parestezja
Parestezja to zaburzenie czucia objawiające się nieprawidłowymi doznaniami sensorycznymi, takimi jak mrowienie, drętwienie, pieczenie czy uczucie „chodzenia mrówek” po skórze. Występuje bez wyraźnego bodźca zewnętrznego i dotyczy najczęściej kończyn, choć może pojawić się w każdej części ciała.
Z perspektywy patofizjologicznej parestezje powstają wskutek nieprawidłowej aktywności nerwów czuciowych lub ośrodkowego układu nerwowego. Mogą mieć charakter przejściowy (np. po ucisku nerwu) lub przewlekły, sugerujący obecność poważniejszej patologii neurologicznej.
Najczęstsze przyczyny parestezji obejmują neuropatie obwodowe (cukrzycowa, alkoholowa), zespoły uciskowe nerwów (zespół cieśni nadgarstka), choroby demielinizacyjne (stwardnienie rozsiane), zaburzenia metaboliczne, niedobory witamin z grupy B, uszkodzenia rdzenia kręgowego oraz choroby naczyniowe mózgu. Diagnostyka wymaga dokładnego wywiadu, badania neurologicznego, często badań elektrofizjologicznych oraz obrazowych.
Leczenie parestezji zależy od przyczyny podstawowej. Może obejmować terapię choroby pierwotnej, fizjoterapię, farmakoterapię (leki przeciwdrgawkowe, przeciwdepresyjne, suplementację witamin) oraz zabiegi chirurgiczne w przypadku zespołów uciskowych. Występowanie parestezji wymaga diagnostyki różnicowej, gdyż może być wczesnym objawem poważnych chorób neurologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Nitrendypina Egis 20 mg
Nitrendypina EGIS, dostępna w dawkach 10 mg i 20 mg w formie tabletek, wykazuje profil działań niepożądanych oparty na danych z badań klinicznych oraz monitoringu po wprowadzeniu do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane (częstość 1/100 do 1/10) obejmują ból głowy (4,7%), kołatanie serca, rozszerzenie naczyń krwionośnych (3,0%), obrzęki (6,2%), wzdęcie, złe samopoczucie oraz reakcje lękowe. Większość z nich jest związana z mechanizmem działania leku i ma charakter przemijający, szczególnie na początku terapii. Do działań niepożądanych o niższej częstości (≥ 1/1000 do < 1/100) należą niedociśnienie tętnicze, dusznica bolesna, reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej. Bardzo rzadko (< 1/10 000) obserwowano poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia i agranulocytoza.
agranulocytoza, ból głowy, dusznica bolesna, ginekomastia, kołatanie serca, krwotok miesiączkowy, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja lękowa, rozrost dziąseł, rozszerzenie naczyń krwionośnych, szum uszny, tachykardia, wielomocz, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie snu, zaburzenie wzwodu, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zawrót głowy pochodzenia ośrodkowego, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atoris 60 mg
Atorwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, została oceniona w badaniach klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów przez średni okres 53 tygodni. Przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych wystąpiło u 5,2% pacjentów leczonych atorwastatyną w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były łagodne i przemijające wzrosty aminotransferaz (istotne klinicznie u 0,8% pacjentów, >3x GGN) oraz podwyższenie aktywności kinazy kreatynowej (CK) – 2,5% pacjentów z >3x GGN i 0,4% z >10x GGN. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (wiek 10-17 lat) był zbliżony do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe. Najczęstsze działania niepożądane obejmowały infekcje górnych dróg oddechowych, bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz reakcje alergiczne.
aminotransferaza, anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, dyspepsja, działanie niepożądane, ginekomastia, górna granica normy, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, leukocyturia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, szum uszny, tendinopatia, utrata słuchu, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel galaretowata – Objawy
Torbiel galaretowata (ganglion cyst) jest najczęstszym łagodnym guzem w obrębie ręki i nadgarstka, charakteryzującym się obecnością torbieli wypełnionej galaretowatym płynem, o średnicy zwykle od 1 do 3 cm. Lokalizuje się najczęściej na grzbietowej stronie nadgarstka, dłoni, stopie lub kostce. Objawia się jako miękki lub twardy guzek podskórny, który może być nieruchomy lub minimalnie ruchomy, wykazujący zdolność do transilluminacji. Torbiele te mogą ulegać zmianom wielkości zależnie od aktywności fizycznej i często ustępują samoistnie w 30-50% przypadków w ciągu kilku lat. Ból, jeśli występuje, jest związany z uciskiem na struktury nerwowe, stawy lub ścięgna, a także zapaleniem tkanek okołotorbielowych, manifestując się tępych, ostrych lub nocnych dolegliwościach bólowych, które mogą ograniczać funkcję zajętego stawu i siłę mięśniową.
aspiracja, ból przewlekły, deformacja paznokcia, dolegliwość bólowa, guzek podskórny, infekcja, łagodny guz, leczenie chirurgiczne, mikrouraz, mrowienie i drętwienie, nerw łokciowy, nerw pośrodkowy, objaw neurologiczny, osłabienie mięśniowe, parestezja, pochewka ścięgna, staw międzypaliczkowy, staw międzypaliczkowy dalszy, torbiel galaretowata, torbiel śluzowa, transformacja złośliwa, transilluminacja, ucisk nerwu, zaburzenie funkcji, zapalenie tkanek, zmiana zwyrodnieniowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vizidor Duo (20 mg + 5 mg)/ml
Vizidor Duo to krople do oczu zawierające dorzolamid (20 mg/ml chlorowodorku) oraz tymolol (5 mg/ml maleinianu). W trakcie stosowania leku mogą wystąpić działania niepożądane miejscowe, takie jak pieczenie, kłucie, nastrzyk spojówki, erozje rogówki, zapalenie powiek, zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego, a także przemijająca krótkowzroczność czy obrzęk rogówki. W badaniach klinicznych około 2,4% pacjentów przerwało terapię z powodu miejscowych działań niepożądanych, a 1,2% z powodu reakcji alergicznych. Tymolol, wchłaniając się do krążenia ogólnego, może wywoływać ogólnoustrojowe działania niepożądane typowe dla beta-blokerów, choć ich częstość jest niższa niż po podaniu ogólnym.
anafilaksja, blok serca, bradykardia, choroba Peyroniego, chromanie przestankowe, ciało rzęskowe, dorzolamid, erozja rogówki, hipoglikemia, hipotonia wewnątrzgałkowa, incydent naczyniowo-mózgowy, kamica moczowa, kontaktowe zapalenie skóry, krótkowzroczność przemijająca, lek blokujący receptory beta-adrenergiczne, łzawienie, miastenia, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk rogówki, odwarstwienie naczyniówki, parestezja, pieczenie i kłucie oka, pokrzywka, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna martwica naskórka, tymolol, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenie rytmu serca, zapalenie powiek, zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki, zastoinowa niewydolność serca, zespół Stevensa-Johnsona, zjawisko Raynauda - Leksykon leków
Działania niepożądane – DHC Continus 60 mg
DHC Continus, zawierający dihydrokodeinę winian w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu (60 mg i 90 mg), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają ściswego monitorowania podczas terapii. Najczęściej obserwuje się zaparcia oraz uspokojenie polekowe, a także nudności, wymioty, zmęczenie, senność i zawroty głowy, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia, które zwykle ustępują po kilku dniach. W leczeniu zaparć zaleca się stosowanie leków przeczyszczających. Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) oraz nieznana częstość. Profil bezpieczeństwa obejmuje objawy ze strony układu nerwowego (senność, napady drgawkowe, zawroty głowy, parestezje, zespół bezdechu sennego), psychiczne (stan dezorientacji, uzależnienie, halucynacje, dysforia), pokarmowego (ból brzucha, zaparcia, nudności, niedrożność porażenna jelit), oddechowego (duszność, atak astmy, depresja oddechowa), immunologicznego (obrzęk naczynioruchowy), endokrynologicznego (hiperprolaktynemia), naczyniowego (niedociśnienie), wzrokowego (zaburzenia widzenia), ucha i błędnika (zawroty głowy), skóry (wysypka, świąd, pokrzywka), wątroby (kolka żółciowa, wzrost enzymów wątrobowych) oraz nerek (zatrzymanie moczu).
depresja oddechowa, dezorientacja, dihydrokodeina, dysforia, halucynacja, hiperprolaktynemia, kolka żółciowa, lek przeczyszczający, napad drgawkowy, niedociśnienie, niedrożność porażenna jelit, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, podwyższone enzymy wątrobowe, produkt leczniczy, sedacja, skurcz dróg żółciowych, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tolerancja lekowa, uspokojenie polekowe, uzależnienie lekowe, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zespół bezdechu sennego, zespół odstawienia leku - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprofen Aurovitas 200 mg
Ibuprofen wykazuje działania niepożądane zależne od dawki, zarówno przy stosowaniu krótkotrwałym (do 1200 mg/dobę doustnie lub do 1800 mg/dobę w czopkach), jak i długotrwałym w wysokich dawkach u pacjentów z chorobami reumatycznymi. Dominują zaburzenia przewodu pokarmowego, w tym ryzyko choroby wrzodowej, perforacji i krwawień, szczególnie u osób geriatrycznych. Wysokie dawki (2400 mg/dobę) zwiększają ryzyko incydentów zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu. Inne często obserwowane działania to nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, a także reakcje nadwrażliwości, obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca. Klasyfikacja częstości działań niepożądanych obejmuje zakres od bardzo często (≥ 1/10) do bardzo rzadko (< 1/10 000), z wieloma poważnymi, choć rzadkimi, efektami ubocznymi, takimi jak agranulocytoza, zespół Stevensa-Johnsona czy martwica brodawek nerkowych.
agranulocytoza, alergiczny zawał serca, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, dysfagia, dyspepsja, hematemeza, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość, niedosłuch, niedowidzenie toksyczne, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie wątroby, osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, stolec smolisty, szum w uszach, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie jelita grubego, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Suvezen Neo 40 mg + 10 mg
Przedawkowanie leku Suvezen Neo, zawierającego rozuwastatynę (10 mg, 20 mg lub 40 mg) oraz ezetymib (10 mg), wymaga wdrożenia leczenia objawowego i podtrzymującego, dostosowanego do stanu klinicznego pacjenta. Dane wskazują na stosunkowo dobrą tolerancję ezetymibu nawet przy dawkach do 50 mg/dobę u zdrowych ochotników oraz 40 mg/dobę u pacjentów z hipercholesterolemią pierwotną, bez poważnych działań niepożądanych. W przypadku rozuwastatyny konieczne jest szczególne monitorowanie funkcji wątroby (aminotransferazy ALT, AST) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK) ze względu na ryzyko miopatii, rabdomiolizy i uszkodzenia mięśni. Hemodializa nie jest skuteczna w eliminacji rozuwastatyny.
aktywność kinazy kreatynowej, aminotransferazy wątrobowe, enzymy wątrobowe, funkcja nerek, funkcja wątroby, hemodializa, hipercholesterolemia pierwotna, kinaza kreatynowa, leczenie objawowe, mięśnie prążkowane, parestezja, proteinuria, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, Suvezen Neo, uszkodzenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydrochlorothiazidum Polpharma 12,5 mg
Hydrochlorotiazyd, stosowany w dawkach 12,5 mg i 25 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Istotnym ryzykiem jest zwiększone występowanie nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry (NMSC), w tym raka podstawnokomórkowego i kolczystokomórkowego, powiązane z łączną dawką leku. Ponadto, mogą wystąpić poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna. Reakcje nadwrażliwości obejmują plamice, nadwrażliwość na światło, wysypkę, pokrzywkę, guzkowe zapalenie okołotętnicze, złuszczające zapalenie skóry oraz ciężkie powikłania, takie jak zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), reakcje anafilaktyczne i toksyczna martwica naskórka. Zaburzenia metaboliczne to hiperglikemia, glikozuria, hiperurykemia oraz zaburzenia elektrolitowe, które wymagają monitorowania i ewentualnej korekty.
agranulocytoza, ARDS, glikozuria, granulocyt obojętnochłonny, guzkowe zapalenie okołotętnicze, hiperglikemia, hiperurykemia, hydrochlorotiazyd, impotencja, lek diuretyczny, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niszczenie erytrocytów, parestezja, plamica, pokrzywka, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna martwica naskórka, upośledzenie szpiku kostnego, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zapalenie ślinianek, zapalenie trzustki, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół zaburzeń oddechowych, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dihydroergotaminum Filofarm 2 mg/g
Przedawkowanie dihydroergotaminy, szczególnie w formie roztworu doustnego Dihydroergotaminum Filofarm (2 mg/g), prowadzi do poważnych objawów neurologicznych (parestezje, zaburzenia świadomości, napady drgawkowe), naczyniowych (bóle kończyn, sinica z zanikiem tętna obwodowego, zaburzenia oddychania, zmiany ciśnienia tętniczego) oraz gastroenterologicznych (nudności, uporczywe wymioty, bóle brzucha). Działanie toksyczne wynika z silnego efektu wazokonstrykcyjnego na naczynia obwodowe oraz wpływu na ośrodkowy układ nerwowy. Warto podkreślić, że produkt zawiera 42,5% v/v etanolu, co w dawkach od 0,5 ml do 1,5 ml (212,5 mg do 637,5 mg alkoholu) może dodatkowo powodować objawy ostrej intoksykacji alkoholowej, szczególnie u pacjentów z chorobami wątroby lub padaczką.
antagonista receptorów α-adrenergicznych, dihydroergotamina, drgawka toniczno-kloniczna, działanie wazokonstrykcyjne, fentolamina, intoksykacja alkoholowa, lek rozszerzający naczynia, naczynie obwodowe, napad drgawkowy, nitroprusydek sodu, parestezja, sinica kończyn, zaburzenie ciśnienia tętniczego, zaburzenie oddychania, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast LEK-AM 5 mg
Montelukast LEK-AM w dawce 5 mg (tabletki do rozgryzania i żucia) jest stosowany u dzieci w wieku 6-14 lat, a w dawce 10 mg u dorosłych i młodzieży powyżej 15 lat. W badaniach klinicznych, obejmujących około 1750 dzieci i 4000 dorosłych, najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy (≥1/100 do <1/10) oraz ból brzucha u dorosłych. Długotrwałe stosowanie do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci nie zmieniło profilu bezpieczeństwa leku. Po wprowadzeniu do obrotu zgłoszono dodatkowe działania niepożądane, w tym bardzo częste zakażenia górnych dróg oddechowych, częste podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT), biegunkę, nudności, wymioty oraz wysypkę. Rzadziej występowały reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, zaburzenia psychiczne (koszmary senne, bezsenność, somnambulizm, myśli samobójcze), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, napady drgawkowe), a także zespół Churga-Strauss i zapalenie wątroby o różnej etiologii.
aminotransferazy, anafilaksja, aspartam, astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, depresja, dezorientacja, działanie niepożądane, eozynofilia płucna, hipoestezja, kołatanie serca, koszmary senne, krwawienie z nosa, lek przeciwastmatyczny, mannitol, montelukast, myśli samobójcze, nacieki eozynofilowe, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, senność, siniaczenie, skłonność do krwawienia, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, tabletki do rozgryzania, wymioty, wysypka, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia krwi, zaburzenia pamięci, zaburzenia psychiczne, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia uwagi, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądka i jelit, zachowanie agresywne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Reddy 25 mg
Na podstawie danych z badań klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów stosujących pregabalinę, działania niepożądane były przeważnie łagodne do umiarkowanych, z odsetkiem przerwania terapii wynoszącym 12% w grupie pregabaliny versus 5% w grupie placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy i senność, które również stanowiły główne przyczyny odstawienia leku. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego odnotowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Działania niepożądane obejmują szeroki zakres układów i narządów, w tym zakażenia, zaburzenia hematologiczne, immunologiczne, metaboliczne, psychiczne, neurologiczne, wzrokowe, sercowo-naczyniowe, oddechowe, przewodu pokarmowego, wątroby, skóry, mięśniowo-szkieletowe, moczowo-płciowe oraz ogólne. Częstość występowania poszczególnych działań niepożądanych waha się od bardzo często (≥1/10) do rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), z przykładami takimi jak neutropenia (≥1/1 000 do <1/100), tachykardia, obrzęki, zaburzenia erekcji, a także poważne reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona (rzadko). Wśród działań niepożądanych neurologicznych dominują zawroty głowy (≥1/10) i senność (≥1/10), a także bóle głowy, ataksja i zaburzenia koordynacji (≥1/100 do <1/10).
arytmia zatokowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depersonalizacja, depresja oddechowa, drgawki kloniczne mięśni, duszność, dyskineza, dyzuria, hipoglikemia, hipokineza, małopłytkowość, napad padaczkowy, napad paniki, neutropenia, niedoczulica, nieostre widzenie, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, parkinsonizm, podwójne widzenie, pregabalina, przeczulica, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, skąpomocz, tachykardia, tachykardia zatokowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, uzależnienie lekowe, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie erekcji, zaburzenie koordynacji, zachowanie samobójcze, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nolpaza control 20 mg
Nolpaza Control zawiera pantoprazol w dawce 20 mg (w postaci pantoprazolu sodowego półtorawodnego) w formie tabletek dojelitowych. Działania niepożądane występują u około 5% pacjentów i zostały sklasyfikowane według kryteriów MedDRA z uwzględnieniem częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do ≤1/100), rzadko (≥1/10000 do ≤1/1000), bardzo rzadko (≤1/10000) oraz częstość nieznana. Najważniejsze działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, małopłytkowość, pancytopenia), immunologiczne (reakcje anafilaktyczne), metaboliczne (hiperlipidemie, hipomagnezemia, hipokalcemia, hipokaliemia), psychiczne (depresja, omamy, splątanie), neurologiczne (bóle głowy, parestezje), żołądkowo-jelitowe (polipy dna żołądka, mikroskopowe zapalenie jelita grubego), wątrobowe (zwiększona aktywność enzymów, żółtaczka), skórne (zespół Stevens-Johnsona, zespół DRESS), mięśniowo-szkieletowe (złamania kości), nerkowe (kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek) oraz ginekomastię u mężczyzn. Zaburzenia elektrolitowe wymagają kompleksowej diagnostyki ze względu na powiązania między hipomagnezemią, hipokalcemią i hipokaliemią.
agranulocytoza, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, ginekomastia, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, leukopenia, małopłytkowość, MedDRA, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadwrażliwość na światło, niewydolność wątroby, obrzęk obwodowy, osteoporoza, pancytopenia, pantoprazol, parestezja, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, tabletka dojelitowa, TIN, toczeń rumieniowaty, wstrząs anafilaktyczny, zespół DRESS, zespół Leylla, zespół Stevens-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Co-Amlessa 8 mg + 5 mg + 2,5 mg
Preparat Co-Amlessa łączy peryndopryl (inhibitor ACE), amlodypinę (antagonistę wapnia) oraz indapamid (diuretyk tiazydopodobny), co determinuje jego profil bezpieczeństwa wynikający z działań niepożądanych poszczególnych składników oraz ich interakcji. Hipokaliemia (<3,4 mmol/l) jest istotnym działaniem niepożądanym, obserwowanym u 2% pacjentów przy dawce 2 mg peryndoprylu + 0,625 mg indapamidu, 4% przy 4 mg + 1,25 mg oraz 6% przy 8 mg + 2,5 mg. Indapamid wykazuje zależny od dawki wpływ na stężenie potasu: przy dawce 1,5 mg hipokaliemia <3,4 mmol/l występuje u 10% pacjentów, a <3,2 mmol/l u 4%, ze średnim spadkiem potasu o 0,23 mmol/l po 12 tygodniach; przy dawce 2,5 mg odpowiednio 25% i 10% pacjentów, ze spadkiem o 0,41 mmol/l. Do częstych działań niepożądanych należą zawroty głowy, ból głowy, parestezje (peryndopryl), hipokaliemia i reakcje nadwrażliwości skórne (indapamid), a także senność, obrzęki i kołatanie serca (amlodypina).
agranulocytoza, antagonista wapnia, diuretyk tiazydopodobny, encefalopatia wątrobowa, hiperkalcemia, hipochloremia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor ACE, jaskra zamkniętego kąta, krótkowzroczność, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, pancytopenia, parestezja, reakcja nadwrażliwości, tachykardia komorowa, torsade de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia smaku, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół pozapiramidowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amarhyton 100 mg
Flekainid octan, substancja czynna leku Amarhyton (dostępnego w dawkach 50 mg i 100 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu), wykazuje istotne ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza proarytmicznych. U pacjentów z organiczną chorobą serca i zaburzeniami czynności lewej komory może dojść do nasilenia istniejących arytmii lub pojawienia się nowych, w tym ciężkich postaci częstoskurczu komorowego. Charakterystyczne zmiany w EKG obejmują wydłużenie odstępów PQ, QT, PR oraz zespołu QRS. Do poważnych powikłań należą blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, blok odnogi pęczka Hisa, zatrzymanie czynności serca oraz niewydolność serca. Ponadto, flekainid może ujawniać zespół Brugadów oraz powodować przewodzenie przedsionkowo-komorowe 1:1 przy trzepotaniu przedsionków, co skutkuje znacznym wzrostem częstości akcji serca.
alergiczne zapalenie skóry, anemia, ataksja, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, częstoskurcz komorowy, drgawki, duszność, dyskineza, działanie proarytmiczne, flekainid octan, kołatanie serca, morfologia krwi, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niewydolność serca, organiczna choroba serca, parestezja, pokrzywka, próg stymulacji, przeciwciała przeciwjądrowe, przedwczesny skurcz komorowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, trzepotanie przedsionków, wydłużenie odstępu PQ, zaburzenia widzenia, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie zatokowe, zapalenie płuc, zapalenie układowe, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie czynności serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół Brugadów, zmiany w elektrokardiogramie, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Minirin 0,2 0,2 mg
Minirin 0,2 mg (octan desmopresyny) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych u dorosłych i dzieci, z hiponatremią jako najpoważniejszym powikłaniem. Hiponatremia, obserwowana u 6% dorosłych, może manifestować się bólami głowy, nudnościami, wymiotami, zawrotami głowy, splątaniem, a w ciężkich przypadkach drgawkami i śpiączką. Ryzyko tego powikłania wzrasta wraz z dawką leku i jest szczególnie wysokie u kobiet. Inne często występujące działania niepożądane u dorosłych to ból głowy (12%), zawroty głowy (3%), nadciśnienie (2%) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności (4%), ból brzucha (3%), biegunka (2%) i zaparcia (1%). U dzieci najczęściej zgłaszanym działaniem jest ból głowy (1%), a rzadziej występują zaburzenia psychiczne i żołądkowo-jelitowe, które zwykle ustępują po przerwaniu terapii. Reakcje anafilaktyczne, choć nie zgłaszane w badaniach klinicznych, pojawiły się w monitoringu po wprowadzeniu leku do obrotu.
