efekt pierwszego przejścia
Efekt pierwszego przejścia (ang. first-pass effect lub presystemic metabolism) to zjawisko metaboliczne polegające na biotransformacji leku podczas jego pierwszego przepływu przez wątrobę, zanim dotrze do krążenia ogólnoustrojowego. Jest to kluczowy proces farmakokinetyczny wpływający na biodostępność substancji leczniczych podawanych drogą doustną.
W trakcie efektu pierwszego przejścia lek wchłonięty z przewodu pokarmowego transportowany jest żyłą wrotną do wątroby, gdzie podlega intensywnym procesom metabolicznym, głównie za pośrednictwem enzymów cytochromu P450. W wyniku tego zjawiska stężenie aktywnej formy leku we krwi może zostać znacząco zredukowane, co wpływa na skuteczność terapeutyczną.
Dla niektórych substancji leczniczych efekt pierwszego przejścia jest tak znaczny, że ich biodostępność przy podaniu doustnym wynosi zaledwie kilka procent dawki. W takich przypadkach konieczne jest stosowanie alternatywnych dróg podania (podjęzykowej, przezskórnej, dożylnej), które pozwalają ominąć metabolizm wątrobowy, lub zwiększenie dawki doustnej w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia leku w krwi.
Nasilenie efektu pierwszego przejścia zależy nie tylko od właściwości fizykochemicznych leku, ale również od czynników indywidualnych pacjenta, takich jak funkcja wątroby, interakcje lekowe czy polimorfizmy genetyczne enzymów metabolizujących. Uwzględnienie tego zjawiska jest niezbędne przy ustalaniu schematów dawkowania leków oraz przy projektowaniu nowych form farmaceutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Oxynador 5 mg + 10 mg
Oxynador to preparat opioidowy zawierający oksykodon (agonista receptorów opioidowych mu, kappa i delta) oraz nalokson (antagonista receptorów opioidowych), dostępny w dawkach 10 mg + 5 mg, 20 mg + 10 mg oraz 40 mg + 20 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Nalokson charakteryzuje się niską biodostępnością (<3%) po podaniu doustnym, co ogranicza jego działanie ogólnoustrojowe, natomiast skutecznie antagonizuje receptory opioidowe w jelitach, przeciwdziałając zaparciom indukowanym przez opioidy. Preparat może wpływać na układ hormonalny i immunologiczny, jednak kliniczne znaczenie tych efektów nie jest jednoznacznie ustalone.
agonista receptorów opioidowych, antagonista receptorów opioidowych, antagonizm konkurencyjny, badanie podwójnie zaślepione, ból nienowotworowy, dostępność biologiczna, działanie farmakodynamiczne, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, efekt przeciwbólowy, laktoza jednowodna, naturalny alkaloid opium, oksykodonu chlorowodorek, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, receptor opioidowy, spontaniczne wypróżnienie, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, układ hormonalny, układ immunologiczny, zaburzenie czynności jelit, zaparcie wywołane opioidami - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bunondol 0,4 mg
Buprenorfina chlorowodorek, substancja czynna preparatu Bunondol, jest silnym opioidem o złożonym mechanizmie działania, wykazującym agonizm wobec receptorów μ oraz antagonizm wobec receptorów κ. Dzięki podaniu podjęzykowemu, lek charakteryzuje się wysoką biodostępnością i szybkim początkiem działania analgetycznego. W porównaniu do morfiny, buprenorfina wykazuje mniejszy wpływ na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego i układu moczowego, co przekłada się na niższe ryzyko zaparć i retencji moczu. Typowym efektem opioidowym jest mioza, wynikająca z pobudzenia receptorów w jądrze Westphala-Edingera. Substancja cechuje się również niskim potencjałem uzależniającym, a ewentualny zespół abstynencyjny ma zwykle łagodny przebieg, co jest związane z jej częściowym agonizmem na receptorach μ i antagonizmem na receptorach κ.
