Właściwości farmakokinetyczne
Dasergin 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne desloratadyny

Desloratadyna, substancja czynna zawarta w produkcie leczniczym Dasergin 5 mg w postaci tabletek powlekanych, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jej działanie kliniczne oraz zasady dawkowania.¹ Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych tego leku z uwzględnieniem kluczowych procesów: wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.

Proces wchłaniania

Desloratadyna wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Stężenia substancji aktywnej w osoczu krwi można oznaczyć już po 30 minutach od momentu przyjęcia leku. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 3 godzinach od podania.²

Biodostępność desloratadyny pozostaje proporcjonalna do podanej dawki w zakresie od 5 mg do 20 mg, co oznacza, że wzrost dawki powoduje proporcjonalny wzrost stężenia leku w osoczu.³

Warto odnotować istotną obserwację z badań farmakokinetycznych przeprowadzonych w populacji pacjentów z sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa. Wykazano, że u około 4% uczestników badania uzyskano znacząco większe stężenie desloratadyny w osoczu. U tych osób maksymalne stężenie leku było około 3-krotnie wyższe niż u pozostałych badanych i występowało po dłuższym czasie – około 7 godzin od podania. Odsetek pacjentów z takim profilem farmakokinetycznym może różnić się w zależności od pochodzenia etnicznego. Co ważne, mimo odmiennego profilu farmakokinetycznego, bezpieczeństwo stosowania leku u tych pacjentów nie różniło się od ogólnej populacji.⁴

Istotnym aspektem farmakokinetyki desloratadyny jest brak wpływu pokarmu na jej wchłanianie. Badania z zastosowaniem wysokotłuszczowego, wysokokalorycznego posiłku nie wykazały istotnych zmian w dystrybucji leku. Podobnie, spożycie soku grejpfrutowego nie wpływa na parametry farmakokinetyczne desloratadyny.⁵

Dystrybucja leku w organizmie

Desloratadyna wykazuje umiarkowane powinowactwo do białek osocza, wiążąc się z nimi w zakresie 83-87%. Jest to istotna informacja z punktu widzenia potencjalnych interakcji lekowych związanych z wypieraniem z połączeń białkowych.⁶

Badania kliniczne z zastosowaniem dawek od 5 mg do 20 mg podawanych raz na dobę przez 14 dni nie wykazały klinicznie istotnej kumulacji desloratadyny w organizmie, co potwierdza zasadność stosowania schematu dawkowania raz na dobę.⁷

Metabolizm desloratadyny

Istotnym aspektem farmakokinetyki desloratadyny jest fakt, że do tej pory nie zidentyfikowano konkretnego enzymu odpowiedzialnego za jej metabolizm. Z tego powodu nie można całkowicie wykluczyć potencjalnych interakcji z innymi lekami, które mogłyby wpływać na metabolizm desloratadyny.⁸

Badania in vivo wykazały, że desloratadyna nie hamuje aktywności izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450. Dodatkowo, badania in vitro potwierdziły, że lek nie hamuje aktywności izoenzymu CYP2D6 oraz nie jest ani substratem, ani inhibitorem glikoproteiny P – białka odpowiedzialnego za transport wielu leków przez błony komórkowe.⁹

Eliminacja leku z organizmu

Desloratadyna charakteryzuje się długim okresem półtrwania w fazie eliminacji, wynoszącym około 27 godzin. Tak długi okres półtrwania uzasadnia stosowanie leku w schemacie raz na dobę i zapewnia odpowiedni stopień kumulacji, zgodny z profilem farmakokinetycznym substancji.¹⁰

U pacjentów z nietypowym profilem farmakokinetycznym, wspomnianych wcześniej, okres półtrwania w fazie eliminacji jest znacząco dłuższy i wynosi około 89 godzin.¹¹

Farmakokinetyka w stanach patologicznych

Pacjenci z niewydolnością nerek

Farmakokinetyka desloratadyny u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (CRI – chronic renal insufficiency) wykazuje istotne różnice w porównaniu do osób zdrowych. Przeprowadzono badania z zastosowaniem zarówno dawki jednorazowej, jak i dawek wielokrotnych, które dostarczyły następujących wyników:¹²

W badaniu z zastosowaniem dawki jednorazowej, ekspozycja na desloratadynę u pacjentów z łagodną do umiarkowanej przewlekłą niewydolnością nerek była około 2 razy większa niż u osób zdrowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek ekspozycja wzrastała około 2,5-krotnie.¹³

W badaniu z zastosowaniem dawek wielokrotnych stan stacjonarny osiągnięto po 11 dniach podawania leku. U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek ekspozycja na desloratadynę była około 1,5 raza większa niż u osób zdrowych, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek – około 2,5 raza większa.¹⁴

Istotny jest fakt, że mimo zmian w ekspozycji na desloratadynę i jej metabolit 3-hydroksydesloratadynę (zmiany wartości AUC i Cmax), różnice te nie miały istotnego znaczenia klinicznego.¹⁵