Leki w grupie
„leki przeciwzapalne stosowane w astmie”

Leki przeciwzapalne stosowane w astmie to kluczowa grupa preparatów ukierunkowanych na kontrolę stanu zapalnego w drogach oddechowych, który jest podstawowym mechanizmem patofizjologicznym tej choroby. Działają one poprzez hamowanie procesów zapalnych w oskrzelach, zmniejszając obrzęk błony śluzowej, nadreaktywność oskrzeli i produkcję śluzu, co prowadzi do poprawy drożności dróg oddechowych i zmniejszenia objawów astmy.

Najważniejszą podgrupą leków przeciwzapalnych w astmie są glikokortykosteroidy wziewne (wGKS), które stanowią podstawę leczenia przewlekłego astmy. Działają one poprzez hamowanie ekspresji genów kodujących cytokiny prozapalne. Do tej grupy należą: budezonid (Pulmicort, Miflonide, Budelin), flutykazon (Flixotide, Cutivate), cyklezonid (Alvesco), beklometazon (Clenil, Cortare), mometazon (Asmanex) oraz propionian flutykazonu (Flixotide).

Drugą istotną grupą są inhibitory leukotrienów, które blokują działanie leukotrienów – mediatorów stanu zapalnego w astmie. Głównym przedstawicielem tej grupy jest montelukast (Montelukast, Singulair, Milukante), a także zafirlukast (Accolate) i zileuton (Zyflo), choć te ostatnie są rzadziej stosowane w Polsce.

W leczeniu ciężkich postaci astmy zastosowanie znajdują również leki biologiczne ukierunkowane na konkretne mediatory zapalenia. Należą do nich przeciwciała monoklonalne anty-IgE (omalizumab – Xolair), anty-IL-5 (mepolizumab – Nucala, reslizumab – Cinqaero), anty-IL-5R (benralizumab – Fasenra) oraz anty-IL-4/IL-13 (dupilumab – Dupixent).

Największą zaletą stosowania leków przeciwzapalnych w astmie jest możliwość kontrolowania podstawowego mechanizmu choroby, a nie tylko objawów. Regularne stosowanie tych leków prowadzi do zmniejszenia częstości zaostrzeń, poprawy jakości życia pacjentów i zmniejszenia ryzyka przebudowy dróg oddechowych (tzw. remodelingu). Leki wziewne pozwalają na dostarczenie substancji czynnej bezpośrednio do miejsca zapalenia, minimalizując działania ogólnoustrojowe.

Wśród potencjalnych zagrożeń związanych ze stosowaniem tych leków należy wymienić działania niepożądane glikokortykosteroidów, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek, takie jak kandydoza jamy ustnej, dysfonia, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza czy zwiększone ryzyko infekcji. Inhibitory leukotrienów mogą z kolei wywoływać bóle głowy, zaburzenia snu, a rzadko zespół Churga-Strauss. Leki biologiczne wiążą się z ryzykiem reakcji w miejscu podania oraz, w rzadkich przypadkach, reakcji anafilaktycznych.

W praktyce klinicznej leki przeciwzapalne w astmie stosuje się zazwyczaj w schemacie stopniowanym, zaczynając od niskich dawek glikokortykosteroidów wziewnych i zwiększając intensywność leczenia w przypadku braku kontroli choroby. Nowoczesne podejście do leczenia astmy zakłada personalizację terapii w oparciu o fenotyp astmy i dominujące mechanizmy zapalne u danego pacjenta.

Lista leków w tej grupie

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl