polimorfizm genetyczny
Polimorfizm genetyczny to występowanie dwóch lub więcej wariantów (alleli) jednego genu w populacji, gdzie najrzadszy allel występuje z częstością większą niż 1%. Zjawisko to stanowi naturalną zmienność genetyczną i jest podstawą różnorodności biologicznej wśród ludzi.
W praktyce klinicznej polimorfizmy genetyczne mają istotne znaczenie, ponieważ mogą wpływać na podatność na choroby, odpowiedź na leki oraz ich metabolizm. Najbardziej powszechnymi formami polimorfizmów są polimorfizmy pojedynczego nukleotydu (SNP), insercje, delecje oraz zmienne liczby powtórzeń tandemowych (VNTR).
Badanie polimorfizmów genetycznych jest kluczowe w medycynie spersonalizowanej, farmakogenetyce oraz diagnostyce molekularnej. Pozwala na identyfikację wariantów genetycznych związanych z podwyższonym ryzykiem chorób wieloczynnikowych, takich jak choroby sercowo-naczyniowe, nowotwory czy cukrzyca typu 2. Ponadto, analiza polimorfizmów genów kodujących enzymy metabolizujące leki (np. cytochromu P450) umożliwia dostosowanie terapii do indywidualnego profilu genetycznego pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Torvalipin 20 mg
Atorwastatyna, dostępna w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem Cmax w 1-2 godziny oraz wysoką względną biodostępnością 95-99%, przy bezwzględnej biodostępności około 12%. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~381 l) i silne wiązanie z białkami osocza (≥98%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, prowadząc do aktywnych metabolitów orto- i parahydroksylowych, które odpowiadają za około 70% efektu hamowania reduktazy HMG-CoA, co wydłuża działanie farmakodynamiczne (okres półtrwania działania 20-30 h). Eliminacja następuje głównie z żółcią, bez istotnej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej. Transportery OATP1B1/1B3 oraz pompy efluksowe P-gp i BCRP wpływają na farmakokinetykę i potencjalne interakcje lekowe.
ADME, atorwastatyna, BCRP, beta-oksydacja, białko oporności raka piersi, biodostępność atorwastatyny, cytochrom P450 3A4, efekt pierwszego przejścia, genotyp c.521TT, glukuronidacja, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, LDL-C, o-hydroksyatorwastatyna, OATP1B1, OATP1B3, P-glikoproteina, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rabdomioliza, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, reduktaza HMG-CoA, skalowanie allometryczne, tabletka powlekana, transporter błonowy, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin Medical Valley 5 mg
Rozuwastatyna (Rosuvastatin Medical Valley) jest stosowana w leczeniu hipercholesterolemii z indywidualnym doborem dawki, zależnym od celu terapii, odpowiedzi pacjenta oraz czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Zalecana dawka początkowa u dorosłych wynosi 5 lub 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłym nadzorem specjalisty. W prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych stosuje się dawkę 20 mg/dobę. U dzieci i młodzieży (6-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe wynoszą 5 mg, z maksymalnymi dawkami odpowiednio 10 mg (6-9 lat) i 20 mg (10-17 lat). W homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawka początkowa to 5-10 mg, maksymalna 20 mg. U pacjentów powyżej 70 lat zaleca się dawkę początkową 5 mg, bez konieczności modyfikacji dalszego dawkowania ze względu na wiek.
atazanawir, białko transportujące, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, działanie niepożądane, ekspozycja ustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, skala Tannera, statyna, typranawir, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metocard ZK 95 mg
Metoprolol w postaci bursztynianu, dostępny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu Metocard ZK (dawki 23,75 mg, 47,5 mg, 95 mg odpowiadające 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem doustnym, lecz z biodostępnością około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Tabletki o przedłużonym uwalnianiu zapewniają kontrolowane uwalnianie substancji czynnej przez około 20 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę, przy czym biodostępność jest o 20-30% niższa niż w tabletkach tradycyjnych, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na AUC. Metoprolol wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (5-10%), a jego metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez enzym CYP2D6, wykazujący polimorfizm genetyczny, co wpływa na zmienność farmakokinetyczną między pacjentami. Okres półtrwania wynosi średnio 3,5 godziny (zakres 1-9 godzin), a całkowity klirens około 1 l/min. Wydalanie następuje głównie przez nerki (>95% dawki), z około 5% leku wydalanego w postaci niezmienionej.