alergiczne zapalenie skóry, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, chwiejność emocjonalna, desmopresyna, drgawki, duszność, hipernatremia, hipokaliemia, hiponatremia, kanalik nerkowy, kołatanie serca, koszmar nocny, moczówka prosta ośrodkowa, nadciśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niestrawność, nokturia, nudności, octan desmopresyny, odwodnienie, parestezja, reakcja anafilaktyczna, senność, skurcz mięśniowy, śpiączka, splątanie, stężenie sodu, upośledzone widzenie, wymioty, zaburzenia pamięci, zaburzenia równowagi, zaparcie, zawroty głowy, zmienność nastroju - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cisplatin – Ebewe
Produkt leczniczy Cisplatin-Ebewe wymaga podawania wyłącznie pod ścisłym nadzorem onkologa z doświadczeniem w chemioterapii przeciwnowotworowej, z regularnym monitorowaniem funkcji nerek, wątroby, hematologii oraz elektrolitów (Ca, Na, K, Mg) w surowicy, wykonywanym co tydzień. Ponowne podanie cisplatyny jest możliwe po uzyskaniu wartości: kreatynina ≤130 µmol/l (1,5 mg/dl), mocznik <25 mg/dl, liczba leukocytów >4000/µl (>4,0 x 10⁹/l), płytek >100 000/µl (100 x 10⁹/l) oraz prawidłowego audiogramu. Ze względu na kumulujące się działanie nefrotoksyczne, ototoksyczne i neurotoksyczne, konieczne jest unikanie kontaktu z urządzeniami zawierającymi aluminium oraz stosowanie odpowiedniego nawodnienia (2 l dożylnie przed podaniem, 2500 ml/m² pc. po infuzji) i ewentualnej diurezy osmotycznej (np. mannitol) w celu utrzymania diurezy ≥100 ml/h. Należy także regularnie oceniać stan neurologiczny i słuch, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszą neuropatią lub po napromienianiu czaszki.
antybiotyk aminoglikozydowy, audiolog, audiometria, bezpłodność, czynność nerek, czynność wątroby, diureza osmotyczna, działanie mutagenne, funkcja krwiotwórcza, jadłowstręt, leczenie przeciwwymiotne, lek cytostatyczny, nefrotoksyczność, neuropatia, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, ostra białaczka, ototoksyczność, parestezja, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, stężenie elektrolitów, szum w uszach, wynaczynienie, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doreta 37,5 mg + 325 mg
Doreta, zawierająca tramadolu chlorowodorek (37,5 mg) i paracetamol (325 mg), wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla obu składników. Najczęściej (>10%) obserwowane działania to nudności, zawroty głowy oraz senność. Inne częstości działań niepożądanych klasyfikowane są od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Do istotnych działań należą zaburzenia psychiczne (stan splątania, zmiany nastroju, majaczenie, uzależnienie), neurologiczne (drgawki, zespół serotoninowy), sercowo-naczyniowe (palpitacje, tachykardia, nadciśnienie, niedociśnienie ortostatyczne), oddechowe (depresja oddechowa, skurcz oskrzeli), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaparcia), skórne (wysypka, reakcje alergiczne) oraz hematologiczne (małopłytkowość, agranulocytoza). Zgłaszano także hipoglikemię i kwasicę piroglutaminową, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu paracetamolu, szczególnie w skojarzeniu z flukloksacyliną.
agranulocytoza, albuminuria, aminotransferaza, anafilaksja, arytmia, bradykardia, ciężka reakcja skórna, czas protrombinowy, czkawka, depresja, depresja oddechowa, drgawki, dysfagia, dyspepsja, flukloksacylina, hiperkineza, hipoglikemia, hipoprotombinemia, kwasica piroglutaminowa, majaczenie, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol, parestezja, reakcja alergiczna, senność, skurcz oskrzeli, stan splątania, szum w uszach, tachykardia, tramadolu chlorowodorek, uzależnienie lekowe, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół serotoninowy, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Działania niepożądane – Azithromycin Aurovitas 250 mg
Azytromycyna, dostępna w postaci tabletek powlekanych Azithromycin Aurovitas 250 mg i 500 mg, jest generalnie dobrze tolerowana, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka, ból brzucha, nudności i wzdęcia. Istotne jest monitorowanie pacjentów pod kątem rzekomobłoniastego zapalenia jelit wywołanego przez Clostridioides difficile. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Wśród rzadkich, ale poważnych działań wymienia się m.in. reakcje anafilaktyczne, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczną nekrolizę naskórka, a także zaburzenia neuropsychiatryczne (majaczenie, omamy, agresja) oraz zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT.
azytromycyna, bradykardia, Clostridioides difficile, DRESS, drgawki, dyzuria, działania niepożądane azytromycyny, eozynofilia, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, jadłowstręt, kandydoza, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zakażenie grzybicze, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefepim MIP Pharma 1 g
Cefepim MIP Pharma, cefalosporyna IV generacji, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych sklasyfikowanych według MedDRA, z częstościami od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (≤1/10 000). W układzie krwiotwórczym bardzo często obserwuje się dodatni odczyn Coombsa, co stanowi ryzyko przy transfuzjach, oraz często wydłużenie czasu protrombinowego i tromboplastyny częściowej, niedokrwistość i eozynofilię. Rzadko występują poważne zaburzenia, takie jak niedokrwistość aplastyczna, hemolityczna i agranulocytoza. Reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy są rzadkie, a wstrząs anafilaktyczny o nieznanej częstości wymaga natychmiastowej interwencji. Neurologicznie niezbyt często pojawia się ból głowy, rzadko drgawki i parestezje, a poważne powikłania jak encefalopatia i śpiączka, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, wymagają przerwania terapii. Często występuje biegunka, a także podwyższone enzymy wątrobowe (aminotransferazy ALT, AST) i bilirubina, wskazujące na potencjalną hepatotoksyczność. Skórne reakcje obejmują często wysypkę, a ciężkie zespoły, takie jak zespół Lyella i Stevens-Johnsona, choć rzadkie, są zagrożeniem życia.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, cefalosporyna IV generacji, cefepim dichlorowodorek jednowodny, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, kandydoza jamy ustnej, leukopenia, małopłytkowość, mioklonia, nefropatia toksyczna, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, parestezja, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zapalenie okrężnicy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlodipine Bluefish 5 mg
Amlodypina, jako antagonista kanałów wapniowych, jest szeroko stosowana w terapii nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje często występujące działania niepożądane takie jak senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk okolicy kostek oraz zmęczenie. Obrzęki, szczególnie w okolicy kostek, występują bardzo często (≥1/10) i są związane z rozszerzeniem naczyń obwodowych. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego, zapalenie wątroby, zapalenie trzustki oraz ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej.
antagonista wapnia, ból głowy, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz komorowy, ginekomastia, hiperglikemia, kołatanie serca, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, parestezja, podwójne widzenie, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie widzenia, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bortezomib Glenmark
Przed rozpoczęciem terapii bortezomibem, szczególnie preparatem Bortezomib Glenmark, konieczne jest dokładne zapoznanie się z ostrzeżeniami dotyczącymi bezpieczeństwa, w tym przeciwwskazaniem do podawania drogą dooponową (1 mg wyłącznie dożylnie, 3,5 mg dożylnie lub podskórnie). Terapia wiąże się z wysokim ryzykiem toksyczności hematologicznej, w tym małopłytkowości (np. minimalna liczba płytek spada do 40-50% wartości wyjściowej, z najniższym poziomem w 11. dniu cyklu), neutropenii i niedokrwistości, które mają charakter przemijający. W przypadku małopłytkowości zaleca się monitorowanie liczby płytek przed każdym podaniem, wstrzymanie leczenia przy liczbie płytek <25 000/μl (lub ≤30 000/μl w terapii skojarzonej z melfalanem i prednizonem) oraz rozważenie przetoczenia płytek. Profilaktyka przeciwwirusowa jest wskazana ze względu na zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca (14% w terapii bortezomibem z melfalanem i prednizonem vs 4% bez bortezomibu). U pacjentów z grup ryzyka należy monitorować HBV i rozważyć profilaktykę przeciwwirusową.
