Właściwości farmakokinetyczne
Cyxodil 320 mcg/dawkę inh.

Właściwości farmakokinetyczne cyklezonidu

Cyklezonid, substancja czynna produktu leczniczego Cyxodil, występuje w postaci roztworu aerozolowego zawieszonego w nośniku HFA-134a i etanolu. Lek wykazuje liniową zależność między różnymi dawkami, dawką przypadającą na jedno uruchomienie inhalatora oraz ekspozycją ogólnoustrojową, co zapewnia przewidywalną farmakokinetyką.¹

Wchłanianie

Przeprowadzone badania z użyciem cyklezonidu znakowanego izotopem radioaktywnym (podawanego doustnie i dożylnie) wykazały niecałkowite wchłanianie leku po podaniu doustnym, wynoszące zaledwie 24,5%. Dostępność biologiczna cyklezonidu i jego czynnego metabolitu po podaniu doustnym jest bardzo niska i wynosi odpowiednio mniej niż 0,5% dla cyklezonidu oraz mniej niż 1% dla jego metabolitu.²

W badaniu z zastosowaniem scyntygrafii γ u zdrowych osób wykazano, że depozycja leku w płucach wynosi 52%. Zgodnie z tym wynikiem, badania z zastosowaniem cyklezonidu podawanego z inhalatora ciśnieniowego z dozownikiem potwierdziły, że ogólnoustrojowa dostępność biologiczna czynnego metabolitu przekracza 50%. Co istotne, ponieważ dostępność biologiczna czynnego metabolitu po podaniu doustnym jest minimalna (mniej niż 1%), dawka cyklezonidu przyjmowanego wziewnie, która zostaje połknięta, nie zwiększa dawki wchłoniętej ogólnoustrojowo.³

Dystrybucja

Po podaniu cyklezonidu drogą dożylną u zdrowych osób obserwuje się szybką początkową fazę dystrybucji, co wynika z dużej lipofilności związku. Objętość dystrybucji cyklezonidu jest znaczna i wynosi średnio 2,9 l/kg. Całkowity klirens cyklezonidu z surowicy jest duży (średnio 2,0 l/h/kg), co wskazuje na efektywny wychwyt leku przez wątrobę.⁴

Zarówno cyklezonid, jak i jego czynny metabolit charakteryzują się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza. Odsetek dawki cyklezonidu związanego z białkami osocza u ludzi wynosi średnio 99%, natomiast w przypadku czynnego metabolitu wartość ta wynosi 98-99%. Dane te wskazują na niemal całkowite wiązanie się cyklezonidu i jego czynnego metabolitu znajdujących się we krwi z białkami osocza.⁵

Metabolizm

Cyklezonid podlega w pierwszej kolejności hydrolizie do biologicznie czynnego metabolitu przy udziale esteraz zlokalizowanych w płucach. Dalsze przemiany metaboliczne zachodzą w wątrobie, gdzie związek jest metabolizowany głównie do nieaktywnych metabolitów hydroksylowych przy udziale izoenzymu CYP3A4, co wykazano w badaniach z użyciem mikrosomów wątroby ludzkiej.⁶

Dodatkowo, w płucach wykrywano lipofilne estry, które są produktami odwracalnej koniugacji czynnego metabolitu z kwasami tłuszczowymi. Obecność tych związków może wpływać na właściwości farmakokinetyczne leku w obrębie tkanki płucnej.⁷

Eliminacja

Badania z zastosowaniem cyklezonidu podawanego doustnie i dożylnie wykazały, że lek jest wydalany głównie z kałem (67%). Ten sposób eliminacji wskazuje na dominującą rolę wydalania z żółcią jako głównej drogi usuwania leku z organizmu.⁸

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

Wpływ chorób i czynników demograficznych

Pacjenci chorzy na astmę oskrzelową: Cyklezonid nie wykazuje zmian właściwości farmakokinetycznych u pacjentów z łagodną astmą w porównaniu do osób zdrowych. Oznacza to, że u chorych z łagodną postacią astmy nie ma konieczności modyfikacji dawkowania leku.⁹

Osoby w podeszłym wieku: Przeprowadzone badania farmakokinetyczne wskazują, że wiek nie ma wpływu na ogólnoustrojową ekspozycję na czynny metabolit cyklezonidu. W związku z tym nie ma konieczności dostosowywania dawki leku u pacjentów w podeszłym wieku.¹⁰

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby: Osłabienie czynności wątroby może wpływać na wydalanie kortykosteroidów, w tym cyklezonidu. W badaniu z udziałem pacjentów z niewydolnością wątroby w przebiegu marskości wątroby obserwowano większe stężenie czynnego metabolitu cyklezonidu. Z kolei, ponieważ czynny metabolit nie jest wydalany przez nerki, nie prowadzono badań z udziałem pacjentów z niewydolnością nerek.¹¹