nawet do 20-krotnego wzrostu Cmax i 50-krotnego AUC), co wymaga istotnej redukcji dawki buspironu (do 2,5 mg/dobę). Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, obniżają stężenie buspironu (zmniejszenie Cmax o 84% i AUC o 9%), co może wymagać zwiększenia dawki. Inhibitory MAO są przeciwwskazane ze względu na ryzyko niebezpiecznego wzrostu ciśnienia tętniczego. Ponadto, połączenie buspironu z SSRI i innymi lekami serotoninergicznymi niesie ryzyko zespołu serotoninowego oraz rzadkich drgawek, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
amitryptylina, baklofen, buspiron, ciśnienie tętnicze, cymetydyna, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diltiazem, działanie sedatywne, erytromycyna, fenytoina, fluwoksamina, haloperydol, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, lek antyhistaminowy, lek serotoninergiczny, lofeksydyna, nabilon, nefazodon, ośrodkowy układ nerwowy, propranolol, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, SSRI, trazodon, warfaryna, werapamil, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Cutivate 0,5 mg/g

Flutykazon propionian, substancja czynna kremu Cutivate 0,5 mg/g, jest metabolizowany w wątrobie głównie przez izoenzym CYP3A4. Inhibitory tego enzymu, takie jak rytonawir (stosowany w terapii HIV) oraz azolowe leki przeciwgrzybicze (itrakonazol, ketokonazol), mogą znacząco spowalniać metabolizm flutykazonu, prowadząc do zwiększenia jego stężenia w osoczu i podwyższonego ryzyka ogólnoustrojowych działań niepożądanych kortykosteroidów, w tym supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza oraz zespołu Cushinga. Interakcje te mają różny poziom istotności klinicznej, zależny od dawki leku, powierzchni skóry objętej leczeniem, czasu terapii oraz siły działania inhibitora CYP3A4. Dodatkowo, makrolidowe antybiotyki (erytromycyna, klarytromycyna) również hamują CYP3A4 i mogą zwiększać stężenie flutykazonu, co wymaga monitorowania działań niepożądanych.
antybiotyk makrolidowy, cytochrom P450, działanie immunosupresyjne, działanie ogólnoustrojowe, erytromycyna, flutykazon propionian, HIV, inhibitor CYP3A4, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor proteazy HIV, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, kortykosteroid miejscowy, kwas owocowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm flutykazonu, metabolizm przez CYP3A4, opatrunek okluzyjny, pimekrolimus, posakonazol, przepuszczalność skóry, retinoid, rytonawir, supresja kory nadnerczy, takrolimus, wchłanianie leku, zakażenie grzybicze, zespół Cushinga
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Posaconazole STADA 100 mg

Posaconazole STADA 100 mg w formie tabletek dojelitowych posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy rygorystycznie przestrzegać w praktyce klinicznej. Przede wszystkim lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na pozakonazol lub substancje pomocnicze. Bezwzględnie należy unikać jednoczesnego stosowania z alkaloidami sporyszu oraz lekami metabolizowanymi przez izoenzym CYP3A4, takimi jak terfenadyna, astemizol, cyzapryd, pimozyd, halofantryna i chinidyna, ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QTc i potencjalnie zagrażających życiu arytmii typu torsade des pointes. Ponadto, przeciwwskazane jest łączenie pozakonazolu z wybranymi statynami (symwastatyna, lowastatyna, atorwastatyna) z powodu ryzyka miopatii i rabdomiolizy oraz z wenetoklaksem u pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową (CLL) w fazie inicjacji i dostosowywania dawki, co może prowadzić do zespołu rozpadu guza (TLS).
alkaloid sporyszu, antagonista receptorów histaminowych, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP3A4, leczenie przeciwgrzybicze, lek antyarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, monitorowanie elektrokardiograficzne, nadwrażliwość, neuroleptyk, pozakonazol, przewlekła białaczka limfocytowa, rabdomioliza, statyna, substancja czynna, terapia przeciwgrzybicza, torsade des pointes, uszkodzenie nerek, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie przewodnictwa serca, zespół rozpadu guza, zespół wydłużonego QT
Leksykon leków
Przedawkowanie – Bosutinib Zentiva 400 mg

Przedawkowanie bosutynibu, inhibitora kinazy tyrozynowej Bcr-Abl, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne wymagające natychmiastowej interwencji. Występujące objawy toksyczności obejmują m.in. zaburzenia rytmu serca (w tym wydłużenie odstępu QT), hepatotoksyczność (podwyższenie ALT, AST, bilirubiny), nefrotoksyczność (wzrost kreatyniny, ostra niewydolność nerek), supresję szpiku (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość), zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipofosfatemia), a także objawy ze strony układu nerwowego i oddechowego. Bosutynib dostępny jest w tabletkach powlekanych o dawkach 100 mg, 400 mg i 500 mg. Ze względu na metabolizm wątrobowy przez CYP3A4, eliminacja leku nie jest możliwa przez hemodializę, co determinuje konieczność leczenia podtrzymującego i objawowego.
biegunka, ciśnienie tętnicze, enzym wątrobowy, funkcja nerek, funkcja wątroby, G-CSF, hemodializa, hepatotoksyczność, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipotensja, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor kinazy tyrozynowej BCR-ABL, izoenzym CYP3A4, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwymiotny, małopłytkowość, metabolizm wątrobowy, morfologia krwi, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, płynoterapia dożylna, przewodnictwo elektryczne serca, równowaga elektrolitowa, stan splątania, supresja szpiku kostnego, tlenoterapia, toksyczność płucna, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki kwasowo-zasadowej, zaburzenie rytmu serca, zapalenie żołądka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eplerenon Medical Valley 25 mg

Eplerenon Medical Valley, dostępny w tabletkach 25 mg i 50 mg, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 69% przy dawce 100 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 2 godzinach. Parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i pole pod krzywą stężenia (AUC), wykazują liniową zależność w zakresie dawek 10-100 mg, natomiast powyżej 100 mg zależność ta jest mniej niż proporcjonalna. Eplerenon wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (~50%), głównie z alfa-1 kwaśną glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji wynosi około 50 ±7 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, bez aktywnych metabolitów w osoczu, a eliminacja jest szybka z okresem półtrwania 3-5 godzin i klirensem osoczowym około 10 l/h. Pokarm nie wpływa na wchłanianie, a stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 2 dni. W populacji pediatrycznej masa ciała wpływa na objętość dystrybucji, co przekłada się na wyższe stężenia u dzieci <45 kg, przy stosowaniu schematu dawkowania rozpoczynającego się od 25 mg raz na dobę i stopniowo zwiększanego do 50 mg dwa razy na dobę.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, badanie EPHESUS, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P-450, eplerenon, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit aktywny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężeń, profil farmakokinetyczny, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pantoprazole Bluefish 20 mg

Pantoprazol, substancja czynna preparatu Pantoprazole Bluefish, charakteryzuje się przewidywalną farmakokinetyką z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) 1,0-1,5 μg/ml w czasie 2,0-2,5 godziny. Biodostępność wynosi około 77% i nie jest istotnie modyfikowana przez obecność pokarmu, choć pokarm może opóźniać początek działania. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) oraz objętość dystrybucji około 0,15 l/kg, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni pozakomórkowej. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzym CYP2C19 (demetylacja i sprzęganie z siarczanem) oraz częściowo przez CYP3A4. Okres półtrwania pantoprazolu u osób z prawidłową czynnością wątroby wynosi około 1 godziny, a klirens około 0,1 l/h/kg. Mimo krótkiego t1/2, efekt farmakologiczny jest dłuższy dzięki trwałemu wiązaniu z pompą protonową komórek okładzinowych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (około 80%), a metabolity mają podobny okres półtrwania (około 1,5 h).
AUC, białka osocza, biodostępność, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, demetylopantoprazol, dializoterapia, dystrybucja leku, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, komórki okładzinowe żołądka, maksymalne stężenie leku, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent słabo metabolizujący, pantoprazol, pompa protonowa, stężenie w surowicy, tabletka dojelitowa, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydzielanie kwasu żołądkowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Venlafaxine Actavis 75 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna preparatu Venlafaxine Actavis, charakteryzuje się farmakokinetyką liniową w dawkach terapeutycznych 75-450 mg/dobę, z okresem półtrwania wynoszącym 5±2 godziny dla leku macierzystego oraz 11±2 godziny dla aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV). Po podaniu doustnym biodostępność wynosi 40-45%, a wchłanianie jest wysokie (≥92% dawki). Maksymalne stężenia (Cmax) osiągane są po 2 godz. (wenlafaksyna) i 3 godz. (ODV) w postaci o natychmiastowym uwalnianiu oraz po 5,5 godz. i 9 godz. odpowiednio w postaci o przedłużonym uwalnianiu. Wenlafaksyna wiąże się z białkami osocza w około 27%, a ODV w 30%, a objętość dystrybucji wynosi 4,4±1,6 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2D6 do ODV oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4 do N-demetylowenlafaksyny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem 87% dawki w ciągu 48 godzin, w tym 5% w postaci niezmienionej wenlafaksyny oraz 55% jako ODV (sprzężona i niesprzężona). Klirens wenlafaksyny i ODV wynosi odpowiednio 1,3±0,6 l/h/kg i 0,4±0,2 l/h/kg, co wskazuje na wolniejszą eliminację metabolitu.
biodostępność całkowita, faza eliminacji, hemodializa, interakcje lekowe, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, kinetyka liniowa, klirens, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylowenlafaksyna, O-demetylowenlafaksyna, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny CYP2D6, powolny metabolizm, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, szybki metabolizm, Venlafaxine Actavis, wenlafaksyna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rupatadine Bluefish

Rupatadyna, stosowana w dawce 10 mg w tabletkach Rupatadine Bluefish, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z inhibitorami izoenzymu CYP3A4. Nie zaleca się podawania leku z sokiem grejpfrutowym oraz jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP3A4, natomiast przy umiarkowanych inhibitorach konieczne jest zachowanie ostrożności z uwagi na ryzyko zwiększenia stężenia rupatadyny w osoczu. Lek może również podnosić stężenia substratów CYP3A4, takich jak statyny (symwastatyna, lowastatyna) oraz leki o wąskim indeksie terapeutycznym (cyklosporyna, takrolimus, syrolimus, ewerolimus, cyzapryd), co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Badania thorough QT/QTc wykazały brak wpływu rupatadyny na zapis EKG nawet przy dawkach do 10-krotnie wyższych niż terapeutyczne, jednak lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z wydłużonym odstępem QT, niewyrównaną hipokaliemią, bradykardią lub ostrym niedokrwieniem mięśnia sercowego.
arytmia, bradykardia, brak laktazy, cyklosporyna, cyzapryd, EKG, ewerolimus, hipokaliemia, izoenzym CYP3A4, laktoza jednowodna, lowastatyna, niedokrwienie mięśnia sercowego, nietolerancja galaktozy, rupatadyna, sok grejpfrutowy, stężenie w osoczu, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib MSN 12,5 mg

Terapia sunitynibem powinna być prowadzona przez doświadczonych onkologów, z uwzględnieniem specyficznego dawkowania zależnego od wskazania. W leczeniu GIST i MRCC zalecana dawka wynosi 50 mg/dobę podawana doustnie przez 4 tygodnie, po których następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2). W przypadku pNET dawka wynosi 37,5 mg/dobę podawana ciągle bez przerw. Dawkę można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji i bezpieczeństwa, z maksymalnymi dawkami odpowiednio 75 mg/dobę (87,5 mg przy induktorach CYP3A4) dla GIST i MRCC oraz 50 mg/dobę (62,5 mg przy induktorach CYP3A4) dla pNET. W przypadku działań niepożądanych możliwe jest czasowe przerwanie terapii, a decyzje o modyfikacji dawkowania powinny być indywidualne.
działanie niepożądane, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, leczenie przeciwnowotworowe, nowotwór neuroendokrynny trzustki, profil bezpieczeństwa, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Stomezul 20 mg

Ezomeprazol w postaci tabletek dojelitowych charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 1-2 godzinach. Biodostępność po pojedynczej dawce 40 mg wynosi 64%, a po wielokrotnym dawkowaniu wzrasta do 89%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) oraz objętość dystrybucji około 0,22 l/kg masy ciała. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP2C19 i CYP3A4, przy czym metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej. Klirens osoczowy u osób szybko metabolizujących wynosi około 17 l/godzinę po dawce pojedynczej i zmniejsza się do około 9 l/godzinę po wielokrotnym dawkowaniu, z okresem półtrwania około 1,3 godziny. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolity wydalane z moczem (około 80%) i kałem, bez kumulacji leku przy dawkowaniu raz na dobę.
AUC, biodostępność, ciężkie zaburzenie wątroby, dawkowanie raz na dobę, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja systemowa, eliminacja z osocza, farmakokinetyka, hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, klirens osoczowy, klirens ustrojowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent szybko metabolizujący, pacjent wolno metabolizujący, profil farmakokinetyczny, środowisko kwaśne, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, sulfon ezomeprazolu, tabletka dojelitowa, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Coffecorn mite 500 mcg + 25 mg