biegunka, ból neuropatyczny, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, drgawki, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperbilirubinemia, hiperestezja, hipoestezja, krwawienie śródmózgowe, krwawienie żołądkowo-jelitowe, małopłytkowość, neuropatia amyloidowa, neuropatia autonomiczna, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, nudności, ostra białaczka szpikowa, parestezja, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, profilaktyka przeciwwirusowa, proliferacyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, toksyczność przewodu pokarmowego, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, WZW typu B, zakażenie wirusem Johna Cunninghama, zakażenie wirusem półpaśca, zapalenie wątroby, zapalenie wielostawowe, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Eugia 5 mg
Lenalidomid, substancja czynna produktu leczniczego Lenalidomide Eugia (kapsułki twarde 5 mg, 10 mg, 15 mg, 25 mg), wykazuje działanie immunomodulujące i jest stosowany w leczeniu różnych nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków. Profil bezpieczeństwa lenalidomidu jest zróżnicowany w zależności od wskazania i schematu dawkowania. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia (do 79%), trombocytopenia (do 72,3%) oraz anemia, często o ciężkości stopnia 3-4, co zwiększa ryzyko zakażeń. W badaniach klinicznych u pacjentów po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (ASCT) stosujących lenalidomid w leczeniu podtrzymującym, częstość zapalenia płuc sięgała 10,6%, a zakażeń płuc 9,4%. Inne często występujące działania niepożądane to biegunka, wysypka, zmęczenie, neuropatia obwodowa oraz zaburzenia metaboliczne, w tym hipokalcemia (50%). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), w tym zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej, które stanowią poważne powikłania wymagające profilaktyki i monitorowania, zwłaszcza u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem.
anemia, astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, badanie czynnościowe wątroby, biegunka, ból brzucha, ból mięśniowo-szkieletowy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, duszność, działanie immunomodulujące, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, hipokaliemia, kurcze mięśni, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nudności, parestezja, posocznica, skurcze mięśni, suchość skóry, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie neutropeniczne, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sevredol 20 mg
Sevredol (siarczan morfiny) w dawce 20 mg w postaci tabletek powlekanych wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, obejmujących układy immunologiczny, nerwowy, pokarmowy, oddechowy, sercowo-naczyniowy, moczowy oraz skórę. Do najczęstszych należą zmienność nastroju (euforia lub obniżenie nastroju), zaparcia, nudności, bóle głowy, zawroty głowy, senność, astenia i świąd. Rzadziej obserwuje się poważne reakcje anafilaktyczne, zespół SIADH z hiponatremią, depresję oddechową, niedrożność jelit, zapalenie trzustki, zaburzenia rytmu serca, a także zaburzenia widzenia i słuchu. Występują również objawy neurologiczne takie jak napady drgawkowe, parestezje, hiperalgezja i allodynia, a także reakcje skórne, w tym ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP).
allodynia, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, brak miesiączki, centralny bezdech senny, depresja oddechowa, duszność, dysforia, hiperalgezja, hiponatremia, jadłowstręt, kołatanie serca, kolka nerkowa, kolka żółciowa, nadmierne pocenie się, napad drgawkowy, niedrożność jelit, niestrawność, niewydolność serca, niewyraźne widzenie, noworodkowy zespół odstawienia leku, nudności, obniżone libido, obrzęk płuc, oczopląs, osłabienie widzenia, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, przeczulica bólowa, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, siarczan morfiny, skurcz zwieracza Oddiego, stan splątania, suchość w ustach, tachykardia, tolerancja na lek, uzależnienie fizyczne, uzależnienie od leku, wymioty, wysypka, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenie erekcji, zapalenie trzustki, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienny, zespół SIADH, zmienność nastroju, zmniejszenie apetytu, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cinacalcet Aristo 30 mg
Przedawkowanie cynakalcetu stanowi istotne ryzyko hipokalcemii, która jest głównym i potencjalnie zagrażającym życiu następstwem toksycznego działania leku. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów dializowanych stosowano dawki do 300 mg/dobę bez poważnych działań niepożądanych, natomiast u pacjenta pediatrycznego dawka 3,9 mg/kg mc./dobę wywołała łagodne objawy niepożądane, takie jak ból brzucha, nudności i wymioty. Hipokalcemia powstaje w wyniku nasilonego hamowania wydzielania parathormonu (PTH), co prowadzi do zmniejszonego uwalniania wapnia z kości i zwiększonego wydalania wapnia z organizmu. Objawy kliniczne przedawkowania obejmują parestezje, tężyczkę oraz zaburzenia rytmu serca, które wynikają z obniżonego stężenia wapnia w surowicy i jego wpływu na przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i sercowe.
białko osocza, ból brzucha, hemodializa, hipokalcemia, nudność, objaw niepożądany, pacjent dializowany, parathormon, parestezja, pobudliwość nerwowo-mięśniowa, przedawkowanie cynakalcetu, przewodnictwo mięśnia sercowego, przewodnictwo nerwowe, stężenie wapnia w surowicy, suplementacja wapnia, tężyczka, witamina D, wymioty, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Egiramlon 5 mg + 10 mg
Egiramlon, lek złożony zawierający ramipryl i amlodypinę, wykazuje szeroki zakres działań niepożądanych, które wynikają z farmakologicznych właściwości obu składników. Ramipryl często powoduje suchy kaszel, niedociśnienie, hiperkaliemię oraz zaburzenia czynności nerek i wątroby, a także rzadkie, ale poważne reakcje takie jak obrzęk naczynioruchowy, neutropenia czy zapalenie trzustki. Amlodypina najczęściej wywołuje objawy ze strony układu nerwowego (senność, zawroty głowy, bóle głowy), sercowo-naczyniowego (kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy) oraz obrzęki obwodowe. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (>1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z wieloma zdarzeniami o nieznanej częstości. Wśród działań hematologicznych ramipryl może powodować eozynofilię (niezbyt często), a rzadziej agranulocytozę czy pancytopenię, natomiast amlodypina może wywoływać leukopenię i małopłytkowość.
agranulocytoza, amlodypina, białkomocz, ból brzucha, ból głowy, ciężka reakcja skórna, dławica piersiowa, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, impotencja, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczulica, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność szpiku kostnego, nudności, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, parestezja, ramipryl, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, suchy kaszel, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar niedokrwienny, uderzenie gorąca, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie naczyń, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby cholestatyczne, zapalenie wątroby cytolityczne, zapalenie zatok przynosowych, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, zjawisko Raynauda, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketesse 25 mg
Deksktetoprofen w postaci roztworu doustnego Ketesse (25 mg) wykazuje wyższe maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu niż tabletki, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony układu pokarmowego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) to nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka i niestrawność. U osób starszych istnieje podwyższone ryzyko poważnych powikłań, takich jak choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, perforacja oraz krwawienia, które mogą mieć charakter śmiertelny. Rzadkie działania niepożądane (≥1/10 000 do <1/1 000) obejmują m.in. miąższowe uszkodzenie wątroby, ostra niewydolność nerek, zapalenie nerek oraz zespół nerczycowy. Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella), obrzęk naczynioruchowy oraz reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny.
agranulocytoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, deksketoprofen, hipoplazja szpiku, jadłowstręt, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie z żołądka, małopłytkowość, miąższowe uszkodzenie wątroby, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, perforacja, plamica, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, stolec smolisty, szum uszny, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, wymioty krwawe, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie nerek, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Metoprolol Biofarm ZK 47,5 mg
Metoprolol bursztynian, stosowany w dawce 47,5 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Metoprolol Biofarm ZK), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, obserwowanych zarówno w badaniach klinicznych, jak i praktyce klinicznej. Do najczęstszych należą zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak bradykardia (częstość ≥1/100), blok przedsionkowo-komorowy I stopnia oraz przejściowe zaostrzenie niewydolności serca. Często obserwuje się również niedociśnienie tętnicze, w tym niedociśnienie ortostatyczne, które może prowadzić do omdleń. Metoprolol może nasilać utajoną cukrzycę (częstość niezbyt często, tj. ≥1/1000 do <1/100), a u pacjentów z chorobami naczyń obwodowych może powodować nasilenie chromania przestankowego i zespół Raynauda. W zakresie układu oddechowego istnieje ryzyko skurczu oskrzeli, co jest istotne u chorych z obturacyjnymi chorobami dróg oddechowych. Ponadto, działania niepożądane obejmują zaburzenia psychiczne (depresja, zaburzenia snu, omamy), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, zaparcia) oraz zmiany skórne i mięśniowo-szkieletowe.
bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba obturacyjna dróg oddechowych, choroba Peyroniego, chromanie przestankowe, cukrzyca utajona, kołatanie serca, leukopenia, łysienie, MedDRA, metoprolol bursztynian, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, nieżyt nosa, obrzęk, parestezja, skurcz oskrzeli, szumy uszne, trombocytopenia, zaburzenia erekcji, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zespół Raynauda, zmiany łuszczycopodobne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atram 25 25 mg
Lek Atram (karwedylol) charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa typowym dla beta-adrenolityków z działaniami niepożądanymi występującymi niezależnie od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia oraz bradykardii, których częstość wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zawroty głowy, bóle głowy, astenia oraz niewydolność serca (występująca bardzo często, ≥1/10), niedociśnienie tętnicze (bardzo często), bradykardia (często, ≥1/100 do <1/10) oraz zaburzenia metaboliczne, takie jak pogorszenie kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca może dojść do przejściowego nasilenia objawów oraz zatrzymania płynów podczas zwiększania dawki. Ponadto, u osób z niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca lub istniejącą niewydolnością nerek obserwowano przemijające pogorszenie czynności nerek. Bardzo rzadko mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba naczyń obwodowych, choroba wieńcowa, chromanie przestankowe, dusznica bolesna, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, karwedylol, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk płuc, parestezja, pokrzywka, receptory beta-adrenergiczne, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia erekcji, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zespół Reynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Metronidazol 0,5% Fresenius 5 mg/ml
Przedawkowanie metronidazolu podawanego dożylnie w postaci roztworu 0,5% (5 mg/ml) może prowadzić do poważnych działań niepożądanych, w tym objawów ze strony układu nerwowego i przewodu pokarmowego. Wśród symptomów przedawkowania wymienia się nudności, wymioty, niepokój, ataksję, napady drgawek oraz neuropatie obwodowe manifestujące się parestezjami, neuralgią i niedowładem mięśniowym. Każdy 100 ml pojemnik roztworu zawiera 500 mg metronidazolu, co przy nieprawidłowym dawkowaniu może skutkować znacznym przekroczeniem dawek terapeutycznych. Ryzyko przedawkowania jest minimalne przy przestrzeganiu zalecanych protokołów infuzji i monitorowaniu pacjenta.
aktywność elektryczna mózgu, ataksja, dawkowanie, działanie neurotoksyczne, funkcje życiowe, hemodializa, infuzja dożylna, interwencja medyczna, leczenie objawowe, lek przeciwdrgawkowy, metronidazol, monitorowanie parametrów, napad drgawkowy, neuralgia, neuropatia obwodowa, obwodowy układ nerwowy, parestezja, roztwór do infuzji, stan neurologiczny, stężenie leku we krwi, uszkodzenie móżdżku, zaburzenie neurologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast Bluefish Pharma 4 mg
Montelukast Bluefish Pharma, zawierający montelukast sodowy, jest stosowany w terapii astmy u różnych grup wiekowych, od niemowląt (6 miesięcy) do dorosłych. Badania kliniczne obejmujące około 4000 dorosłych i młodzieży (≥15 lat), 1750 dzieci w wieku 6-14 lat, 851 dzieci 2-5 lat oraz 175 dzieci 6 miesięcy do 2 lat wykazały, że najczęstsze działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) różnią się w zależności od wieku i obejmują m.in. ból głowy, ból brzucha, hiperkinezję, astmę, biegunkę, wypryskowe zapalenie skóry oraz pragnienie. Długotrwałe stosowanie montelukastu (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) nie zmienia profilu bezpieczeństwa leku.
AlAT, anafilaksja, AspAT, astma, astma okresowa, ból brzucha, ból mięśni, ból stawów, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, eozynofilia, eozynofilia płucna, granulat, hiperkinezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, kurcz mięśni, mimowolne oddawanie moczu, montelukast sodowy, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, tik, trombocytopenia, wypryskowe zapalenie skóry, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zaburzenie uwagi, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zapalenie wątroby wątrobowokomórkowe, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Działania niepożądane – Willfact 500 j.m. 500 j.m./5 ml
Willfact to ludzki czynnik von Willebranda (vWF) dostępny w dawkach 500, 1000 oraz 2000 j.m. w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z 6 badań klinicznych i jednego badania nieinterwencyjnego, obejmujących 226 pacjentów z łącznym okresem ekspozycji 16 640 dni. Najważniejsze działania niepożądane to reakcje alergiczne i anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, powstawanie inhibitorów czynnika von Willebranda (szczególnie u chorych z typem 3 choroby von Willebranda) oraz reakcje w miejscu podania. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano zgodnie z MedDRA, przy czym reakcje w miejscu podania występowały często, a reakcje alergiczne i neurologiczne niezbyt często. Profil bezpieczeństwa u dzieci poniżej 18 lat jest porównywalny z dorosłymi.
choroba von Willebranda, czynnik VIII, czynnik von Willebranda, czynnik zakaźny, hemofilia, inhibitor czynnika von Willebranda, klasyfikacja MedDRA, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka uogólniona, premedykacja, przeciwciało neutralizujące, reakcja anafilaktyczna, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie tkanki podskórnej, zaburzenie układu chłonnego, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu nerwowego, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xiflodrop 5 mg/ml
Xiflodrop, zawierający chlorowodorek moksyfloksacyny w stężeniu 5,45 mg/ml (5 mg moksyfloksacyny), jest stosowany w postaci kropli do oczu, dostarczając około 190 µg substancji czynnej na kroplę. Profil bezpieczeństwa leku został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących 2252 pacjentów, z których większość (1900) stosowała lek 3 razy dziennie. Nie odnotowano poważnych działań niepożądanych okulistycznych ani ogólnoustrojowych. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były podrażnienie i ból oka (1-2% pacjentów), które w 96% przypadków miały charakter łagodny i nie wymagały przerwania terapii. Działania niepożądane klasyfikowano według częstości występowania, a najczęstsze objawy dotyczyły układu nerwowego (ból głowy), oka (podrażnienie, ból, suchość, zapalenia rogówki i spojówek) oraz rzadziej układu krwiotwórczego, immunologicznego, oddechowego, żołądkowo-jelitowego i skóry.
ból oka, chlorowodorek moksyfloksacyny, duszność, fluorochinolon, kołatanie serca, krwawienie spojówkowe, moksyfloksacyna, naciek rogówki, nadwrażliwość, nadżerka rogówki, nieprawidłowość nabłonka rogówki, niewyraźne widzenie, obrzęk naczyniowo-ruchowy, obrzęk powiek, obrzęk rogówki, otarcie rogówki, parestezja, podrażnienie oka, pokrzywka, przekrwienie oka, punkcikowate zapalenie rogówki, reakcja anafilaktyczna, rumień, suchość oka, światłowstręt, wewnętrzne zapalenie oka, wrzodziejące zapalenie rogówki, zaburzenie smaku, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zerwanie ścięgna, złóg rogówki, zmętnienie rogówki, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vilpin Combi 5 mg + 10 mg
Lek Vilpin Combi, zawierający peryndopryl tozylan (inhibitor ACE) oraz amlodypinę bezylan (bloker kanałów wapniowych), wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla obu składników. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to obrzęk (bardzo często, ≥1/10, głównie związany z amlodypiną), senność, zawroty głowy ośrodkowe, ból głowy (często, ≥1/100 do <1/10), zaburzenia smaku, parestezje, zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie), szum uszny, zawroty głowy błędnikowe, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie tętnicze i objawy z nim związane, duszność, kaszel, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, zmiana rytmu wypróżnień), reakcje skórne (świąd, wysypka, wykwit), obrzęk stawów (szczególnie kostek) oraz kurcze mięśni. Działania te mają najczęściej charakter łagodny do umiarkowanego i często ustępują samoistnie podczas kontynuacji terapii.