biodostępność leku, buprenorfiny chlorowodorek, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie późnorozkurczowe, ciśnienie w tętnicy płucnej, częściowy agonizm, działanie analgetyczne, efekt pierwszego przejścia, jądro Westphala-Edingera, lek przeciwbólowy, mechanizm agonistyczno-antagonistyczny, mięśniówka gładka przewodu pokarmowego, mioza, nerw okoruchowy, opór obwodowy, parametr hemodynamiczny, pochodna orypawiny, profil hemodynamiczny, receptor κ-opioidowy, receptor μ-opioidowy, retencja moczu, wskaźnik sercowy, zawał mięśnia sercowego, zespół abstynencyjny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tanyz 0,4 mg
Tamsylosyna, podawana w dawce 0,4 mg w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu (Tanyz), charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością przy wchłanianiu jelitowym, które jest istotnie obniżone przy przyjęciu leku bezpośrednio po posiłku. Zaleca się stałe przyjmowanie leku po tym samym posiłku w celu zapewnienia powtarzalności farmakokinetycznej. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki, a stan stacjonarny ustala się po 5 dniach stosowania wielokrotnego, przy czym Cmax w stanie stacjonarnym jest o około 2/3 wyższe niż po dawce pojedynczej. Tamsylosyna wykazuje wysokie, około 99%, wiązanie z białkami osocza oraz niewielką objętość dystrybucji około 0,2 l/kg, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do tkanek pozanaczyniowych. Metabolizm tamsylosyny zachodzi głównie w wątrobie, z minimalnym efektem pierwszego przejścia i niewielką indukcją enzymów mikrosomalnych, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby. Lek i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki, z około 9% dawki wydalanej w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 10 godzin po pojedynczej dawce i wydłuża się do około 13 godzin w stanie stacjonarnym. Z uwagi na farmakokinetykę, nie jest wymagana zmiana dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Te właściwości farmakokinetyczne mają istotne znaczenie kliniczne przy optymalizacji terapii tamsylosyną.
białko osocza, biodostępność, efekt pierwszego przejścia, enzym mikrosomalny wątroby, faza eliminacji, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kinetyka liniowa, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, postać niezmieniona, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, tamsylosyny chlorowodorek, zaburzenie czynności nerek, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Propranolol WZF 10 mg
Propranolol chlorowodorek, substancja czynna preparatu Propranolol WZF, jest nieselektywnym antagonistą receptorów beta-adrenergicznych (β1 i β2), co determinuje jego szerokie zastosowanie kliniczne w kardiologii i innych dziedzinach medycyny. Mechanizm działania opiera się na kompetycyjnym blokowaniu receptorów beta, bez wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej, co potwierdzono przesunięciem w prawo krzywej dawka-częstość rytmu serca dla beta-agonistów. Propranolol wykazuje działanie inotropowo ujemne, zmniejszając siłę skurczu mięśnia sercowego, oraz wpływa na spowolnienie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, co jest wykorzystywane w terapii zaburzeń rytmu serca, choroby niedokrwiennej serca i nadciśnienia tętniczego. Dodatkowo, lek stabilizuje błony komórkowe przy stężeniach 1-3 mg/l, choć takie poziomy rzadko osiągane są w standardowej terapii doustnej.
akcja serca, aktywność sympatykomimetyczna, antagonista kompetycyjny, astma, choroba niedokrwienna serca, choroba obturacyjna płuc, działanie inotropowo ujemne, efekt pierwszego przejścia, izoprenalina, katecholamina, lek beta-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, POChP, profil farmakokinetyczny, propranolol, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, receptor adrenergiczny beta, receptor beta1, receptor beta2, skurcz oskrzeli, stabilizacja błony komórkowej, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Torvalipin 20 mg
Atorwastatyna, dostępna w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem Cmax w 1-2 godziny oraz wysoką względną biodostępnością 95-99%, przy bezwzględnej biodostępności około 12%. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~381 l) i silne wiązanie z białkami osocza (≥98%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, prowadząc do aktywnych metabolitów orto- i parahydroksylowych, które odpowiadają za około 70% efektu hamowania reduktazy HMG-CoA, co wydłuża działanie farmakodynamiczne (okres półtrwania działania 20-30 h). Eliminacja następuje głównie z żółcią, bez istotnej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej. Transportery OATP1B1/1B3 oraz pompy efluksowe P-gp i BCRP wpływają na farmakokinetykę i potencjalne interakcje lekowe.
ADME, atorwastatyna, BCRP, beta-oksydacja, białko oporności raka piersi, biodostępność atorwastatyny, cytochrom P450 3A4, efekt pierwszego przejścia, genotyp c.521TT, glukuronidacja, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, LDL-C, o-hydroksyatorwastatyna, OATP1B1, OATP1B3, P-glikoproteina, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rabdomioliza, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, reduktaza HMG-CoA, skalowanie allometryczne, tabletka powlekana, transporter błonowy, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Progesteron Adamed 200 mg
Progesteron Adamed w postaci tabletek dopochwowych o dawce 200 mg jest preparatem progesteronowym stosowanym przede wszystkim w dwóch obszarach klinicznych: wsparciu fazy lutealnej w programach zapłodnienia in vitro (IVF) oraz w hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) u kobiet po menopauzie z zachowaną macicą. W procedurach IVF lek przygotowuje endometrium do implantacji zarodka i wspomaga utrzymanie ciąży we wczesnym okresie, natomiast w HTZ pełni funkcję ochronną endometrium, przeciwdziałając jego nadmiernemu rozrostowi indukowanemu przez estrogeny. Dopochwowa droga podania zapewnia optymalne stężenie progesteronu w narządzie docelowym, minimalizując efekt pierwszego przejścia przez wątrobę i poprawiając profil bezpieczeństwa terapii.
efekt pierwszego przejścia, faza lutealna, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, implantacja zarodka, leczenie niepłodności, menopauza, progesteron, rak endometrium, rozrost endometrium, stymulacja jajeczkowania, tabletka dopochwowa, terapia estrogenowa, transfer zarodków, zapłodnienie in vitro, zapłodnienie pozaustrojowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metocard ZK 95 mg
Metoprolol w postaci bursztynianu, dostępny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu Metocard ZK (dawki 23,75 mg, 47,5 mg, 95 mg odpowiadające 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem doustnym, lecz z biodostępnością około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Tabletki o przedłużonym uwalnianiu zapewniają kontrolowane uwalnianie substancji czynnej przez około 20 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę, przy czym biodostępność jest o 20-30% niższa niż w tabletkach tradycyjnych, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na AUC. Metoprolol wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (5-10%), a jego metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez enzym CYP2D6, wykazujący polimorfizm genetyczny, co wpływa na zmienność farmakokinetyczną między pacjentami. Okres półtrwania wynosi średnio 3,5 godziny (zakres 1-9 godzin), a całkowity klirens około 1 l/min. Wydalanie następuje głównie przez nerki (>95% dawki), z około 5% leku wydalanego w postaci niezmienionej.
AUC, biodostępność układowa, bursztynian metoprololu, ciężka niewydolność wątroby, CYP2D6, cytochrom P450, działanie beta-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, filtracja kłębkowa, klirens całkowity leku, klirens pozorny, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, otoczka polimerowa, peletki o kontrolowanym uwalnianiu, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, utlenianie wątrobowe, wchłanianie całkowite, zespolenie wrotno-żylne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Imigran 20 mg/0,1 ml
Sumatryptan, substancja czynna leku Imigran (20 mg/0,1 ml aerozol do nosa), jest selektywnym agonistą receptorów serotoninowych 5-HT1D, wykorzystywanym w terapii napadów migreny. Jego mechanizm działania opiera się na wybiórczym zwężaniu naczyń krwionośnych obszaru ukrwienia tętnicy szyjnej, bez wpływu na przepływ mózgowy, co zwiększa bezpieczeństwo stosowania. Ponadto, sumatryptan hamuje aktywność nerwu trójdzielnego, redukując uwalnianie neuropeptydów prozapalnych, co przeciwdziała neurogennemu komponentowi migreny. Postać aerozolu do nosa umożliwia szybkie wchłanianie przez śluzówkę, omijając efekt pierwszego przejścia wątrobowego, co skutkuje pojawieniem się efektu terapeutycznego już po 15 minutach od aplikacji.
aerozol do nosa, agonista receptora serotoninowego, działanie przeciwmigrenowe, efekt pierwszego przejścia, lek przeciwmigrenowy, mechanizm farmakodynamiczny, naczynie krwionośne, napad migreny, nerw trójdzielny, neuropeptyd, neuropeptyd prozapalny, ostry napad migreny, patofizjologia, przepływ mózgowy, receptor serotoninowy, sumatryptan, tętnica szyjna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Marelim 360 mg
Kwas mykofenolowy (MPA) w postaci mykofenolanu sodu (Marelim) charakteryzuje się wysoką i liniową dostępnością biologiczną (72%) oraz znacznym wchłanianiem (93%) u pacjentów po przeszczepieniu nerki leczonych cyklosporyną. Tmax wynosi średnio 1,5-2 godziny, choć u 10% pacjentów obserwuje się opóźnienie do kilku godzin, co nie wpływa na 24-godzinną AUC. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku zmniejsza Cmax o 33% i wydłuża tmax o 3-5 godzin, nie zmieniając jednak AUC. MPA wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%), a metabolizowany jest głównie do nieaktywnego MPAG, który ma dłuższy okres półtrwania (~16 h) niż MPA (~12 h). Eliminacja MPA odbywa się głównie przez nerki w formie MPAG, a enterohepatic recycling odpowiada za drugi szczyt stężenia MPA po 6-8 godzinach od podania. Wartości AUC i Cmax rosną w czasie po przeszczepieniu, osiągając stabilne poziomy po 6-18 miesiącach (np. AUC 0-12h do 57,4 µg·h/ml).
alkoholowa marskość wątroby, cyklosporyna, dostępność biologiczna, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, glukuronid kwasu mykofenolowego, glukuronylotransferaza, hemodializa, hipoalbuminemia, klirens, kwas mykofenolowy, leczenie immunosupresyjne, mocznica, mykofenolan sodu, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pierwotna marskość żółciowa, podwyższone stężenie mocznika, pole pod krzywą AUC, reabsorpcja, równowaga stacjonarna, stężenie minimalne, tabletka dojelitowa, uszkodzenie dróg żółciowych, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atywia 0,03 mg + 2 mg
Produkt leczniczy Atywia zawiera 0,03 mg etynyloestradiolu oraz 2 mg dienogestu, które charakteryzują się odmiennymi właściwościami farmakokinetycznymi. Dienogest wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie z biodostępnością około 96%, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) około 51 ng/ml po 2,5 godzinach. Wiąże się głównie z albuminami (90%), nie wykazując powinowactwa do SHBG ani CBG, a jego objętość dystrybucji wynosi 37-45 l. Metabolizowany jest głównie przez hydroksylację i sprzęganie, z klirensem 3,6 l/h i okresem półtrwania 8,5-10,8 godziny. Wydalany jest głównie jako metabolity z moczem i żółcią (stosunek 3:1). Stan stacjonarny osiąga po około 4 dniach, z 1,5-krotną akumulacją, a stężenie SHBG nie wpływa na jego farmakokinetykę.