Produkt leczniczy Coffecorn mite zawiera 500 µg ergotaminy winianu oraz 25 mg kofeiny bezwodnej i charakteryzuje się złożonym profilem interakcji farmakologicznych, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie ergotaminy z agonistami receptora 5-HT1 (np. sumatryptanem), innymi alkaloidami sporyszu (dihydroergotaminą, bromokryptyną, kabergoliną, metysergidem), lekami blokującymi receptory alfa- i beta-adrenergiczne oraz silnymi inhibitorami CYP3A4 (azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi, inhibitorami proteazy HIV, makrolidami, blokerami kanału wapniowego). Interakcje te mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak ciężkie skurcze naczyń, nadciśnienie tętnicze, zawał mięśnia sercowego, ergotyzm, niedokrwienie mózgowe i obwodowe, a także do nasilenia toksyczności ergotaminy. Warto podkreślić, że inhibitorami CYP3A4 są m.in. ketokonazol, rytonawir, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, których jednoczesne stosowanie z Coffecorn mite jest przeciwwskazane lub wymaga szczególnej ostrożności.
agonista receptora serotoninergicznego, alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, bloker kanału wapniowego, ból wieńcowy, dysfagia, działanie naczynioskurczowe, efekt naczynioskurczowy, ergotyzm, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP3A4, lek inotropowy, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mózgowe, niedokrwienie obwodowe, niedokrwienie tkanki, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie niedokrwienne, receptor adrenergiczny, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, receptor serotoninergiczny 5-HT1, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz naczyniowy, transmisja serotoninergiczna, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kwetina 200 mg

Kwetiapina, podawana doustnie w dawkach 25-300 mg, charakteryzuje się dobrą biodostępnością niezależną od przyjmowania z pokarmem oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~83%) i jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez izoenzym CYP3A4, z wytworzeniem aktywnego metabolitu norkwetiapiny, którego stężenie molowe w stanie stacjonarnym stanowi około 35% stężenia kwetiapiny. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny. Wydalanie zachodzi głównie przez nerki (73%) i przewód pokarmowy (21%), przy czym mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między płciami, jednak u osób starszych klirens leku zmniejsza się o 30-50%, a u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby o około 25%, co może wymagać dostosowania dawkowania.
biodostępność, biotransformacja, dystrybucja leku, farmakokinetyka, faza eliminacji, fumaran kwetiapiny, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens leku, marskość alkoholowa, metabolizm kwetiapiny, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Interakcje leku – Symescital 10 mg

Escytalopram, substancja czynna leku Symescital, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie 14-dniowego odstępu po IMAO przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniowego odstępu po zakończeniu terapii escytalopramem przed podaniem IMAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i odwracalnego, nieselektywnego inhibitora MAO (linezolid). Escytalopram jest również przeciwwskazany w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre leki przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki i leki przeciwhistaminowe), co może prowadzić do addytywnego wydłużenia QT i ryzyka złośliwych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, stosowanie escytalopramu z lekami serotoninergicznymi (opioidy, tryptany) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, a łączenie z lekami obniżającymi próg drgawkowy (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, meflochina, bupropion, tramadol) wymaga monitorowania pod kątem drgawek. Współistniejące stosowanie litu, tryptofanu oraz dziurawca zwyczajnego może nasilać działania niepożądane lub terapeutyczne escytalopramu.
astemizol, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, demetylacja, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezypramina, doustne leki przeciwzakrzepowe, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, escytalopram, farmakodynamika, farmakokinetyka, flekainid, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hydroksyzyna, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitory MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, krzepnięcie krwi, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdrobnoustrojowe, leki serotoninergiczne, linezolid, lit w psychiatrii, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodne fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, sparfloksacyna, SSRI, substancja czynna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Lonamo 100 mg

Sytagliptyna, substancja czynna leku Lonamo, wykazuje niski potencjał klinicznie istotnych interakcji lekowych, co jest korzystne w terapii pacjentów z cukrzycą typu 2 stosujących wielolekowe schematy. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek metabolizm wątrobowy ma niewielki wpływ na klirens leku. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek lub ESRD metabolizm wątrobowy z udziałem CYP3A4 może mieć większe znaczenie, co wymaga monitorowania przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna). Sytagliptyna jest również substratem glikoproteiny P i transportera OAT3, przy czym hamowanie OAT3 przez probenecyd nie wykazuje istotnego znaczenia klinicznego. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z metforminą (1000 mg x 2/dobę) ani z cyklosporyną (600 mg), mimo że cyklosporyna zwiększała AUC sytagliptyny o 29% i Cmax o 68%, zmiany te nie były klinicznie istotne.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP450, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, farmakokinetyka sytagliptyny, gliburyd, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitor glikoproteiny p, insulina, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, izoenzymy cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, klirens nerkowy, kontrola glikemii, maskowanie objawów hipoglikemii, OAT3, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, silny inhibitor, symwastatyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azoneurax 150 mg

Preparat Azoneurax zawierający trazodon chlorowodorek w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu (75 mg oraz 150 mg) charakteryzuje się przewidywalnym profilem farmakokinetycznym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi około 0,7 µg/ml dla dawki 75 mg oraz 1,2 µg/ml dla dawki 150 mg, osiągane po 4 godzinach (Tmax) niezależnie od dawki. Pole pod krzywą stężenia leku w funkcji czasu (AUC) wynosi odpowiednio 8 µg/ml/h i 18 µg/ml/h, a okres półtrwania (T1/2) utrzymuje się na poziomie około 12 godzin. Taki profil farmakokinetyczny umożliwia utrzymanie stabilnego stężenia terapeutycznego przez dłuższy czas, co ma istotne znaczenie dla optymalizacji schematów dawkowania w terapii przeciwdepresyjnej.
cytochrom P450, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, induktor izoenzymu, inhibitor izoenzymu, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, lek przeciwdepresyjny, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, mikrosomy wątroby ludzkiej, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie leku w osoczu, stężenie terapeutyczne, trazodon, zmodyfikowane uwalnianie
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Flucorta 50 mg

Flukonazol zawarty w leku Flucorta jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na flukonazol lub inne azole oraz na substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (84 mg w tabletce 50 mg, 80 mg w 100 mg, 160 mg w 200 mg), co wyklucza stosowanie u osób z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie flukonazolu w dawkach ≥400 mg/dobę z terfenadyną ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, flukonazol nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT i metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak cyzapryd, astemizol, pimozyd, chinidyna i erytromycyna, ze względu na ryzyko torsade de pointes i nagłej śmierci sercowej.
antybiotyk makrolidowy, astemizol, bradykardia, chinidyna, cytochrom P450, cyzapryd, erytromycyna, flukonazol, hipokaliemia, hipomagnezemia, izoenzym CYP3A4, laktoza jednowodna, lek antyarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, nadwrażliwość na flukonazol, nagła śmierć sercowa, neuroleptyk, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, pimozyd, schizofrenia, terfenadyna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenia rytmu serca, zespół Tourette’a, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, związki azolowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Polpharma 5 mg

Tadalafil jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200-400 mg/dobę) i rytonawir (200 mg 2x/dobę), powodują 2-4-krotne zwiększenie ekspozycji (AUC) na tadalafil (10-20 mg) oraz wzrost Cmax do 22%, co może nasilać działania niepożądane. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają AUC tadalafilu o 88%, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil znacząco nasila hipotensyjne działanie azotanów organicznych, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania; azotany można podać najwcześniej po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Podobnie przeciwwskazane jest łączenie tadalafilu z riocyguatem ze względu na ryzyko ciężkiej hipotensji. Współstosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) istotnie nasila działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko omdleń, dlatego nie zaleca się takiego połączenia; przy innych α-adrenolitykach zaleca się ostrożność i stosowanie najmniejszych dawek, zwłaszcza u osób starszych.
antagoniści receptora angiotensyny II, azotany organiczne, beta-adrenolityki, blokery kanałów wapniowych, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, doksazosyna, etynyloestradiol, fenobarbital, finasteryd, glicerol triazotan, inhibitory 5-alfa-reduktazy, inhibitory konwertazy angiotensyny, inhibitory PDE5, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, leki przeciwcukrzycowe, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, receptory alfa-adrenergiczne, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowe leki moczopędne, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Xirobud 3 mg

Budezonid, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na ten enzym. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol oraz inhibitory proteazy HIV, mogą powodować kilkukrotne zwiększenie narażenia ogólnoustrojowego na budezonid, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub dostosowania dawkowania (np. zmniejszenia dawki i wydłużenia odstępu między podaniami). Z kolei induktory CYP3A4, np. karbamazepina, mogą obniżać stężenie budezonidu, co może wymagać zwiększenia dawki. Inhibitory pompy protonowej (omeprazol) oraz antagoniści receptora H2 (cymetydyna) nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę budezonidu. U pacjentek stosujących wysokodawkowe estrogeny lub steroidowe leki antykoncepcyjne obserwuje się wzrost stężenia glikokortykosteroidów w osoczu i nasilone działanie, co wymaga monitorowania klinicznego, natomiast niskodawkowe tabletki antykoncepcyjne nie wpływają na farmakokinetykę leku.
antagonista receptora H2, białko wiążące kortykosteroidy, budezonid, cymetydyna, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, estrogen, farmakokinetyka budezonidu, glikokortykosteroid, hamowanie czynności nadnerczy, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakologiczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny, metabolizm CYP3A4, niedoczynność przysadki mózgowej, omeprazol, przewód pokarmowy, terapia skojarzona, test stymulacji ACTH
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Venlafaxine Bluefish XL 150 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna Venlafaxine Bluefish XL, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 75-450 mg/dobę, z okresem półtrwania wynoszącym 5±2 godziny, a jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) – 11±2 godziny. Po podaniu doustnym biodostępność wenlafaksyny wynosi co najmniej 92%, a całkowita biodostępność uwzględniająca metabolizm pierwszego przejścia to 40-45%. Maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV osiągane są odpowiednio po 2 i 3 godzinach dla postaci o natychmiastowym uwalnianiu oraz po 5,5 i 9 godzinach dla postaci o przedłużonym uwalnianiu, przy czym pokarm nie wpływa na biodostępność. Wenlafaksyna i ODV wykazują niskie wiązanie z białkami osocza (27% i 30%), a ich klirens w stanie stacjonarnym wynosi odpowiednio 1,3±0,6 l/h/kg i 0,4±0,2 l/h/kg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2D6 (demetylacja do ODV) oraz CYP3A4 (do N-demetylowenlafaksyny), a wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z 87% dawki wydalanej w ciągu 48 godzin, w tym 5% jako niezmieniona wenlafaksyna oraz 55% jako ODV (sprzężona i niesprzężona).
biodostępność wenlafaksyny, CYP1A2, CYP2C9, cytochrom P450, hemodializa, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kinetyka liniowa, klirens osoczowy, klirens wenlafaksyny, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylowenlafaksyna, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, pacjent dializowany, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm CYP2D6, skala Child-Pugh, słaby metabolizer, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, szybki metabolizer, Venlafaxine, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pinexet 100 mg 100 mg

Kwetiapina, dostępna w leku Pinexet w dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg oraz 300 mg, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (0,315 mg w tabletce 25 mg do 3,78 mg w tabletce 300 mg). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z nietolerancją laktozy oraz tych, u których wystąpiły reakcje alergiczne na kwetiapinę lub inne atypowe leki przeciwpsychotyczne. Tabletki 300 mg posiadają linię podziału, co ułatwia dostosowanie dawki, a ich różne kolory (różowe, żółte, białe) ułatwiają identyfikację preparatu.
antybiotyk makrolidowy, atypowy lek przeciwpsychotyczny, bezpieczeństwo farmakoterapii, dysfagia, działanie niepożądane, erytromycyna, flukonazol, fumaran kwetiapiny, inhibitor proteazy HIV, inhibitory cytochromu P450 3A4, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, laktoza jednowodna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, nadwrażliwość na substancję czynną, nefazodon, tabletka powlekana
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Coxydyna 120 mg

Etorykoksyb, substancja czynna leku Coxydyna, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach klinicznych. Po podaniu dawki 120 mg na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 3,6 µg/mL w czasie około 1 godziny (Tmax), a pole pod krzywą (AUC0-24h) w stanie stacjonarnym wynosi 37,8 µg·h/mL. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~92%) i objętość dystrybucji około 120 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godzin, a wskaźnik kumulacji to około 2, co umożliwia stosowanie leku raz na dobę. Metabolizm etorykoksybu jest intensywny, głównie przez CYP3A4, z minimalną aktywnością farmakologiczną metabolitów, a eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie nerkowe metabolitów. Hemodializa nie wpływa istotnie na eliminację leku, a klirens osoczowy po dawce dożylnej 25 mg wynosi około 50 mL/min.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność biologiczna, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P450, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, inhibitor COX-2, izoenzym CYP3A4, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, pole pod krzywą, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, szlak metaboliczny, umiarkowana niewydolność wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasergin 5 mg

Desloratadyna, substancja czynna leku Dasergin 5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 3 godzin po podaniu. Biodostępność jest proporcjonalna do dawki w zakresie 5-20 mg, a pokarm oraz sok grejpfrutowy nie wpływają na jej farmakokinetykę. Lek wiąże się z białkami osocza w 83-87%, nie wykazuje klinicznie istotnej kumulacji przy dawkowaniu raz na dobę, a okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 27 godzin. U około 4% pacjentów z sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa obserwuje się około 3-krotnie wyższe Cmax po około 7 godzinach, jednak bez różnic w bezpieczeństwie stosowania. Metabolizm desloratadyny nie jest przypisany do konkretnego enzymu, nie hamuje ona aktywności CYP3A4 i CYP2D6 oraz nie jest substratem ani inhibitorem glikoproteiny P, co ogranicza potencjalne interakcje lekowe.
3-hydroksydesloratadyna, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, biodostępność desloratadyny, ciężka niewydolność nerek, desloratadyna, ekspozycja na lek, glikoproteina p, interakcja lekowa, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm desloratadyny, okres półtrwania, powinowactwo do białek osocza, profil farmakokinetyczny, przewlekła niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie leku, stężenie w osoczu
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fluconazole Polfarmex 150 mg

Flukonazol, lek przeciwgrzybiczy z grupy azoli dostępny w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, pokrewne azole (np. itrakonazol, ketokonazol) oraz na substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (od 80 mg do 160 mg w zależności od dawki tabletki). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z nietolerancją laktozy, u których ilość laktozy w preparacie może nasilać objawy nietolerancji. Flukonazol jest silnym inhibitorem CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak terfenadyna (przy dawkach flukonazolu ≥400 mg/dobę), cyzapryd, astemizol, pimozyd, chinidyna oraz erytromycyna, co może prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes.
antybiotyk makrolidowy, astemizol, chinidyna, cyzapryd, erytromycyna, flukonazol, hipokaliemia, hipomagnezemia, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, laktoza jednowodna, lek przeciwgrzybiczny, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, pimozyd, terfenadyna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, związki azolowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Fibralipid 200 mg

Fenofibrat (200 mg, kapsułki twarde) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które wymagają szczególnej uwagi podczas terapii skojarzonej. Znacząco nasila działanie doustnych antykoagulantów, co wymaga redukcji dawki leków przeciwzakrzepowych o około 1/3 na początku leczenia oraz regularnego monitorowania INR. Jednoczesne stosowanie fenofibratu z cyklosporyną wiąże się z wysokim ryzykiem odwracalnej niewydolności nerek, co wymaga ścisłej kontroli funkcji nerek i natychmiastowego przerwania fenofibratu przy istotnych odchyleniach laboratoryjnych. Kombinacja fenofibratu z inhibitorami reduktazy HMG-CoA (statynami) lub innymi fibratami zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy, wskazując na konieczność monitorowania objawów mięśniowych oraz poziomu kinazy kreatynowej (CK). Ponadto, współstosowanie fenofibratu z glitazonami może prowadzić do paradoksalnego, odwracalnego obniżenia stężenia HDL cholesterolu, co wymaga regularnej kontroli profilu lipidowego.
cyklosporyna, CYP1A2, CYP2D6, CYP2E1, cytochrom P-450, czynność nerek, czynność wątroby, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, działanie hepatotoksyczne, fenofibrat, Fibralipid, fibrat, glitazon, HDL cholesterol, inhibitor CYP2A6, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP3A4, kinaza kreatynowa, kwas fenofibrynowy, mikrosom wątroby, miopatia, niewydolność nerek, odwracalna niewydolność nerek, parametr krzepnięcia krwi, profil lipidowy, rabdomioliza, statyna, stosunek korzyści do ryzyka, terapia wielolekowa, tiazolidynedion, wąski indeks terapeutyczny, wskaźnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Silandyl 25 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu przez CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w osoczu i skuteczność terapeutyczną. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, zwiększają Cₘₐₓ syldenafilu o 300% i AUC aż o 1000%, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin lub całkowitego unikania kojarzenia. Inhibitory proteazy HIV (sakwinawir), azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol) oraz erytromycyna również podnoszą ekspozycję na syldenafil, co wskazuje na konieczność rozważenia redukcji dawki. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak bozentan, ryfampicyna i barbiturany, obniżają stężenie syldenafilu, co może wymagać zwiększenia dawki. Leki zobojętniające kwas żołądkowy nie wpływają na biodostępność syldenafilu, a inhibitory CYP2C9 i CYP2D6 oraz większość leków przeciwnadciśnieniowych nie wykazują istotnych interakcji farmakokinetycznych.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, azotan, azytromycyna, barbituran, bozentan, choroba niedokrwienna serca, cymetydyna, cytochrom P450, diazotan izosorbidu, diuretyk pętlowy, doksazosyna, erytromycyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, interakcja lekowa, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwgrzybiczy, monoazotan izosorbidu, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, nitrogliceryna, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, tolbutamid, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Pinexet 100 mg 100 mg

Kwetiapina, dostępna w dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Metabolizm leku odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje, że inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol) mogą zwiększać AUC kwetiapiny nawet 5-8-krotnie, co jest przeciwwskazane. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, mogą obniżać ekspozycję na kwetiapinę odpowiednio do 13% i zwiększać jej klirens nawet o 450%, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, jednoczesne stosowanie kwetiapiny z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a z lekami przeciwcholinergicznymi może nasilać działania niepożądane. Interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT oraz spożywanie alkoholu podczas terapii kwetiapiną są szczególnie niebezpieczne ze względu na ryzyko arytmii, nadmiernej sedacji i depresji oddechowej.
badanie chromatograficzne, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipotensja, imipramina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwas walproinowy, kwetiapina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek serotoninergiczny, leukopenia, metabolizm kwetiapiny, metabolizm wątrobowy, metadon, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, receptor muskarynowy, rysperydon, sedacja, SNRI, sole litu, SSRI, test immunoenzymatyczny, tiorydazyna, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie świadomości, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – OtriAllergy Control 50 mcg/dawkę

Flutykazon propionian, substancja czynna preparatu OtriAllergy Control, wykazuje niskie stężenie w osoczu po podaniu donosowym, co wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia i wysokiego klirensu zależnego od aktywności izoenzymu CYP3A4 w jelicie cienkim i wątrobie. Ryzyko klinicznie istotnych interakcji jest niewielkie, jednak jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4, takimi jak rytonawir (100 mg 2x/dobę) czy kobicystat, znacząco zwiększa ekspozycję na flutykazon, co może prowadzić do obniżenia stężenia kortyzolu w surowicy, zespołu Cushinga oraz zahamowania czynności kory nadnerczy. Inhibitory o mniejszym wpływie, jak erytromycyna i ketokonazol, powodują nieistotne lub niewielkie zwiększenie ekspozycji bez znamiennego wpływu na kortyzol. Zaleca się unikanie kojarzenia flutykazonu z silnymi inhibitorami CYP3A4, a w przypadku konieczności stosowania – ścisłe monitorowanie pacjentów pod kątem ogólnoustrojowych działań niepożądanych kortykosteroidów.
błona śluzowa nosa, działania niepożądane kortykosteroidów, działania ogólnoustrojowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytromycyna, flutykazon propionian, glikokortykosteroidy, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klirens ogólnoustrojowy, kobicystat, metabolizm pierwszego przejścia, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, stężenie flutykazonu w osoczu, stężenie kortyzolu, terapia, terapia skojarzona, układ odpornościowy, zahamowanie czynności nadnerczy, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Permen Med 25 mg

Syldenafil jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2C9, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę) i sakwinawir (1200 mg 3x/dobę), znacząco zwiększają stężenia syldenafilu (Cmax wzrost o 300% i 140%, AUC wzrost o 1000% i 210%, odpowiednio), co wymaga ograniczenia dawki syldenafilu do maksymalnie 25 mg na 48 godzin. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, np. erytromycyna (500 mg 2x/dobę), podnoszą AUC syldenafilu o 182%, a cymetydyna (800 mg) zwiększa stężenie syldenafilu o 56%. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan (125 mg 2x/dobę) i ryfampicyna, obniżają AUC syldenafilu odpowiednio o 62,6% i znacząco, co może wymagać zwiększenia dawki. Syldenafil jest słabym inhibitorem kilku izoenzymów CYP, a jego stężenia po standardowych dawkach (~1 µM) nie wpływają istotnie na metabolizm innych leków.
amlodypina, antagonista wapnia, azytromycyna, barbiturany, bozentan, cykliczny guanozynomonofosforan, cymetydyna, cytochrom P450, dipirydamol, diuretyk pętlowy, doksazosyna, erytromycyna, fenytoina, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor izoenzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek zobojętniający kwas solny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, teofilina, tiazydowy lek moczopędny, tlenek azotu, tolbutamid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walsartan, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam SUN 1 mg/ml

Midazolam podany dożylnie wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się objętością dystrybucji w stanie stacjonarnym 0,7-1,2 l/kg masy ciała oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%, głównie albumina). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z wytworzeniem aktywnego metabolitu 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia leku macierzystego, a udział w efekcie farmakologicznym wynosi około 10%. Okres półtrwania midazolamu u młodych, zdrowych ochotników wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 mL/min. Metabolity wydalane są głównie przez nerki (60-80% dawki), z minimalnym wydalaniem leku w formie niezmienionej (<1%). Kinetyka eliminacji nie różni się między podaniem w bolusie a infuzją, a wielokrotne podawanie nie indukuje enzymów metabolizujących.
1′-hydroksymidazolam, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biotransformacja, CYP3A4, cytochrom P450, dysfagia, glikoproteina p, glukuronid 1′-hydroksymidazolamu, hydroksylacja, infuzja dożylna, izoenzym CYP3A4, kinetyka eliminacji, klirens osoczowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, wstrzyknięcie, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Marumax 0,5 mg + 0,4 mg

Produkt leczniczy Marumax, zawierający dutasteryd (0,5 mg) oraz tamsulosynę chlorowodorek (0,4 mg), nie był przedmiotem dedykowanych badań interakcji, jednak dostępne dane dotyczące poszczególnych składników wskazują na istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Dutasteryd jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5; silne inhibitory CYP3A4 (np. rytonawir, ketokonazol) mogą zwiększać stężenie dutasterydu w surowicy, co może wymagać zmniejszenia częstości podawania leku. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (werapamil, diltiazem) podnoszą stężenie dutasterydu o 1,6-1,8 raza. Dutasteryd nie wpływa na farmakokinetykę tamsulosyny, warfaryny ani digoksyny, a także nie hamuje enzymów CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4. Cholestyramina nie wpływa na farmakokinetykę dutasterydu. Tamsulosyna wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z silnymi inhibitorami CYP3A4 (ketokonazol zwiększa Cmax i AUC odpowiednio 2,2- i 2,8-krotnie) oraz CYP2D6 (paroksetyna zwiększa Cmax i AUC odpowiednio 1,3- i 1,6-krotnie). Jednoczesne stosowanie tamsulosyny z innymi antagonistami receptora α1-adrenergicznego lub lekami hipotensyjnymi, w tym inhibitorami PDE5 i lekami znieczulającymi, może nasilać działanie hipotensyjne, co wymaga ostrożności i monitorowania ciśnienia tętniczego. Cymetydyna zmniejsza klirens tamsulosyny o 26% i zwiększa AUC o 44%, co również wymaga uwagi klinicznej. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tamsulosyny z warfaryną i diklofenakiem ze względu na możliwe zwiększenie eliminacji tamsulosyny. Spożycie alkoholu podczas terapii Marumax może nasilać działanie hipotensyjne tamsulosyny, zwiększając ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, dlatego zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu.
5-α-reduktaza, amitryptylina, antagonista receptora α1-adrenergicznego, atenolol, cholestyramina, Cmax, cymetydyna, CYP1A2, CYP2C9, CYP3A5, diklofenak, dutasteryd, działanie hipotensyjne, farmakokinetyka dutasterydu, farmakokinetyka warfaryny, furosemid, glibenklamid, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor PDE5, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klirens, niedociśnienie ortostatyczne, nifedypina, paroksetyna, rytonawir, tamsulosyny chlorowodorek, trichlorometiazyd, werapamil, wolny metabolizer
Leksykon leków
Interakcje leku – Ketrel 100 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co znacząco zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym nadmiernej sedacji i objawów pozapiramidowych, dlatego jest przeciwwskazane. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, zwiększają klirens kwetiapiny odpowiednio do 87% i 450%, co może obniżać skuteczność terapeutyczną leku i wymaga ostrożności oraz ewentualnej korekty dawki. Nieistotne klinicznie zmiany farmakokinetyczne obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) oraz przeciwpsychotycznymi (rysyperydon, haloperydol). W przypadku tiorydazyny odnotowano wzrost klirensu kwetiapiny o około 70%, co może wymagać dostosowania dawki.
badanie chromatograficzne, cymetydyna, cytochrom P450, efekt sedatywny, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipotensja, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, metabolizm kwetiapiny, metadon, neutropenia, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sok grejpfrutowy, sole litu, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Ticagrelor Aristo 60 mg