amlodypina bezylan, astenia, bloker kanałów wapniowych, ból brzucha, hipotensja, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, kurcz mięśni, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk, obrzęk obwodowy, obrzęk stawów, parestezja, peryndopryl tozylan, podwójne widzenie, suchy kaszel, szum uszny, zaburzenie widzenia, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cetigran 10 mg
Cetyryzyna dichlorowodorek w dawce 10 mg, stosowana jako selektywny antagonista obwodowych receptorów H1, wykazuje stosunkowo dobry profil bezpieczeństwa, jednakże w badaniach klinicznych i obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu odnotowano działania niepożądane, głównie ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Najczęściej zgłaszane objawy to senność (9,63% vs 5,00% placebo), ból głowy (7,42% vs 8,07% placebo), suchość błony śluzowej jamy ustnej (2,09% vs 0,82% placebo) oraz zmęczenie (1,63% vs 0,95% placebo). W populacji pediatrycznej (6 miesięcy–12 lat) częstość działań niepożądanych była nieco niższa, z sennością występującą u 1,8% dzieci. Rzadziej obserwowano reakcje nadwrażliwości, zaburzenia psychiczne (agresja, splątanie, depresja, omamy), drgawki, tachykardię oraz zaburzenia czynności wątroby, które w większości przypadków ustępowały po odstawieniu leku.
aktywność cholinolityczna, aminotransferaza, antagonista receptorów H1, bezsenność, biegunka, cetyryzyna dichlorowodorek, depresja, dyskineza, dystonia, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, fosfataza alkaliczna, GGTP, myśl samobójcza, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, paradoksalne pobudzenie, parestezja, pobudzenie, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, rotacja gałek ocznych, splątanie, stężenie bilirubiny, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, tachykardia, tik, trombocytopenia, trudność w oddawaniu moczu, wstrząs anafilaktyczny, wysypka polekowa, zaburzenie akomodacji oka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zapalenie błony śluzowej nosa, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Auroxetyn 10 mg
Atomoksetyna, substancja czynna leku Auroxetyn, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych zarówno u dzieci, młodzieży, jak i dorosłych pacjentów z ADHD. W populacji pediatrycznej najczęściej obserwuje się ból głowy (19%), ból brzucha (18%) oraz zmniejszenie łaknienia (16%), które rzadko prowadzą do przerwania terapii (odsetek rezygnacji odpowiednio 0,1%, 0,2% i 0,0%). W początkowym okresie leczenia może wystąpić opóźnienie przyrostu masy ciała i wzrostu, związane ze zmniejszonym apetytem, jednak parametry te zwykle normalizują się w trakcie długotrwałej terapii. U dorosłych najczęstsze działania niepożądane (≥5%) to zmniejszenie łaknienia, bezsenność, ból głowy, suchość w jamie ustnej i nudności, z przewagą łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. Atomoksetyna wpływa również na układ krążenia, powodując przyspieszenie tętna oraz wzrost ciśnienia tętniczego, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi ze względu na ryzyko niedociśnienia ortostatycznego (0,2%) i omdleń (0,8%).
anoreksja, atomoksetyna chlorowodorek, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, bolesne miesiączkowanie, ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, częstoskurcz, depresja, drażliwość, drżenie, duszność, enzym CYP2D6, halucynacja, hepatotoksyczność, kołatanie serca, kurcz mięśni, lęk, migrena, nadmierne pocenie się, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczulica, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, omdlenie, opóźnienie przyrostu masy ciała, ostra niewydolność wątroby, parestezja, pobudzenie, pokrzywka, priapizm, przyspieszenie tętna, psychoza, reakcja alergiczna, rozszerzenie źrenic, senność, suchość w jamie ustnej, świąd, tiki, układ żołądkowo-jelitowy, uszkodzenie wątroby, wahania nastroju, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenie erekcji, zaburzenie wytrysku, zachowanie samobójcze, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Raynauda, zmniejszenie łaknienia, żółtaczka, zwiększone stężenie bilirubiny - Leksykon leków
Działania niepożądane – LisiHEXAL 10 10 mg
Lizynopryl, jako inhibitor ACE stosowany w preparacie LisiHEXAL 10, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania klinicznego. Do istotnych hematologicznych powikłań należą rzadkie przypadki zmniejszenia hemoglobiny i hematokrytu oraz bardzo rzadkie, ale poważne zaburzenia szpiku kostnego, takie jak niedokrwistość, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia i agranulocytoza. Reakcje anafilaktyczne o nieustalonej częstości stanowią potencjalne zagrożenie życia. Rzadko obserwuje się zespół SIADH prowadzący do hiponatremii, a bardzo rzadko hipoglikemię, co jest szczególnie istotne u pacjentów z cukrzycą. Neurologiczne objawy, takie jak zawroty głowy i bóle głowy, występują często, natomiast zmiany nastroju, parestezje i zaburzenia snu pojawiają się niezbyt często. Częstość występowania działań sercowo-naczyniowych obejmuje niedociśnienie ortostatyczne, a rzadziej zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, zwłaszcza u pacjentów z grup ryzyka.
agranulocytoza, biegunka, ból głowy, ginekomastia, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, leukopenia, lizynopryl, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie, ostra niewydolność nerek, parestezja, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szpik kostny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wyczerpanie, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawroty głowy, zespół chorobowy, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lackepila 200 mg
Lek Lackepila, zawierający lakozamid w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, stosowany w leczeniu napadów częściowych padaczki, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się częstością działań niepożądanych u 61,9% pacjentów w badaniach klinicznych (w porównaniu do 35,2% w grupie placebo). Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, bóle głowy, nudności i podwójne widzenie, zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, z tendencją do zmniejszania się w trakcie terapii. Odsetek przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wyniósł 12,2%, głównie z powodu zawrotów głowy. Lakozamid powoduje zależne od dawki wydłużenie odstępu PR, co może prowadzić do bloku przedsionkowo-komorowego, choć w badaniach klinicznych blok I stopnia występował rzadko (0,5-0,7% przy dawkach 200-600 mg), a bloki wyższych stopni zgłaszano po wprowadzeniu leku do obrotu. Omdlenia i arytmie przedsionkowe zdarzały się rzadko, a nieprawidłowości w badaniach czynności wątroby (ALT ≥3× ULN) wystąpiły u 0,7% pacjentów leczonych lakozamidem.
arytmia przedsionkowa, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, dawka nasycająca, dyzartria, działanie niepożądane, hipestezja, karbamazepina, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, napad częściowy, nieprawidłowa czynność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, stan splątania, szum uszny, układ przewodzący serca, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, zaburzenie psychotyczne, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Spironol 50 mg
Przedawkowanie spironolaktonu (Spironol 50 mg) manifestuje się głównie zaburzeniami ze strony ośrodkowego układu nerwowego (senność, splątanie, zawroty głowy) oraz przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka). Kluczowym aspektem klinicznym są zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zwłaszcza hiponatremia (Na+ <135 mmol/l) oraz hiperkaliemia (K+ >5,5 mmol/l), choć ich wystąpienie w ostrej fazie jest stosunkowo rzadkie. Hiperkaliemia może powodować parestezje, osłabienie mięśniowe, porażenie wiotkie i kurcze mięśniowe, a jej objawy kliniczne mogą być trudne do odróżnienia od hipokaliemii. Diagnostyka powinna obejmować monitorowanie elektrolitów oraz badanie EKG, gdzie w hiperkaliemii obserwuje się charakterystyczne zmiany: wysokie, spiczaste załamki T, skrócenie QT, wydłużenie PR, poszerzenie QRS, a w ciężkich przypadkach zanik załamków P i rytm węzłowy.
ciśnienie tętnicze, diuretyk pętlowy, drogi oddechowe, elektrokardiografia, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hiponatremia, kurcz mięśniowy, lek przeciwwymiotny, nawodnienie dożylne, nudności, odstęp PR, odstęp QT, osłabienie mięśniowe, ośrodek wymiotny, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, porażenie wiotkie, przedawkowanie spironolaktonu, przewód pokarmowy, rytm węzłowy, spironolakton, splątanie, zaburzenie czuwania, zaburzenie świadomości, załamek P, załamek T, zapis EKG, zawroty głowy, zespół QRS, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bortezomib MSN 3,5 mg
Analiza danych klinicznych obejmujących 5476 pacjentów, w tym 3996 leczonych bortezomibem w dawce 1,3 mg/m², wykazała szerokie spektrum działań niepożądanych preparatu Bortezomib MSN 3,5 mg stosowanego w terapii szpiczaka mnogiego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) to zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia, neutropenia, niedokrwistość), żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, wymioty, zaparcia), neurologiczne (obwodowa neuropatia, ból głowy, parestezje), a także zmęczenie, gorączka, duszność, wysypka, półpasiec i ból mięśni. Rzadziej występowały poważne powikłania, takie jak niewydolność serca, zespół rozpadu guza, nadciśnienie płucne, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii oraz ostre rozlane naciekowe choroby płuc, a także neuropatia autonomiczna (częstość 0,01–0,1%). Działania niepożądane sklasyfikowano zgodnie z terminologią MedDRA 14.1, uwzględniając częstość ich występowania i nasilenie.