AUC, biodostępność układowa, bursztynian metoprololu, ciężka niewydolność wątroby, CYP2D6, cytochrom P450, działanie beta-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, filtracja kłębkowa, klirens całkowity leku, klirens pozorny, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, otoczka polimerowa, peletki o kontrolowanym uwalnianiu, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, utlenianie wątrobowe, wchłanianie całkowite, zespolenie wrotno-żylne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Suvardio Plus 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Suvardio Plus łączy rozuwastatynę (10 mg) i ezetymib (10 mg), wykazując złożony profil farmakokinetyczny. Rozuwastatyna osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20%, jest w dużej mierze wychwytywana przez wątrobę, a jej metabolizm ograniczony do około 10%, głównie przez CYP2C9. Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (90%) i w mniejszym stopniu z moczem (5%). Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny i ezetymibu powoduje 1,2-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (Clkr <30 ml/min) stężenie rozuwastatyny wzrasta trzykrotnie, a jej N-demetylowego metabolitu dziewięciokrotnie. U pacjentów z niewydolnością wątroby o punktacji Childa-Pugha 8-9 obserwuje się co najmniej dwukrotne zwiększenie ekspozycji na rozuwastatynę. Polimorfizmy genetyczne SLCO1B1 i ABCG2 mogą zwiększać ekspozycję na lek, co wymaga rozważenia modyfikacji dawki.
albumina, BCRP, biodostępność, cholesterol LDL, cyklosporyna, cytochrom P450, ezetymib, farmakokinetyka, glukuronid fenolowy, hemodializa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół serotoninowy – Epidemiologia
Zespół serotoninowy (ZS) występuje we wszystkich grupach wiekowych, bez preferencji płciowych, a jego częstość jest trudna do precyzyjnego określenia ze względu na rzadkość, niedodiagnozowanie łagodnych przypadków oraz brak świadomości wśród klinicystów. Wzrost stosowania leków serotoninergicznych, zwłaszcza SSRI (stosowanych przez 6% dorosłych w 1999 r. i 10,4% w 2010 r.), koreluje ze wzrostem liczby przypadków ZS, co potwierdzają dane z Toxic Exposure Surveillance System (TESS) – ponad 54 000 ekspozycji na SSRI w 2016 r. i 102 zgony. Umiarkowany ZS występuje w około 15% zatruć SSRI, a zespół komplikuje 14-16% przedawkowań tych leków. Częstość występowania ZS u pacjentów narażonych na leki serotoninergiczne wynosi od 0,07% do 0,23%, z tendencją spadkową w ostatnich latach. SSRI są najczęściej powiązane z ZS (42% przypadków), jednak ciężkie epizody częściej wiążą się z inhibitorami MAO (obecne w 41% ciężkich przypadków). SNRI wykazują większe ryzyko niż SSRI, ale mniejsze niż inhibitory MAO. ZS może wystąpić także u niemowląt narażonych na leki serotoninowe w okresie okołoporodowym, manifestując się m.in. niskim wynikiem Apgar i niewydolnością oddechową.
inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, lek przeciwwymiotny, lek serotoninergiczny, monoaminooksydaza, monoterapia, niestabilność autonomiczna, niewydolność oddechowa, oddział ratunkowy, polimorfizm genetyczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Apgar, SNRI, toksyczność serotoninowa, toksydrom, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aporoza 10 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Aporoza, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane po około 5 godzinach oraz biodostępnością około 20%. Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ~134 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%). Metabolizm rozuwastatyny jest niewielki (~10%), głównie przez CYP2C9, z powstawaniem aktywnych N-demetylowanych metabolitów (50% aktywności) oraz nieaktywnych laktonowych. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (~90% dawki) i w mniejszym stopniu przez nerki (~5% w formie niezmienionej), z okresem półtrwania około 19 godzin. Farmakokinetyka jest liniowa, bez kumulacji po wielokrotnym podaniu, a parametry nie różnią się istotnie pod względem wieku i płci. U pacjentów azjatyckich obserwuje się dwukrotnie wyższą ekspozycję (AUC, Cmax), co wymaga modyfikacji dawkowania.
BCRP, biodostępność, Cmax, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dyslipidemia, ekspozycja ogólnoustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, laktonowe pochodne, liniowa farmakokinetyka, N-demetylowane pochodne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm ABCG2, polimorfizm genetyczny, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, stężenie leku w osoczu, transporter OATP-C, wychwyt wątrobowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tilobrastil 90 mg
Tilobrastil, zawierający tikagrelor w dawce 90 mg w formie tabletek powlekanych, jest lekiem przeciwpłytkowym stosowanym w podwójnej terapii z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę. Wskazania obejmują ostry zespół wieńcowy (OZW) – niestabilną dławicę piersiową, NSTEMI, STEMI – oraz prewencję wtórną u pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego z wysokim ryzykiem kolejnych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Tikagrelor działa jako odwracalny antagonista receptora P2Y12, co zapewnia szybszy początek i koniec działania oraz bardziej przewidywalny efekt przeciwpłytkowy w porównaniu do klopidogrelu, niezależnie od polimorfizmów genetycznych metabolizmu leku. Terapia ma na celu zmniejszenie ryzyka ponownego zawału, udaru niedokrwiennego mózgu oraz zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych.
agregacja płytek krwi, cyklooksygenaza płytkowa, inhibitor P2Y12, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, polimorfizm genetyczny, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłania zakrzepowe, prasugrel, prewencja wtórna, przebyty zawał mięśnia sercowego, przewlekła choroba nerek, przezskórna interwencja wieńcowa, receptor P2Y12, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, udar niedokrwienny mózgu, wielonaczyniowa choroba wieńcowa, zawał NSTEMI, zawał STEMI, zdarzenia sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva 10 mg + 100 mg
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva dostępny jest w kapsułkach twardych zawierających rozuwastatynę w dawkach 5 mg, 10 mg lub 20 mg oraz kwas acetylosalicylowy 100 mg. Standardowa dawka dla dorosłych to jedna kapsułka raz na dobę, przyjmowana o dowolnej porze dnia, podczas posiłku, bez rozgryzania. Lek nie jest przeznaczony do inicjacji terapii, a jedynie do stosowania u pacjentów już ustabilizowanych na odpowiednich dawkach obu składników. W przypadku konieczności zmiany dawkowania któregokolwiek ze składników, zaleca się powrót do stosowania pojedynczych preparatów w celu optymalizacji terapii. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i wątroby nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast lek jest przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami tych narządów. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z 8-9 punktami w skali Child-Pugh, u których obserwuje się zwiększoną ekspozycję na rozuwastatynę i zaleca się ocenę czynności nerek.
atazanawir, BCRP, białko transportowe, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, inhibitor proteazy, kapsułka twarda, kwas acetylosalicylowy, lopinawir, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, typranawir, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Roxiper 20 mg + 4 mg + 1,25 mg
Lek Roxiper, dostępny w formie tabletek powlekanych, zawiera kombinację rozuwastatyny, peryndoprylu oraz indapamidu, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Standardowe dawkowanie to jedna tabletka raz dziennie, najlepiej rano przed posiłkiem, stosowana wyłącznie u pacjentów kontynuujących leczenie poszczególnymi składnikami w dotychczasowych dawkach. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lek jest przeciwwskazany przy klirensie kreatyniny <30 ml/min, a w umiarkowanych zaburzeniach (30-60 ml/min) nie zaleca się stosowania dawek 10 mg/8 mg/2,5 mg oraz 20 mg/8 mg/2,5 mg. Konieczne jest regularne monitorowanie stężenia kreatyniny i potasu w surowicy. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz aktywną chorobą wątroby Roxiper jest przeciwwskazany, natomiast u umiarkowanych zaburzeń modyfikacja dawkowania nie jest wymagana. U osób z wynikiem 8-9 punktów w skali Childa-Pugha obserwuje się zwiększoną ekspozycję na rozuwastatynę, co wymaga dodatkowej oceny czynności nerek.
białko transportujące, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, ekspozycja ogólnoustrojowa, ekspozycja systemowa, indapamid, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, OATP1B1, peryndopryl, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, stężenie kreatyniny, typranawir, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin MSN 40 mg
Przed rozpoczęciem terapii preparatem Rosuvastatin MSN pacjent powinien stosować standardową dietę hipolipemiczną, którą należy kontynuować podczas leczenia. Dawkowanie jest indywidualizowane, z dawką początkową 5-10 mg rozuwastatyny podawaną raz na dobę, niezależnie od posiłków. Maksymalna dawka wynosi 40 mg, zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, szczególnie z rodzinną hipercholesterolemią, u których dawka 20 mg nie przyniosła oczekiwanego efektu. U dzieci i młodzieży (6-17 lat) z heterozygotyczną rodzinną hipercholesterolemią dawki początkowe wynoszą 5 mg, z zakresem do 10 mg (6-9 lat) lub do 20 mg (10-17 lat), natomiast u pacjentów z homozygotyczną postacią choroby dawka maksymalna to 20 mg. U pacjentów powyżej 70. roku życia oraz z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) zaleca się dawkę początkową 5 mg, przy czym stosowanie dawki 40 mg jest przeciwwskazane u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami nerek oraz u osób pochodzenia azjatyckiego. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz aktywną chorobą wątroby.
białko transportowe, białko transportujące, choroba wątroby, ekspozycja ogólnoustrojowa, heterozygotyczna rodzinna hipercholesterolemia, hipercholesterolemia, homozygotyczna rodzinna hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, miopatia, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, ryzyko sercowo-naczyniowe, skala Child-Pugh, skala Tannera, statyna, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody jamy ustnej – Patofizjologia i mechanizm
Wrzody jamy ustnej (afty) to powszechne zmiany zapalne błony śluzowej, charakteryzujące się utratą nabłonka i tkanki łącznej, z naciekiem limfocytarno-monocytarnym oraz udziałem limfocytów T, zwłaszcza CD8+ i gamma-delta, oraz cytokin prozapalnych takich jak TNF-α, IL-1, IL-6, IL-2, IL-10 i IFN-γ. Patogeneza obejmuje mechanizmy immunologiczne, genetyczne (związane m.in. z antygenami HLA A2, A11, B12, DR2 oraz polimorfizmami genu IL-10) oraz czynniki środowiskowe i wyzwalające, takie jak urazy mechaniczne, niedobory hematyniczne (żelazo, kwas foliowy, witamina B12, cynk), stres, zmiany hormonalne, alergie pokarmowe, składniki past do zębów (np. SLS) oraz zaprzestanie palenia. W patogenezie bierze udział także zaburzona odpowiedź immunologiczna i miejscowa dysfunkcja bariery śluzówkowej, w tym atrofia nabłonka i kserostomia. W badaniach histopatologicznych obserwuje się obrzęk międzykomórkowy, degenerację nabłonka, nacieki zapalne oraz zwiększoną liczbę komórek tucznych w nawracających zmianach.
antygen HLA, badanie asocjacyjne całego genomu, błona podstawna, błona śluzowa jamy ustnej, choroba Behçeta, choroba trzewna, choroba zapalna jelit, cytokina prozapalna, cytomegalowirus, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, deprywacja snu, główny kompleks zgodności tkankowej, hiperplazja nabłonka, interferon gamma, interleukina, keratynocyt, komórka tuczna, kserostomia, laurylosiarczan sodu, limfocyt T, limfocyt T CD8, limfocyt T gamma-delta, liszaj płaski, ludzki herpeswirus, polimorfizm genetyczny, talidomid, TNF-alfa, toczeń rumieniowaty układowy, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wrzód aftowy, wrzód jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin Medical Valley 10 mg
Rosuvastatin Medical Valley wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od stężenia cholesterolu, ryzyka sercowo-naczyniowego oraz tolerancji pacjenta. Zalecana dawka początkowa u dorosłych wynosi 5 lub 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, przy czym dawka 40 mg powinna być wprowadzana pod kontrolą specjalisty. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych stosuje się dawkę 20 mg/dobę. U dzieci i młodzieży (6-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe wynoszą 5 mg, z zakresem do 10 mg (6-9 lat) lub 20 mg (10-17 lat). W przypadku homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawka początkowa to 5-10 mg, maksymalnie do 20 mg/dobę. Tabletki 40 mg nie są zalecane dla pacjentów poniżej 18 roku życia. U pacjentów powyżej 70 lat dawka początkowa to 5 mg, bez konieczności dalszej modyfikacji u pozostałych grup wiekowych.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, skala Tannera, statyna, typranawir - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosutrox 10 mg
Rozuwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą szybkie osiągnięcie maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 5 godzinach oraz bezwzględną biodostępnością na poziomie około 20%, co wskazuje na istotny efekt pierwszego przejścia. Lek wykazuje znaczną dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji około 134 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez izoenzym CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, a jej metabolity N-demetylowane zachowują około 50% aktywności farmakologicznej. Eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (~90% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (~10%, z czego 5% w formie niezmienionej). Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 19 godzin, a średni klirens osoczowy około 50 l/h, co umożliwia stosowanie leku w dawkowaniu raz na dobę bez ryzyka kumulacji.
białko transportujące BCRP, białko transportujące OATP1B1, biotransformacja, cholesterol LDL, ciężka niewydolność nerek, CYP2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ustrojowa, eliminacja leku, genotyp ABCG2, genotyp SLCO1B1, hepatocyt, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, liniowość farmakokinetyki, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, pochodna laktonowa, pochodna N-demetylowana, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, transporter OATP-C, wiązanie z białkami osocza, wychwyt wątrobowy