albuminy surowicy, aromatyczna hydroksylacja, biodostępność, CBG, dienogest, efekt pierwszego przejścia, eliminacja dwufazowa, etynyloestradiol, frakcja aktywna farmakologicznie, glukuroniany, hydroksylacja, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, SHBG, sprzęganie przedukładowe, stan stacjonarny, tabletki powlekane, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pulmicort 0,5 mg/ml
Budezonid, stosowany w postaci zawiesiny do nebulizacji (Pulmicort) w stężeniach 0,125 mg/ml, 0,250 mg/ml oraz 0,500 mg/ml, charakteryzuje się biodostępnością ogólnoustrojową u dorosłych na poziomie około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki dostarczonej pacjentowi. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 2 mg osiąga około 4 nmol/l w ciągu 10-30 minut od rozpoczęcia nebulizacji. Objętość dystrybucji wynosi około 3 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to 85-90%. Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (efekt pierwszego przejścia), głównie przez izoenzym CYP3A4, z około 90% przekształceniem do metabolitów o mniej niż 1% aktywności glikokortykosteroidowej. Klirens układowy u dorosłych wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Kinetyka farmakokinetyczna jest liniowa i proporcjonalna do dawki.
16-hydroksyprednizolon, 6-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja, budezonid, cytochrom P450, dawka dostarczona, dawka nominalna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na budezonid, izoenzym CYP 3A4, klirens układowy, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, ogólnoustrojowa biodostępność, ogólnoustrojowy klirens, okres półtrwania, okres półtrwania budezonidu, parametry farmakokinetyczne, proporcjonalność do dawki, stężenie budezonidu w osoczu, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zawiesina do nebulizacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bazetham Retard 0,4 mg
Tamsulosyna chlorowodorek w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu (Bazetham Retard 0,4 mg) charakteryzuje się biodostępnością około 57% przy podaniu na czczo. Wchłanianie leku jest istotnie zwiększone po posiłkach o wysokiej zawartości tłuszczu, co skutkuje wzrostem AUC o 64% oraz Cmax o 149%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 6 godzinach od pojedynczej dawki, a stan stacjonarny ustala się po 4 dniach terapii, z Cmax około 11 ng/ml. Minimalne stężenie (Cmin) utrzymuje się na poziomie 40% Cmax, niezależnie od spożycia posiłku. Tamsulosyna wykazuje farmakokinetykę liniową oraz wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji wynosi około 0,2 l/kg, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję pozanaczyniową.
AUC, biodostępność, Cmax, Cmin, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka liniowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedłużone uwalnianie, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tamsulosyny chlorowodorek, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nicorette Classic Gum 2 mg
Produkt leczniczy Nicorette Classic Gum, dostępny w dawkach 2 mg i 4 mg nikotyny, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem przez błonę śluzową jamy ustnej, z wykrywalnymi stężeniami we krwi już po 5-7 minutach od rozpoczęcia żucia. Maksymalne stężenie nikotyny osiągane jest po 5-10 minutach od zakończenia żucia, co różni się od farmakokinetyki nikotyny podczas palenia papierosów. Średnia ilość uwolnionej nikotyny wynosi około 1,4 mg dla gumy 2 mg oraz 3,4 mg dla gumy 4 mg. Stężenia nikotyny w stanie stacjonarnym wynoszą 12-14 ng/ml (2 mg) oraz 25-26 ng/ml (4 mg) przy żuciu co 2 sekundy przez 30 minut, co stanowi około jedną trzecią stężenia uzyskiwanego podczas palenia papierosów (~60 ng/ml). Biodostępność nikotyny połkniętej jest ograniczona przez efekt pierwszego przejścia wątrobowego, co dodatkowo różnicuje farmakokinetykę w porównaniu do inhalacji dymu tytoniowego.
biodostępność układowa, błona śluzowa jamy ustnej, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka nikotyny, guma lecznicza, hemodializa, klirens osoczowy, kotynina, marskość wątroby, niewydolność nerek, nikotyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa, stężenie maksymalne, stężenie stacjonarne nikotyny, trans-3′-hydroksykotynina, wiązanie z białkami osocza