Właściwości farmakokinetyczne leku Bazetham Retard

Charakterystyka farmakokinetyczna tamsulosyny chlorowodorku zawartego w tabletach o przedłużonym uwalnianiu Bazetham Retard 0,4 mg obejmuje szereg procesów, które wpływają na dystrybucję i metabolizm substancji czynnej w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych leku w podziale na najważniejsze procesy ¹.

Wchłanianie

Tamsulosyna w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu wchłania się z przewodu pokarmowego. Szacuje się, że w warunkach na czczo biodostępność wynosi około 57% podanej dawki. Przyjmowanie posiłków o niskiej zawartości tłuszczu nie wpływa na współczynnik oraz stopień wchłaniania tamsulosyny chlorowodorku w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu ².

Należy jednak zwrócić uwagę, że posiłki o wysokiej zawartości tłuszczu znacząco wpływają na wchłanianie leku. W porównaniu do stanu na czczo, po takim posiłku stopień wchłaniania zwiększa się o:

• 64% pod względem AUC (pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu)
• 149% pod względem Cmax (maksymalne stężenie w osoczu)

³.

Tamsulosyna wykazuje farmakokinetykę liniową, co oznacza, że stężenie leku w osoczu jest proporcjonalne do podanej dawki ⁴.

Parametry farmakokinetyczne

Maksymalne stężenie tamsulosyny w osoczu (Cmax) po podaniu pojedynczej dawki tabletek o przedłużonym uwalnianiu na czczo występuje po około 6 godzinach. W przypadku dawkowania wielokrotnego, stan stacjonarny (steady-state) osiągany jest w 4. dniu przyjmowania leku, a maksymalne stężenie tamsulosyny w osoczu występuje po 4-6 godzinach, niezależnie od spożycia posiłku ⁵.

Wartości maksymalnego stężenia w osoczu zmieniają się wraz z kontynuacją terapii:

• Pierwsze podanie: około 6 ng/ml
• Stan stacjonarny: około 11 ng/ml

⁶.

Dzięki zastosowaniu technologii przedłużonego uwalniania, najniższe stężenie tamsulosyny w osoczu (Cmin) utrzymuje się na poziomie 40% stężenia maksymalnego, zarówno po podaniu na czczo, jak i po posiłku ⁷.

Warto odnotować znaczną zmienność międzyosobniczą w stężeniach tamsulosyny w osoczu, która występuje zarówno po jednorazowym podaniu leku, jak i przy dawkowaniu wielokrotnym ⁸.

Dystrybucja

Tamsulosyna charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99%. Ta właściwość wpływa na dystrybucję leku w organizmie i jego biodostępność ⁹.

Objętość dystrybucji tamsulosyny jest niewielka i wynosi około 0,2 l/kg, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję leku poza przedział naczyniowy ¹⁰.

Metabolizm

Tamsulosyna w niewielkim stopniu podlega efektowi pierwszego przejścia i jest powoli metabolizowana. W osoczu występuje głównie w niezmienionej postaci, co może wyjaśniać jej skuteczność kliniczną ¹¹.

Głównym miejscem metabolizmu tamsulosyny jest wątroba. Badania na szczurach wykazały, że substancja ta tylko nieznacznie pobudza mikrosomalne enzymy wątrobowe ¹².

W procesie metabolizmu tamsulosyny uczestniczą izoenzymy cytochromu P450. Badania in vitro wskazują, że główną rolę odgrywają:

• CYP3A4
• CYP2D6

Możliwy jest również niewielki udział innych izoenzymów CYP ¹³.

Zablokowanie enzymów cytochromów CYP3A4 i CYP2D6 metabolizujących tamsulosynę może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na tamsulosyny chlorowodorek, co należy uwzględnić przy planowaniu leczenia i potencjalnych interakcjach lekowych ¹⁴.

Istotną informacją kliniczną jest fakt, że metabolity tamsulosyny nie są równie skuteczne i toksyczne jak sama substancja macierzysta ¹⁵.

Eliminacja

Tamsulosyna i jej metabolity są wydalane głównie przez nerki z moczem. Z całkowitej dawki podanej w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jedynie 4-6% jest wydalane w postaci niezmienionej substancji czynnej ¹⁶.

Okres półtrwania (t1/2) tamsulosyny różni się w zależności od etapu leczenia:

• Po podaniu dawki jednorazowej: 19 godzin
• W stanie stacjonarnym: 15 godzin

¹⁷.

Wpływ pokarmu na parametry farmakokinetyczne