Tikagrelor jest substratem i łagodnym inhibitorem CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp), co wpływa na jego farmakokinetykę i interakcje lekowe. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) zwiększają Cmax tikagreloru 2,4-krotnie i AUC 7,3-krotnie, jednocześnie obniżając Cmax i AUC aktywnego metabolitu odpowiednio o 89% i 56%, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) podnoszą Cmax tikagreloru o 69% i AUC 2,7-krotnie, zmniejszając Cmax metabolitu o 38%, co wymaga ostrożności. Induktory CYP3A (np. ryfampicyna) znacząco obniżają ekspozycję na tikagrelor (Cmax o 73%, AUC o 86%), co może obniżać skuteczność leku i jest przeciwwskazane. Cyklosporyna zwiększa Cmax tikagreloru 2,3-krotnie i AUC 2,8-krotnie, co wymaga zachowania ostrożności. Morfina zmniejsza ekspozycję na tikagrelor o 35%, co może wymagać rozważenia pozajelitowego inhibitora P2Y12 u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW).
alkaloid sporyszu, antagonista receptora angiotensyny, czas częściowej tromboplastyny, czas krzepnięcia po aktywacji, etynyloestradiol, glikoproteina p, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, kinaza kreatynowa, kwas symwastatyny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolit tikagreloru, ostry zespół wieńcowy, pauza komorowa, rabdomioliza, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, substrat CYP3A4, symwastatyna, tikagrelor
Leksykon leków
Interakcje leku – Zevesin 5 mg

Solifenacyna bursztynian, składnik preparatu Zevesin, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie ważne są interakcje z lekami o działaniu cholinolitycznym, które mogą nasilać efekty terapeutyczne i działania niepożądane; zaleca się zachowanie około tygodniowej przerwy po zakończeniu terapii solifenacyną przed rozpoczęciem innego leku cholinolitycznego. Solifenacyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4, a silne inhibitory tego enzymu, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę powoduje 2-krotny wzrost AUC, 400 mg/dobę – 3-krotny wzrost AUC), rytonawir, nelfawir czy itrakonazol, znacząco zwiększają ekspozycję na lek, co wymaga ograniczenia dawki Zevesinu do maksymalnie 5 mg i jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Ponadto, solifenacyna może osłabiać działanie agonistów receptorów cholinergicznych oraz leków prokinetycznych (metoklopramid, cyzapryd).
agonista receptorów cholinergicznych, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, darifenacyna, digoksyna, diltiazem, doustny lek antykoncepcyjny, działanie cholinolityczne, etynyloestradiol, farmakokinetyka solifenacyny, fenytoina, induktor enzymów, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek cholinolityczny, lewonorgestrel, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, mikrosom wątroby, nelfawir, oksybutynina, perystaltyka przewodu pokarmowego, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna bursztynian, suchość błon śluzowych, terapia przeciwzakrzepowa, tolterodyna, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Esomeprazol – Właściwości farmakokinetyczne

Esomeprazol, będący S-izomerem omeprazolu, charakteryzuje się objętością dystrybucji około 0,22 l/kg oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (97%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymów CYP2C19 i CYP3A4, przy czym CYP2C19 odpowiada za hydroksylację i demetylację, a CYP3A4 za powstawanie sulfonowego metabolitu, który jest głównym metabolitem w osoczu. Klirens osoczowy wynosi około 17 l/godz. po jednorazowym podaniu i 9 l/godz. po wielokrotnym, a okres półtrwania to około 1,3 godziny. Esomeprazol jest eliminowany głównie przez metabolity wydalane z moczem (~80%) i kałem, z mniej niż 1% leku w postaci niezmienionej w moczu. Farmakokinetyka wykazuje nieliniowość, z nieliniowym wzrostem AUC po podaniu wielokrotnym, co jest związane z hamowaniem CYP2C19 przez lek i jego metabolit. Maksymalne stężenia po dożylnym podaniu 40 mg wynoszą około 13,6 μmol/l, a po podaniu doustnym 4,6 μmol/l. U osób wolno metabolizujących (ok. 2,9% populacji) ekspozycja na lek jest dwukrotnie wyższa, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania. Różnice płciowe w ekspozycji (około 30% wyższa u kobiet po pojedynczej dawce) nie wpływają na schemat dawkowania.
choroba refluksowa przełyku, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, esomeprazol, inhibitor CYP3A4, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, izomer omeprazolu, klirens osoczowy, krwawienie z wrzodu, kumulacja leku, metabolizm leku, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do białek osocza, stężenie w osoczu, sulfonowa pochodna esomeprazolu, właściwości farmakokinetyczne, wolno metabolizujący, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramizek Plus 2,5 mg + 2,5 mg

Produkt leczniczy Ramizek Plus zawiera bisoprolol (fumaranu) oraz ramipryl, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Bisoprolol charakteryzuje się wysoką biodostępnością (85-90%) i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax około 31,86 ng/ml po 2 godzinach). Objętość dystrybucji wynosi 3,2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to około 30%. Metabolizm bisoprololu odbywa się głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP2D6, a około 50% dawki jest wydalane przez nerki w formie niezmienionej, a pozostała część po metabolizmie wątrobowym. Okres półtrwania wynosi 10-12 godzin, wydłużając się do 18 godzin u pacjentów z niewydolnością nerek oraz do 13 godzin u pacjentów z marskością wątroby. Kinetyka bisoprololu jest liniowa, a stężenia w osoczu proporcjonalne do dawki w zakresie 5-20 mg. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (NYHA III) obserwuje się zwiększone stężenia i wydłużony okres półtrwania (do 17 godzin).
bariera krew-mózg, biodostępność bisoprololu, CYP2D6, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt pierwszego przejścia, fumaran bisoprololu, hamowanie ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoenzym CYP3A4, karboksyloesteraza, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, konwertaza angiotensyny, kwas diketopiperazynowy, liniowa kinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania ramiprylatu, okres półtrwania w osoczu, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm utleniania, ramiprylat, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hydroxyzinum Espefa 10 mg/5 ml