anemia, bortezomib, dysfunkcja układu autonomicznego, małopłytkowość, nadciśnienie płucne, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk mózgu, ostra rozlana naciekowa choroba płuc, parestezja, półpasiec, ryzyko krwawienia, szpiczak mnogi, terminologia MedDRA, trombocytopenia, uszkodzenie nerwu obwodowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie płuc, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon substancji czynnych
Cytalopram – Działania niepożądane
Cytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jest stosowany głównie w leczeniu zaburzeń depresyjnych. Działania niepożądane są zazwyczaj łagodne i przemijające, najczęściej pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach terapii i wykazują zależność od dawki, obejmując m.in. nasilone pocenie się, suchość w jamie ustnej, bezsenność, senność, nudności, biegunkę oraz uczucie zmęczenia. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1/10) to zaburzenia snu, senność, ból głowy, suchość w jamie ustnej, nudności, nasilone pocenie się oraz astenia. Istotne jest monitorowanie potencjalnie poważnych powikłań, takich jak wydłużenie odstępu QT w EKG, które może prowadzić do torsade de pointes, zespół serotoninowy oraz myśli i zachowania samobójcze, szczególnie na początku leczenia lub po zmianie dawki. Czynniki ryzyka arytmii obejmują płeć żeńską, hipokaliemię, wcześniejsze wydłużenie QT oraz choroby serca.
akatyzja, arytmia komorowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, bradykardia, bruksizm, cytalopram, drgawki grand mal, dyskineza, hiperprolaktynemia, hipertermia, hipokaliemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, jaskra ostra, kołatanie serca, krwotok poporodowy, labilne ciśnienie tętnicze, małopłytkowość, mlekotok, myśli samobójcze, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, priapizm, reakcja anafilaktyczna, SNRI, SSRI, suchość jamy ustnej, tachykardia, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie depresyjne, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fibrovein 0,2% (2 mg/ml)
Fibrovein, zawierający sodu tetradecylu siarczan, jest stosowany w skleroterapii żylaków, jednak jego podanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od stężenia i formy podania (płyn vs pianka). Najczęstsze działania niepożądane to ból w miejscu wkłucia, pokrzywka, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych oraz tymczasowa pigmentacja skóry. Bardzo rzadko mogą wystąpić poważne powikłania, takie jak wstrząs anafilaktyczny, zatorowość płucna, zgon, a także martwica tkanek w wyniku przypadkowego wstrzyknięcia do tętnicy, co może wymagać amputacji. Częstość działań niepożądanych jest różna w zależności od formy leku, np. zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych występuje często przy podaniu płynu i bardzo często przy piance, natomiast reakcje neurologiczne (migrena, parestezje, reakcje wazowagalne) są bardzo rzadkie przy płynie i niezbyt częste przy piance.
astma, duszność, hiperpigmentacja, krwiak, łuszczenie skóry, martwica, martwica skóry, matting, migrena, mroczki migocące, niedowład połowiczy, owrzodzenie, parestezja, pigmentacja skóry, pokrzywka, pokrzywka uogólniona, porażenie połowicze, przemijający atak niedokrwienny, reakcja wazowagalna, rumień, skleroterapia żylaków, sodu tetradecylu siarczan, udar, uderzenie gorąca, uszkodzenie nerwu, wstrząs anafilaktyczny, wybroczyna, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie skóry, zapalenie żył, zapaść krążeniowa, zatorowość płucna, zgorzel - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydroxyzine Orion 25 mg
Hydroksyzyna chlorowodorek, substancja czynna preparatu Hydroxyzine Orion (dostępnego w dawkach 10 mg i 25 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to depresja ośrodkowego układu nerwowego manifestująca się sennością (13,74% vs 2,70% placebo), zmęczeniem (1,36% vs 0,63% placebo), suchością w jamie ustnej (1,22% vs 0,63% placebo) oraz bólem głowy (1,63% vs 1,90% placebo). Działania te mogą ulegać zmniejszeniu po kilku dniach terapii. W rzadkich przypadkach obserwuje się paradoksalne pobudzenie, zwłaszcza u dzieci i osób starszych. Ponadto hydroksyzyna może wywoływać działania przeciwcholinergiczne, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia psychomotoryczne oraz przeciwmuskarynowe. W badaniach klinicznych dawka 50 mg/dobę była stosowana u 735 pacjentów, co pozwoliło na dokładną ocenę profilu bezpieczeństwa leku.
anafilaksja, częstoskurcz komorowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezorientacja, dyskineza, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwmuskarynowe, hydroksyzyna chlorowodorek, komorowe zaburzenie rytmu serca, małopłytkowość, migotanie komór, moczenie mimowolne, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, omam, ostra uogólniona osutka krostkowa, paradoksalne pobudzenie, parestezja, pemfigoid, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, sedacja, skurcz oskrzeli, splątanie, tik, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, utrwalona wysypka polekowa, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie akomodacji, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pramatis 5 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Pramatis, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się występowaniem działań niepożądanych najczęściej w pierwszych dwóch tygodniach terapii, z tendencją do zmniejszania nasilenia i częstości objawów w trakcie dalszego leczenia. Najczęstsze działania niepożądane (≥1/10) to ból głowy oraz nudności. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zaburzeń kardiologicznych, w tym wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes, zwłaszcza u kobiet, pacjentów z hipokaliemią lub istniejącymi schorzeniami serca. Istotne jest także zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych w początkowej fazie leczenia oraz możliwość wystąpienia zespołu serotoninowego, wymagającego natychmiastowej interwencji. Objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu i objawy psychiczne, mogą pojawić się przy nagłym przerwaniu terapii, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
ADH, akatyzja, anorgazmia, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, dyskineza, escytalopram, hipokaliemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, komorowe zaburzenia rytmu, krwotok poporodowy, małopłytkowość, mlekotok, myśli samobójcze, napad paniki, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, stan splątania, szum uszny, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia smaku, zaburzenie snu, zaburzenie wytrysku, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lynagex XR 330 mg
Profil bezpieczeństwa pregabaliny został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, w tym ponad 5600 w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy i senność, występujące z częstością ≥1/10, głównie o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 12% w grupie leczonej pregabaliną versus 5% w grupie placebo. Wśród innych istotnych działań niepożądanych obserwowano m.in. neutropenię (≥1/1000 do <1/100), reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (często: nastrój euforyczny, splątanie; rzadko: myśli samobójcze), zaburzenia neurologiczne (często: ataksja, parestezje; rzadko: drgawki, parkinsonizm), zaburzenia widzenia (często: nieostre widzenie, podwójne widzenie), a także zaburzenia sercowo-naczyniowe i oddechowe. W trakcie leczenia mogą wystąpić objawy odstawienia, takie jak bezsenność, bóle głowy, nudności, lęk, drgawki i myśli samobójcze, których nasilenie jest zależne od dawki.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ataksja, ból neuropatyczny ośrodkowy, bóle głowy, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, duszność, dysfagia, dyskineza, fosfokinaza kreatynowa, hipoglikemia, jaskra, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, napady padaczkowe częściowe, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niewydolność nerek, niewydolność serca zastoinowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, parestezja, parkinsonizm, podwójne widzenie, pregabalina, przeczulica, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, utrata pola widzenia, zaburzenia erekcji, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy obwodowe, zespół grypopodobny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka