Interakcje leku
Spamilan 10 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Jednoczesne stosowanie buspironu z innymi lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy wymaga zachowania szczególnej ostrożności ze względu na możliwość wystąpienia interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych. Interakcje te mogą w istotny sposób zmieniać profil bezpieczeństwa oraz skuteczność terapii.¹

Wpływ innych leków na buspiron

Metabolizm buspironu zachodzi głównie przy udziale izoenzymu CYP3A4, dlatego substancje hamujące lub indukujące jego aktywność mogą znacząco wpływać na stężenie leku w osoczu oraz efekty terapeutyczne.

Połączenia niezalecane

Inhibitory MAO – jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy z buspironem może prowadzić do niebezpiecznego wzrostu ciśnienia tętniczego. Z tego powodu takie połączenie jest przeciwwskazane.²

Erytromycyna – badania u zdrowych ochotników wykazały, że jednoczesne podawanie buspironu (10 mg w pojedynczej dawce) z erytromycyną (1,5 g raz na dobę przez 4 dni) powoduje znaczące zwiększenie stężenia buspironu w osoczu – obserwowano 5-krotne zwiększenie Cmax oraz 6-krotny wzrost AUC. Jeżeli terapia skojarzona jest niezbędna, zaleca się rozpoczęcie od małej dawki buspironu (np. 2,5 mg 2 razy na dobę) i dostosowanie dawkowania w zależności od obserwowanej odpowiedzi klinicznej.³

Itrakonazol – jednoczesne stosowanie buspironu (10 mg w pojedynczej dawce) z itrakonazolem (200 mg raz dziennie przez 4 dni) powoduje drastyczny wzrost stężenia buspironu w osoczu – Cmax zwiększa się 13-krotnie, a AUC aż 19-krotnie. Jeśli konieczne jest równoczesne stosowanie obu leków, rekomenduje się znaczną redukcję dawki buspironu do 2,5 mg raz na dobę, z późniejszą modyfikacją dawkowania w zależności od odpowiedzi klinicznej.⁴

Połączenia wymagające ostrożności

Diltiazem – badania wykazały, że jednoczesne podawanie buspironu (10 mg w pojedynczej dawce) i diltiazemu (60 mg 3 razy na dobę) prowadzi do istotnego zwiększenia stężenia buspironu w osoczu (Cmax wzrasta 5,3-krotnie, a AUC 4-krotnie). Podczas takiej terapii skojarzonej może wystąpić nasilenie działania farmakologicznego oraz zwiększenie toksyczności buspironu. Zaleca się modyfikację dawkowania w oparciu o obserwowaną odpowiedź kliniczną.⁵

Werapamil – podobnie jak w przypadku diltiazemu, jednoczesne stosowanie buspironu (10 mg w pojedynczej dawce) z werapamilem (80 mg 3 razy dziennie) powoduje zwiększenie stężenia buspironu w osoczu – zarówno Cmax jak i AUC wzrastają 3,4-krotnie. Należy liczyć się z możliwością nasilenia działania i zwiększenia toksyczności buspironu. Wskazana jest ostrożna modyfikacja dawkowania w oparciu o odpowiedź kliniczną.⁶

Ryfampicyna – jako silny induktor enzymu CYP3A4, ryfampicyna przyspiesza metabolizm buspironu. Badania wykazały, że jednoczesne podawanie buspironu (30 mg w pojedynczej dawce) z ryfampicyną (600 mg raz na dobę przez 5 dni) prowadzi do znaczącego zmniejszenia stężenia buspironu w osoczu (Cmax zmniejsza się o 84%, a AUC o 9%), co skutkuje osłabieniem efektów farmakodynamicznych buspironu.⁷

Połączenia wymagające szczególnej uwagi

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) – połączenie buspironu z SSRI było badane w wielu próbach klinicznych obejmujących ponad 300 000 pacjentów. Chociaż nie obserwowano ciężkiej toksyczności, odnotowano rzadkie przypadki drgawek u pacjentów jednocześnie stosujących SSRI i buspiron. W praktyce klinicznej zgłaszano pojedyncze przypadki drgawek podczas terapii skojarzonej. Buspiron należy stosować szczególnie ostrożnie w połączeniu z lekami serotoninergicznymi (w tym MAOI, L-tryptofanem, tryptanami, tramadolem, linezolidem, SSRI, litem czy zielem dziurawca) ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego. W przypadku podejrzenia tego stanu leczenie buspironem należy natychmiast przerwać i wdrożyć odpowiednie leczenie objawowe.⁸

Nefazodon – jednoczesne podawanie buspironu (2,5 lub 5 mg 2 razy na dobę) z nefazodonem (250 mg) prowadzi do bardzo znaczącego zwiększenia stężenia buspironu w osoczu (nawet 20-krotne zwiększenie Cmax i do 50-krotne zwiększenie AUC) oraz istotnego statystycznie zmniejszenia (o około 50%) osoczowych stężeń metabolitu buspironu, 1-pirymidynylopiperazyny. Zaobserwowano również niewielkie zwiększenie AUC nefazodonu (23%) i jego metabolitów. Profil działań niepożądanych u osób przyjmujących buspiron 2,5 mg 2 razy na dobę i nefazodon 250 mg 2 razy na dobę był podobny jak u osób przyjmujących każdy z tych leków w monoterapii. Natomiast przy wyższych dawkach buspironu (5 mg 2 razy na dobę) w połączeniu z nefazodonem obserwowano takie objawy niepożądane jak uczucie omdlewania, osłabienie, zawroty głowy i senność. Zaleca się zmniejszenie dawki buspironu podczas jednoczesnego stosowania z nefazodonem.⁹

Sok grejpfrutowy – jednoczesne spożywanie soku grejpfrutowego i buspironu może prowadzić do istotnego zwiększenia stężenia leku w osoczu. Badania wykazały, że podanie buspironu w dawce 10 mg z sokiem grejpfrutowym (podwójna dawka 200 ml przez 2 dni) powoduje 4,3-krotne zwiększenie Cmax i 9,2-krotne zwiększenie AUC buspironu.¹⁰

Inne inhibitory i induktory CYP3A4 – podczas jednoczesnego stosowania buspironu z silnymi inhibitorami CYP3A4 zaleca się stosowanie małych, ostrożnie dobranych dawek buspironu. Z kolei w przypadku terapii skojarzonej z silnymi induktorami CYP3A4 (np. fenobarbitalem, fenytoiną, karbamazepiną czy preparatami z dziurawca) może być konieczne zwiększenie dawki buspironu, aby utrzymać jego działanie przeciwlękowe.¹¹

Fluwoksamina – w krótkotrwałym leczeniu skojarzonym fluwoksaminą i buspironem obserwuje się dwukrotnie wyższe stężenia buspironu w osoczu w porównaniu z monoterapią buspironem.¹²

Trazodon – przy jednoczesnym stosowaniu trazodonu u niektórych pacjentów stwierdzano 3-6-krotne zwiększenie aktywności AlAT, co może wskazywać na potencjalne uszkodzenie wątroby.¹³

Cymetydyna – przy jednoczesnym stosowaniu buspironu i cymetydyny stwierdzano niewielkie zwiększenie stężenia metabolitu buspironu 1-(2-pirymidynylo)-piperazyny. Ze względu na wysoki stopień wiązania buspironu z białkami (około 95%) zaleca się ostrożność przy jednoczesnym podawaniu leków o wysokim stopniu wiązania z białkami.¹⁴

Baklofen, lofeksydyna, nabilon, leki antyhistaminowe – mogą nasilać działanie sedatywne buspironu.¹⁵

Wpływ buspironu na inne leki

Diazepam – po dołączeniu buspironu do terapii diazepamem nie obserwowano istotnych statystycznie zmian w parametrach farmakokinetycznych w stanie stacjonarnym (Cmax, AUC i Cmin) dla diazepamu. Odnotowano jednak zwiększenie o około 15% stężenia nordiazepamu (aktywnego metabolitu diazepamu) oraz pojawienie się łagodnych objawów niepożądanych, takich jak zawroty głowy, bóle głowy i nudności.¹⁶

Haloperydol – jednoczesne podawanie haloperydolu i buspironu może prowadzić do zwiększenia stężenia haloperydolu w surowicy, co może wiązać się z nasileniem działania terapeutycznego i potencjalnie również działań niepożądanych.¹⁷

Digoksyna – buspiron wiąże się z białkami osocza w około 95%. Badania in vitro wykazały, że buspiron nie wypiera leków silnie związanych z białkami osocza (np. warfaryny), jednak może wypierać leki słabiej związane z białkami, takie jak digoksyna. Kliniczne znaczenie tego zjawiska nie zostało jeszcze w pełni ustalone.¹⁸

Warfaryna – istnieją doniesienia o wydłużaniu czasu protrombinowego po dodaniu buspironu do schematu leczenia zawierającego warfarynę. W takich przypadkach wskazane jest ścisłe monitorowanie parametrów koagulologicznych.¹⁹

Badania in vitro wykazały, że buspiron nie wypiera fenytoiny ani propranololu z połączeń z białkami osocza. W badaniach z udziałem zdrowych ochotników nie stwierdzono interakcji z amitryptyliną.²⁰

Interakcje leku z alkoholem

Spożywanie alkoholu podczas terapii buspironem może prowadzić do nasilenia działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy. Jednoczesne stosowanie buspironu i alkoholu może powodować wzmożone objawy sedacji, senności, zawrotów głowy oraz zaburzeń koordynacji psychoruchowej.

Dodatkowo, alkohol podobnie jak buspiron jest metabolizowany przy udziale enzymu CYP3A4, co teoretycznie może prowadzić do konkurencji metabolicznej i wpływać na stężenia obydwu substancji w organizmie.

Ze względów bezpieczeństwa zaleca się całkowitą abstynencję podczas terapii buspironem. Pacjentów należy poinformować o potencjalnie niebezpiecznych interakcjach i przestrzec przed prowadzeniem pojazdów lub obsługą urządzeń mechanicznych w przypadku jednoczesnego spożycia alkoholu i przyjmowania buspironu.

Tabela interakcji z buspironem