Hydroksyzyna po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 2 godzin po podaniu, z wartościami 30 ng/ml dla dawki 25 mg i 70 ng/ml dla dawki 50 mg u dorosłych. Efekt uspokajający pojawia się już po 15-30 minutach i utrzymuje się przez 4-6 godzin. Biodostępność wynosi około 80%, a lek wykazuje szeroką dystrybucję, z pozorną objętością dystrybucji 7-16 l/kg masy ciała, przenikając przez barierę krew-mózg oraz łożyskową. Hydroksyzyna jest intensywnie metabolizowana, głównie do cetyryzyny (około 45% dawki), która wykazuje działanie przeciwhistaminowe. Okres półtrwania hydroksyzyny u dorosłych wynosi średnio 14 godzin (zakres 7-20 h), a klirens około 13 ml/min/kg. Wydalanie niezmienionej substancji z moczem jest minimalne (0,8%), natomiast cetyryzyna jest wydalana w około 25% dawki.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, cetyryzyna, dehydrogenaza alkoholowa, dystrybucja leku, działanie przeciwhistaminowe, faza eliminacji leku, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, marskość żółciowa, metabolit, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, receptor H1, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketipinor 25 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Ketipinor, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym oraz intensywnym metabolizmem wątrobowym, głównie przez izoenzym CYP3A4. W stanie stacjonarnym maksymalne stężenie molowe aktywnego metabolitu norkwetiapiny stanowi około 35% stężenia kwetiapiny. Obie substancje wykazują liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę). Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, a mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem i kałem. Okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin, natomiast norkwetiapiny około 12 godzin. Interakcje z układem cytochromu P450 są minimalne, gdyż hamowanie izoenzymów występuje przy stężeniach 5-50 razy wyższych niż terapeutyczne.
aktywny metabolit, biodostępność kwetiapiny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom P450, dystrybucja leku, ekspozycja AUC, inhibitory cytochromu, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, kwetiapina, maksymalne stężenie, marskość alkoholowa, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, norkwetiapina, okres półtrwania, stężenie kwetiapiny w osoczu, stężenie leku w osoczu, upośledzenie czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Viatris 20 mg

Dazatynib, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w osoczu i tym samym na skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, rytonawir, sok grejpfrutowy) zwiększają ekspozycję na dazatynib, co może nasilać działania niepożądane, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Z kolei silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, ziele dziurawca) mogą obniżać AUC dazatynibu nawet o 82%, co grozi zmniejszeniem skuteczności leczenia. Ponadto, leki modyfikujące pH soku żołądkowego, takie jak inhibitory pompy protonowej (omeprazol) i antagoniści receptora H₂ (famotydyna), znacząco obniżają biodostępność dazatynibu (zmniejszenie AUC odpowiednio o 43% i 61%), co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania. Leki zobojętniające sok żołądkowy zawierające wodorotlenek aluminium/magnezu zmniejszają AUC dazatynibu o 55% i Cmax o 58%, jednak podanie ich z co najmniej 2-godzinnym odstępem czasowym minimalizuje interakcje.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora histaminowego H2, astemizol, beprydil, biodostępność leku, chinidyna, cytochrom P450, cyzapryd, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, ergotamina, erytromycyna, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, glitazon, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek zobojętniający sok żołądkowy, omeprazol, pimozyd, pioglitazon, rozyglitazon, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, wodorotlenek aluminium, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Diltiazem – Interakcje

Diltiazem, będący antagonistą wapnia z grupy benzotiazepin, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez działanie jako substrat i inhibitor CYP3A4 oraz hamowanie glikoproteiny P. Przeciwwskazane jest łączne stosowanie diltiazemu z dożylnym dantrolenem (ryzyko migotania komór), iwabradyną (ryzyko nadmiernej bradykardii) oraz lomitapidem (zwiększone ryzyko hepatotoksyczności). Wysokie ryzyko interakcji występuje także przy jednoczesnym podawaniu beta-adrenolityków, amiodaronu i digoksyny, gdzie obserwuje się nasilenie bradykardii i zaburzeń przewodzenia, co wymaga ścisłej kontroli EKG i obserwacji klinicznej. Diltiazem zwiększa stężenia karbamazepiny, cyklosporyny, inhibitorów mTOR (np. syrolimusu), benzodiazepin (midazolam, triazolam) oraz statyn metabolizowanych przez CYP3A4, co może prowadzić do toksyczności i wymaga monitorowania oraz dostosowania dawek.
amiodaron, antagonista receptora H2, antagonista wapnia, benzodiazepina, blok zatokowy, bradykardia, cyklosporyna, cymetydyna, dantrolen, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie neurotoksyczne, enzymy wątrobowe, ewerolimus, glikoproteina p, induktor cytochromu P450, inhibitor cytochromu P450, inhibitor mTOR, iwabradyna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, kolchicyna, kortykosteroid, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lomitapid, metyloprednizolon, midazolam, migotanie komór, miopatia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, pochodna azotanu, pochodna benzotiazepiny, rabdomioliza, ranitydyna, ryfampicyna, statyna, syrolimus, temsyrolimus, teofilina, triazolam
Leksykon substancji czynnych
Lansoprazol – Właściwości farmakokinetyczne

Lansoprazol, będący mieszaniną racemiczną enancjomerów, jest stosowany w formie kapsułek dojelitowych (Zalanzo 15 mg i 30 mg) ze względu na jego szybki rozkład w kwaśnym środowisku żołądka. Po podaniu doustnym wykazuje wysoką dostępność biologiczną na poziomie 80-90%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 1,5-2 godzin. Pokarm znacząco zmniejsza dostępność biologiczną o około 50% i spowalnia wchłanianie. Lansoprazol wiąże się w 97% z białkami osocza i jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez CYP2C19 oraz częściowo przez CYP3A4. Okres półtrwania wynosi 1-2 godziny, bez kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Metabolity, takie jak sulfon i siarczek, wykazują minimalne lub brak działania przeciwwydzielniczego. Eliminacja odbywa się w około 33% przez nerki i 67% przez przewód pokarmowy. U osób starszych klirens jest zmniejszony, a okres półtrwania wydłużony o 50-100%, bez wzrostu maksymalnego stężenia w osoczu.
AUC, biotransformacja, dostępność biologiczna, działanie przeciwwydzielnicze, ekspozycja ogólnoustrojowa, enancjomer, homozygota, intensywny metabolizm, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens, komórki okładzinowe, kumulacja leku, lansoprazol, metabolizm wątrobowy, mieszanina racemiczna, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, preparat dojelitowy, słaby metabolizm, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności wątroby, zgłębnik żołądkowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Aristo 20 mg

Tadalafil jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę i 400 mg/dobę) oraz rytonawir (200 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2- do 4-krotny, Cmax wzrost do 22%), co wymaga ostrożności w stosowaniu. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżyć jego skuteczność terapeutyczną. Ponadto, tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, a odstęp czasowy między podaniem powinien wynosić co najmniej 48 godzin. Interakcje z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną, mogą prowadzić do istotnego nasilenia działania hipotensyjnego i objawów takich jak omdlenia, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, bloker kanału wapniowego, bloker receptora angiotensyny II, bloker receptora β-adrenergicznego, czas protrombinowy, doksazosyna, dysfagia, enalapryl, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-α-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwcukrzycowy, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, R-warfaryna, receptor α-adrenergiczny, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny